Hertogenpad Deurne (Padbrugseweg) naar Mariapeel (Griendtsveen)

23 februari 2026

start: auto parkeerplaats Mariapeel in Helenaveen met bus 262 via Deurne, bus 80 in 45 minuten naar halte Padbrugseweg in Deurne

etappe: nog 7 kilometer van etappe 8 en 8 kilometer van etappe 9

kilometers: 15,2

De planning was om gisteren dit deel van het Hertogenpad te stappen. In de gestaag vallende regen stonden we in Griendtsveen op de bus te wachten. Veel vertrouwen in het OV in Noord-Brabant hebben we niet naar aanleiding van onze ervaring tijdens de vorige etappes. Toen de geplande aankomsttijd kwam en weer ging, zakte dat vertrouwen nog dieper weg, onder flink gemopper trouwens. In de OV-app stond de bus nog steeds als op tijd. Gloeiende kooltjes. Diezelfde kooltjes doofden toen wij eens een kijkje op het bord met de tijden namen. Hu? Geen bus op zondag, maar hoe kan het dan dat deze wel in de app staat. Nou, die app geeft het vervoer voor een dag later aan, omdat er op zondag, inderdaad, geen bussen rijden. Pfff...Jut en Juul weer eens in de bocht. Even terug naar het Natuurhuisje in Grashoek om een plan B te bedenken. Dat werd een museum- en biosbezoek in Helmond. Ook leuk. En bovendien droog. 

stadskasteel Helmond

Maar vandaag klopt het gelukkig allemaal en kunnen we dan eindelijk op pad. Zo'n 15 kilometer Hertogenpad liggen onontgonnen voor ons. Mijn hoest door een fikse griep is grotendeels verdwenen en mijn door die griep gekneusd gehoeste rib houdt zich met behulp van paracetemol en ibuprofen aardig koest. 

Een busje en een groter exemplaar brengen ons van halte Brug Kamp in Helenaveen naar halte Padbrugseweg in Deurne. Een kilometer verderop ritsen we in op de route. Langs de doorgaande weg stappen we de provincie Limburg binnen. Zes kilometer lang struinen we vervolgens over een modderig graspad langs het Peelkanaal. Saai is het niet, want we stappen van bunker naar bunker. Op de oevers zien we kunstig afgeknaagde bomen. De daders hiervan, bevers, blijven uit het zicht. 

Met even wat bochten door het lieflijke Griendtsveen komen we op een volgend recht stuk langs een ander kanaal. Als we het hoogveenlandschap van Mariapeel instappen, vergezelt een waterig zonnetje ons. Aan de knoppen van de bomen en het gekwetter van watervogels leiden we af dat het voorjaar echt in aantocht is. De waterstand in het gebied is de afgelopen jaren verhoogd. Hierdoor zijn onder andere berken met hun voeten in het water komen te staan. Langzaam zijn de bomen afgestorven met als resultaat dat er nu nog wat armetierige stammetjes boven het water uitpiepen. 

De pijnstillers raken uitgewerkt. Mijn conditie, na drie weken griep, heb ik danig overschat. Een bankje biedt uitkomst voor we aan de laatste kilometers door het waterrijke gebied beginnen. Ter nagedachtenis aan in het Peelmoeras gesneuvelde piloten is een stalen monument bestaande uit een silhouet van een vliegtuig met daaromheen een doorbroken cirkel geplaatst. Het staat pal tegenover de crashplek van een Brits gevechtsvliegtuig dat hier op 14 maart 1941 is neergestort. 

Vlak na het monument zijn we terug bij de auto. Heerlijk om weer wat kilometers te hebben gemaakt. Ook fijn om bijtijds in het huisje In de zevende hemel terug te zijn, waar ik mooi een middagdutje kan doen voor we in de avond weer naar De Cacaofabriek in Helmond rijden om de film The secret agent te zien. Morgen weer op pad. 

• op naar de volgende wandeling op het Hertogenpad, van Odiliapeel naar Handel
• terug naar de vorige wandeling op het Hertogenpad, Stippelberg - Deurne v.v.
• overzicht van onze Hertogenpadwandelingen
• onze andere wandelpaden

Nederlands Kustpad van Sint Jacobiparochie naar Ferwert

8 maart 2026

start: auto geparkeerd in Ferwert bij bushalte Provinciale weg, bus 60 via station Leeuwarden, overstap bus 70 naar Sint Jacobiparochie

kilometers: 24,1

etappe: restant 3, 4 geheel, begin van 5

In de april/meivakantie hebben we drie overnachtingen geboekt bij B&B Red Cat in Bed in Eenrum. Omdat dit al iets verder gelegen is op het Nederlands Kustpad is het handig als we voor die tijd al een paar etappes afvinken. Op deze voor ons beiden vrije maandag stappen we het stuk van Sint Jacobiparochie naar Ferwert. 

