Nederlands Kustpad 3 van Wierum naar Vierhuizen

13 april 2026

start: vanuit Vrienden op de Fiets adres Wierum

etappe: 7 en 8

kilometers: 26,8

Al om 5 uur worden we wakker gekukeld in ons comfortabele Vrienden op de Fiets onderkomen. Het is nog donker, dus we vermoeden dat de kippenbedoening achter het huis een beetje van slag is. Als het ontbijt wordt gebracht krijgen we een verklaring, en verontschuldigingen trouwens. Wat blijkt, het licht in het huis is aan blijven staan en meneer haan dacht dus dat het al ochtend was. Gelukkig hebben wij na 5 uur nog even lekker twee uurtjes kunnen tukken. Het ontbijt is super-de-luxe. We leggen een mooi ondergrond voor de kilometers van vandaag. 

Om 9:15 uur gaan we op pad. Op de dijk bij het kerkje ritsen we in op de route. De 12e-eeuwse kerk stond oorspronkelijk middenin het dorp. Dat de Waddenzee niet altijd vriendelijk is en soms land verzwelgt heeft ervoor gezorgd dat het kerkje nu bijna tegen de dijk aan ligt gevlijd. Voor de kerk pronkt De Wjirmdolster, een beeld ter ere van hardwerkende vrouwen die zeepieren opgroeven voor de visvangst. Halverwege de opgang van de dijk staat een ander monument. Dit herdenkt omgekomen vissers tijdens een ramp in 1883. 

In het wandelboekje hebben we gezien dat ons tot Lauwersoog bijna 13 kaarsrechte kilometers wachten. De enige variatie die wij kunnen bedenken is of we op de dijk, aan de zeekant of aan de landzijde wandelen. De hoeveelheid schapen, en hun drollen, zijn veelal bepalend voor dit besluit. Het weidse uitzicht over Waddeneilanden Ameland en Schiermonnikoog aan onze linkerhand en aan de andere zijde het vlakke land blijft imponerend. Wat een ruimte!

Moddergat kondigt zich aan met opnieuw een beeld en een monument. De in brons gegoten vissersvrouw met kind op haar arm staat voor de tevergeefs op de terugkomst van hun man wachtende vrouwen. Bovenop de dijk staan de namen van de mannen die op zee bleven door de ramp in 1883. Naar beneden kijkend zien we schattige, oude vissershuisjes op een soort pleintje. Ze blijken onderdeel te zijn van Museum 't Fiskerhuske. Laat onze Museumjaarkaart hier nou gehonoreerd worden. Even later worden we ondergedompeld in het verhaal van zowel Moddergat als de omliggende dorpen. We zien hoe de mensen destijds leefden en wat de impact was van de ramp van 1883. De bijzondere expositie, De achterblijvers, is een eerbetoon aan de eerste kwelderbewoners. Keramieken koppen, geboetseerd naar historische fotoportretten zijn tijdens een volledige cyclus van eb en vloed in het water gefilmd. De koppen hebben nu een plek in het museum. 

En door gaan we weer, zwenkend van land- naar zeezijde. Als we over een hek klimmen worden we bijna belaagd door een stampede van schapen. Nog enigszins op afstand verwachten ze dat we het hek voor hen zullen openen. Het is bijna zielig, maar ja, het hek zal er niet voor niets staan. 

Lauwersoog doemt in de verte op met 3 grote sluizen. Als we deze oversteken belanden we in Groningen. De route doorkruist militair oefengebied De Marnewaard. Op social media platforms hebben we gelezen dat het gebied tijdens oefeningen is afgesloten. Naspeuren leert ons dat voor vandaag geen oefeningen gepland staan. Op een informatiebord bij de brug in Lauwersoog staan verschillende datums wanneer oefeningen worden gehouden. Die van vandaag staat er inderdaad niet bij. We verwachten het gebied dus te kunnen doorsteken. We kiezen dan ook niet voor de alternatieve route. Maar...tada...als we voor het hek staan, hangt daar toch echt een dik slot omheen met een bord verboden toegang. Ja hoor...hoe dan?! Nou, gelukkig hoeven we maar zo'n 100 meter terug om toch de alternatieve route te stappen. Die lijkt trouwens niet heel enerverend. Volgens het boekje is het een rechte weg met slechts een bocht en veel asfalt. Nou ja, wat moet, moet. Het rechte en het asfalt klopt inderdaad. Maar we lopen langs het enorme Lauwersmeer dat prachtige vergezichten oplevert. 

