Nederlands Kustpad 3 van Stavoren naar Workum

29 mei 2023

Start: auto geparkeerd in Workum, trein in 15 minuten naar Stavoren

Etappe: 1 van Stavoren naar Workum 

Kilometers volgens boekje 15,3

Kilometets gestapt: 18.1

Aan de wandel, dat zouden we op deze 2e Pinksterdag, maar op welk pad? Zowel het Marskramer- als het Pelgrimspad is min of meer onmogelijk. De plekken waar wij nu starten zijn namelijk heel lastig met het OV te bereiken. Die laten we maar voor een doordeweekse dag. 

Weet je wat, we beginnen gewoon aan een nieuwe LAW, nou ja, soort van... LAW5, het Nederlands Kustpad bestaat uit 3 delen, dus 3 boekjes. Deel twee hebben we volledig afgestapt. Van een kan het GR5 deel afgevinkt. Boekje drie staat nog ongebruikt in de kast. 

Op naar het rustige Friesland dus, voor etappe 1 van Stavoren naar Workum. In laatstgenoemde plaats parkeren we de auto bij het station. Tenminste, dat was het plan. Onderweg zien we al dat het best druk is met motoren op de weg, logisch, want een vrije dag en mooi weer, maar zoveel... Bovendien lijkt het kleine stationnetje van Workum midden op hun route te liggen. Google leert ons dat het om de Motor Elfstedentocht gaat met zo'n 3500 deelnemers. Ja, hoor...juist vandaag. Nou ja, misschien valt het mee en hebben zij Stavoren al achter zich gelaten. Gelukkig vinden we vlakbij een andere parkeerplek.

Om 12.15 uur stappen we na een kort treinritje uit in de oudste stad van Friesland, Stavoren. De route wil dat we haar direct weer achter ons laten, maar wij zijn even burgerlijk ongehoorzaam. We lopen de straatjes in en stiefelen wat langs het water. Geen motor te zien... Wel zijn er in een achterafstraatje behoorlijk wat fietsers bijeen. Ach, vast wat deelnemers aan een lokaal toertochtje...

Uiteraard slaan we het over de haven uitkijkende Vrouwtje van Stavoren niet over voor een fotootje. Ik ervaar een beetje het Manneke Pis-effect. Wat een ieniemienie beeldje, zeg. 

Groter is het nabijgelegen Staverse exemplaar van de 11-stedenfonteinen. Hoewel grootte in dit geval niet gelijk is aan schoonheid. De enorme waterspuwende vis is echt een toonbeeld van lelijkheid...maar het kan nog kitscherig, zal blijken. 

Zittend op het terras aan ons startbakkie schrikken we ons echt kleurendoof als er plotseling een paar fietsers knoertjehard langs komt stormen. Gevolgd door een enorme meute iets langzameren. Best een grote tocht...denken we. 

We gaan maar eens aan de route beginnen. Hiervoor wordt Stavoren via de dijk aan het IJsselmeer verlaten. Bovenop struinen we door het gras. De noordoosten wind vol op ons hoofd. Schuin links over het water zien we de contouren van een dorpje. Hindeloopen vermoeden we, een tussendoel vandaag. 

Schaapjes zorgen voor afwisseling op het lange stuk over de dijk. Heel bang zijn ze niet, maar ze maken wel plaats voor ons. Bij Wolkmerum voegt een lang lint van fietsers in op de parallel lopende weg onderaan de dijk. Langzaam begint het ons te dagen dat dit weleens de Fiets-Elfstedentocht zou kunnen zijn. Overal staat enthousiast publiek langs de route.Dit is meer dan een toertochtje... Het is best bikkelen voor de fietsers met de harde tegenwind. De voor ons verdwijnende vaak fel gekleurde lycratenuetjes geven ons een vrolijk uitzicht. Het voegt wat smeuïgheid toe aan dit niet heel gevarieerde stuk pad.

Hindeloopen wordt steeds zichtbaarder. De dijk moet wegens werkzaamheden worden verlaten. Helaas betekent dat dat wij de weg nu moeten delen met de colonne fietsers. Zo van dichtbij voelt het toch een stuk minder gezellig als ze zo voorbijrazen. Ook al lopen wij zo'n beetje in de struiken, toch zoeven ze rijendik akelig dicht langs. 

