Zuiderzeepad - van Harderwijk naar Nunspeet

 4 oktober 2020

Zuiderzeepad - van Harderwijk naar Nunspeet

etappe 13

19,2 kilometer - in werkelijkheid 22,3 kilometer

Negentien uur na het afscheid van gisteren staan we weer fris en fruitig op het station in Harderwijk. De trein heeft ons vanuit Nunspeet, waar de auto's staan geparkeerd, vervoerd. Het routeboekje laat zien dat er geen koffietentjes onderweg zijn. Natuurlijk hopen we er stiekem toch nog een te vinden die open is, maar voor de zekerheid besluiten we al in Harderwijk ons startbakkie te nemen. Eerst moeten we nog even de route opzoeken, waar we deze gisteren hebben verlaten. 

Harderwijk verrast ons. Wat een sfeervol plaatsje. Dwalend door straten met keitjes, langs oude huizen en restanten van de stadswal snuiven we de sfeer van lang geleden. Vanuit de serre van Restaurant Baars is er een mooi uitzicht over het plein op de Grote Kerk, die zijn naam eer aan doet. Een prima plekkie voor een kop koffie. Dit keer zonder lekkers, daar is het nog iets te vroeg voor. 

Verder door Harderwijk lopend, is duidelijk te zien dat dit een vissersplaats is. Er is een oud haventje waar karakteristieke vissersboten liggen. Netten hangen aan dek te drogen. Het levert een pittoresk plaatje op, een gammele ophaalbrug, een molen, de boten in de haven en de oude straten met keitjes. Via de genoemde brug verlaten wij dit leuke centrum. Door een minder fotogenieke buitenwijk lopen wij de stad uit. 

sfeervol Harderwijk

oude vissersplaats

Vallende blaadjes, paddenstoelen, het gure weer, gisteren was al duidelijk dat de herfst toch echt is aangebroken. Vandaag doet het jaargetijde er nog even een schepje bovenop als het zorgt dat de eikenbomen waar we onderdoor lopen een lading eikels op onze hoofden loslaten. Zijn het geen processierupsen, zijn het wel deze kleine bommetjes. 

Door het boerenland lopen we richting Kasteel de Essenburgh. Paarden en geitjes in hun weiden bieden vermaak. We lopen door een corridor van maïs dat aan de oogst toe is. Andere velden liggen er kaal bij. Er is nog een vage hoop dat we bij het kasteel ons gewenste bakkie kunnen scoren, maar helaas...sinds deze week is het koffiegebeuren hier gesloten. Op het kille terras worden onze zelf meegebrachte boterhammen soldaat gemaakt. Twee van de bewoners komen langs, waarschijnlijk gewoon uit nieuwsgierigheid. Ze vertellen wel direct het een en ander over de geschiedenis van dit klooster. 

En door gaan we weer. Via een laan vol paddenstoelen. Het ultieme kabouterwalhalla. Zodra we de A28 zijn gekruist, verandert het landschap volledig. Weg zijn de landweggetjes met de bijbehorende weide- of akkervelden. Hier is het bos en heide dat de klok slaat. En paddenstoelen! De echte! Die van kabouter Prikkebeen. Het is een prachtomgeving. We schuifelen door zand langs uitgebloeide heide. In de verte zien we een enorme woestijn op ons wachten. Inclusief heuvel. De zon is inmiddels doorgebroken. Het weer is ons echt gunstig gezind. Okay, heel af en toe hebben we wat miezer gevoeld en echt warm is het niet, maar nu bovendien ook nog zonnestralen. We zijn mazzelaars!

het stoeltje van kabouter Prikkebeen

door de woestijn

mooie doorkijkjes

de "echte"

kabouterbos

Na de heuvel wacht ons het bos.  We stiefelen stug door richting eindpunt. Het wandeltempo van vandaag lag laag. Dat zorgt ervoor dat we ons geplande etappedrankje bij het natuurcentrum in Nunspeet niet meer halen. Het centrum sluit namelijk om 17.00 uur. Met nog ruim 1 kilometer voor de boeg denken we het bos weer te verlaten als we de A28 weer oversteken. Aan de overkant duiken we direct het bos weer in voor het laatste stuk. Pas vlak voor het station laten we de bomen achter ons. Het etappedrankje scoren we bij Joris in een verlaten zaaltje. 

