Mijn voetafdruk

woensdag 13 mei 2026

St Olav Waterway van Nagu naar Korpo

20 juli

Wandelen is stom. Echt hoor! En wandelvakanties ook. Dat vind ik. Officieel. In ieder geval de komende 5 minuten. Pas als ik daarna een beetje ben bijgekomen van het oververhit zijn, mijn vingers niet langer op worstjes lijken en ik me niet meer als een uitgewrongen spons voel, herzie ik die mening, misschien. Maar zoals ik me nu voel boeken we volgend jaar een all-inclusive via Cor en Don, waarbij de enige meters die ik op mijn Garmin klik die naar en van de vele buffetten zullen zijn. Met uiteraard een cocktail binnen handbereik, gevolgd door een refill of beter refills. En dit alles komt voornamelijk door de laatste zeven, schurfterige, kilometers. Onder die verzengende zon. Schaduw bleek elke keer weer een fata morgana. Auto's die in golven langs ons heen raasden, uitgespuwd door een van de veerboten hier.

En toen was daar Sollivan Guesthouse. Zo, de vijf minuten zijn om. Die laatste kilometers waren echt niet jofel, zoals jullie vast begrepen hebben, maar een all-inclusive gaat het voor ons niet worden. Al lonken die cocktails wel. Daarvoor vinden we dit soort vakanties toch nog veel te tof. Ja echt. Zelfs nu.

De eerste 23 kilometer waren, weliswaar ook warm, best afwisselend. Het was fijn stappen over voornamelijk gravelpaden. De dagstart bij Hotel Lanterna was fijn. Door de vermoeidheid van gisteren sliepen we als roosjes. Het gedeelde sanitair was helemaal ok. Er waren voldoende douches en wc's en alles was spik en span. Het ontbijt was dikke prima verzorgd en geserveerd door een attente gastvrouw. Eigenlijk bleven we daardoor net iets te lang zitten. Er staan namelijk 30 kilometer op de planning, dus we hadden bijtijds willen vertrekken.

Voor we de route vervolgen, maken we nog even een stop bij de K-Supermarket voor wat extra drinken. Het centrum van Nagu ziet er 's ochtends anders uit dan 's avonds. De rust is weergekeerd. Het is nog niet zo warm. De terrasjes zijn lang niet vol. Slechts een paar tafels zijn bezet met mensen die achter een krantje van een espresso genieten. Ook de haven ontwaakt. Op de boten is er reuring.

We verlaten onze pleisterplaats van vannacht. Op naar Korpo. Ondanks dat de route niet spectaculair is, verveelt deze geen moment. Het besef waar we lopen op de wereldbol maakt het wandelen zo fijn. Je bent helemaal ondergedompeld in de omgeving waar je doorheen stapt. Je voelt het. Vandaag trouwens wel heel letterlijk met die brandende zon op onze bol. Vrijwel constant lopen we over een desolate weg, dan weer door bos, dan langs velden. Ook al lijkt alles verlaten, toch is het bewoond gebied. Zo blijkt uit de huizen die we zo nu en dan zien. Heel af en toe vangen we een glimp van het water op. Altijd fijn, want dat doet ons weer even beseffen dat we in de Archipelago lopen. De eerste kilometers komen we regelmatig aanwijzingen en verzorgingsposten van het een of ander tegen. Later zien we ook groepjes padvinders die slaapspullen op hun rug meesjouwen. Twee keer zoeken wij op de rotsen een beschut plaatsje om onze lunch te eten en wat rust te pakken. Ondanks de warmte loopt het allemaal best fijn.

Tot na de overtocht met de veerboot dus. Dat beklag heb ik hierboven al gedaan. Basta. En nu zijn we geland in Solvillan Guesthouse. Waren we eergisteren al terug in de tijd op Pensar, ook nu zijn we in een soort Back to the future beland. En wat een tof verlerden is dit. In een huis gebouwd in 1966, sterk jaar..., zijn 4 kamers gecreëerd met een gemeenschappelijke keuken en zitkamer, volledig aangekleed en ingericht met spullen uit die tijd. Wij slapen in de gele kamer. Jongens, dit is echt zo gaaf! Wat een toffe overnachtingsstek weer. Bofferds zijn we. We worden hartelijk begroet door de gastheer. Omdat boven nog geen gasten zijn, krijgen we een rondleiding in het huis. Eigenlijk wil ik alleen maar neerploffen op bed, maar door het enthousiasme van René, raakt de gastheer ook enthousiast en hij blijft trots, terecht trouwens, want het is prachtig, vertellen en showen.