Gelukkig mogen we vlak voor Hindeloopen de dijk weer op. Direct voelt het weer een stuk prettiger. Een hoempapa-dj verwelkomt alle mensen. Dwars door de fietsers lopen wij de volgende Elfstedenstad in. 

Na een pannenkoek lopen we de plaats even rond. De fontein hier lopen we bijna voorbij. Het zijn een paar enorme kale takken met een plasje water ertussen. Het plaatsje zelf ziet er trouwens wel erg leuk uit, vooral bij het haventje in de buurt. 

Workum is nu nog 2 rechte stukken verwijderd. Allereerst lopen we recht op het water af over een dijk bevolkt met schapen. Onderaan de dijk passeren we tot 2x toe een dood lam. Ik houd mijn hoofd afgewend. Zo triest. We checken waar het is om de boer eventueel te waarschuwen. 

Rechtsaf volgen we de dijk die ons zo Workum binnenvoert. Daar zijn ook de fietsers weer. Het voelt als een warm onthaal als we de met vlaggen behangen hoofdstraat doorwandelen. Op de hoek van de Tillefone tringelt de GPS. Onze route zit erop. De fietsers mogen nog een stukje. Trouwens, wij mogen ook nog een kilometer naar het station om bij de auto te komen. Onderweg zien we dat de fontein in Stavoren best meeviel. Twee leeuwen met gouden koppen spuwen water naar elkaar. Echt mooi vinden wij het niet.

Ons derde deel van het Nederlands Kustpad is bijzonder begonnen...

• Op naar de volgende etappe
• Overzicht van de Kustpad wandelingen
• Onze andere wandelpaden

Trekvogelpad van Zaanstad naar Broek in Waterland

27 mei 2023

start: met bus naar station Hoorn, trein naar station Zaandam Kogerveld en  bus 391 naar halte Schipbeek. In totaal 1 uur en 3 minuten

etappe: van Zaanstad naar Broek in Waterland

kaarten: 9 (nog klein stukje), 10, 11, 12 en 13

kilometers volgens gids:28,4 (maar dat is de officiële route, ik liep de alternatieve ivm broedseizoen)

kilometers gestapt:29

kilometers op dit pad:91

En dan is er zomaar opeens een lege plek in de agenda. René is op stap, dus samen wandelen zit er vandaag niet in. Nou, het is te mooi weer om thuis te blijven, vandaar dat ik maar in mijn uppie op pad ga. Gelukkig heb ik een solo-wandelprojectje, daarom hoef ik niet te bedenken wat dan te doen. Op 4 mei verliet ik het Trekvogelpad bij halte Schipbeek in 't Kalf in Zaandam. Even puzzelen in de wandelgids zorgt voor het plan om vandaag door te stappen naar Broek in Waterland. Op deze manier kan ik het volgende deel ook goed aanvliegen met het OV. 

De bus naar het startpunt is vol. Veel toeristen bezoeken vandaag de Zaanse Schans. Een halte eerder stap ik uit. Voor de startselfie zoek ik even wat bebossing om de foto nog enigszins sfeer te geven. Vanuit alle andere oogpunten zijn namelijk alleen maar de rommelige resultaten van wegwerkzaamheden in deze wijk te zien. Het is maar een kort stukje lopen over stelplaten voor ik het groen rondom de Jagersplas inloop. Hoewel nog vroeg is het al best warm. Mijn jasje heb ik direct uitgedaan en ik twijfel of ik mijn lange broek al zal verwisselen voor de korte. Op wat hardlopers en hondenuitlaters na is het erg rustig. 

Dat verandert als de A7 wordt genaderd. Auto's schieten boven me en een trein naast me voorbij. Bij het viaduct onder de snelweg door is het even zoeken. Mijn GPS geeft aan dat de route aan de andere kant van het water loopt, terwijl ik nu juist in precies de tegenovergestelde richting loop. De beschrijving in het boekje biedt uitkomst. Er moeten even wat extra meters worden gemaakt om via het fietspad aan de overkant van het water te geraken.

