Pelgrimspad van Mesch (Eijsden) naar Visé

3 september 2023

start: auto geparkeerd bij station Visé. Trein naar Eijsden, 4 minuten

etappe 15: van Mesch naar Visé

kilometers: 13

kilometers totaal: 16,4

Zo, deze anders-dan-verwacht-verlopen-vakantie is toch nog fijn afgesloten. Morgen mag ook ik weer aan de slag, maar vandaag stapten we nog even fijn op het Pelgrimspad, van Eijsden naar Visé om precies te zijn. 

De auto parkeerden we in Visé bij het station. Deze plek is ons al bekend, omdat Visé ook een etappeplaats is op de GR5. Het boemeltje van een trein brengt ons van het ongezellige station langs de A2 in 4 minuten naar het station in Eijsden. Hiervandaan is het bijna 3 kilometer om weer op de route te geraken. Mooie kilometers overigens met uitzicht over Maastricht dat onder ons ligt. 

Bij de wandelboom starten we het laatste stuk van etappe 14 richting Mesch. De bomen bieden schaduw tegen het best prikkende zonnetje. In Mesch tringelt de GPS. De volgende etappe kan worden gestart. Hier scoren we dan ook direct maar ons startbakkie. Hoewel we nog redelijk vol zitten van het ontbijt kunnen we een punt vlaai erbij niet weerstaan. Het mag ook wel, want het is feest vandaag. René is jarig! 

Het pad vervolgend passeren we net buiten Mesch in de berm een grenspaal. We zijn in België! Zo lopend een ander land binnengaan blijft toch altijd een bijzonder momentje. Afwisselend over zandpaden langs velden met maïs dat bijna uit de kolf barst, andere akkers met aardappelen, wat appelgaarden en door bossen over smalle paadjes, bereiken we Dalhem. 

Ook dit plaatsje kennen we nog van de GR5. Destijds liepen we via een schattig poortje onder het kasteel door van de boven- naar de benedenstad. Ook nu zien we een poort, nou ja, eigenlijk is het een enorme boog van een stenen, hooggelegen spoorbrug. Wat klim en daal je toch redelijk ongemerkt veel. Diezelfde spoorlijn lag zojuist namelijk nog redelijk diep onder ons. Even maken we een korte detour om de brug op de foto vast te leggen. Onnodig zo blijkt als we er even later zelfs onderdoor lopen. 

De tekenspray moet even uit de tas worden gevist. Rijkelijk spuiten we onszelf in. De komende kilometers struinen we namelijk door weilanden. Aan de hoogte van het gras te zien is het best een tijdje geleden dat dit is gemaaid. Af en toe klimmen we een hek over of stappen we door een houten poort om in een volgend veld te komen. 

Vanaf 4 kilometer voor Visé lopen we in omgekeerde richting in onze eigen voetstappen, hier achtergelaten tijdens de etappe naar Saive in februari. Toen namen we een verkeerde afslag en belandden we ongemerkt op het Pelgrimspad. Op zo'n moment is fijn dat de GPS van René zich dan laat horen, omdat het een koersfout heeft gesignaleerd, anders zouden we heel wat kilometers extra afleggen tijdens onze wandelingen. 

De koude gure vlakte die we ons herinneren is nu aan het oog onttrokken door het hoge maïs en koud is het ook niet echt. Trappen aflopend stappen we Visé binnen. Dat is overigens veel leuker dan het armetierige stationnetje doet vermoeden. Toch stappen we snel door naar de auto. We hebben nog een ritje huiswaarts voor de boeg.

Hoewel Visé het eindstation is van het Pelgrimspad, kunnen wij het nog niet afvinken. We hebben nog een gat dicht te lopen tussen Haaren en Sittard, een leuk vooruitzicht! 

• terug naar de vorige wandeling, van Cadier en Keer naar Mesch (Eijsden)
• overzicht van de Pelgrimspadwandelingen
• onze andere wandelpaden

Pelgrimspad - van Cadier en Keer naar Mesch (Eijsden)

2 september 2023

start: de gastvrouw van de B&B zet ons af in Cadier en Keer bij de kruising van de Limburger en Beatrixstraat

etappe 14: van Cadier en Keer naar Mesch

kilometers: 13

totaal kilometers: 16,3

horeca: eetcafé De Bosrand in Sint Geertruid

Overnachten: B&B Hoeve de Hoge Swaen

Onze zomervakantie luidden we 22, 23 en 24 juli in op het Pelgrimspad. De bedoeling erachter was om vast wat hoogtemeters te maken voor onze wandelvakantie. Het was weer volop genieten. Wat vinden we Limburg toch mooi! 