Het ontbijt voor morgenochtend wordt later klaargezet in de koelkast. Voor het avondeten kunnen we de keuken gebruiken. Behalve de waterkoker hebben we niet veel nodig. Het wordt weer een hikermaaltje voor ons. Echt laat maken we het uiteraard weer niet. We kletsen nog wat met twee Finse dames, spelen wat spelletjes Regenwormen en duiken dan ons mandje in. Morgen wacht een relatief korte wandeldag, maar wel met een langere veerbootovertocht.

op naar etappe 6, van Korpo naar Kökar
terug naar etappe 4, van Pensar naar Nagu
overzicht van onze St Olav Waterway wandelingen
onze andere wandelavonturen

St Olav Waterway van Pensar naar Nagu

19 juli 2025

Gevloerd! Het waren slechts 20 kilometer, maar ik heb me erdoorheen moeten worstelen. Vooral door de laatste vijf. De heuveltjes voelden als een berg van de buitencategorie. Man, wat is het fijn om languit op bed even bij te komen in hotel Lanterna.

De dag start trouwens heel relaxt. Vanaf Pensar gaat de boot naar Kirjais pas om 13.25 uur. De wandeling naar de aanlegsteiger is zo'n twee kilometer. Tijd zat dus. Vandaar dat we wekkerloos wakker worden. Dat houdt overigens geen uitslapen in. Mijn ogen gaan al even voor 7:00 uur open. Ik sta direct op om de omgeving in me op te nemen. Zucht! Dit is echt zo mooi. De hele nacht heeft het raam open gestaan en dat houdt in dat het nu nog redelijk fris is op de kamer. De minpuntjes die ik gisteren noemde aan dit hotel hebben grotendeels te maken met de voortdurende warmte. En juist dit weer maakt dat deze plek op dit moment het ultieme vakantiegevoel geeft. Hier zitten met kou en miezer lijkt me een stuk minder prettig. Mazzelkonten zijn we dus.

Om 11.00 uur checken we uit. De koffers worden samen met onze lunch achter ons aan naar de veerboot gebracht. Wij stiefelen vast rustig aan die kant op. Nog even zitten we op een bankje om de baai goed in ons op te nemen. Bij de veerboot staat een schattig wachthuisje met wat boekenkasten. Zo grappig om er een Nederlandstalig boek tussen te treffen. In het zonnetje hangen we wat rond in de buurt van de steiger. Net voor de boot aanmeert, verschijnt het busje van het hotel met de koffers en een heerlijk uitziende lunch. Deze eten we aan boord. De deining maakt dit keer minder indruk op mijn lijf. Het zit heerlijk aan dek, terwijl we aan allerlei eilandjes voorbij trekken, ondertussen een bijna gastronomische aardappelsalade naar binnen werkend.

Veel eerder dan verwacht, want de boot vertrok een kwartier te vroeg en de overtocht duurde nog geen half uur, staan we in de haven van Kirjais. Dat zal wachten worden op het bagagevervoer. Nou, niet. De taxi komt vrijwel direct aanrijden. Fijn, want dat scheelt ons een half uur. Voor een soortgelijke reis overwegen we trouwens alleen met rugzak op pad te gaan. Het vervoer is perfect geregeld, hoor, maar we hebben gewoon teveel mee. Dat zorgt vooral voor onrust in mijn koppie. Voorgaande georganiseerde wandelvakanties combineerden we vaak met een autovakantie. In dat geval maakt het niet uit hoeveel je meezeult, want tijdens de wandelweek lieten we overbodige spullen in de auto achter. Bovendien zat het bagagevervoer er in die vakanties altijd standaard bij. Daar hoefden we niet over na te denken. Maar goed, ook op deze manier gaat het prima en scheelt het een hoop gesleep, maar in de toekomst doen we het wellicht anders.

