Nederlands kustpad - Den Haag - van Ockenburgh naar Centraal Station

 13 december 2020

wolken

Vorige week zetten wij onze eerste voetstappen op het kustpad, van Hoek van Holland naar Ockenburgh in Den Haag. Het was een verrassende start. Deze volgende etappe wordt dan ook met plezier aangevangen. De weg naar de wel heel gunstig gelegen parkeerplek op Buitenplaats Ockenburgh is weer snel gevonden. Even over tienen start René de koers op zijn GPS. We zijn weer aan de wandel. 

daar gaan we weer

Buitenplaats Ockenburgh

Al tijdens de eerste kilometers wordt duidelijk dat dit geen "walk in the park" zal worden. Tenminste, spreekwoordelijk dan, want we starten in het park dat bij de Buitenplaats hoort. Onze benen voelen echter nog zwaar door de 10 hardloopkilometers van gisteren. Ook de vele, hoewel niet echt heel steile, klimmetjes maken het er niet makkelijker op vandaag. 

Het pad voert vanuit het park rechtstreeks de duinen in. Nooit bereikt de route het strand. Dat wil overigens niet zeggen dat we geen zand zien, want ook in de duinen is het af en toe flink mul. Ook al wordt het strand niet aangedaan, af en toe hebben we er een mooi uitzicht over. 

lunch

In Scheveningen is het even gedaan met de onverharde ondergrond. En met de rust. In de duinen liepen er ook wel wat dagjesmensen, maar op de boulevard is het gewoon druk te noemen. Bij de diverse strandtenten die open zijn voor to-go-verkoop staan grote groepen jongeren op een kluitje. Langs de rand van de boulevard zoeken wij de rust op. Even een sanitaire stop in het winkelcentrum en dan kunnen we de drukte definitief achter ons laten. Net als het water van de zee. 

haven van Scheveningen

de pier

kunst aan zee

Het is nog een flinke tippel door de havenstad. Na wat straten te hebben doorkruist, bevinden we ons op een gegeven moment op bekend terrein. Niet alleen van de route van de CPC, maar ook van een Groene Wissel die we hier afgelopen jaar voorafgaand aan de CPC hebben we gewandeld. Het is voornamelijk groen dat de klok slaat. De zogeheten Scheveningse Bosjes zijn behoorlijk uitgestrekt. 

Bij het Vredespaleis zeggen we de parken voor vandaag gedag. Vanaf nu is het een stadswandeling. Door wijken met statige ambassades, bijzondere bomen, monumenten en veel leeg- en te koop staande horecagelegenheden komen we uit bij de Hofvijver en het daarachter gelegen Binnenhof. Dwars wordt het regeringscentrum van ons land overgestoken. Hier stopt ook officieel de etappe. Wij plakken er nog een kilometertje van de derde etappe achteraan om bij het station te komen. 

politiek centrum van ons land

Hiervandaan brengt tram 3 ons vlakbij de auto. Het kilometertje wandelen hiernaartoe zorgt voor een dagtotaal van 21. 

• terug naar de eerste etappe van het kustpad, Hoek van Holland naar Ockenburgh
• door naar de volgende etappe, Meijendel naar Den Haag CS vv 
• tussendoor etappe, Den Helder e.o. 
• overzicht van onze kustpadetappes

Nederlands kustpad - van Hoek van Holland naar Ockenburgh (Den Haag)

 6 december 2020

strand en industrie

We gaan iets nieuws doen. Graskades worden verruild voor zandvlaktes. Zoet water maakt plaats voor zout, bunkers voor vuurtorens. Het Waterliniepad verlaten we even. De komende tijd worden onze voetstappen op het Nederlandse kustpad achtergelaten. Gezien de afstanden om bij start en van finish te geraken, valt onze keuze op het tweede boekje, law 5-2. Dit deel beschrijft de route van Hoek van Holland naar Den Helder. Wij lopen noordwaarts. 

en go...

