Maarten van Rossumpad van Wageningen naar Heelsum

5 april 2026 

start: auto parkeren bij bushalte Het Beekdal in Heelsum, bus 352 in 20 minuten naar busstation Wageningen. 

kilometer: 19,4

etappe: restant 8, 9 in zijn geheel en 200 meter van etappe 10

Na een prima nacht in het mini-tiny house in Bennekom krijgen we een muesli-ontbijt met sojayoghurt en fruit voorgeschoteld. Het smaakt en vult prima. We kunnen er even tegen.

Het plan is vandaag van Wageningen naar Heelsum te stappen, net geen 20 kilometer. De zon laat zich nauwelijks zien en de wind maakt het een stuk killer dan gisteren. Vanaf het busstation is het een dikke kilometer dwars door de stad voor we bij de haven op het punt staan waar we gisteren de route verlieten. Het is geen hoog water, dus we kunnen de route dwars door de uiterwaarden volgen. De grote grazers waar we voor worden gewaarschuwd,  komen we niet tegen. Interessant is het rijksmonument Steenfabriek De bovenste polder. Sinds 1965 toen de fabriek werd opgekocht door de gemeente met het oog op stadsuitbreiding, worden er geen stenen meer geproduceerd. De nieuwbouwwijken bleven uit, maar de fabriek met toren, ingekort van 48 naar 28 meter bleef behouden.

Zodra we de uiterwaarden verlaten, begint de klim de berg op. Bovenop belanden we in Belmonte Arboretum. Op 4 dagen na liepen wij hier drie jaar geleden ook. Toen stond de enorme magnoliaboom nog glorieus in bloei. Nu is het hoogtepunt wel voorbij. Andere bloesembomen maken dit gemis enigszins goed. Bovendien zijn het niet alleen de bomen die dit arboretum zo bijzonder maken. Het uitzicht over het land van de Nederrijn met aan de overkant de Betuwe is prachtig. Het is alsof we in het buitenland zijn. Wat is Nederland toch mooi!

Vorige keer ploften we bij Fletcher hotel De Wageningse Berg op het terras neer. Daar is het nu te guur voor. Binnen met dat weidse uitzicht en een flat white met een vegan taartpunt onder handbereik is het veel comfortabeler.

Slingerend langs de rand bereiken we de drukke N225. Aan de overkant duiken we Oranje Nassaus Oord in. Dit is een historisch landgoed waarop ooit een koninklijk paleis stond. Koningin Emma liet het ombouwen tot sanatorium om tuberculose te bestrijden. Tegenwoordig is het een zorginstelling. Over het landgoed kun je dwalen over de vele wandelpaden. Wij doen dat door de route te volgen.

Op dit deel neemt het Maarten van Rossumpad afscheid van het Romeinse Limedpad. Wij lopen door de bossen noordwaarts. Mooie paden brengen ons dan weer dieper het bos in, dan leiden ze ons over weidse grasvelden.

Vlak voor we Heelsum bereiken vallen dikke druppels uit de donkere lucht. Snel schieten we de regenjassen aan. De bomen staan nog net niet genoeg in blad om een natuurlijke paraplu te vormen. Aangekomen in Heelsum, bij de auto, is het weer droog. Bijna 20 kilometer stapten we door deze regio. Op deze Eerste Paasdag waren we lang niet de enigen op de paden. Het is ook te mooi om binnen te blijven. Morgen op naar Arnhem. 

• op naar de volgende wandeling op het Maarten van Rossumpad, van Heelsum naar Arnhem
• terug naar de vorige wandeling op het Maarten van Rossumpad, van Lienden naar Wageningen
• Maarten van Rossumpad
• onze andere wandelpaden

Maarten van Rossumpad van Lienden naar Wageningen

4 april 2026

start: in 1 uur en 40 minuten van huis naar Wageningen. Parkeren bij Hof van Gelderland. RRR-haltetaxi, vooraf gereserveerd, in 20 minuten naar halte Vogelenzangseweg in Lienden.

etappe: 7 en 8

kilometers: 17,5

 

Vorig jaar stapte ik in de zomervakantie grotendeels in mijn uppie van 's Hertogenbosch naar Lienden, waarmee ik een behoorlijke hap nam van de eerste etappes van het Maarten van Rossumpad.  Omdat René altijd graag meegaat als we in de buurt van zijn geboortegrond stappen, wachtte ik met het vervolg.