Een fietspad loopt kaarsrecht door het Oostzanerveld. Bloemen kleuren de bermen aan beide zijden. Het witte fluitenkruid torent overal bovenuit. Lager vechten paarse klavers en knoopkruid in bijna dezelfde kleur met het geel van boter- en paardenbloemen om de overhand. Madeliefjes bedekken de bodem. Zuring zorgt voor het rood. Maar wat mij betreft kan niets op tegen het knalrode van de klaprozen. Dat zijn toch wel mijn favorieten. Rechts van me laat de felle zon auto's op de A8 als strassteentjes schitteren.

En dan is daar Het Twiske. Tenminste, voor ik het recreatiegebied binnenloop, sla ik rechtsaf naar de 50 meter verderop gelegen theetuin die al aangekondigd stond op het fietspad. Ik blijk de eerste gast van de dag. De eigenaresse komt even bij me zitten en voorziet me van wat tips van zaken die ik niet mag missen op de route. 

Het Twiske is me niet onbekend. Als tiener woonde ik hier in de buurt. Zomers was dit de beste plek om lekker af te koelen. Veel van het gebied zag ik niet. Doel was het recreatiestrandje en voor de rest had ik geen oog. Tegenwoordig komen we hier ook weleens om mee te doen aan een van de Twiskemolenlopen, een hardlooprondje  georganiseerd door AV Waterland. Natuurlijk zie ik dan dat het hier mooi is, maar ik ben vooral bezig om het allemaal zo snel mogelijk achter me te laten. Dat is nu anders. Dit is echt gewoon volop genieten. Over onverharde paden, die extra zacht voelen door de vele ganzenpoep..., meandert de route langs de Stooterplas. Borden waarschuwen voor loslopende runderen. 25 Meter afstand houden is het devies. Het duurt even voor ik de witte koeien, zonder de enorme hoorns overigens, zie. De meeste staan ver van het pad verwijderd. Echter een grazende dame staat zo'n beetje op het pad. Zij baart me niet echt zorgen. Wel het tegenover haar staande, behoorlijk gespierde, mannetje. Uhm...passeren lukt niet op de vereiste afstand, maar hij is totaal in beslag genomen door zijn eten. Dat zal geen probleem zijn, toch...en dat klopt inderdaad. 

Rond het water, over dan weer smalle, overgroeide paadjes, dan weer over bredere grindpaden, vliegen de kilometers onder mijn schoenen door. Regelmatig wordt het water via een brug overgestoken. Extra leuk vind ik het vlonderpad dat min of meer door het water voert. Vanaf de overkant van de plas vanuit een enorme tent klinken muziektonen. Het zijn de beginklanken van Lentekabinet, een festival dat deze Pinksterdagen wordt gehouden. 

De Twiskemolen en daarmee de uitgang van Het Twiske, komt in zicht. Een steiger aan het water voor de molen is de perfecte stop om even wat te eten. In de verte zijn de reclameborden op de A8 zichtbaar. Bijzonder om zo buiten in de natuur en toch zo dichtbij de buzz van een grote stad te zijn. 

De natuur zit er trouwens even op. Ik stap Landsmeer in. Dwars door dit dorp leidt de route naar het volgende polderlandschap. Recht voor me zie ik de blokkentorens van Amsterdam Noord verschijnen. Enorme bouwkranen doen een belofte voor meer van dezelfde bouwsels. ik loop nog fijn door groen met aan beide kanten nog steeds kleurrijke bermen en slootjes bevolkt door verschillende watervogels. Een haas schrikt al overstekend net zo van mij als ik van hem. Rechts naast me haasten mensen zich voort over de ring van Amsterdam. Regelmatig rijd ik hier zelf. Voortaan hebben de landweggetjes verbonden met bruggetjes die je vanaf deze A10 ziet geen geheimen meer voor me. 

Het is even lekker doorstappen over de rustige paadjes richting Het Schouw. De huizen waaraan ik parallel loop aan mijn linkerhand, blijken nog steeds bij Landsmeer te horen. Een propeller herdenkt de gevallenen van een in 1941 neergestort vliegtuig. Het is voor mij altijd een moment voor overpeinzing. In Het Schouw zet een veer me over het Noord Hollandsch Kanaal voor het luttele bedrag van 0,25 euro. 