De bewuste wandelvakantie pakte anders uit dan verwacht. Het begin in de Vogezen/Elzas was prachtig. Drie dagen maakten we prachtige wandelingen in de omgeving van Le Grand Ballon tot het pittoreske Eguisheim. We genoten! Vervolgens togen we naar Piemonte waar ons een ruime week in de Alpen wachtte. Via STAP-reizen hadden we een vakantie in la Valle Maira geboekt. Zes dagen pittig klimmen wachtte op ons. Dat dachten we tenminste. Want daar kwam op de eerste wandeldag helaas al een eind aan. Ik maakte een onhandige, flinke val, waarbij ik, zo bleek later in het ziekenhuis, mijn rechterarm in de bovenkop op twee plaatsen brak. Einde vakantie. Nou, einde van het wandelen in ieder geval, want we besloten wel te blijven. De omgeving was prachtig, maar helaas konden we hier dus veel minder van genieten dan gehoopt. 

Maar goed, nu mogen we weer...of beter ik mag weer! Afgelopen woensdag kreeg ik groen licht van de traumatoloog om weer iets te doen met mijn arm. Belangrijker, er mag "gewoon" worden gewandeld. Wel nog met de kanttekening dat ik voorzichtig moet zijn, want opnieuw een val zou niet al te best zijn. Ja, dat snap ik. 

Eigenlijk zouden we drie dagen aaneen op het Pelgrimspad stappen met onze rugzakken. De overnachtingsplekken waren al geboekt. Van het dragen van een rugzak door mij is nu natuurlijk geen sprake. Vandaar dat we de plannen omgooien. Snel werd een ander B&B adres gezocht. Dat bleek nog niet mee te vallen, maar uiteindelijk slaagden we bij B&B Hoeve de Hoge Swaen in Maastricht, een prima uitvalsbasis voor zowel een stedentrip Maastricht als de omgeving. Gisteren hebben we de Limburgse hoofdstad al verkend, bij vlagen in de plenzende regen. Voor vandaag staat dan eindelijk weer een wandeldag op het programma. 

Dus hup, op pad. De gastvrouw van de B&B is zo vriendelijk ons een lift naar Cadier en Keer te geven. Hier slaan we nu aan het eind van de Beatrixstraat linksaf in plaats van rechts, zoals we op 24 juli deden. Nog even lopen we door het plaatsje. Het voelt weer fijn om in het Zuid-Limburgse land te zijn. Dat gevoel wordt nog eens versterkt als we aan de overkant van de Rijksweg een holle weg, zo kenmerkend voor deze omgeving, inlopen. Het is een beetje oppassen op de keien en de omhoogstekende boomwortels, maar ik geniet om weer te kunnen stappen. 

Langs de rand van het bos golven we op en neer over een single track. Even moeten we een korte detour maken, omdat een omgevallen boom het pad verspert. Het zicht wordt onttrokken door het bos, maar zodra we dit uitlopen zien we hoe mooi het hier is. Het is maar voor kort, want al snel voert de route ons opnieuw een begroeid pad in. Nou ja, pad, het lijkt meer een rivier. Het is duidelijk dat er de afgelopen dagen veel regen is gevallen. Het water stroomt over het pad. In eerste instantie nog in dunnen sliertjes, maar al snel vormen deze grotere plassen. Op een gegeven moment zijn deze net zo breed als het pad is. Plonzend en spetterend stappen we voort.

Bossen worden afgewisseld met akkers voor fruitbomen, appelbomen voornamelijk. De vruchten hangen zwaar en diepgekleurd aan de takken. Je zou er zo een hap van willen nemen. Ook lopen we regelmatig door een corridor van maïs. Toch zijn het voornamelijk bomen die we op dit stuk van het Pelgrimspad zien. Door de bossen op- en neergaand is het fijn stappen. Toch missen we de vergezichten af en toe. 

Bij Camping De Bosrand zit volgens het Pelgrimspadboekje ook een eetcafé, een mooie stop voor een hapje en drankje. We vullen onze buiken met tosti's en een 0% biertje. Onze weg vervolgend voegen we in op het Krijtlandpad. Ach, dat zijn fijne herinneringen, ons eerste pad dat we afstapten. Vanaf toen zijn we verknocht geraakt aan wandelen in Zuid-Limburg. 