Om 14.00 uur begint onze wandeldag. Nagu ligt 17 kilometer verderop. Al vanaf het begin heb ik het zwaar. De zon brandt meedogenloos. Schaduw is er vrijwel niet. Ook valt uit de omgeving weinig inspiratie te halen. Tenminste, net na het haventje zien we nog wat velden met peulen. Opnieuw is het contrast tussen het groen van de gewassen en het rood van de huizen opvallend. Verder loopt de route rechttoe rechtaan over de weg langs een bosrijk gebied. Opeens zien we rechts weer water. Dat blijft toch leuk. Het doet ons ook nog maar eens beseffen waar we ons bevinden. Een tijdje blijven we er zicht op houden. Het zorgt niet alleen voor afleiding, maar heel af en toe ook voor een beetje verfrissend windje.

De rest van de route, tot ongeveer vijf kilometer voor Nagu, verloopt eender, dan weer zwoegen over rechte wegen, dan weer zicht op het water. Ook als we een minder drukke bosweg inslaan, blijft het ploeteren voor mij. De zachte ondergrond is fijn, maar het is echt verzengend warm.

In de reisbeschrijving staat dat we in de buurt van Nagu langs een drukke weg stappen. Dat klopt. Het is goed uitkijken, want de auto's razen voorbij. Op de twee bruggen die we hier oversteken, durf ik nauwelijks foto's te nemen. Wel zien we hoe het hier weer is.

Om net voor vijf uur arriveren we bij het popperige Hotel Lanterna. Poeh hee, even bijkomen.

Vanavond is het avondeten niet inclusief, in Nagu zijn namelijk voldoende eettentjes. We gaan dus zelf op zoek. Maar eerst maken we een extra lusje om bij de St Olavkerk een stempel te scoren en een foto met de Pelgrimspaal. Voor de stempel zijn we net te laat. De kerk is gesloten. Morgenochtend vanaf 10.00 uur kunnen we weer terecht. Gloeiende kooltjes, dan zijn wij al op pad. Maar laat er nu net iemand naar buiten komen. Ik houd ons pelgrimspaspoort omhoog en vraag of er nog ergens een stempelkastje is. Nee, helaas. Maar de meneer is wel zo lief om binnen toch nog even voor ons te stempelen.

Nagu heeft een volledig andere sfeer dan Pensar. Hier is het poepiedruk met bootmensen. De terrassen zitten bommetjevol. Eigenlijk hebben we daar niet zoveel zin in. We maken een rondje en keren terug naar het hotel. In de koffer zitten nog zakken met een hikermaaltje. Dat wordt ons avondeten.

De oogjes gaan vanavond vroeg toe. Morgen wacht een dertiger...

hotel Laterna

dinsdag 12 mei 2026

St Olav Waterway van Pargas naar Pensar

18 juli 2025

De afgelopen dagen klonken onze verhalen wellicht erg mooi en idyllisch. Nou, om niet al te ongeloofwaardig over te komen, brengen we daar nu verandering in... Afgelopen nacht was er een vol ergernissen, tenminste, eigenlijk maar één heel grote. En dat is dat het pas dik na enen een beetje rustig werd. Tot die tijd dreunden we mee op de basgeluiden van een feestje in een bar even verderop. Het meest irritante was nog dat de nummers zelden herkenbaar waren. Het leverde heel wat gedraai en gemopper op voor we eindelijk in slaap vielen.