Uitkijktoren Vlinderbalg is vooral bedoeld om 's nachts naar de sterren te staren. Overdag is het een geschikt punt om vogels te spotten. Wij zien alleen de enorme uitsnede van een zeearend. Het beest kan een spanwijdte van wel 2,4 meter bereiken. Even verderop verlaat de alternatieve route het asfalt om richting een vogelkijkhut te gaan. Een vogelspotter met een megacamera houdt haar lens op de lucht gericht. Een roofvogel met prooi in zijn klauwen vliegt, nog redelijk hoog, over ons hoofd. De vogelaar geeft aan dat het waarschijnlijk om een visarend gaat. Ze heeft ook al zeearenden gespot. Op haar aanraden houden we het gedrag van de vele ganzen hier in de gaten. Als zij nerveus worden, volgens ons zijn ze dat trouwens altijd, dan is de kans groot dat er een roofvogel in de buurt is. We zijn nog geen honderd meter verder of een hele toom vliegt op. En ja, daar zien we heel gracieus een enorme vogel rustig rondcirkelen. 

Nog steeds op de alternatieve route zien we een aantal enorme satellietschotels. Ze behoren tot de Willem Lodewijk van Nassaukazerne. Deze speelt een belangrijke rol in de militaire satellietcommunicatie in Nederland. 

Na nog wat ongezellige kilometers langs een doorgaande N-weg slaan we af naar Vierhuizen. Hier zijn we ook weer op de originele route beland. De wieken van een molen en een kerktoren laten ons weten dat het dorp niet ver meer ligt. Dat klopt. We hebben er bijna 27 kilometer opzitten als we de auto weer bereiken. Het waren slechts 2 dagen op het Nederlands Kustpad, maar het voelde als een mini-vakantie. Snel huiswaarts. Morgen wacht een gewone werkdag. 

• op naar de volgende etappe op het Nederlands Kustpad van Vierhuizen naar
• terug naar de vorige etappe op het Nederlands Kustpad van Ferwert naar Wierum
• overzicht van onze wandelingen op het Nederlands Kustpad
• onze andere wandelpaden

Nederlands Kustpad 3 van Ferwert naar Wierum

12 april 2026

start: auto in 2 uur naar Vierhuizen, bus, 2 treinen en bus naar Ferwert

etappe: 6 en klein deel 7

kilometers: 20,3

Je moet er iets voor over hebben. In de tijd die het ons vandaag kostte om aan de start van het volgende deel van het Nederlands Kustpad 3 te geraken, hadden we ook naar Parijs kunnen rijden. Vijf uur deden we er over om vanuit huis de bushalte op de Provincialeweg in Ferwert te bereiken. Ok, daar moet ik bij vermelden dat we twee dagen achter elkaar doorstappen met overnachting bij een Vrienden op de Fiets adres. Vandaar dat we de auto iets verder parkeerden. In Vierhuizen om precies te zijn, want daar hopen we morgen heen te lopen.

Goed, om 7:45 uur trekken we de voordeur achter ons dicht. Er wacht ons een autorit van ongeveer twee uur. Terwijl wij door een nog redelijk rustig Nederland koersen, luisteren we naar de laatste voorbereidingen voor de start van de Marathon van Rotterdam. Het kriebelt. Zit er niet toch nog een marathon voor ons in? Volgend jaar? En dan inderdaad Rotterdam? 