In verband met een latertje gisteravond in verband met een gezellige Sinterklaasavond, valt de start voor vandaag niet te vroeg. De auto wordt achtergelaten op de parkeerplaats van Buitenplaats Ockenburgh. Het blijkt de ideale plek te zijn, want precies hier eindigt de eerste etappe. Bus 31 brengt ons in ruim 40 minuten naar de haven van Hoek van Holland. Hier zou een bord zijn, dat het beginpunt van onder andere dit deel van het kustpad aankondigt. Let op het woord "zou". We zoeken ons een slag in de rondte, maar een bord is nergens te zien. Het redelijk nieuw aangelegde busstation zou het gemiste bord kunnen verklaren. 

Nou ja, dan maar zonder officiële start aan de wandel. Al snel zien we een eerste, in vertrouwde kleuren, sticker. Wat een andere omgeving dan de blubber op het Waterliniepad! Een ferry kiest over de Nieuwe Waterweg het ruime sop van de Noordzee. Industrie aan de overkant van het water biedt een bijzonder uitzicht. Het licht erachter maakt het zelfs mooi. Even staan we stil bij het beeld van Frank Meister. Zes kinderen in brons gegoten wachten vlak voor het uitbreken van WWII op de overtocht naar Engeland, naar een veilig leven.

De Emma Boulevard blijkt af en toe niet zonder gevaar te zijn. Borden waarschuwingen voor golven veroorzaakt door grote schepen. Helaas, of klinkt dat erg sensatiebelust, zijn die vandaag niet te zien. Op de hoek waar de Nieuwe Waterweg overgaat in de Noordzee liggen de Landal Beach Villa's. De bijbehorende restaurants hier zijn gesloten. Het is aan de drukte niet af te zien. Gelukkig is het strand hier erg breed en loopt iedereen verspreid. 

Een kronkelend pad leidt ons van het strand af om niet veel later via duinen en een straatje met luxe woningen op een parkeerplaats uit te komen. Ondanks de lage temperatuur heb ik het warm. De verwachting was dat het flink koud zou zijn. Ik heb me dan ook warm aangekleed. Te warm. Een dikke trui kan best naar de rugzak verhuizen. 

Onderlangs de duinen worden we weer richting strand geleid. Het is eb. Langs de waterlijn is het zand hard, dus goed te bewandelen. Een blik over onze schouder laat het industriegebied zien aan de overkant van de Nieuwe Waterweg. Wij kijken vooruit. Een dikke drie kilometer stiefelen we over het zand. 

In Ter Heijde is het gedaan met het zand voor vandaag. Een beetje burgerlijk ongehoorzaam negeren we een aanwijzing die ons een dijk op laat gaan. Het blijkt namelijk hondenlosloop en - uitlaatgebied. Het lijkt of heel Monster, want daar zijn we nu, heeft besloten dat het nu tijd is hun huisdieren uit te laten. Onderaan het dijkje loopt parallel een fietspad. Daar kiezen wij voor. 

Het terrein van 's Heeren Loo loopt nog wel gezellig. Dat geldt niet voor de Madepolderweg, waar het terrein op uitkomt. Het geeft wel de gelegenheid om even vaart te maken. Gelukkig duurt dit niet al te lang. Park Madestein zorgt voor afwisseling. De route slingert zoveel mogelijk over smalle paadjes en grasweiden. En om het gemis aan het Waterliniepad niet te groot te maken, vinden we hier ook de eerste blubber. 

Bij het oversteken van de Monsterseweg piept de GPS. Onze eerste etappe van het kustpad zit erop. Wat ons betreft een prima kennismaking. We komen snel terug voor de volgende etappe. Op naar het noorden. 

• op naar de volgende etappe van het Kustpad, van Ockenburgh naar Den Haag CS
• overzicht van onze Kustpadetappes
• onze andere wandelpaden

Waterliniepad - van Asperen naar Gorinchem

 15 november

Waterliniepad - van Asperen naar Gorinchem - etappe 16 (nog een kilometer), 17 en een groot deel van 18

Aantal gelopen kilometers: 21,5 + 2,2 naar begin route en naar station

goedemorgen!