Het weekend zit er op. Tenminste, voor wat betreft het wandelen van het Zuiderzeepad. We nemen afscheid van John en Mariska die huiswaarts keren. Bijna 50 kilometer hebben we het pad verder bewandeld. Vooral de etappe van vandaag was een gevarieerde. Er zat echt alles in. Zoals al gezegd, is het natuurlijk balen geweest dat we door corona niet met zijn zessen in het huisje konden. Daarentegen zat het weer, dat vooraf veel nat beloofde, enorm mee. 

Voor Monique, Ferdy, René en mij zit het weekend er nog niet op. Morgen liggen er nog wat kilometers voor ons in het vooruitzicht. We gaan ons debuut maken op het Westerborkpad. 

• op naar de volgende etappe
• terug naar de vorige etappe
• overzicht van onze Zuiderzeepadetappes

Zuiderzeepad - van Nijkerk naar Harderwijk

 3 oktober 2020

Zuiderzeepad - van Nijkerk via Ermelo naar Harderwijk

etappe 11 en 12

23,7 kilometer, in werkelijkheid 24,5 kilometer (tot station Harderwijk)

modderig

Corona en de daarmee samenhangende beperkende maatregelen maken ons al lang geplande weekend een behoorlijk logistieke puzzel. Het gereserveerde huisje voor acht personen, mag nu slechts door maximaal vier personen tegelijk worden bezet. Het is even heen-en-weer appen, maar uiteindelijk is er een mooie oplossing gevonden. Het wordt een heel gewissel van de wacht. Steeds zullen maar twee stellen tegelijk het huisje bezetten. Dat houdt in dat een stel op zaterdag thuis slapen en dus een ritje heen-en-weer hebben. René en ik besluiten dat wij dat zullen doen. 

Zaterdagochtend om even na 10.00 uur op het station in Nijkerk is ons wandelclupje compleet. Twee etappes liggen vandaag voor ons. Niet alleen de coronamaatregelen leken roet in het eten te gooien. Ook buienradar deed zijn best om ons van gedachten te laten veranderen. Het zou een nat weekend worden. Om te laten zien dat de voorspelling geen wassen neus is, vallen binnen de eerste kilometer de eerste druppels al. Snel worden de regenjacks uit de rugzakken gevist en de regenhoezen om dezelfde rugzakken gefrutseld. Gelukkig blijken ze slechts kort nodig te zijn. De rest van de dag voelen we nog af en toe een miezer, maar het mag eigenlijk geen naam hebben. 

Het stuk naar Putten loopt grotendeels gelijk aan de route van het Westerborkpad, altijd in de buurt van het spoor dat vanaf Amsterdam vanuit de Hollandsche Schouwburg naar Westerbork gaat. We wandelen over landweggetjes, een golfbaan, langs weilanden met paarden en een enorm veld met scharrelkippetjes. Een enorme modderplas met dikke runderen die tot ver over hun knieën in de modder zijn weggezakt, zorgt bij ons voor een dikke glimlach. 

Gelukkig kunen we nu de drukke N-wegen achter ons laten. We gaan natuurgebieden in. Eerst dat van landgoed Oldenaller. Gevallen bladeren, bomen die al enigszins geel of rood kleuren en vele soorten paddenstoelen tonen dat de herfst in volle vaart is aangebroken. 

Kasteel Oldenhaller

De in het Zuiderzeepadboekje aangegeven koffiepunten blijken helaas of gesloten of volledig verdwenen. Vlak voor Putten biedt Kasteel de Vanenberg redding. Het is wel een beetje chique de trala. In eerste instantie worden we niet heel warm welkom geheten in ons wandelkloffie. Toch zitten we even later in twee groepjes van drie achter een bakkie leut (koffie of chocomelk) met voor sommigen een fancy appelgebakje erbij. 

Dwars door wat weilanden loopt de route naar Ermelo. In René blijkt een onvermoede paardenfluisteraar te schuilen. Ermelo is de finish van etappe 11. Wij gaan direct verder met de volgende etappe naar Harderwijk via het terrein van 's Heeren Loo en een nieuwbouwwijk. Pas hier doet het pad zijn naam weer eer aan als het langs de oever van het Veluwemeer loopt. Nog voor het muziekje vanuit het horloge van René klinkt, dat het eind van de etappe aangeeft, buigen wij af naar het station. 

Schaapjes lokken

Dag één van ons wandelweekend zit erop. Wij taaien af naar huis. De anderen gaan richting het huisje in Nunspeet. Morgen zien we elkaar weer. 