Na een wat mistige reis over de Afsluitdijk parkeren we even na negen uur de auto aan de rand van Ferwert. Van het dorp zelf zien we nog weinig. Ook hier hangt dichte mist. Tijdens de twee busritten naar Sint Jacobiparochie klaart het nauwelijks op. 

Het dorp laten we al snel achter ons om in te ritsen op de route van het Nederlands Kustpad. De eerste kilometers lopen noordwaarts door uitgestrekt akkergebied. Dikke kleikluiten zijn in afwachting van beplanting voor het voorjaar. De mist over het vlakke land met wat huizen die in de verte opdoemen zorgt voor een mystieke aanblik. We maken een korte slinger over een dijkje met gezellige huizen voor we een lange rechte weg richting de dijk langs de Waddenzee inslaan. 

Op de dijk naar links kijkend belemmert de mist ons het zicht op Terschelling en Ameland. In een klein wereldje lopen we oostwaarts. Het beeld van de Slikwerker geeft aan dat we buurtschap Zwarte Haan hebben bereikt. Dit is een beeld dat herinnert aan de mannen die het land van het Bildt hebben gemaakt. Tussen 1505 en 1754 legden zij dijken aan en wonnen ze stukje bij beetje land uit zee. Het werk was zwaar en gebeurde met simpele middelen, zoals een schop en een pipegaal (een houten kruiwagen zonder wiel). Het beeld laat zien hoeveel doorzettingsvermogen deze arbeiders hadden. Ook is het een eerbetoon aan de slikwerkers die later, in de jaren 30 en na de oorlog, verder werkten aan het land. 

Een bord met de vermelding dat de Waddenzee tot het UNESCO-werelderfgoed behoort, benadrukt weer eens hoe bijzonder dit gebied is. Het is niet het enige bod dat hier staat. Ook het Jabikspad dat wij sinds de start vandaag in Sint Jacobiparochie volgen, krijgt aandacht met een informatiebord. Vanaf hier loopt de route zuidwaarts. 

Terras van restaurant de Zwarte Haan is nog afgesloten met een ketting. Oh jee, gaat daar ons bakkie? Maar een medewerker laat ons weten dat we welkom zijn. Niet veel later zitten we aan een kop gemberthee vergezeld door een lichte lunch. Dezelfde medewerker die ons binnenliet laat blijken dat hij meedenkt met onze vegan wensen. Bij het weggaan krijgen we ook nog een pelgrimsstempel. Niet dat we pelgrims zijn, maar zo'n aandenken is altijd leuk, toch? Kortom, prima stopplek!

We gaan de dijk weer op. De jassen gaan maar weer even aan. Het is nog best fris zo met de wind recht op ons hoofd. Het schijnt dat we langs een van de grootste kweldergebieden van Nederland, zo niet Europa, wandelen. Door de mist zien we er weinig van, maar we merken dat links van ons het land overgaat in water. Grenzen vervagen. Ganzen maken dankbaar gebruikt van dit kwelderlandschap. Het is een gegak van jewelste. Kweldercentrum Noarderleech biedt meer informatie over dit gebied. Wij gebruiken het centrum alleen als sanitaire stop. En door gaan we weer. Dit keer over een pad onderaan de dijk. 

Het supersonisch uitziende Gemaal de Heining zorgt ervoor dat we onze voeten droog blijven terwijl we hier stappen. Hoewel, de voeten blijven toch niet helemaal droog als we de dijk verlaten en het land opstappen. Letterlijk. We baggeren door kluiten aarde langs een aantal zoevende windmolens. Bij het oversteken van een weg, jammer dat we niet gewoon rechtsaf slaan naar de doorgaande weg, lopen we verkeerd. We missen namelijk de in een markering geschreven vervaagde tekst, aan de overkant van de sloot. Met wat extra kluiten onder onze schoenen lopen we terug om alsnog de juiste route te kiezen. 

Aan het begin van Ferwert tringelen onze horloges. Etappe 4 zit erop. Wij stappen echter nog een kilometer door op etappe 5. Op deze manier bleek de aansluiting met het OV namelijk een stuk makkelijker. 