Tot dit Paasweekend dus. Even voor 10 uur laten we de auto achter op parkeerplaats Hof van Gelderland in Wageningen.  Hiervandaan brengt een vooraf gereserveerde RRR-haltetaxi ons naar halte Vogelenzangseweg in Lienden. We koersen rechtstreeks naar de dijk waar we de route oppikken. Sommige fruitbomen tonen hun fleurige bloempjes al, maar eigenlijk zijn we net te vroeg voor de bloesempracht. Het genieten is er niet minder om. Wat een fraaie omgeving. Aan de overkant van de rivier steekt de kerktoren van Rhenen overal bovenuit. Aan onze rechterhand gaarden vol fruitboompjes. En dat alles met een fijn zonnetje op onze bol.

Op zoek naar een bakkie koffie buigen we in Kesteren van de route af. We komen terecht op het terras van het Ambtshuis op het Dorpsplein. Een gevoel van vrij zijn daalt over ons neer.

De route brengt ons naar de Nederrijn.  De rivier oversteken via de Rijnbrug doen we niet. We blijven nog even in Gelderland.  Wel dalen we af tot water niveau. Aan de overkant doemt de Grebbeberg op. Lachend kijken we terug op de belevenissen op het Trekvogelpad. Toen liepen we ook samen. Aan de overkant van het water. Via een steile trap moesten we de berg op. Het wijntje dat we in Rhenen bij de lunch hadden genomen zorgde voor pap in de benen. Dit deel loopt een stuk makkelijker. Niet alleen omdat we geen wijn op hebben, maar het loopt volledig vlak. We moeten alleen even omhoog de dijk op. Deze voert ons naar het veer van Opheusden.

Aan de overkant bij restaurant De Blauwe Kamer scoren we, na eerder vandaag verschillende keren nul op het rekest te hebben gekregen,  eindelijk een flat white met havermelk. Ze hebben hier ook voor ons genoeg keuze op de kaart. Vandaar dat we hier een late lunch of vroeg avondmaaltje nuttigen.

Het is nu nog zo'n 4,5 kilometer tot Wageningen. Voor we, voor maar heel even, de provincie Utrecht induiken, passeren we een schoorsteen. Het is een restant van een oude steenfabriek.

Op de grens van Utrecht en Gelderland, de Afweg, lopen we Wagening binnen. Hier ligt na bijna 18 kilometer het eindpunt van vandaag. Morgen lopen we door naar Heelsum. We tekenen voor net zo'n fijne dag als vandaag. 

• op naar de volgende wandeling op het Maarten van Rossumpad, van Wageningen naar Heelsum
• terug naar de vorige wandeling op het Maarten van Rossumpad, van Ravenswaaij naar Lienden
• het Maarten van Rossumpad
• onze andere wandelpaden

onze overnachtingsstek van vannacht

Hertogenpad Deurne (Padbrugseweg) naar Mariapeel (Griendtsveen)

23 februari 2026

start: auto parkeerplaats Mariapeel in Helenaveen met bus 262 via Deurne, bus 80 in 45 minuten naar halte Padbrugseweg in Deurne

etappe: nog 7 kilometer van etappe 8 en 8 kilometer van etappe 9

kilometers: 15,2

De planning was om gisteren dit deel van het Hertogenpad te stappen. In de gestaag vallende regen stonden we in Griendtsveen op de bus te wachten. Veel vertrouwen in het OV in Noord-Brabant hebben we niet naar aanleiding van onze ervaring tijdens de vorige etappes. Toen de geplande aankomsttijd kwam en weer ging, zakte dat vertrouwen nog dieper weg, onder flink gemopper trouwens. In de OV-app stond de bus nog steeds als op tijd. Gloeiende kooltjes. Diezelfde kooltjes doofden toen wij eens een kijkje op het bord met de tijden namen. Hu? Geen bus op zondag, maar hoe kan het dan dat deze wel in de app staat. Nou, die app geeft het vervoer voor een dag later aan, omdat er op zondag, inderdaad, geen bussen rijden. Pfff...Jut en Juul weer eens in de bocht. Even terug naar het Natuurhuisje in Grashoek om een plan B te bedenken. Dat werd een museum- en biosbezoek in Helmond. Ook leuk. En bovendien droog. 

stadskasteel Helmond

Maar vandaag klopt het gelukkig allemaal en kunnen we dan eindelijk op pad. Zo'n 15 kilometer Hertogenpad liggen onontgonnen voor ons. Mijn hoest door een fikse griep is grotendeels verdwenen en mijn door die griep gekneusd gehoeste rib houdt zich met behulp van paracetemol en ibuprofen aardig koest. 