• op naar de volgende etappe
• terug naar de vorige etappe
• overzicht van onze Zuiderzeepadetappes

Westfriese Omringdijk - van Hoorn naar Oterleek

27 maart 2020 

Westfriese Omringdijk - etappe 1 + deel 2 - van Hoorn naar Oterleek

24,6 kilometer

terugblik naar Hoorn

De afgelopen weken heb ik de omgeving rondom onze stek heel wat beter leren kennen. Er liggen behoorlijk wat voetstappen van mij in de buurt. Verrassende tripjes. Onbekende straatjes in mijn eigen stadje werden ontdekt. Landelijke paadjes afgestruind. Maar, hoe mooi deze wandelingen ook waren, ik wil weer eens een verandering van omgeving. Drie dagen geleden liep ik al 21 kilometer richting Amsterdam. René pikte mij toen op weg van werk naar huis weer op. Dat beviel goed. Daarom benut ik zijn taxiservice vandaag nog eens. Ik ga starten met een nieuw pad, streekpad 9, Westfriese omringdijk.  

Pas na het middaguur trek ik mijn wandelschoenen aan om op pad te gaan. De eerste kilometers worden nog niet geklokt. Deze horen nog niet bij het pad. De officiële start ligt in het centrum van Hoorn op Het Breed bij het pand van De Gekroonde Jaagschuit. Een gevelsteen toont een tafereel van trekschuiten die tussen Hoorn en Purmerend voeren, een reis van tweeënhalf uur. Een langere reis dan met de koets, maar vele malen comfortabeler. 

De eerste kilometers, tot Schardam, is bekend gebied. Hier volgde ik vorig jaar zomer het Zuiderzeepad naar Edam. Een blik over mijn linker schouder biedt een mooi plaatje van de skyline van Hoorn. De nieuwe witte huizen aan het Hoornse Hop geven het bijna een mediterraan aanzicht. Vlak voor Schardam is het monument ter herdenking van de fatale dijkdoorbraken van 1675 een stop en een moment van overdenking waard. Dit hele gebied, waar ik nu doorheen zal lopen en dat tegenwoordig beschermd is door de omringdijk, stond destijds onder water. 

De route buigt af, over de oude E10 naar de andere kant van het water overstekend, onder de A7 door. Dit stuk dijk is bekend van de gelijknamige hardloopwedstrijd, de Beetskoogkadeloop. Af en aan loop ik op de grasdijk langs het water. Het verharde pad onderaan de dijk ligt vol met modder en andere bagger. Aan deze kant is er vrijwel geen bebouwing. De overkant is een lange lijn van oude fabriekjes, boerderijen, het dorpje Oudendijk met kerk. Bij de twee bruggen en café les deux ponts is het even goed lezen hoe de weg nu verder loopt. Er is sprake van een brug oversteken, maar ja, er zijn er hier meer. Aan de overkant van het water zie ik het blauwgele teken van het streekpad. 

Hier wacht, na een over een hek gestapt te zijn, een stuk grasdijk. Rechts de achterkant van de huizen van Oudendijk, links de weidse polder. Tussen de bomen door staan op panelen gedichten van Bram Vermeulen, die hier heeft gewoond. 

Op een stille ochtend als deze

Met stille ochtendmist als dit

Als mijn ogen alle kansen krijgen

Waar te maken wat zij zien

Zonder oordelen vooraf

Een kudde schapen wacht me op. Ze dringen bij elkaar om bescherming te zoeken. Voorzichtig loop ik langs hen heen. Na het oversteken van de drukke N243 vervolg ik mijn weg over een ander stuk grasdijk. Met eveneens schapen. De ronding van de dijk, het voorzichtige zonnetje, de bomenrijen...het geeft een prachtig gezicht. Een smalle, hoge brug over de Ursemmervaart brengt me naar de Mijzerdijk. Deze moet voor een flink aantal kilometers worden gevolgd tot Ursem. Het uitzicht is mooi, maar redelijk eentonig. Lammetjes bieden afleiding. 

bebouwing aan de overkant van de Beetskoogkade

kerk van Oudendijk

op de dijk richting Ursem

In het dorp Ursem ligt de finish van etappe 1. René is nog niet onderweg vanaf zijn werk. Ik loop dus nog even door. Het kleine dorp is binnen no-time doorkruist. In Rustenburg is het weer even goed opletten. Is het nu de bedoeling dat ik op de drukke N508 ga lopen? Nee toch! Ik loop dan ook een andere weg in. Maar, al snel zie ik in dat ik er toch aan zal moeten geloven. Aan de overkant van het water, op het veel rustigere fietspad (waarom loop ik niet daar?) staan drie strijkmolens te schitteren. Het is een prachtplaatje! Toch kan ik er niet heel lang van genieten. Het is vooral oppassen geblazen en regelmatig de berm opzoeken om de tegemoet komende auto's te ontwijken. 