Net als we denken dat alles wel heel soepeltjes verloopt, worden we geconfronteerd met een wegomlegging. Grrr. Maar niet te lang gegromd. Snel via Google Maps een alternatief gezocht. De auto parkeren we in het centrum(pje) van Vierhuizen. Vandaar dat we de eerste kilometer, overigens ook van het Nederlands Kustpad 3, al in de benen hebben als we bij de halte van bus 65 arriveren. Deze eerste bus brengt ons naar Winsum - oh, leuke herinneringen aan ons Pieterpadavontuur. In Winsum pakken we een Arriva boemeltje naar Groningen. Een volgende boemel rijdt ons terug Friesland in. Naar de hoofdstad. Bus 60 is onze laatste OV-rit voor vandaag. Deze zet ons bij halte Provincialeweg in Ferwert af. Onze "wereldreis" is tenminste ten einde. Aan de wandel. Maar niet voor we wat cafeïne hebben getankt bij De kroon van Marijn.

Dan gaan we echt de Friese paden op. Als een baken in het landschap zien we al snel na het verlaten van Ferwert een kerkje hoog op een terp pronken. Het blijkt met z'n 9 meter de hoogste terp van Nederland te zijn. De route voert erlangs, maar niet eromheen. Dat doen wij burgerlijk ongehoorzaam toch wel. 

Dwars door het open land lopen we naar Blije. De kerktoren van dit dorp is gelijk aan de hier zo markante, bonkige kerktorens zonder torenspits en met een driehoekdag. Over een voormalige spoorlijn, die in 1940 werd opgeheven, lopen we het plaatsje binnen. Een nu nutteloze paal met knipperlichten en een Andreaskruis markeert de plaats waar eens de spoorwegovergang was. 

Langzaam maar zeker gaan we richting Waddenkust, over grasland en verlaten plattelandsweggetjes. In eerste instantie blijven we aan de landzijde van de dijk. De dijk zelf is dichtbevolkt met schapen en hun lammetjes. In allerlei toonsoorten wordt er lustig op los geblaat. Links zien we de contouren van de Waddeneilanden. Een informatiebord laat ons weten dat het Ameland en Schiermonnikoog zijn.

Al van verre is het kunstwerk Wachten op hoog water van Jan Ketelaar te zien. Het zijn twee, zo lezen we in de beschrijving, vijf meter hoge, uit metaal gelaste vrouwen. De hoogte en de plek maken het imposant. 

De laatste kilometers zijn weinig afwisselend. Onderaan de dijk, soms aan de Wadkant, soms aan de landkant, stiefelen we naar Wierum. Laverend tussen de schapendrollen door zoeken we ons een weg. Via de telefoon luisteren we naar radio 1. De ontknoping van zowel Parijs - Roubaix, als de topper, ja, dat is het tegenwoordig, NEC - Feyenoord is spannend. Over het resultaat, gejuich van mijn kant (want toch een beetje Wout van Aert-fan) en mineur van de kant van René (gaat Feyenoord nou toch die tweede plaats nog verspelen?) praten we maar niet te lang na.

Wierum kondigt zich aan met een karakteristiek kerkje hoog op een terp. Wij slaan af naar ons adres voor vannacht. Het is altijd afwachten wat een overnachting van Vrienden op de Fiets brengt. Dit keer is het bijzonder. We hebben een enorm ruime, apart ingerichte, woonkamer tot onze beschikking inclusief keuken, een badkamer voor onszelf en een slaapkamer op de eerste verdieping. Met een heerlijk bedje, merken we als we al vroeg naar boven gaan.

 Morgen stappen we Groningen binnen. De laatste provincie van deze LAW. 

• op naar de volgende wandeling op het Nederlands Kustpad, van Wierum naar Vierhuizen
• terug naar de vorige wandeling op het Nederlands Kustpad, van Sint Jacobiparochie naar Ferwert
• onze wandelingen op het Nederlands Kustpad
• onze andere wandelpaden

Hertogenpad van Odiliapeel naar Handel

24 februari 2026 

start: auto parkeren in Handel, 2 kilometer wandelen naar bushalte Verreheide, hiervandaan 2 bussen (via Uden) naar halte kerk in Odiliapeel

etappe: eerste deel van 7

kilometers: inclusief aanloop 14,5

Dit deel van Noord-Brabant blinkt niet uit wat bereikbaarheid met OV betreft. Hoewel het gewoon een doordeweekse dag is, is het ook vandaag een behoorlijk ingewikkelde puzzel die moet worden gelegd om van eindpunt naar start te geraken. Wel moet daarbij worden gezegd dat we onze eigen etappe indeling hebben gemaakt. René vindt het voor mij namelijk nog veel te ver om de 26 kilometer van etappe 7 in een keer af te tikken. Met een beetje gegrom ben ik het met hem eens. De 16 van gisteren gingen weliswaar prima, maar aan het eind had ik het echt wel een beetje gehad. Vandaar dus maar een dikke 12 voor vandaag. 

