maandag 16 februari 2026

Hertogenpad van landgoed Stippelberg naar bushalte Kraaienhut (Deurne) en weer terug

5 januari 2026


start: parkeren bij bushalte Boswachterij landgoed Stippelberg, de rest van het verhaal staat in de blog beschreven
etappe: deel van 8 en weer terug
kilometers: 19

Het is ons inderdaad niet gelukt om de OV-puzzel te leggen voor de laatste etappe tijdens onze wandelbreak tussen Kerst en Oud en Nieuw. De wandeling naar Odiliapeel was onze laatste van 2025. Passend om dan ook het nieuwe jaar maar te starten op het Hertogenpad. Bovendien hebben we in de februarivakantie een 5-daagse op dit pad gepland. Daarom zou het fijn zijn om de ontbrekende 26 kilometer tussen Odiliapeel en landgoed de Stippelberg voor die tijd nog even af te vinken. En dat gaan we vandaag doen. Denken we. Hopen we. 

Het OV blijkt namelijk nog steeds een spannende factor. In de weekenden is het sowieso een no go hier, maar vandaag, op een maandag is het te doen. Om te beginnen is er een rit van tussen de ruim genomen 2 en 3 uur voor nodig om bij het finishpunt, bushalte Boswachterij De Rips, te belanden. De bus vertrekt om 9:30 uur. Nog geen 25 minuten later hebben we dan na een 5 minuten overstap (o jee, is dat niet krapjes...) de trein richting Nijmegen. In Cuijk stappen we uit om met weer een andere bus het laatste stuk naar Odiliapeel af te leggen. Te doen, toch!

Al op de A7 blijkt dat dit geen appeltje-eitje gaat worden. Het staat muurvast. Verkeersapps tonen dat in verband met een ongeluk meerdere rijbanen dicht zijn en de vertraging al heel snel tot over het uur oploopt. Wat nu? Keren? Nee, we hebben nog even speling en anders nemen we de bus een uur later. Dat houdt wel in dat we flink door moeten stappen om voor het donker terug te zijn, maar het moet lukken. Dus via wat B-wegen, met ook vertraging uiteraard, hebben we aan de andere kant van Amsterdam op de A10 eindelijk vrij baan om gas te kunnen geven. Dat het de bus van 10.30 gaat worden staat inmiddels al vast. 

Ruimschoots op tijd parkeren we de auto vlakbij de bushalte. Glurend of we de bus in de verte al zien verschijnen, checken we voor de zekerheid de OV-app nog even. What the heck...4 minuten vertraging? Allemachies, dan redden we de aansluiting niet. Gloeiende kooltjes. De 4 minuten worden er 6. Toch stappen we, ik bokchagrijnig, in. Je weet nooit of de trein niet ook ietsiepietsie vertraging heeft en wie weet maakt de chauffeur nog wat tijd goed. Dat doet ze. Het is dat er vlak voor de halte bij het station in Boxmeer nog een mevrouw met kinderwagen uitstapt, anders hadden we het gered. Nu zien we terwijl wij het perron op komen rennen, de trein richting Nijmegen vertrekken. De kooltjes gloeien op zijn hardst...

Veel tijd om na te denken wat te doen hebben we niet. Bussen rijden hier sporadisch. De bus terug naar de auto vertrekt over een paar minuten, dezelfde bus overigens, en om niet een uur te moeten wachten, springen we daar maar weer in. Onderweg bedenken we wel een plan...uhm...F inmiddels of zo. Dat vergt behoorlijk wat hersengymnastiek, want we moeten ook rekening houden met volgende wandeldagen op dit pad. We komen eropuit dat we vandaag een heen-en-weertje maken op het volgende deel. We lopen dus vast verder. 

Eenmaal weer aan de wandel trekt ons humeur (nou ja, vooral mijn humeur zat diep onder nul) redelijk snel bij. Het is niet zo dat dit een heel spectaculair stuk van het Hertogenpad is, maar we stappen fijn door bosrijk gebied afgewisseld door open heidelandschappen. Net voor 10 kilometer buigt de route naar links. We hebben de Deurnseweg bereikt. Ons teken om weer terug te lopen richting auto. De route hiervoor laten we door onze Garmin berekenen. Dit zorgt weliswaar niet voor de meest bezienswaardige weg, maar wel de snelste. Dat betekent weinig fotostops, dus lekker doorstappen. Wel een stop waardig is een weide vol miniatuurpaardjes. Het is dat ze net niet in mijn rugzak passen, anders had ik er zo een paar mee willen nemen. Te schattig. 