Zodra we de ogen openen, schuiven we de gordijnen open. Wat een mooi gezicht om de dag zo te zien opstarten. Langzaam worden de contouren van het rivierlandschap duidelijker. De zon piept links over de rand van Fort Asperen. Ik kan me een slechtere plaatsen voorstellen om mijn verjaardag zo te beginnen.  Ook het ontbijt draagt bij tot dit feestelijke gevoel. Zo fijn om een mand vol lekkere ontbijtspulletjes aangereikt te krijgen. 

We nemen het er dan ook maar even van. Eigenlijk zouden we vroeg op pad gaan. In de vroege middag is namelijk behoorlijk wat nattigheid voorspeld. We hopen het voor te blijven. 

startpunt

Hoewel de route langs de B&B loopt, pakken we toch de auto. We moeten namelijk nog het stuk vanuit Leerdam wandelen. Ook komt de trein vanuit Gorinchem, waar de verwachte finish van vandaag ligt, aan op station Leerdam. We parkeren de auto dan ook op dezelfde plek als gisteren. Hiervandaan is het een ruime twee kilometer voor we de GPS weer kunnen starten op het eindpunt van gisteren. 

Vanuit de Facebookgroep over het Waterliniepad gaan we een aantal flinke baggerkilometers tegemoet. Ook om de dijken op en af te komen schijnt het een behoorlijke glijpartij te worden. Ondanks dat we niet bang zijn voor vieze voeten, zien we hier toch niet echt naar uit. 

Hoe tof ons onderkomen ligt, zien we opnieuw als we er langs lopen. Tussen twee sluizen op een soort van eilandje ligt langs de weg het huis van de voormalige sluiswachter, de vader van de huidige eigenaar. De Bed and Breakfast ligt onderaan de dijk aan drie kanten omgeven door het water van de Linge. En ja, als we toch langs "ons" plekje lopen, kan ik hier direct mijn eerste plasstop inlassen. 

De kilometers hierna slingeren we in de buurt van de dijk. De gevreesde gladde dijkop- en afgangen blijven uit. De bagger niet. Het is even oppassen geblazen, maar we komen er rechtop doorheen. 

De rest van de dag kenmerkt zich sowieso door veel gras met bijbehorende blubber. Net dat dat akelig is, hoor. Het hoort er gewoon bij. Wel akelig vinden we de kale boomgaard waar de route ons dwars doorheen leidt. Niet door de inmiddels armetierige boompjes, maar door de vogelverschrikkers. Dat zijn namelijk kaders van vogels die aan lussen tussen de bomen hangen. Wat een walgelijk gezicht. En hoe werkt dat dan? Worden die volgens daar leven opgehangen als afschrikmiddel? Ach, ik wil het niet eens weten. Bah!

En door maar weer...over gras en een lange bomenlaan. Naar Fort bij Vuren. Terwijl we het fort ronden, vallen de eerste druppels. Ze blijven komen. In gestage regen worstelen we ons over de oever van de Waal naar Gorinchem. Het aan de overkant gelegen Slot Loevestein en het plaatsje Woudrichem bieden ondanks de nattigheid een fraaie aanblik. 

fort bij Vuren

Woudrichem

Slot Loevestein

In Gorinchem zorgen we voor wat leuke figuren op Strava door de vestingwallen te volgen. In het stille centrum zetten wij na 23,5 kilometer de GPS weer stil. En dan op naar het station om de warmte en gezelligheid van de B&B op te zoeken voor een verjaardagsborrel. 

Op dat moment is het plan om ook de volgende dag, de 16e weer wat Waterlandpadkilometers te wandelen. We komen er echter achter, dat het bootje vanuit Woudrichem naar Loevestein door de weeks niet vaart. Wat dan? Omdat de weersvoorspelling voor morgen meer regen belooft, besluiten we de etappe te skippen. 