Een busje en een groter exemplaar brengen ons van halte Brug Kamp in Helenaveen naar halte Padbrugseweg in Deurne. Een kilometer verderop ritsen we in op de route. Langs de doorgaande weg stappen we de provincie Limburg binnen. Zes kilometer lang struinen we vervolgens over een modderig graspad langs het Peelkanaal. Saai is het niet, want we stappen van bunker naar bunker. Op de oevers zien we kunstig afgeknaagde bomen. De daders hiervan, bevers, blijven uit het zicht. 

Met even wat bochten door het lieflijke Griendtsveen komen we op een volgend recht stuk langs een ander kanaal. Als we het hoogveenlandschap van Mariapeel instappen, vergezelt een waterig zonnetje ons. Aan de knoppen van de bomen en het gekwetter van watervogels leiden we af dat het voorjaar echt in aantocht is. De waterstand in het gebied is de afgelopen jaren verhoogd. Hierdoor zijn onder andere berken met hun voeten in het water komen te staan. Langzaam zijn de bomen afgestorven met als resultaat dat er nu nog wat armetierige stammetjes boven het water uitpiepen. 

De pijnstillers raken uitgewerkt. Mijn conditie, na drie weken griep, heb ik danig overschat. Een bankje biedt uitkomst voor we aan de laatste kilometers door het waterrijke gebied beginnen. Ter nagedachtenis aan in het Peelmoeras gesneuvelde piloten is een stalen monument bestaande uit een silhouet van een vliegtuig met daaromheen een doorbroken cirkel geplaatst. Het staat pal tegenover de crashplek van een Brits gevechtsvliegtuig dat hier op 14 maart 1941 is neergestort. 

Vlak na het monument zijn we terug bij de auto. Heerlijk om weer wat kilometers te hebben gemaakt. Ook fijn om bijtijds in het huisje In de zevende hemel terug te zijn, waar ik mooi een middagdutje kan doen voor we in de avond weer naar De Cacaofabriek in Helmond rijden om de film The secret agent te zien. Morgen weer op pad. 

• op naar de volgende wandeling op het Hertogenpad, van
• terug naar de vorige wandeling op het Hertogenpad, Stippelberg - Deurne v.v.
• overzicht van onze Hertogenpadwandelingen
• onze andere wandelpaden

Nederlands Kustpad van Sint Jacobiparochie naar Ferwert

8 maart 2026

start: auto geparkeerd in Ferwert bij bushalte Provinciale weg, bus 60 via station Leeuwarden, overstap bus 70 naar Sint Jacobiparochie

kilometers: 24,1

etappe: restant 3, 4 geheel, begin van 5

In de april/meivakantie hebben we drie overnachtingen geboekt bij B&B Red Cat in Bed in Eenrum. Omdat dit al iets verder gelegen is op het Nederlands Kustpad is het handig als we voor die tijd al een paar etappes afvinken. Op deze voor ons beiden vrije maandag stappen we het stuk van Sint Jacobiparochie naar Ferwert. 

Na een wat mistige reis over de Afsluitdijk parkeren we even na negen uur de auto aan de rand van Ferwert. Van het dorp zelf zien we nog weinig. Ook hier hangt dichte mist. Tijdens de twee busritten naar Sint Jacobiparochie klaart het nauwelijks op. 

Het dorp laten we al snel achter ons om in te ritsen op de route van het Nederlands Kustpad. De eerste kilometers lopen noordwaarts door uitgestrekt akkergebied. Dikke kleikluiten zijn in afwachting van beplanting voor het voorjaar. De mist over het vlakke land met wat huizen die in de verte opdoemen zorgt voor een mystieke aanblik. We maken een korte slinger over een dijkje met gezellige huizen voor we een lange rechte weg richting de dijk langs de Waddenzee inslaan. 