De rest van de route is niet echt noemenswaardig. We zijn dan ook blij als we weer bij de auto zijn aanbeland. Op de terugweg bedenken we vast hoe de volgende routes en de nog te stappen, aangevlogen kunnen worden. Dit gaan we doen vanuit een Natuurhuisje in Grashoek. Ik hoop dat we onze grootste OV-uitdagingen voor dit pad achter de rug hebben...

op Geen opmerkingen:
Labels: , , , , , ,

Hertogenpad van Uden naar Odiliapeel

29 december 2025


start: parkeren bij de kerk in Odiliapeel, bus 91 via station Uden en bus 157 in 40 minuten naar Sonhofweg in Uden
etappe: 6
kilometers:

Het was ook een beetje jinxen, toen we gisteren tegen elkaar zeiden dat dit Hertogenpad wel heel tof is. Het stuk van vandaag, tenminste een deel van de route, logenstraft die bewering volledig. Ok, de start is nog helemaal dikke prima. Vanaf bushalte Sonhofweg is het een kilometer stappen tot we bovenop het viaduct over de A50 staan. Hier ligt het startpunt voor vandaag. 

Eigenlijk belanden we direct in natuurgebied De Maashorst. In eerste instantie lopen we over verharde paden. Het bos lijkt nog ver. Bij het Natuurcentrum liggen wat boerderijen met eromheen uitgestrekte, nu lege, weides. Langzaamaan maakt het nog beijzelde gras plaats voor kale bomen. Een hek maakt duidelijk dat we een gebied met grote grazers binnengaan. Meestal is het dan zoeken waar de beesten zich bevinden. Nou, niet dit keer. Pontificaal poseren paarden en runderen midden op het pad. Waarschijnlijk zijn ze mensen gewend, maar wij nemen de waarschuwing ter harte en nemen het zekere voor het onzekere. Via een omtrekkende beweging door modder en bossages gaan we met een grote boog om de grazende beesten die ons geen blik waardig gunnen. Voor we het gebied weer uitwandelen, kijken we nog even achterom. Het blijft toch wel bijzonder om zo vlakbij die kolossen te wandelen. Meer bossen brengen ons vervolgens in de bebouwing van Uden. 

Hier stuiten we op informatieborden die ons onverwacht stil maken. Ze vertellen dat hier, in het nu ogenschijnlijk rustige Uden, tijdens de Eerste Wereldoorlog een enorme opvanglocatie voor Belgische vluchtelingen lag. Tussen 1915 en 1918 bood Vluchtoord Uden meer dan 15.000 Belgen een veilig thuis, ver weg van het oorlogsgeweld. We proberen ons voor te stellen hoe het hier toen moet zijn geweest, geen stilte onderbroken door fluitende vogels, maar geroezemoes van duizenden mensen die alles achter zich hebben gelaten. Mannen en vrouwen op zoek naar veiligheid, vol hoop op een goede afloop. Het maakt weer eens dat we merken hoeveel meer wandelen is dan alleen je ene voet voor je andere zetten. Het geeft je ook echt wat mee. 

Tijdens de laatste ruim 10 kilometer valt er weinig meer te beleven. Op de kaart hadden we al gezien dat de route een enorme omweg maakt langs de randen van een paarse vlek. Er ging toen nog geen belletje rinkelen. Bij het zien van van het volgende plaatsbord gaat die bel echter wel af. Het is vliegbasis Vonkel. Waarschijnlijk is het hier een stuk minder saai als er vliegen opstijgen of landen of als er in ieder geval ook maar enige bedrijvigheid op het terrein te bespeuren valt. Vandaag is er niets, noppes, nada. Wat er te zien en te ruiken valt, ligt links van ons. Voor de echt bizar grote varkensstallen staan vrachtwagens met open kleppen. Wat daar gebeurt wil ik niet zien. Vaak roep ik dat ik ergens heel goed kan wonen, nou, dat geldt niet voor dit stukje Noord-Brabant (zelfs al ligt het dan dichtbij het Eindhoven van PSV...).