Hollands plaatje

Na ruim een kilometer (ah, daarom loopt de route dus hier en niet aan de overkant), mag eindelijk de weg verlaten worden. Over een polderweg, die wel rustiger is, maar niet veel aantrekkelijker, wordt Oterleek bereikt. René is inmiddels al even onderweg. Hij kan me elk moment tegemoet komen rijden. Oterleek is een verrassend leuk dorp. De mooie huizen en het oude kerkje geven een sfeervol dorpsgezicht. Vlak voor ik rechtsaf de drukke N508 weer op moet, hoor ik een auto achter me stoppen. Daar is mijn ride. Bijna 25 kilometer kunnen worden afgestreept van streekpad 9. De volgende keer ga ik op naar Alkmaar.  

Waterliniepad - van Weesp via Muiden naar Naarden/Bussum

 13 september 2020

Waterliniepad - etappe 9 - van Weesp via Muiden naar Naarden/Bussum

23,6 kilometer

gelopen: 24 kilometer

brug over de Vecht in Weesp

Het is een vroegertje voor ons op deze nazomerse zondag. De kerk in Weesp verwelkomt ons met negen klokslagen als we langs de Vecht richting het startpunt lopen. De gezelligheid in de vorm van volle terrassen is op dit uur nog ver te zoeken. De kalmte van de lege straten, het stromende water van de rivier, de warmte belovende koelte maken onze etappestart een mooie. 

Krijtlandpad - het laatste stuk van Gulpen naar Maastricht

8 augustus 2020

Krijtlandpad - etappe 5 - van Gulpen naar Maastricht

23 kilometer

op weg naar Maastricht

Met de vervagende maan linksboven ons en de opkomende zon aan onze andere kant beginnen wij om 6.30 uur aan onze laatste kilometers van het Krijtlandpad. Er wordt een temperatuur van rond de 35ºC verwacht. Niet het meest ideale wandelweer. Deze etappe stond op onze planning voor maandag. Dan lijkt het nog warmer te worden. Nu kunnen we kiezen of we er in Valkenburg de brui aan geven en dan het laatste stuk morgen lopen. Vandaar dat we onze planning hebben omgegooid. Het openbaar vervoer rijdt om deze tijd nog niet. Daarom moeten we ons autootje even storen in de voorgenomen week vakantierust, om ons naar Gulpen te rijden. Voor de terugreis zorgt het openbaar vervoer. 

 Al snel laten we een nog stil Gulpen achter, of beter onder, ons. Van kiet af aan is het klimmen geblazen. Geen probleem nog. Het is nog heerlijk fris. We stappen door. Slechts af en toe een fotomoment om de mooie kleuren van de steeds hoger rijzende zon vast te leggen. Over een plateau met boerengrindweggetjes belanden we in een bos. Even een flink stuk dalen. Hier is de zon vandaag nog niet geweest. Het voelt dan ook nog fijn koel. Eenmaal weer tussen de bomen vandaan voelen we de temperatuur al stijgen. 

Krijtlandpad - het tussendoortje van Gulpen naar Slenaken

 7 augustus 2020

Krijtlandpad - van Gulpen naar Slenaken

8 kilometer

vlak na de start in Gulpen al direct klimmen

Het Krijtlandpad vormt een achtje. Dat houdt in dat er een kort tussenstuk is, dat van Gulpen naar Slenaken, of vice versa, loopt. Deze warme dag vinden wij uitermate geschikt om dat stukkie te wandelen. Vooral ook na de afstand van gisteren. 

ontbijtje

De beentjes voelen overigens nog best fris en fruitig bij het opstaan. Uiteraard begint de dag in de schaduw van de parasol, weer op het terras met een ontbijtje met view. We hebben niet echt haast. Er wachten vandaag maar 8 kilometer. 

Krijtlandpad - van Epen via Vaals naar Gulpen

 6 augustus 2020

Krijtlandpad - restant etappe 3 en etappe 4 volledig - van Epen via Vaals en Vijlen naar Gulpen

32,1 kilometer

Uitzicht op ons appartementje vanaf de Vijlenerberg

Een kilometerknaller! Zo bestempelen we de etappe van vandaag. In de planning lagen een kleine 20 kilometer van Epen naar Vijlen. Het werden er ruim 32 naar Gulpen. Hoe dat tot stand kwam?