Op de dijk naar links kijkend belemmert de mist ons het zicht op Terschelling en Ameland. In een klein wereldje lopen we oostwaarts. Het beeld van de Slikwerker geeft aan dat we buurtschap Zwarte Haan hebben bereikt. Dit is een beeld dat herinnert aan de mannen die het land van het Bildt hebben gemaakt. Tussen 1505 en 1754 legden zij dijken aan en wonnen ze stukje bij beetje land uit zee. Het werk was zwaar en gebeurde met simpele middelen, zoals een schop en een pipegaal (een houten kruiwagen zonder wiel). Het beeld laat zien hoeveel doorzettingsvermogen deze arbeiders hadden. Ook is het een eerbetoon aan de slikwerkers die later, in de jaren 30 en na de oorlog, verder werkten aan het land. 

Een bord met de vermelding dat de Waddenzee tot het UNESCO-werelderfgoed behoort, benadrukt weer eens hoe bijzonder dit gebied is. Het is niet het enige bod dat hier staat. Ook het Jabikspad dat wij sinds de start vandaag in Sint Jacobiparochie volgen, krijgt aandacht met een informatiebord. Vanaf hier loopt de route zuidwaarts. 

Terras van restaurant de Zwarte Haan is nog afgesloten met een ketting. Oh jee, gaat daar ons bakkie? Maar een medewerker laat ons weten dat we welkom zijn. Niet veel later zitten we aan een kop gemberthee vergezeld door een lichte lunch. Dezelfde medewerker die ons binnenliet laat blijken dat hij meedenkt met onze vegan wensen. Bij het weggaan krijgen we ook nog een pelgrimsstempel. Niet dat we pelgrims zijn, maar zo'n aandenken is altijd leuk, toch? Kortom, prima stopplek!

We gaan de dijk weer op. De jassen gaan maar weer even aan. Het is nog best fris zo met de wind recht op ons hoofd. Het schijnt dat we langs een van de grootste kweldergebieden van Nederland, zo niet Europa, wandelen. Door de mist zien we er weinig van, maar we merken dat links van ons het land overgaat in water. Grenzen vervagen. Ganzen maken dankbaar gebruikt van dit kwelderlandschap. Het is een gegak van jewelste. Kweldercentrum Noarderleech biedt meer informatie over dit gebied. Wij gebruiken het centrum alleen als sanitaire stop. En door gaan we weer. Dit keer over een pad onderaan de dijk. 

Het supersonisch uitziende Gemaal de Heining zorgt ervoor dat we onze voeten droog blijven terwijl we hier stappen. Hoewel, de voeten blijven toch niet helemaal droog als we de dijk verlaten en het land opstappen. Letterlijk. We baggeren door kluiten aarde langs een aantal zoevende windmolens. Bij het oversteken van een weg, jammer dat we niet gewoon rechtsaf slaan naar de doorgaande weg, lopen we verkeerd. We missen namelijk de in een markering geschreven vervaagde tekst, aan de overkant van de sloot. Met wat extra kluiten onder onze schoenen lopen we terug om alsnog de juiste route te kiezen. 

Aan het begin van Ferwert tringelen onze horloges. Etappe 4 zit erop. Wij stappen echter nog een kilometer door op etappe 5. Op deze manier bleek de aansluiting met het OV namelijk een stuk makkelijker. 

Over een oude spoordijk lopen we Ferwert in. Na een rondje om de kerk ligt daar het Vrijthof, een gezellig aandoend pleintje met gele klinkers. Naast veel voordeuren hangt een bord met informatie over de voormalige bewoners en bewoning van het betreffende pand. Erg leuk om af en toe stil te staan en te lezen. Maar niet te lang, want we hebben het wel een beetje gehad. 

Na een dikke 24 kilometer zijn we terug bij de auto. Weer een stuk van het Kustpad afgevinkt. Nog 2 etappes in Friesland en dan stappen we de laatste provincie van LAW 5, Groningen, binnen. 

• op naar de volgende wandeling op het Nederlands Kustpad, van 
• terug naar de vorige wandeling op het Nederlands Kustpad, van Oosterbierum naar Sint Jacobiparochie
• overzicht van onze wandelingen op het Nederlands Kustpad
• onze andere wandelpaden