Ook de laatste taaie kilometers tikken we af. De routemakers proberen het gevoel van de laatste saaie kilometers om Volkel heen en door een industriegebied nog weg te werken door een rondje langs een recreatieplas toe te voegen. Ons helpt het niet. Ondanks het toch niet tegenvallende begin, gaan deze 22 kilometer van etappe 6 niet de boeken in. Wij gaan weer snel op naar de B&B, om na een warme douche dik weggedoken onder de dekens de prestaties van de Nederlandse schaatsers op het OKT te volgen. 

Morgen wordt nog wel een hele toer om weer een stuk Hertogenpad te stappen. Het OV biedt zoals we het nu zien geen optie om bij en van start of finish te geraken. Dan maar een plan B bedacht...

op Geen opmerkingen:
Labels: , , , , , ,

Hertogenpad van Uden naar Berlicum

28 december 2025


start: vanaf B&B met bus 158 (halte Mercuriusplein, Blericum) via station Veghel met bus 157 naar halte Sonhofweg in Uden
etappe: 5, van oost naar west 
kilometers:

Glibberend begeven we ons vanochtend naar de halte voor de eerste busrit van vandaag. B&B Anno 1900 ligt zo'n beetje aan de route van het Hertogenpad. Daarom hebben we besloten de auto een dagje rust te geven. Hiervoor moeten we wel een beetje tegendraads doen. De etappe van vandaag lopen we namelijk de andere kant op, van oost naar west. Dit komt namelijk beter uit qua OV. 

De start vandaag was een koude. De hoge ruimte van de B&B heeft als consequentie dat het moeilijk warm te stoken valt. Ook het kacheltje dat er nu tijdelijk is bijgezet verhelpt dit euvel niet helemaal. Het is niet het enige minpuntje. Bij reserveren hebben wij gevraagd of een veganistisch ontbijt mogelijk is. Het antwoord op deze vraag kostte wat tijd, maar was uiteindelijk wel bevestigend. Een blik in de koelkast gisteravond maakte duidelijk dat bij de eigenaar niet helemaal bekend is wat plantaardig inhoudt. Hij vertelde wel dat hij zijn best had gedaan, maar het stuk kaas en de eitjes lieten anders weten. Op onze opmerking dat we veganistisch eten en niet vegetarisch haalde hij een beetje zijn schouders op. Gelukkig was er wel soja-yoghurt, dus we konden een prima ontbijtje in elkaar fabrieken. 

Na drie busritjes, een meer dan gepland, maar zo skippen we de wachttijd van 25 minuten, brengen ons naar halte ziekenhuis in Uden. Hiervandaan is het anderhalve kilometer stappen voor we op de route in kunnen ritsen. Op naar Berlicum.

De eerste kilometers lopen we tussen bomen door. Door de kale takken heen schittert het witte zand van de zandvlakte van de Bedafse Bergen. Voor we ons in de grote zandbak storten, nemen we een van "huis" meegenomen warme chocolademelk. Niet dat we moeten doorwaren, want in tegenstelling tot gisteren is het windstil en daardoor veel minder koud. Bovendien doet het zonnetje haar stinkende best. Stiefelen door het zand is altijd leuk en zo ook nu. Wat volgt zijn meer bossen en plattelandsweggetjes. We passeren weilanden vol met bomen of planten. Dat denken we in ieder geval, want behalve de stokken waarlangs ze moeten gaan groeien en de bakken waaruit ze tevoorschijn moeten komen, is er nog niets te zien. Even verderop zorgen twee paarden voor entertainment. In sneltreinvaart racen ze door hun weide. Iets minder amusant is de geur die uit de varkensstallen komt, waar we een tijdje langs lopen.








Kort verlaten we de route om bij een museumboerderij een koppie te doen. We zijn niet de enige wandelaars. Vandaag, wat een mazzel hebben ook zij met het weer, is hier namelijk een wandeltocht met ongeveer 300 deelnemers. Het volgende stuk met meer bossen brengt ons bij Kasteel Heeswijk. Bij de Museumboerderij was voor ons behalve een zwarte koffie, niets te halen. Hier scoren we een heerlijk vegan worstenbroodje vergezeld door een lokaal Berne abdijbiertje. Als we lezen dat onze Museumjaarkaart mag worden gebruikt voor een bezoek aan het kasteel, lopen we de toegangspoort door. Het kasteel verdient veel meer dan ons flitsbezoek. Wel krijgen we even kort een inkijkje in een stukje geschiedenis. 