Volgende puntje van niet juichen is het hotel waar we voor de komende nacht zijn aanbeland. Nu moet ik bekennen dat ik dit schrijf, terwijl we net zijn aangekomen. Mijn lijf voelt nog weeïg van vermoeidheid door de korte nacht en de overtocht. Er bleek namelijk maar weer eens dat ik geen zeebenen heb. Maar, waarom dan precies geen trompetgeschal? Nou, laten we zeggen dat we waarschijnlijk even moeten wennen aan de charme van vergane glorie van Hotel Sandvik op Pensar. Als we straks een beetje zijn bijgekomen, is het feit dat de ramen niet open kunnen op de snikhete kamer (inmiddels verholpen, een beetje brute kracht schijnt

dag Eva

te helpen), dat er dikke vliegen gevangen zitten voor die dichte ramen (inmiddels dus naar buiten gebonjourd) en dat we om te douchen zo'n 300 meter verderop moeten zijn in openbare doucheruimtes, vast geen belemmering meer om te genieten van deze prachtige locatie. Want, jongens, dat uitzicht! Maar goed dat is waar we nu zijn. Hoe zijn we hier geraakt. Dat verhaal maakt namelijk ook direct een eind aan dit gemopper. Het was namelijk gewoon ook een heel fijne vakantiedag met, ja, toch echt, heel veel idyllische plaatjes!

Het is bijna jammer dat we de fijne plek van afgelopen nacht, ondanks de herrie van verderop, moeten verlaten. De kamer is comfortabel en de verzorging is top. Bovendien is Eva hartelijk en warm. Maar goed, we gaan door. We hebben zo'n 20 kilometer voor de boeg en een overtocht met een veerboot. Omdat we graag nog een koffiebreak willen maken bij Sattmark, ongeveer halverwege, vertrekken we direct na het, erg lekkere, ontbijt. We klimmen, nou ja, lopen omhoog, Pargas uit. Op de een of andere manier missen we een uitzichtpunt over een steengroeve. Dit merken we pas later en in teruglopen hebben we dan niet zoveel zin meer. Na Pargas komen we op een fietspad naast een doorgaande autoweg te lopen. Een viaduct onder de weg door brengt ons af en toe naar de andere kant om dan via een ander tunneltje weer terug te stappen.

Linksaf geslagen staan er opeens enorme...tja, wat zijn het, lagers en assen, volgens René, voor ons. Geen informatiebord te bekennen en ook internet geeft geen uitsluitsel over wat dit moet voorstellen. We houden de pas erin. Het fietspad golft langs de weg op en neer. Af en toe hebben we een weids uitzicht over velden vol graan met her en der weer zo'n gezellig gekleurd, houten huis. Bovenop een van de heuveltjes zien we een gezellig zitje dat koffie met lekkers aanbiedt. Wij gaan door. Sattmark is het doel.

Dat is gelegen aan de overkant van een brug over weer een zeearm. Bovenop is het, wel tegen de reling gedrukt, want de auto's razen voorbij, genieten van het uitzicht. Sattmark Café is fotogeniek. Wat een leuke plek! In het sfeervolle huisje halen we koffie met lekkers. Tijd zat om de boot te halen. Denken we. Want opeens denken we te lezen dat de boot om 13.30 uur in plaats van 14.00 uur gaat. Gloeiende kooltjes, moeten we toch nog even fiks doorstappen. Dus huppakee, weer aan de wandel. Goed opletten, want verkeerd lopen schijnt hier regelmatig te gebeuren. René heeft gelukkig postduifgaven, dus hij leidt ons naar de juiste route. Al nalezend in onze gegevens merkt hij op dat onze boot toch gewoon om 14.00 uur afvaart. Ach, de pas zit er nu al goed in, dus we stappen gewoon lekker door. Die Olav heeft trouwens een mooie route gekozen op weg naar Nidaros, het huidige Trondheim. De omgeving is prachtig. Voor de derde dag op rij spotten we hertjes. Het grote verschil zal zijn dat Olav zich door wildernis een weg heeft moeten banen, terwijl wij constant over asfalt wandelen. Het maakt het voor ons een stuk makkelijker, maar minder avontuurlijk is het wel. Gelukkig zijn de bermen prachtig. Allerlei soorten bloemen in net zoveel kleuren maken samen met dat fraaie uitzicht dat dit lange stuk naar de veerboot geen moment verveelt.