Daar komen nog wel 2 kilometer bij die we vanaf de parkeerplek in Handel afleggen om bij de bushalte te komen. Vanaf halte kerk lopen we over een laan met best leuke huizen Odiliapeel uit. Direct belanden we in een bosrijke omgeving. We rijgen de bosrijke stukken aan elkaar met rechte plattelandsweggetjes. Heel afwisselend is het niet, maar het stapt wel lekker weg. Uitzondering op de rechte stukken biedt Peellandschapspark Voskuilenheuvel. Slingerend lopen we over single tracks tussen de bomen door. In de verte zien we het wollige wit van een kudde schapen. De met riet gedekte schapenkraal staat nu leeg. Fleurige voorjaarsbloemen staan her en der in het bomenlandschap. Het gemeander door het park biedt een leuke afwisseling. Zodra we er weer uitlopen, krijgen we weer rechte asfaltwegen voor onze kiezen. 

Dan opeens bevinden we ons in een soort woongemeenschap. Het blijkt het terrein van Huize Padua. In de 18e eeuw werd op dit terrein door de Broeders Penitenten De Kluis gebouwd. Daarmee stichtten zij Huize Padua, een gesloten instelling voor mensen met een psychiatrische aandoening. Door de jaren heen kreeg het een steeds meer open karakter. 

Van buurtschap Padua is het nog maar een kort stuk naar Handel. De kruiswegstaties benadrukken de belangrijkheid van Handel als Maria-bedevaartsoort. Wij volgen de 14 beelden naar de kerk. Morgen ligt hier ons startpunt en zullen we het processiepark en de bron van dichterbij bekijken. Voor nu houden we het na een dikke 14 kilometer voor gezien. We gaan op "huis" aan. Even bijkomen en dan op naar De Cacaofabriek in Helmond om weer een film, Marty Supreme, te pakken. 

• op naar onze volgende wandeling op het Hertogenpad, van Handel naar De Rips
• terug naar onze vorige wandeling op het Hertogenpad, Padbrugse weg naar Mariapeel in Griendtsveen
• onze Hertogenpad-wandelingen
• onze andere wandelpaden

Maarten van Rossumpad van Heelsum naar Arnhem

6 april 2026

Start: auto geparkeerd bij bushalte Het Beekdal, direct aan de wandel

Finish: vanaf station Arnhem bus 352 terug naar de bushalte

Etappe: 10 en deel van 11

kilometers: 23,3

Van het Romeinse Limespad wisten we al dat deze omgeving prachtig is. Omdat de paden zich gisteren scheidden, waren we benieuwd wat we vandaag op de etappe tussen Heelsum en Arnhem van het Maarten van Rossumpad voorgeschoteld zouden krijgen.

De dag begint goed. Dit Vrienden op de Fiets adresje is wat ons betreft helemaal dikke prima. We hebben een eigen bedoeninkje, dat er hip uitziet en er wordt rekening gehouden met onze ontbijtwensen.

Voor de verandering starten we vandaag niet met het OV. Zodra we de auto in Heelsum hebben geparkeerd, veteren we de schoenen aan en gaan we op pad. Het pad ligt nog geen 100 meter verwijderd van de bushalte waar we de auto hebben achtergelaten.  De startselfie schieten we voor het Airborne Monument aan de overkant. Nog even onze toet insmeren met zonnebrand en dan kunnen de eerste stappen op naar Arnhem worden gezet. Die voeren ons over het terrein van een volkstuinencomplex. Aan de overkant van de doorgaande weg staat op een heuvel een schattig kerkje. Het draagt heel toepasselijk de naam Kerkje op de Heuvel. Eenmaal boven werp ik een blik naar binnen om direct daarna onze weg te vervolgen. Zuidwaarts lopen we door bossen en over een weids graslandplateau weer richting rivier. Onze beenspieren mogen aan de bak. De eerste hoogtemeters hebben we al in de pocket.