Een ongezellig stuk langs een doorgaande weg zorgt dat we even kunnen doorstappen. Voordat we evenwijdig aan de Aa naar Berlicum wandelen, passeren we de ruïne van Seldensate. Een knoloranje bol vergezelt ons Berlicum in. Onze GPS'en laten een dikke 25 kilometer op de teller zien. Snel naar de B&B om het OKT te kijken. Daarna op naar Den Bosch. We laten ook onze Cinevillepassen vandaag wapperen om bij de Verkade-fabriek de film If I had legs I'd kick you te zien. Maar niet voordat we daar een hapje hebben gegeten. 



Morgen meer Hertogenpad.
op Geen opmerkingen:
Labels: , , , , , ,

Hertogenpad van Nieuwkuijk naar Berlicum

27 december 2025


start: auto geparkeerd bij bushalte Hoogstraat in Berlicum, bus 158 en 136 via station 's Hertogenbosch in 52 minuten naar halte Sint Jorisstraat in Nieuwkuijk
etappe: 4
kilometers:

Vier jaar geleden (alweer!) brachten we de week tussen Kerst en de jaarwisseling door op de modderige paden van de Dutch Mountain Trail. De Limburgse pratsj was alom aanwezig, maar verminderde ons plezier geenszins. Het was dik genieten! Dit jaar gaan we voor de herhaling. We hebben wat etappes van het Hertogenpad in het vooruitzicht. De bedoeling is om van Nieuwkuijk richting natuurpark De Stippelberg te stappen. We nemen het dag voor dag en zien wel of we daar inderdaad gaan geraken. 

Het lijkt nog maar kort geleden dat we in Nieuwkuijk het Hertogenpad verlieten. Toen was het nog volop herfst en inmiddels zitten we in de winter. Dat is ook wel te merken aan de temperatuur. Diep in onze kragen verscholen schieten we bij de molen een startselfie. We kunnen op pad. Terwijl we Nieuwkuijk over een fietspad onderdoor steken, worden we begeleid door een flets zonnetje. Echt veel warmte brengt ze niet. Vandaar dat we de warme chocoladehavermelk met veganroom al snel uit de rugzak toveren. Nu is het nog lekker warm. Staand gieten we het opwarmertje naar binnen. Het koude weer zorgt, ondanks gebrek aan sneeuw, toch voor mooie plaatjes. De wereld is in een soort gefilterd winterlicht gehuld. Mistige flarden maken het uitzicht over de landerijen mysterieus. 



Opeens zien we de van de plaatjes van deze etappe bekende rails van een voormalige spoorbrug. Hu? Wat is dit maar een kort stuk? Op de foto's lijkt het veel langer. En dat klopt helemaal. Ik ben, weer eens, voorbarig en ongeduldig. De echte Moerputtenbrug, een eind verderop gelegen, telt ruim 600 meter. De houten planken voelen winters aan onder onze schoenen. Onder ons horen we het dunne ijs bubbelen en kraken. Een schaatser trek zijn rondjes over het fragiele laagje ijs. Er zijn meer wandelaars op de brug. Toch voelt het rustig. Het gekras van de schaatser, het gekraak van het ijs en het zuchten van de wind dragen bij aan een bijna surrealistisch gevoel. We vertragen. Maar niet te langzaam, want het is gewoon ook echt koud. De brug zelf is stoer en elegant tegelijk. Eens maakte het deel uit van de Langstraatspoorlijn. Goederentreinen reden hier overheen terwijl ze leer en schoenen uit de regio met zich meevoerden. Tegenwoordig hebben wandelaars plaatsgemaakt voor treinen. 





We bereiken de hoofdstad van Noord-Brabant via het Paleiskwartier, een supersonische nieuwbouwwijk met heel bijzondere architectuur. Op een van de vele, nu bevroren, waterpartijen staat een meeuw in haar eigen voetstappen. Een spoorbrug brengt ons aan de stadszijde van het Centraal Station. Een aantal maanden geleden en heel wat graden warmer, startten we hier, toen nog gezamenlijk, mijn Maarten van Rossumpad avontuur. Erg om hier weer te zijn vinden we het zeker niet. Den Bosch is wat ons betreft altijd leuk. 