Een uur te vroeg, tja, dat krijg je met dat doorstappen, bereiken we de veerboot. Op de steiger met uitzicht op de vele eilandjes eten we de vanochtend meegekregen lunch. Precies om 14.00 uur vertrekt de gele ferry. Als ik een blik achteruit had geworpen had ik mijn Dopper nog op de steiger kunnen zien staan. Later kwam ik er namelijk achter dat ik 'm daar ben vergeten. Al varend krijgen we pas echt het gevoel dat we middenin de Archipelago zitten. Waar we ook kijken zijn eilandjes, sommige bewoond, maar andere met prachtige huizen, vaak met steiger en boot voor de deur. De zon brandt. Nergens op de boot is schaduw te vinden. Mijn toch al niet zeewaardige lijf vindt dat niet heel fijn. Een beetje weeïg stap ik 50 minuten later op Pensar van de boot.

Wat een ander gevoel geeft dit eiland. Je voelt de rust gewoon. In eerste instantie lopen we nog door, relatief dan, bebouwd gebied. Graanvelden bieden een mooie voorgrond voor de rood geschilderde, houten huizen. Na de kern, want centrum is een te groot woord, mogen wij nog een kilometer of twee over gravelpaden door een bos. Weer bij water aangekomen staan wat houten gebouwtjes. Rechtsaf ligt Hotel Sandvik. De buitenkant heeft flink te lijden gehad van de zeewind. Binnen is het alsof we in een oude aflevering van een Engelse serie terecht zijn gekomen.

Inmiddels zijn we "geland". De ligging van het hotel is echt geweldig. Het avondeten genieten we met een superuitzicht. Niet alleen dat is noemenswaardig, ook wat we op ons bord hebben. Jongens, wat heeft de kok er iets moois en lekkers van gemaakt. Het enige minpuntje blijft dat we om te douchen en waarschijnlijk tanden poetsen en dergelijke zo'n 300 meter verderop moeten naar een soort openbare douche aan het strand. Ze kunnen er natuurlijk niets aan doen dat er watertekort is, maar een kan of fles water op de kamer had fijn geweest. Wel mogen we onze Doppers, voor mij dus één minder, met water vullen.

Morgen worden we wakker met een geweldig uitzicht!

boven de trap het raam van onze kamer

St Olav Waterway van Kirjala naar Pargas

17 juli

Dat was even fijn wakker worden vanochtend. In alle rust, want er staan vandaag maar acht kilometer op de planning. Met de etenswaren die voor ons klaar zijn gelegd, fabrieken we zelf een ontbijtje in elkaar. Op de veranda met zicht op de bomen waar de zonnestralen al tussendoor piepen, smaakt dat extra lekker. Ok, om het niet al te idyllisch te laten klinken, moet ik erbij vermelden dat het geluid van de voorbij razende auto's op de vlakbij gelegen weg, het vogelgezang af en toe overstemt. Desalniettemin is het een heel fijne start van de dag.

Even voor tien uur trekken we de deur van kamer nummer 3 achter ons dicht. De bagage laten we achter. Deze wordt later opgepikt en naar ons volgende overnachtingsadres gebracht. Gisteren eindigden we met een wat minder gevarieerd stuk van de route, nou, vandaag gaan we op precies dezelfde voet verder. Stappend langs de doorgaande weg gaan we richting een volgende brug. Verschil is wel dat het fietspad hier vrijwel constant door groen loopt. Dat geeft toch een ander gevoel.

Na een kilometer of vier verandert ons uitzicht als we weer een brug over mogen. Dit zijn de plaatjes die we hier verwachten, een zeearm met rotsige oevers bekleed met groene bomen, houten huizen, veelal rood geschilderd, met een steiger voor de deur. Hoe gaaf! Nog even is het doorbijten, want wegwerkzaamheden maken dit stuk er niet fraaier op. Bovendien wijst de thermometer aan de rugzak van René al weer dik 30 graden aan. Gelukkig bieden de laatste kilometers schaduw en afleiding. Deze leiden ons namelijk door de buitenwijken van Pargas. Vrolijk gekleurde huizen in goed onderhouden tuinen zorgen voor een fijn sfeertje. De K-Supermarket, we beginnen zelfs al een beetje bekend te raken, aan de rand van het centrum biedt een mooie gelegenheid voor een plasstop. Hier kopen we direct wat drinken voor bij de lunch. de chocomelkjes van gisteren zijn prima bevallen. Die nemen we dus weer. Door een spiksplinternieuwe wijk aan een kanaal lopen we de kern van Pargas binnen. Bij mij slaat de hongerklop toe. Tijd om een bankje op te zoeken. Dat vinden we, gelukkig voor René, want zo'n hangry loopmaatje is niet echt sfeer verhogend, al snel. Zittend voor de kerk nemen we de tijd om te lunchen. Mijn humeur stijgt direct. Bij een pelgrimstocht horen natuurlijk stempels. In deze kerk scoren we de tweede in het paspoort.