Langzaam komt nu mijn finish in zicht. Zelfs sneller dan verwacht, want, omdat het broedseizoen is, mag ik de oorspronkelijke route niet volgen. In plaats daarvan loop ik een rechtere, dus kortere weg naar Broek in Waterland. Jammer? Nee, niet echt. Natuurlijk heb ik geen idee hoe de route geweest zou zijn, maar het kaartje leert dat het door een natuurgebied loopt. Mooi, maar dat heb ik vandaag al gezien. Nieuw zijn de woonboten in de Broekervaart waar ik nu langs loop. Prachtige huizen op het water die slechts bereikbaar zijn via een eigen pontje. 

Een kerktorentje kondigt Broek in Waterland aan. Stenen huizen maken plaats voor pastelkleurige houten. Heel pittoresk! Deze alternatieve route doet het plaatsje zelf niet aan. Nou, dat laat ik me natuurlijk niet ontnemen. Vaak wordt dit dorp genoemd als een van de mooiste van Nederland. Zodra ik het binnenloop is me duidelijk waarom. Wat een heerlijke sfeer! Het Havenrak is het middelpunt van al dit moois. De huizen aan het water lijken zo uit een woontijdschrift te komen. Wat een pracht! Al lopend ontdek ik dat dit slechts een paar straatjes betreft. De overige straten in deze plaats bestaan uit "gewone" huizen. 

Na mijn rondje dorp houd ik het met net geen 30 kilometer op de teller voor gezien. Bus 314 brengt me rechtstreeks terug naar Hoorn. Dat Trekvogelpad valt niet tegen tot nu...:) 

• op naar onze volgende Trekvogelpadwandeling, van Broek in Waterland naar Diemen
• terug naar onze vorige Trekvogelpadwandeling, van De Rijp naar Zaandam
• overzicht van onze Trekvogelpadwandelingen
• onze andere wandelpaden

Trekvogelpad van De Rijp naar Zaanstad

4 mei 2023

start: met trein naar Purmerend daar bus(je) 416 naar De Rijp, in totaal 1:06 uur onderweg

etappe: van De Rijp naar Zaanstad

kaarten: 7 (uit), 8 en 9

kilometers volgens gids: 19,3

kilometers gestapt: 22,5

kilometers op dit pad: 62

Alles wijst erop dat het vandaag een goede dag is om aan de wandel te gaan, het wordt prachtig weer, het pontje vaart, de koffiestek kan niet beter en er zijn muizenissen in mijn hoofd die weggestapt moeten worden. Alle wandelmaatjes zijn nog aan het werk of op reis, dus ik ga weer alleen op pad, op Trekvogelpad. 

Afgelopen dinsdag eindigde mijn wandelavontuur bij halte Wollandje in De Rijp. Toen wachtte daar de auto op me. Vandaag reis ik zowel heen als terug met het OV. Om 8:15 uur zit ik in de trein vanuit Hoorn om vervolgens in Purmerend na een kwartiertje wachten bus(je) 416 naar De Rijp te nemen. Het werd een gezellige rit. De buschauffeur vertelt mij, als enige passagier, van alles over de omgeving. Zo vliegt het half uurtje rijden voorbij. 

Het geeft even ge-emmer als ik mijn GPS aan wil zetten. Mijn horloge werkt en mijn mobiel ook, maar op de een of andere manier krijg ik de koers vanaf mijn mobiel niet op mijn horloge geladen. Nou, dan maar op de markeringen en het boekje lopen. In De Rijp zal dat zeker geen probleem geven, want het is nog een rechte straat uitlopen tot de dijk, wel een heel mooie trouwens. Het is een smalle straat met aan beide zijden prachtige oude huizen. Even twijfel ik of ik de brug bij het oude raadhuis zal oversteken om iets meer van het plaatsje te zien. Het is nog vroeg en alle tentjes voor een kopje koffie zijn nog dicht. Vandaar dat ik toch maar verder loop.

Op de dijk slaat de route rechtsaf. Naar rechts kijkend vang ik nog een laatste glimp op van De Rijp. Links is de leegte van de polders. Dat mijn horloge niet met mijn mobiel is verbonden heeft niet alleen als gevolg dat ik de route niet kan zien, ook kan René mij niet volgen. Vandaar dat ik nog eens een poging waag. Ik herstart mijn mobiel. En warempel, de route verschijnt op mijn horloge en van René krijg ik een app dat hij op zijn kaartje ziet waar ik loop. Ook weer gefikst. 