Nu, twee weken later, is zelfs het besluit gevallen om de laatste drie etappes van het Waterliniepad even te laten voor wat ze zijn. De vele natte grasdijken en de moeilijke bereikbaarheid met het Openbaar Vervoer naar start en finish zijn hiervoor de redenen. 

Tot later!

• naar de volgende etappe, vanaf Gorinchem
• de etappe die we als volgende liepen van Werkendam naar Dordrecht
• terug naar de vorige etappe (van Culemborg naar Asperen)
• overzicht van onze Waterliniepadetappes

Waterliniepad - van het veer in Culemborg tot de dijk bij Asperen

14 november 2020

Waterliniepad - etappe 16 bijna volledig - van het veer in Culemborg naar Asperen

Gelopen aantal kilometers: 18,2 + 4,22 van en naar het station

baggeren langs het water

De bomen worden kaler, de bodem drassiger, maar man, wat was het vandaag weer een fijne wandeldag! Zelfs tijdens deze niet heel afwisselende etappe was het weer volop genieten geblazen. Het was even mijl op zeven om bij het startpunt te komen. We overnachten de komende twee nachten namelijk bij een Bed and Breakfast in Asperen. B&B Linge Lodge ligt langs de route. 

Het Waterliniepad, om precies te zijn etappe 17, loopt er pal langs. Makkie dachten wij dus, maar helaas bleek het nog even een puzzel. In deze door corona geteisterde tijden laat het openbaar vervoer

start aan de Lek

het in de weekenden in kleinere plaatsen nogal eens afweten. De auto bracht uitkomst. Deze parkeerden wij 's ochtends na een ritje vanuit huis in Leerdam. Hiervandaan brachten twee treinen ons naar Culemborg. Nog even ruim twee kilometer door dit leuke plaatsje stiefelen en we staan weer op het punt waar we twee weken geleden eindigden, bij het pontje over de Lek.  

Dit keer hoeven we niet naar de overkant.  Onder de spoorbrug door baggeren we over de oevers van de uitgestrekte rivier. Het blijft een mooi gezicht, het water dat zich een weg baant door het weidse land.

We verlaten het water. Regelmatig passeren we een bunker. Sommige worden als veestal gebruikt. De route maakt een rondje om Fort Everdingen. Het terrein rond het fort doet dienst als kampeerterrein. Zelfs in dit jaargetijde wordt daar nog best gebruik van gemaakt. We nemen een kijkje in de winkel, waar voornamelijk bier wordt verkocht. Het proeflokaal is uiteraard, en heel jammer, gesloten.   

fort Everdingen

tankversperringen

kale fruitbomen

Dan is het weer een stuk baggeren langs sloten, over smalle paadjes en dwars door weilanden. De jasjes zijn naar de tassen verhuisd. Het is gewoon warm. Na het oversteken van de A2 zien we weer een bunker. Een bijzondere dit keer. Het is bunker 599.  In 2010 besloot een architectenbureau het doormidden te zagen. Sindsdien is het een kunstobject. In alle boekjes en verhalen over het Waterliniepad komen foto's hiervan voorbij. Wij kunnen natuurlijk niet achterblijven. Het geeft een bijzonder gevoel. 

Weer volgen graspaden met de bijbehorende bagger. Lang horen we nog het geraas van de auto's op de snelweg. De laatste kilometers wordt het gras verlaten en kunnen we even tempo maken op een verhard fietspad. We hoeven niet bang te zijn dat we met dit tempo wat moois missen, want behalve wat boerderijen is hier niet zoveel afwisseling in landschap. 

Vlak voor Leerdam stoppen we de GPS. De route loopt verder naar Asperen. Dat stuk doen wij morgen. Nu lopen we de twee kilometer naar het station om met de auto naar de B&B te rijden. Dat blijkt een idyllisch plekje! Op een soort van eilandje met aan de ene zijde een sluis en aan de andere zicht op Fort Asperen ligt het piepkleine, heel sfeervol ingerichte huisje. 