lunch voor het kerkje van Pargas

Het is nog vroeg, nog geen 13.00 uur, dus inchecken bij Matmalen @Eva zal nog niet lukken. Vandaar dat we het plaatsje nog wat rondlopen. Eigenlijk zijn we op zoek naar een zwemplek met een bankje in de schaduw. Helaas. Het historische centrum is een ommetje waard. Hier vinden we oude, houten huizen. Dan is het tijd om op zoek te gaan naar een tentje voor een drankje. We vinden een gezellig terras bij een geel huis op de hoek van de winkelstraat. Als we de naam van het restaurant zien, beseffen we dat dit onze overnachtingsstek voor vanavond is. En laten we nu al direct de kamer op kunnen. Een kamer met airco! Hoe fijn is dat! Een heel hippe kamer trouwens ook. Veel doen we de rest van de middag niet meer. Bij een grote supermarkt slaan we wat Finse snacks in voor de komende dagen. We luieren wat in de koele kamer waar we de touretappe op onze mobieltjes volgen. Door de lange bergetappe van vandaag en het uur tijdverschil met Frankrijk zien we de finish pas na het avondeten.

Bij de meeste accommodaties is het diner inbegrepen in onze reis. Gisteren betekende dat, wegens omstandigheden, een magnetronmaaltijd. Het smaakte ons overigens dikke prima. Vandaag is dat anders. We krijgen een heerlijke salade van allerlei lokale ingrediënten voorgeschoteld. Njom. De drankjes die we erbij bestellen zijn ook Fins. René gaat voor een biertje van Kvarken. Van dezelfde brouwerij bestel ik een longdrink op basis van duindoorn en cranberries. Het smaakt als een soort Aperol Spritz. Ook het toetje is een beetje anders. Beiden gaan we voor een ijsje. René voor een normale smaak, pistache. Ik ga voor de drop-frambozensmaak. Een beetje raar, maar wel lekker.

Morgen moeten we even doorstappen. De veerboot naar Pensar vertrekt om 14.00 uur. Het is zo'n 18 kilometer naar de haven. Bijtijds vertrekken dus.

St Olav Waterway - van Turku naar Kirjala

16 juli

op pad...

Zo, de eerste kilometers van de St Olav Waterway zijn afgevinkt. Best raar om nu aan de wandel te zijn op een pad waarover we een jaar geleden nog nooit hadden gehoord. Het verderop gelegen pad, de St Olavsleden ken ik van het boek Onderweg van Francien Postma. Toen we op YouTube een filmpje en op Instagram wat berichten zagen over de voorloper hiervan, raakten we enthousiast. Dit willen wij. En dat regelden we dus. Via Nordic Pilgrim.

En vandaag even na 9.00 uur staan we dan ook bij de pelgrimspaal naast de kathedraal van Turku. De eerste stempel in het nog maagdelijke paspoort is net gezet. In de kathedraal hebben we als start van deze tocht een kaarsje gebrand. We kunnen op pad. De bagage is met een taxi vooruit gestuurd naar ons adres van vanmiddag. De chauffeur had het bericht via Nordic Pilgrim waarschijnlijk niet gelezen. Hij vond het namelijk raar dat wij niet instapten. Zoals ik al schreef bakken wij helemaal niets van de Finse taal. De chauffeur was het Engels niet machtig. Tja, dat werd even lastig...tot hij opeens iets binnensmonds in het Frans mompelde. Nou, daar weten we dan wel weer raad mee. Even later zagen we onze koffertjes in de verte verdwijnen.