Bij een wandelpaal laten we voor vandaag het Pelgrimspad achter. We moeten immers weer bij de B&B geraken en de snelste manier is om dan de trein in Eijsden te nemen. Dat houdt in dat we een kilometer of 2 a 3 extra stappen, maar in dit landschap is dat absoluut geen straf. Leuke bijkomstigheid is dat we in Eijsden nu mooi nog een lekker ijsje kunnen scoren. 

's Avonds zoeken we een terras op in Maastricht. Bij Cucina50 nemen we vast een voorschot op de verjaardag van René. Het wandelen met een arm in een sling is me niet tegengevallen. Morgen kan het stuk naar Visé gewoon worden afgevinkt. 

• op naar de volgende wandeling, van Mesch naar Visé
• terug naar de vorige wandeling, van Schin op Geul naar Maastricht
• overzicht van onze Pelgrimspadwandelingen
• onze andere wandelpaden

Zuiderzeepad van Ossenzijl naar Delfstrahuizen

26 april 2023

start: met 2 auto's naar Delfstrahuizen, met 1 auto naar Ossenzijl

etappe: van Ossenzijl naar Delfstrahuizen

kilometers Zuiderzeepad: 22,7

kilometers gestapt: 23,7

Met argusogen hielden wij de afgelopen maanden het nieuws in de gaten over het fietspontje over de Tsjonger. Omdat dit uit de vaart was, konden wij het Zuiderzeepad  namelijk niet vervolgen. Stiekem stapten wij al een verder gelegen deel op het pad, tussen Workum en de Afsluitdijk. Na bij de betreffende gemeente te hebben geïnformeerd hoe het nu met het pontje zat, kregen wij het goede nieuws dat het afgelopen mei weer in gebruik werd genomen. We konden weer op pad! 

Aangezien voor ons beiden de vakantie is begonnen, werd voor deze week een datum geprikt. Het OV zorgde nog even voor een uitdaging, die we dit keer niet aangingen. Wij kozen voor de makkelijkere, minder gezellige en ook minder milieuvriendelijke weg om met twee auto's te rijden. 

Om precies 10.00 uur laat ik mijn auto achter in Delfstrahuizen en kruip op de passagiersstoel bij Mariska. De GPS wordt ingesteld op Ossenzijl. Tenminste, dat is wel de bedoeling. Al kletsend rijden we een minuut of vijf. De GPS-dame laat ons links afslaan, direct gevolgd door een scherpe bocht, opnieuw naar links. Als we even daarna op een grotere weg rechts af gaan, bedenk ik dat dit wel erg op de weg lijkt waar we net op reden. Ook zien we dezelfde koeienbeelden in een weiland staan. Nee, dit kan niet, toch?! Bovendien kwamen we net langs water...oh...en daar is dat water weer. En daar is ook Delfstrahuizen. Wat is er mis gegaan? Na een stop en het opnieuw instellen van de GPS rijden we nu wel de juiste richting op naar Ossenzijl. 

Hier lopen we even terug naar het sluisje voor de startselfie en hup, op naar Delfstrahuizen. Donkere wolken dreigen aan de horizon. De zon op de voorgrond zorgt voor een mooi effect. Een ooievaarsstelletje vertoont hun vliegkunsten als we dichterbij komen. Met het oversteken van het riviertje de Lende verlaten we Overijssel en lopen Friesland in. Even verderop verlaten we het asfalt en voert een smal grindpad ons door het waterrijke gebied. 

Ooit heeft hier op de begraafplaats een kerk gestaan. Toen deze, op instorten staand, afgebroken moest worden, was er geen geld een nieuwe te bouwen. In plaats daarvan werd er een Klokkenstoel geplaatst. De klok wordt tegenwoordig alleen nog op begrafenissen geluid onder het uitspreken van de volgende tekst: 

Ik hoor de klok toe luister dan drie maal drie het is een man

Ik hoor de klok toe luister nou twee maal drie nu is 't een vrouw

Ik hoor de klok en door de wind hoor ik een keer drie nu is 't een kind

Na het passeren van een heel gezellig uitziende theetuin zien we de al aangekondigde vogelhut. Uiteraard nemen we even een kijkje. We lopen het trappetje op en openen de deur en ... zijn aangenaam verrast. Dit is gewoon een gezellig huisje. Overal boeken over vogels. Posters over vogels die hier gespot kunnen worden, fantasievogels en vogels van de toekomst. Op de richel liggen verrekijkers. Helaas is er voor ons weinig te spotten. Door dus maar. 