Na even wat brandstof te hebben getankt in de vorm van een lunch. laten we de stad aan de zuidkant weer achter ons. Het natuurgebied het Bossche Broek ligt er mooi bij. Aan de paden en de vele sloten te zien kan het hier behoorlijk modderig zijn. Wij hebben geluk met de bevroren ondergrond. Dit natte landschap was eeuwenlang onderdeel van de natuurlijke verdediging van de stad. Door de natte grond en het kwelwater uit de Dommel en Aa bleef het land moeilijk begaanbaar voor vijandelijke legers, wat de stad in de middeleeuwen de bijnaam "onoverwinnelijke moerasdraak" opleverde, aldus de site van Staatsbosbeheer. Het is fijn dat we even kunnen doorstappen, want we moeten een beetje vaart maken om voor donker terug te zijn bij de auto. Het maakt het genieten overigens niet minder. 


Ook als we de A2 onderdoor zijn gestoken blijft het mooi. Poeldonk begroet ons met gezellige huizen. Het schemert al behoorlijk, maar wij plakken nog 3 kilometer van de volgende etappe aan de route vast. Onze B&B ligt namelijk in Berlicum. Dat is dan ook ons eindpunt. Met de  Het laatste stuk struinend door gras langs de Aa raken we het spoor een beetje bijster. De lijn op onze GPS wil ons dwars door het water naar het dorp voeren. We twijfelen. Lopen we terug om het fietspad langs de doorgaande weg te nemen of kijken we even verderop of er een overgang over het water is. Dat laatste doen we. De verlichte kerk leidt ons. Bij een bruggetje verlaten we de route, die verder langs de Aa voert. Inmiddels is het volledig donker. Op naar de B&B. Precies op tijd om het OKT te kijken, arriveren we. 

op Geen opmerkingen:
Labels: , , , , , ,

Hertogenpad van Kaatsheuvel naar Nieuwkuijk

10 november 2025


start: parkeren op het plein bij bushalte Sint Jorisstraat in Nieuwkuijk, bus 136 naar Waalwijk, bus 301 naar halte Horst in Kaatsheuvel
etappe: 3
kilometers: 20,6

En dan is het al weer tijd om B&B De hoef te verlaten. Nog één etappe van het Hertogenpad kunnen we dit wandelweekend aftikken. Zodra we buiten komen, merken we dat de warmte van de zon van gisteren heeft plaatsgemaakt voor een frissere, wat stillere herfstdag. Nog steeds perfect wandelweer, hoor, dus we zijn bofferds.

Na twee bussen, met een onnodig sprintje voor de overstap, staan we bij bushalte Horst in Kaatsheuvel. Van gisteren weten we dat we een dikke, saaie, kilometer mogen stappen om in de kunnen ritsen op de route. Die brengt ons via een brug over de drukke N-weg direct in een bosrijke omgeving. Vlakbij staat een klein vredesmonument in de, ietwat tegenstrijdige, vorm van een kogel. Op een informatiebord staat geschreven dat dit monument, onder andere ter herinnering aan oorlogsslachtoffers, ter bezinning juist op deze "stille" plek is geplaatst. Verwonderd luisteren wij naar het gevroem van voorbij razende auto's op de naastgelegen weg. Zelfs het vogelgeluid is nauwelijks te horen. Een pad inslaand komen we dieper in het bos, stappend over brede paden en zachte lagen van bladeren. De vogels hebben de strijd met het verkeersgeraas hier in hun voordeel beslecht.

Aan de voet van de Loonse en Drunense Duinen scoren we, buiten op het terras, bij restaurant De Roestelberg ons startbakkie. Daarna voert de route ons de enorme zandbak in. Wat een mooi gebied is dit! Een uitgestrekte woestijn van zand middenin Brabant, gewoon een soort Nederlandse Sahara. Wandelen door het mulle zand is best bikkelen, maar jongens...dat uitzicht!








Smalle, herfstige bospaden nemen de plaats van het witte zand in. Ze leiden ons het charmante Giersbergen in. Historische boerderijen zorgen voor een gemoedelijke sfeer. Bij De Drie Linden hebben ze een heerlijke vegan burger op de kaart. Mooi, dan hoeven we straks op weg naar huis geen eetstop meer te maken. Nog 8 kilometer mogen we naar Nieuwkuijk, voornamelijk nog steeds over de zachte bospaden. Pas het laatste stuk laten de bomen ons in de steek. Na net 20 kilometer krijgen we onze trouwe vierwieler weer in het vizier. 








Van de 238 kilometer van het Hertogenpad hebben we een hap genomen van bijna 60 kilometer. Het vervolg staat gepland voor de kerstvakantie. Nu al zin in... 

op Geen opmerkingen:
Labels: , , , , ,
Abonneren op: Reacties (Atom)