Echt hard nodig om de route te kunnen volgen, is dat overigens niet, want deze Westdijk volg ik de komende kilometers. Het stapt lekker door zo in de Beemsterpolder. De zon doet haar best de guurte van de wind te verdrijven. Het lukt haar nog niet helemaal, maar echt koud is het ook niet meer. Het Fort bij Spijkerboor is bekend van de route van het Waterliniepad dat hier ook langs voert. Van afstand schiet ik wat foto's. Voor het even verderop gelegen veer Jan Hop heb ik vanochtend  dubbel gecheckt of het wel gaat en niet, net als het veer bij Akersloot, wat uurtjes uit de vaart is wegens onderhoud. Het kleine pontje ligt al op me te wachten. De schipper zet mij als enige passagier voor 1 euro over. 

Hoewel het Trekvogelpad de andere oever van de Knollendammervaart volgt dan het Waterliniepad, weet ik wat mij de komende kilometers te wachten staat. Aan deze kant kan ik echter bovenop de grasdijk langs de oever lopen. Het maakt dat ik niet constant alert hoef te zijn op passerende auto's. Ook is er nu beide kanten de polders in mooi uitzicht. Raapzaad kleurt de oevers geel. In de verte doemt de toren van Wormer met de naastgelegen industriegebouwen op. Het hoort erbij, maar echt fraai is het niet. 

In Oostknollendam voegt de route zich langs de Zaan. Aan het einde van het lintdorp zorgt de route voor een ommetje door het Wormer- en Jisperveld. De enorme hoeveelheid vogels maakt duidelijk waarom. Hoewel ik niet echt een vogelaar ben, zie zelfs ik heel wat soorten. Ik herken onder andere een kievit en een scholekster. Behalve het gesnater van de eenden, het gekwaak van kikkers in de sloten en het gegak van ganzen komen de andere vogelgeluiden mij niet bekend voor. Wel hoor ik dat het veel verschillende zijn. 

Aan de overkant van De Poel, een behoorlijke plas water, zijn de huizen van Wormer al te zien. De ronde door het natuurgebied brengt me terug bij de Zaan. Slechts voor heel kort volgt de route dit water. Vlak voor de hoge toren slaat deze namelijk weer af om opnieuw over de oever van De Poel te lopen. 

In Wormer verlaat ik het pad. Hier is namelijk de voor mij perfecte koffiestek. Bij een vriendin...en laat er nu ook net verjaardagsgebak zijn. Een betere pauze is er niet. 

Vanaf hier is het nog net geen 5 kilometer meer tot de bushalte. Het is nog een mooi stukje. Aan de horizon draaien de molens op de Zaanse Schans. Waarschijnlijk is het aan die kant van de Enge Wormer behoorlijk druk met toeristen. Aan deze kant heb ik het rijk vrijwel alleen. 

De Amerikaanse windmolen die we gewoonlijk van een afstandje zien, blijkt van dichtbij veel groter dan gedacht. Nog even werp ik een blik achterom voor ik in de bebouwing van Zaanstad verdwijn. Hier in de wijk 't Kalf is de bushalte van het einde van deze etappe. De route slaat linksaf 't Twiske in. Hoewel ik nog erg fijn loop is dat voor nu geen optie. Het volgende OV zou pas na een kilometer of 15 zijn. Als alternatief wandel ik door de wijk nog een dikke 2 kilometer naar station Kogerveld in plaats van de bus te nemen. Het brengt het dagtotaal op 22,5 kilometer. 

Voor nu zit mijn solowandelproject er weer even op. De vakantie is bijna voorbij. Op naar een volgende vakantie om verder te stappen richting Enschede. 

• op naar mijn volgende Trekvogelpadwandeling, van Zaanstad naar Broek in Waterland
• terug naar mijn vorige Trekvogelpadwandeling, van Alkmaar naar De Rijp
• overzicht van mijn Trekvogelpadwandelingen
• onze andere wandelpaden