Het grindpad leidt ons verder door het gebied. Wat een schattige huisjes staan hier. Bij een ervan staat een ooievaarssetje op hun hoge nest. De zon is inmiddels weer opgeslokt door de wolken. Regenwolken zo merken we al snel. Het komt even best pittig naar beneden. Verscholen in regenjas - en cape is het redelijk te doen. Als we Koffie-en-theethuin Molen de Rietvink bereiken is het zo goed als droog. De zon zorgt voor een prachtige spiegeling in het water. De molen heeft gezellige zitjes in de mooie tuin. Een bord belooft appeltaart. Helaas alleen op zater- en zondagen. 

Bij een iets minder pittoresk terras, maar in ieder geval wel open, scoren we wel die appeltaart met een kop thee. Het was weer gaan regenen, maar we zitten droog onder de overkapping van het huisje. Dan volgt toch wel het minst leuke stuk van deze etappe, over een breed, hobbelig graspad met aan een kant hoog riet en de andere kant ook niet echt een superuitzicht, stiefelen we wat lijkt een eeuwigheid voort tot we de Tsjonger bereiken. Nu wordt het wat afwisselender. Het lijkt of ik in een soort bramenhemel terecht ben gekomen. Wat een struiken hier en, beter nog, wat veel donkerpaarse bramen! Gelukkig heb ik mijn brood al op, zodat ik mijn trommeltje met de paarse vruchten kan vullen. Voor even krijgen we gezelschap van een andere wandelaar. We kletsen niet alleen leuk, maar we bedenken ook dat het een mazzeltje is dat we nu extra handen hebben om het pontje naar de overkant te krijgen. Dat schijnt namelijk nogal een klus te zijn. Helaas buigt de wandelaar af voor we het pontje hebben bereikt.

Als we de bocht omkomen, zien we in de verte het gele pontje liggen. Aan de overkant van het water. Aan onze kant staan echter twee mensen die zo te zien al druk bezig zijn het ding naar deze kant te krijgen. Het is nog even goed opletten op de passerende boten. Met vereende krachten, van 6 mensen, weten we het pontje heen en weer te krijgen. Met z'n tweetjes had dit trouwens nog een behoorlijke klus geweest. 

Aan de overkant lopen we exact dezelfde kant op als waar we vandaan kwamen. Er is een behoorlijke woei opgestoken, maar de regen blijft weg. Nog een keer een bocht naar rechts en dan lopen we recht op Delfstrahuizen af. Het zit erop voor vandaag. Eindelijk hebben we ons Zuiderzeepadavontuur een vervolg kunnen geven. Aan het eind van de zomervakantie breien we er direct maar weer een stuk aan. Zo komt het eindpunt, nog even zonder Afsluitdijk, al in zicht. 

Pelgrimspad van Schin op Geul naar Maastricht

24 juli 2023

start: in 10 minuten met de auto vanaf B&B La Vita Felice naar P+R station Schin op Geul, hier is het zo'n 200 meter om de route weer op te pikken

etappe: 13 van Wandelnet

kilometers Pelgrimspad: 22,1

kilometers gestapt: 25,4

horeca: Café Zuid, Maastricht

Of het nu aan het fijne bed ligt, aan het feit dat ik vakantie heb en mijn gedachten even niet over het werk hoeven te gaan of omdat we weer eens een flinke inspanning hebben verricht in de buitenlucht, ik slaap in ieder geval als een roos. Okay, het gat in de dag is mij nog steeds onbekend, maar het is in ieder geval al licht als ik mijn ogen open. De dag begint met een kop thee op bed. Na het ontbijt, ik meldde gisteren volgens mij al hoe heerlijk luxe het is om dat voorgeschoteld te krijgen, toch, is het inpakken geblazen, want vanavond slapen we weer in ons eigen bedje. Even voor tienen nemen we afscheid van de gastheer. B&B La Vita Felice bood ons een relaxte plek om bij te komen van onze wandelingen voor 2 nachtjes. 

Het P+R terrein van station Schin op Geul is ons al bekend. Dit keer vertrekken we hier niet met de trein. Parkeren hier is namelijk een stuk eenvoudiger dan in Maastricht, bovendien is het gratis. We gaan dus direct aan de wandel. Het Pelgrimspad ligt zo'n 200 meter vanaf het station verwijderd voor de deur van de Sint-Mauritiuskerk. 