Morgen wachten weer wat, waarschijnlijk natte, kilometers op het Waterliniepad. 

• op naar de volgende etappe, van Asperen naar Gorinchem
• terug naar de vorige etappe, van Nieuwegein naar Culemborg
• overzicht van onze Waterliniepadetappes

Waterliniepad - van Nieuwegein, Waterbies tot het veer in Culemborg

31 oktober 2020

Waterliniepad - nog een rest van etappe 14 en 15 in z'n geheel - van de Waterbies in Nieuwegein tot het veer in Culemborg

Gelopen aantal kilometers: 19,7

spoorbrug over de Lek

Dat wij, naar aanleiding van de vorige etappe, Nieuwegein als toch wel een beetje saai bestempelden, blijkt al tijdens de eerste kilometer onterecht. Na een ritje met trein en bus starten we de GPS op de Waterbies, waar we vorige keer eindigden. Hiervandaan lopen we naar de Lek. Een klim de dijk op geeft een weids uitzicht. Rechts zien we de boogbrug over de A2. Voor ons over het water en de uiterwaarden, de contouren van Vianen. Links zien we de rivier verdwijnen achter bebouwing. Dat is ook de kant die we opgaan. 

Oud-Vreeswijk

uitzicht op Vianen

mooi plaatje

Via de Emmabrug lopen we een ander deel van Nieuwegein binnen, oud Vreeswijk. Wat een pittoresk sfeertje hangt hier! Over de smalle Oude sluis steken we de Vaartse Rijn over. In bootjes in het water wordt door padvinders dik plezier gemaakt. Het eerste fort van de dag, fort Vreeswijk, wordt gerond voor we de dijk weer oplopen. 

De Beatrix-sluizen in het Lekkanaal komen langzaam dichterbij. Als we dit enorme bouwwerk oversteken zien we hoe een dubbeldekkerschip pogingen doet een beetje netjes in de sluis terecht te komen. Wat een stuurmanskunst! 

De route van het Waterliniepad loopt verder langs de andere oever van het kanaal. Al snel wordt het water ingeruild voor snelwegen. Via een spinnenweb van op- en afritten passeren we de A27. Niet veel later lopen we weer onverhard. Kilometers lang worden de beenspieren extra getraind, als we over modderige graskades langs de Schalkwijkse wetering ploegen. En dan opeens wandelen we over een houten vlonder door het Verdronken Bos. In vrijwel elk boekje of verslag over het Waterliniepad komen de boven het water uitpiepende boomstammetjes voor. Bijzonder om hier nu ook te lopen. 

verdronken bos

De Lekdijk voert ons naar een volgend mooi punt, Fort Honswijk. De toren van dit fort is de oudste en grootste van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. De route gaat dwars over het terrein. Op deze manier krijgen we een goed idee van dit imposante bouwwerk. 

Hierna is het eigenlijk alleen nog maar gras dat de klok slaat. Met de Lek aan ons rechterhand banen we ons weg over de met gras en modder bedekte oever. Culemborg lonkt in de verte. Tenminste de spoorbrug vlak voor het plaatsje. De meanderende rivier levert mooie plaatjes op. Een bord dat ons terugleidt naar de dijk, zien we over het hoofd. Het blijkt dat de oever in het winterseizoen, vanaf half oktober, niet toegankelijk is vanwege overwinterende ganzen. Gelukkig verstoren we hun winterrust niet. We zien er namelijk geen een. 

Spoorbrug met Culemborg op de achtergrond

koeien in de uiterwaarde

Vlak voor Culemborg lopen we onder de spoorbrug door. Even verderop moeten we heel even wachten op het pontje dat ons het water zal overvaren naar het plaatsje. Direct aan de overkant ligt de finish van route 15. Onze voeten krijgen echter nog geen rust. Ze mogen ons nog voor een dikke 2 kilometer door het leuke plaatsje dragen. Naar het station om precies te zijn, waarvandaan we de trein weer huiswaarts nemen. 

