8 maart 2026
start: auto geparkeerd in Ferwert bij bushalte Provinciale weg, bus 60 via station Leeuwarden, overstap bus 70 naar Sint Jacobiparochie
kilometers: 24,1
etappe: restant 3, 4 geheel, begin van 5
In de april/meivakantie hebben we drie overnachtingen geboekt bij B&B Red Cat in Bed in Eenrum. Omdat dit al iets verder gelegen is op het Nederlands Kustpad is het handig als we voor die tijd al een paar etappes afvinken. Op deze voor ons beiden vrije maandag stappen we het stuk van Sint Jacobiparochie naar Ferwert.
Na een wat mistige reis over de Afsluitdijk parkeren we even na negen uur de auto aan de rand van Ferwert. Van het dorp zelf zien we nog weinig. Ook hier hangt dichte mist. Tijdens de twee busritten naar Sint Jacobiparochie klaart het nauwelijks op.
Het dorp laten we al snel achter ons om in te ritsen op de route van het Nederlands Kustpad. De eerste kilometers lopen noordwaarts door uitgestrekt akkergebied. Dikke kleikluiten zijn in afwachting van beplanting voor het voorjaar. De mist over het vlakke land met wat huizen die in de verte opdoemen zorgt voor een mystieke aanblik. We maken een korte slinger over een dijkje met gezellige huizen voor we een lange rechte weg richting de dijk langs de Waddenzee inslaan.
Op de dijk naar links kijkend belemmert de mist ons het zicht op Terschelling en Ameland. In een klein wereldje lopen we oostwaarts. Het beeld van de Slikwerker geeft aan dat we buurtschap Zwarte Haan hebben bereikt. Dit is een beeld dat herinnert aan de mannen die het land van het Bildt hebben gemaakt. Tussen 1505 en 1754 legden zij dijken aan en wonnen ze stukje bij beetje land uit zee. Het werk was zwaar en gebeurde met simpele middelen, zoals een schop en een pipegaal (een houten kruiwagen zonder wiel). Het beeld laat zien hoeveel doorzettingsvermogen deze arbeiders hadden. Ook is het een eerbetoon aan de slikwerkers die later, in de jaren 30 en na de oorlog, verder werkten aan het land.
Een bord met de vermelding dat de Waddenzee tot het UNESCO-werelderfgoed behoort, benadrukt weer eens hoe bijzonder dit gebied is. Het is niet het enige bod dat hier staat. Ook het Jabikspad dat wij sinds de start vandaag in Sint Jacobiparochie volgen, krijgt aandacht met een informatiebord. Vanaf hier loopt de route zuidwaarts.
Terras van restaurant de Zwarte Haan is nog afgesloten met een ketting. Oh jee, gaat daar ons bakkie? Maar een medewerker laat ons weten dat we welkom zijn. Niet veel later zitten we aan een kop gemberthee vergezeld door een lichte lunch. Dezelfde medewerker die ons binnenliet laat blijken dat hij meedenkt met onze vegan wensen. Bij het weggaan krijgen we ook nog een pelgrimsstempel. Niet dat we pelgrims zijn, maar zo'n aandenken is altijd leuk, toch? Kortom, prima stopplek!
We gaan de dijk weer op. De jassen gaan maar weer even aan. Het is nog best fris zo met de wind recht op ons hoofd. Het schijnt dat we langs een van de grootste kweldergebieden van Nederland, zo niet Europa, wandelen. Door de mist zien we er weinig van, maar we merken dat links van ons het land overgaat in water. Grenzen vervagen. Ganzen maken dankbaar gebruikt van dit kwelderlandschap. Het is een gegak van jewelste. Kweldercentrum Noarderleech biedt meer informatie over dit gebied. Wij gebruiken het centrum alleen als sanitaire stop. En door gaan we weer. Dit keer over een pad onderaan de dijk.
Het supersonisch uitziende Gemaal de Heining zorgt ervoor dat we onze voeten droog blijven terwijl we hier stappen. Hoewel, de voeten blijven toch niet helemaal droog als we de dijk verlaten en het land opstappen. Letterlijk. We baggeren door kluiten aarde langs een aantal zoevende windmolens. Bij het oversteken van een weg, jammer dat we niet gewoon rechtsaf slaan naar de doorgaande weg, lopen we verkeerd. We missen namelijk de in een markering geschreven vervaagde tekst, aan de overkant van de sloot. Met wat extra kluiten onder onze schoenen lopen we terug om alsnog de juiste route te kiezen.
Aan het begin van Ferwert tringelen onze horloges. Etappe 4 zit erop. Wij stappen echter nog een kilometer door op etappe 5. Op deze manier bleek de aansluiting met het OV namelijk een stuk makkelijker.
Over een oude spoordijk lopen we Ferwert in. Na een rondje om de kerk ligt daar het Vrijthof, een gezellig aandoend pleintje met gele klinkers. Naast veel voordeuren hangt een bord met informatie over de voormalige bewoners en bewoning van het betreffende pand. Erg leuk om af en toe stil te staan en te lezen. Maar niet te lang, want we hebben het wel een beetje gehad.
Na een dikke 24 kilometer zijn we terug bij de auto. Weer een stuk van het Kustpad afgevinkt. Nog 2 etappes in Friesland en dan stappen we de laatste provincie van LAW 5, Groningen, binnen.
- op naar de volgende wandeling op het Nederlands Kustpad, van
- terug naar de vorige wandeling op het Nederlands Kustpad, van Oosterbierum naar Sint Jacobiparochie
- overzicht van onze wandelingen op het Nederlands Kustpad
- onze andere wandelpaden
Geen opmerkingen:
Een reactie posten