De eerste kilometers voeren ons door Turku. Daarmee pakken we direct ook de eerste hoogtemeters. Echt klimmen is het niet, maar het golft af en toe flink. De drukte en de hoogbouw van de stad maken plaats voor rustigere buitenwijken. Af en toe wanen we ons in een soort Landal Park wat de huizen betreft. Alles ziet er heel natuurlijk en fris uit. Het verhoogt het vakantiegevoel. De omgeving wordt steeds beboster. Tot we ons in een heus bos bevinden. Bij een soort UFO bouwwerk, "ze zijn geland 👽👽", wijken we even van de route af om via een trap naar een uitzichtpunt te klimmen. In de verte zien we de spits nog van de kathedraal.

Meer bos volgt. Bij een van de stookplaatsen houden we pauze om het meegekregen lunchpakket aan te breken. Bomen maken plaats voor menshoog riet. Op twee planken splashen wij erdoorheen. Het heeft wel iets avontuurlijks. Even verderop wacht ons een trap die het exemplaar in Schoorl bijna doet verbleken. In ieder geval dan qua lengte, want gelukkig stijgt deze iets minder steil. Eenmaal boven lijken we in een andere wereld te zijn beland. De zachte bosgrond heeft plaatsgemaakt voor gladde, ronde rotsen. Voor we het pad proberen te vinden, zoeken we het nog even hoger op een uitkijktoren. En ja, nu zien we aan het water en de eilanden echt dat we in een archipel zijn. Heel in de verte zien we de contouren van Turku nog. Weer beneden meandert het pad van rots naar rots. Constant proberen we ons blik te houden op een volgende routeaanduiding, terwijl we in de tussentijd manoeuvreren over rotsen en tussen boomwortels door. Wat een tof stuk!

Bij Koristonranta verschijnt weer wat bebouwing. Ook dit lijken weer vakantieparken. Dat deze wijken vlakbij het water liggen, merken we als we even later masten van boten zien. Er klinkt gezellig geroezemoes en aan de hoeveelheid geparkeerde auto's te zien, is dit een populaire spot. het water lonkt, maar we hebben geen zin in de drukte. Wel in een ijsje. Helaas, dat is hier dan weer niet te vinden.

Het eilandhoppen begint. We passeren een brug om op het eerste eiland te geraken, Kuusisto. Dit stuk blinkt niet uit in gevarieerdheid. Langs een autoweg, wel op een fietspad, is het gewoon kilometers maken. Een K-Market zorgt dat we het eerder gemiste ijsje toch nog scoren. Hard nodig, want het is echt bokheet. Bovendien is er op dit stuk vrijwel geen schaduw. Snel doorstappen dus maar naar de volgende brug. Een nieuw, groter exemplaar is in aanbouw. Ik baal, want de werkzaamheden nemen het zicht op de baai weg. René is juist geïntrigeerd door hoe zo'n bouwwerk tot stand komt.

Op het volgende eiland, is het nog zo'n twee kilometer tot onze overnachtingsstek, Waudevilla. Fijn, want vooral ik heb het een beetje gehad. De warmte en de wat stugge, laatste kilometers maken het niet tot een makkie. Nog wel even spannend is onze ontmoeting met een slang. Langzaam glijdt hij over het wegdek. Als we naar zijn zin iets te dichtbij komen laat hij hmet een hard sissWe hebben er 24 kilometers op zitten met 325 hoogemeters. Via de app hebben we al vernomen dat er niemand zal zijn om ons te verwelkomen. We weten in welke kamer we moeten zijn. Onze bagage staat daar al. En dat klopt inderdaad helemaal.

Het houten gebouw ziet er een beetje verlaten en daardoor triest uit. Onze kamer in een klein bijgebouw is echter helemaal in orde. In de koelkast vinden we voldoende benodigdheden voor het avondeten, ontbijt en lunch. Het is jammer dat het nog altijd brandende zonnetje pal op de houten veranda staat, anders hadden we daar de rest van de middag kunnen doorbrengen. Nou ja, ik zie kansen voor het ontbijt morgenochtend. Dat hoeft niet extreem vroeg, want er wachten dan maar 8 kilometers. De kop is eraf!

Wandelingen