• op naar de volgende route (van Culemborg naar Asperen)
• terug naar de vorige route (van Utrecht naar Nieuwegein)
• overzicht van onze Waterliniepadetappes

Waterliniepad - van Utrecht, Archimedeslaan tot Nieuwegein, Waterbies

24 oktober 2020

Waterliniepad etappe 13 en een deel van 14 - van de Archimedeslaan in Utrecht naar de Waterbies in Nieuwegein

Gelopen aantal kilometers: 23,6

twee wandelpaden ineen

De afgelopen dagen hebben wij even gepuzzeld hoe we de komende kilometers het best kunnen indelen. In november wacht weer een wandelweekend. Om de etappes dan zo goed mogelijk te kunnen verdelen, zouden we voor die tijd nog een dikke, een heel dikke, dertiger moeten lopen. En zelfs dan zou het niet optimaal zijn, omdat we dan ook nog op de eerste dag van het wandelweekend tegen de dertig moeten wegstappen. Inclusief de reis, want ja, we moeten steeds verder en daardoor uiteraard ook steeds langer onderweg, zou dat wel een beetje haastwerk worden. 

Daarom hebben we onze planning omgegooid. In plaats van een wandeldagje voor het weekend, maken we er twee van. Vandaag het eerste deel, van de Archimedeslaan in Utrecht naar de Waterbies in Nieuwegein, etappe 13 en een flinke hap van 14.

de rand van Utrecht

de paden op...

herfst

De eerste kilometers door de stad is het genieten geblazen van de parken en wijken met statige huizen. Utrecht is echt een leuke stad en dan niet alleen het centrum. Langzaam schuiven we naar de rand om door Rhijnauwen en de Amelisweerd te banjeren. Vanaf de bomenrij hebben we een mooi zicht op de hoogbouw die de grens van de stad vormt.

Over smalle paadjes lopen we door het prachtige natuurgebied met, uiteraard, ook weer een fort. Aan de overkant van een watertje zien we het ons bekende pannenkoekenrestaurant Rhijnauwen liggen. Dit keer maken we maar geen pannenkoekenstop. Hier in de buurt zien we enorm veel bunkers. Zoveel, dat er zelfs een pad naar genoemd is, het Bunkerpad.

bunkerpad

nog wat bunkertjes

Fort bij Vechten is heel bijzonder. Door een smalle toegang tussen twee wallen lopen we het terrein op van het op een na grootste fort van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Het museum bezoeken we niet. De voorgevels zijn ook zonder entree te betalen goed zichtbaar. Het fort zelf ligt verscholen onder een dikke laag aarde. Bovenlangs lopend hebben we een inkijkje op de patio waar een vijftig meter lange maquette een goed overzicht geeft van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. 

Castellum Fectio

ingang fort bij Vechten

overzicht Nieuwe Hollandse Waterlinie

Fort bij Vechten

Dat dit al van oudsher, nog voor de bouw van het fort, een belangrijke plaats is, blijkt uit de naastgelegen reconstructie van Castellum Fectio. Dit was het oudste en grootste Romeinse fort van ons land. Over het beton dwalen we door de denkbeeldige zalen. 

Zodra we Nieuwegein in wandelen, hebben we het leukste deel van deze etappe wel achter ons gelaten. Het wordt saaier. De plofsluis over het Amsterdam Rijnkanaal is nog een interessante bezienswaardigheid, maar verder is het vooral kilometers maken. De parken maken de laatste kilometers nog enigszins interessant. Na 23,5 kilometer hebben we het wel een beetje gehad voor vandaag. We zijn blij dat we de bus kunnen pakken. Het laatste stuk was even doorbijten, maar ach, ook dat hoort erbij. 

• op naar de volgende etappe (van Waterbies naar Culemborg)
• terug naar de vorige etappe (Loenen aan de Vecht naar Utrecht)
• overzicht van onze Waterliniepadetappes