Hoewel het pad lopend vanuit ons appartement te bereiken is, beginnen we later dan gehoopt. Pas om 9.00 uur zetten we de GPS in Camerig op de grens van Epen, weer aan. Wat volgt zijn wat kilometers flink heuvelopwaarts, door weiden, langs, vaak volledig zonder enige aanleiding, draaihekken naar een bosrand. Een blik achteruit levert een prachtplaat op. Wat zijn we al hoog! Wat een geweldige vergezichten! Dit moois maakt snel plaats voor weer ander moois. We lopen nu middenin een bos. Nog steeds flink stijgend. 

Krijtlandpad - Eijsden naar Epen

 4 augustus 2020

Krijtlandpad - nog een stukje etappe 1, etappe 2 en deel van 3 - van Eijsden naar Epen

25,6 kilometer

het uitzicht vanaf ons stekkie

Wat is het mooi wakker worden in het Limburgse land! Na het opentrekken van de gordijnen is het direct volop genieten van het landschap. De zon is nog niet echt doorgebroken. Het is heiig, wat voor een mystiek sfeertje zorgt in de heuvels waar we op uit kijken. Met dit plaatje voor je neus kun je niet anders dan buiten ontbijten. Het wordt geen uitgebreid maaltje, want we willen de bus van even voor 9.00 uur naar Maastricht halen. 

Dat lukt. De bus brengt ons zo'n beetje over dezelfde route die wij straks lopend weer terug zullen afleggen. Even is het nog stressen of we het gammele treintje naar Eijsden zullen halen. Ook dit zit mee. Om 10.00 uur staan we op een klein stationnetje, 's morgens in de vroegte. Klaar voor het volgende traject. Om te beginnen is dat nog het staartje van de eerste etappe. Uiteraard vertrekken we niet voor we alle starthandelingen hebben verricht. Veters, check. Zonnebrand, check. Startselfie, check. En off we go...

Krijtlandpad - Maastricht naar Eijsden

 3 augustus 2020

Krijtlandpad - etappe 1 - van Maastricht naar Eijsden 

13,5 kilometer

Het zat er aan te komen, een wandelvakantie. Onze etappes op het Waterliniepad, de Groene Wissels en  mijn Zuiderzeepadavonturen smaken naar meer. Vooral naar meer achter elkaar. Normaal lukt dat uiteraard niet, omdat er ook gewerkt moet worden. De vakantie is dan de aangewezen periode om eens een heel streekpad achter elkaar te wandelen. Lang hoeven we niet na te denken. De keuze valt op het Krijtlandpad. De behapbare afstand van 100 kilometer en vooral de locatie geven de doorslag. 

Vlak na de start aan de Maas terugkijkend naar de St. Servaasbrug

Deze vakantieweek zal niet in het teken staan van uitslapen. Dat bewijzen we direct op de eerste dag. Even na 7.00 uur trekken we de voordeur achter ons dicht. Door een nog stil Nederland rijden we naar het zuiden. Een koffiestop laten we achterwege. We willen de paden op...de lanen in. 

Waterliniepad - van Uithoorn via Abcoude naar Weesp

 16 augustus 2020

Waterliniepad - etappe 7 en 8 - van Uithoorn via Abcoude naar Weesp

17,1 + 13,1 = 30,2 kilometer

gelopen: 30,9 kilometer

De allerlaatste dag van onze zomervakantie benutten we volledig. Niet een, maar twee etappes van het Waterliniepad gaan we vandaag bedwingen. Trein en bus vervoeren ons naar het station in Uithoorn. Hiervandaan is het een klein stukje teruglopen naar het restaurant waar we drie dagen geleden onze GPS hebben gestopt. Vandaag is het extra belangrijk dat we niet zuinig zijn met zonnebrand. De zon zal van zich doen gelden. Bovendien schatten we in het grootste deel van de route onbeschut te lopen. 

De route is eenvoudig. De eerste kilometers lopen we langs de Amstel. Eerst door nog een staartje van Uithoorn. Meest opvallende hier is een leegstaand gebouw waarvan vrijwel alle ramen zijn ingegooid. Gelukkig is het uitzicht naar rechts over het water een stuk mooier. De meanderende weg volgen we tot het pontje bij Nessersluis. We varen de provinciegrens over. Aan de overkant stappen we in Utrecht af.