Over een oude spoordijk lopen we Ferwert in. Na een rondje om de kerk ligt daar het Vrijthof, een gezellig aandoend pleintje met gele klinkers. Naast veel voordeuren hangt een bord met informatie over de voormalige bewoners en bewoning van het betreffende pand. Erg leuk om af en toe stil te staan en te lezen. Maar niet te lang, want we hebben het wel een beetje gehad. 

Na een dikke 24 kilometer zijn we terug bij de auto. Weer een stuk van het Kustpad afgevinkt. Nog 2 etappes in Friesland en dan stappen we de laatste provincie van LAW 5, Groningen, binnen. 

• op naar de volgende wandeling op het Nederlands Kustpad, van 
• terug naar de vorige wandeling op het Nederlands Kustpad, van Oosterbierum naar Sint Jacobiparochie
• overzicht van onze wandelingen op het Nederlands Kustpad
• onze andere wandelpaden

Nederlands Kustpad - van Oosterbierum naar Sint Jacobiparochie

26 oktober 2025

start: auto parkeren in Sint Jacobiparochie, bus 70, overstap Mooie Paal in Mennertsga, bus 71 naar Oosterbierum, 25 minuten

kilometers: 11,4

etappe: 3 volgens Wandelnet

Na de plens van gisteren vertoont Buienradar voor vandaag een iets gunstiger beeld. Helemaal droog zullen we het niet houden, maar het risico op verdrinken is verdwenen. Dat was gisteren wel anders, toen we ons heil in Leeuwarden zochten in plaats van op het Kustpad. Het werd maar een kort ommetje door de Friese, erg leuke trouwens, hoofdstad. Want ook daar goot het. Onze Cineville-passen hebben we altijd bij ons en laat Leeuwarden nu ook een Filmhuis hebben. Met een lokaal biertje in de hand keken we naar Springsteen: deliver me from nowhere. Zelfs voor niet-Springsteen-fans een erg leuke film. 

Maar vandaag weer op pad dus. Vandaar dat we B&B By Mosk even na tienen achter ons laten. Uiteraard niet voordat we weer van het uitgebreide ontbijt hebben genoten. De gastvrouw is zelf een weekendje op pad, maar de vervangers zorgen goed voor ons. Beide ochtenden werden we verwend met een vegan lekkernij, naast het gewone, ook vegan, ontbijtje. Vandaag krijgen we bosbessenpannenkoekjes voorgeschoteld. Een prima ondergrond voor een wandeldag, ook al is het een korte. 

Met een fikse woei op ons hoofd stappen we Oosterbierum uit. Dwars door waaiend riet lopen we naar de dijk. Hier moeten we ons best doen om rechtop te blijven staan. Gelukkig komt de regen even niet met bakken uit de hemel. Op zee vormt zich een regenboog. Meeuwen waaien over. De door de wolken piepende zonnestralen zetten het landschap in een mooi licht. Dit is wat het stuk van vandaag toch bijzonder maakt. Heel gevarieerd is het traject van vandaag namelijk niet. 

Bij een grenspaal laten we de dijk achter ons en stappen het land in. De palen geven de grens van 't Bildt aan. Dit is een streek ontstaan door de inpoldering van de Middelzee in 1505. Dit grensgebied kent een rijke historie, vruchtbare kleigronden en dijken die het zogenaamde oude land van het nieuwe scheiden. Over een geasfalteerd fietspad lopen we kilometers lang door het weidse land. In de verte doemen kerktorentjes op. Een ervan hoort tot ons einddoel van vandaag, Sint Jacobiparochie. 

Bergen suikerbieten wachten om opgehaald te worden. Het is een fikse voorraad veevoer voor aankomende winter. Vlak voor we het dorp binnenlopen, slaat de route linksaf. Wij gaan rechtdoor. In dit dorp, bij de kerk, ligt de start van het Jabikspad dat uiteindelijk naar Santiago de Compostella voert. Pelgrims kunnen tegen geringe betaling zelfs overnachten in de kerk. Voor ons lonkt ons eigen bedje. Vandaar dat we doorstappen naar de auto die even verderop in het dorp staat geparkeerd. 

Ondanks het weer was het toch weer genieten geblazen van ons lange weekend in Friesland. Niet alleen maakten we weer wat kilometers, die toch echt niet allemaal saai waren, maar ook bezochten we het leuke Leeuwarden. En dit alles vanuit een prima plek, B&B By Mosk. 

Op naar Bad Nieuweschans. 

• op naar de volgende etappe, van Sint Jacobiparochie naar Ferwert
• terug naar de vorige etappe, van Harlingen naar Sint Jacobiparochie
• overzicht van onze wandelingen op het Kustpad
• onze andere wandelpaden