Direct buiten het dorp steken we het spoor onderdoor om er aan de andere zijde een tijdje parallel aan te lopen. Rechts van ons laten kale, lichtgele wanden zien dat hier mergel is gegraven. Het langzaam stijgen van het pad stopt als we rechtsaf een behoorlijk steile trap omhoog mogen. Eenmaal boven zien we het witte gebouw van De kluis van de Schaesberg. Van ons GR5-avontuur weten we inmiddels dat een kluis een afgezonderde woning van een kluizenaar is. Even wijken we van het pad af om een ronde langs de 14 staties van Jezus te maken. Het is een moderne weergave van het verhaal van de kruisiging. Het uitzicht op Schin op Geul, waarvandaan we net zijn vertrokken, maakt duidelijk dat we inmiddels al een flink stuk hebben geklommen. 

Door het bos stappend komen we na eerst het spoor en vervolgens De Geul te zijn overgestoken, bij een volgende monument, Kasteel Schaloen. De naastgelegen tuin, Oud-Valkenburg, geniet nogal wat faam. Helaas is het op maandag gesloten, we kunnen dus door. Op naar Scheulder, waar volgens het boekje mogelijkheid is om ons startbakkie te scoren. Via verschillende draaihekjes, die daar zoals vaker eigenlijk gewoon alleen nog voor de sier staan, bereiken we het dorpje. Er zit een gezellig aandoende brasserie. Geopend van woensdag tot zondag...geen startbakkie dus. 

Mijn regenhoes haal ik van de rugzak. Het zonnetje laat zich niet veel zien vandaag, maar de temperatuur is prima. En tja, dat had ik natuurlijk niet moeten doen. Het gaat miezeren. Geen probleem, denken we nog. Maar de fijne regen verandert in dikke druppels. Binnen no-time plenst het. Snel doen we de regencondooms weer om de rugzakken. Ik hijs me in mijn regenjack. René probeert droog te blijven onder zijn plu. Onze broeken zijn al snel doorweekt. Ach, in de verte zien we de lucht al lichter worden. Dit zal niet lang duren. En zo blijkt. 

Helaas laat een stop voor een startbakkie nog steeds op zich wachten. Eigenlijk passeren we nauwelijks dorpjes. De omgeving is nog steeds mooi, hoor, glooiende heuvels, meestal bedekt met gewassen, af en toe een mergelwand, stukken bos. Het is niet heel vervelend hier door te stappen, maar echt spectaculair wordt het vandaag niet. Een markering van het Krijtland doet ons beseffen dat we hier al eerder hebben gelopen. Om ook dit deel van ons Pelgrimspad-avontuur vast te leggen, film ik René terwijl hij langsloopt in het heuvellandschap, zoals we vaker doen. Hij besluit eens lollig te doen en gaat in de achteruit. Ach ja, drie dagen samen aan de wandel heeft toch invloed op hem, dat wordt nog wat tijdens de vakantie...

In Cadier en Keer, waar we overigens ook geen koffietent tegenkomen, is de vertakking van het Pelgrimspad. Wat de officiële tak is weten we eigenlijk niet, wel dat wij nu die naar Maastricht nemen. Vlak voor we de buitenwijken van de Limburgse hoofdstad bereiken, krijgen we nog een plens op ons dak. Gelukkig biedt een boom dik in de bladeren een goede schuilplek. Langs de universiteit lopen we richting de Maas. Aangekomen aan het water zien we links aan de overkant de heuvels van de Sint-Pietersberg. Rechts van ons overspannen bruggen de Maas. Over de oude Sint-Servaasbrug met de stenen bogen zullen wij het centrum inlopen. Maar niet voordat we dan eindelijk eens op een terras kunnen neerstrijken voor een kop koffie. Met vlaai en opnieuw helaas geen rijstevlaai. 

Het Vrijthof is nauwelijks toegankelijk. Er wordt druk gewerkt om alle bouwsels van de concerten van André Rieu van de afgelopen dagen af te breken. Het zorgt ervoor dat wij een kort ommetje moeten maken om bij de Sint Servaasbasiliek te komen. Het is een passend eind van dit stuk Pelgrimspad. 

Op weg naar het station scoren we dan op de valreep nog ons stuk rijstevlaai, een mini-exemplaar, dat wel. De trein brengt ons in een minuut of 20 naar station Schin op Geul. Er wacht ons nog een autorit van een uur of 3. Mooi om even terug te kijken op deze drie wandeldagen. Het was weer een feestje!

• terug naar de vorige wandeling, van Voerendaal naar Schin op Geul
• op naar de volgende wandeling, van Cadier en Keer naar Mesch
• overzicht van onze Pelgrimspadwandelingen
• onze andere wandelpaden