Een stel wandelaars komt ons tegemoet. De vrouw kijkt mij aan en vraagt me of ze me iets kan vragen. Ik denk uiteraard dat het over de route gaat of zo, maar nee, ze vraagt me of ik op Instagram zit. Op mijn bevestiging zegt ze 'Sillyruns'. En ja, dat ben ik. Hoe leuk en grappig is dat. We volgen elkaar gewoon op de socials en komen elkaar nu in het wild tegen. Zo tof dat ze me dan ook aanspreekt. Helemaal vrolijk was ik ervan!

Even verderop komen we een andere bekende tegen. We smelten namelijk weer samen met het Romeinse Limespad.  Vanaf nu weten we tot zo ongeveer het centrum van Arnhem wat ons te wachten staat. Helemaal niet erg, want er liggen prachtige kilometers voor ons. Zo zien we al als we de omgeving staande op uitkijktoren de Boersberg onder ons zien liggen. De torens van Kasteel Doorwerth steken boven de omliggende bomen uit. Daar gaan we heen. Gewapend met onze Museumjaarkaart.

We dalen rap en het kasteel wordt binnen een dikke kilometer bereikt. Voor we ons eeuwen terug begeven, scoren we een flat white met lekkers. Met uitzicht op het kasteel laten we het ons op het terras goed smaken. De jassen zijn al eventjes uit en in de zon gezeten voelt het alsof de zomer in aantocht is.

Het is altijd interessant om een kasteel van binnen te zien. Doorwerth vormt daar geen uitzondering op. We scannen de informatie over dit al in 1260 voor het eerst genoemde kasteel. Omdat we nog wat kilometers voor de boeg hebben, krijgt het van ons veel te weinig aandacht. Maar ach, daarom vinden wij de Museumjaarkaart zo fijn.

Dus door maar weer. Door prachtige bossen. De stammen nog kaal, maar niet minder imposant. Het pad golft op en neer. Onder ons in de Nederrijn zien we de drie enorme bogen van het sluizencomplex van Driel. Het ligt te ver weg om ze van dichterbij te bekijken.

Vanaf de rand van de stuwwal biedt Landgoed Duno een prachtig uitzicht. De contouren van het huis dat hier ooit stond zijn zichtbaar in lijnen van stenen op de grond. Even verderop na het verlaten van de buitenplaats ligt een ander stukje geschiedenis. Heveadorp was eens een woonplek voor arbeiders van de gelijknamige rubberfabriek. Na de fusie met Vredestein in de jaren 60 verhuisde de productie naar andere fabrieken en brak er een moeilijke tijd aan voor het dorp. Tegenwoordig is het erg weer goed wonen, zien wij aan de optrekjes.

We klimmen weer even flink en komen uit bij Westerbouwing. Tegenwoordig is dit een evenementenlocatie, maar eens was dit een populaire speeltuin.  Langs een lange trap dalen we naar straatniveau. We blijven voorlopig even laag. Over een kerkenpad lopen we achter huizen langs naar het kerkje van Oosterbeek. Vanaf hier duiken we de polder langs de rivier in. Voor ons zien we de boogspoorbrug met als uitvloeisel de verhoogde spoorlijn. We steken de rails onderdoor voor nog een extra stukje natuur van de Rosandepolder.

Opnieuw steken we onder de rails door. Aan de overkant van de Utrechtse Weg komen we op een ander landgoed, Mariëndaal. Hier ligt de Groene Bedstee, een bijna 400 meter lange natuurlijke boog gecreëerd door naar elkaar toe gegroeide beuken.

En dan bereiken we de Gelderse hoofdstad. De route brengt ons dwars door het centrum. Het geeft ons mooi de gelegenheid voor een late lunch. Met zicht op de statige villa Sonsbeek slaan wij af naar het station. Een goede plek om over een tijdje het Maarten van Rossumpad te vervolgen. Tot nu stelt dit lange afstandswandelpad zeker niet teleur...

• op naar de volgende wandeling op het Maarten van Rossumpad, van Arnhem naar
• terug naar de vorige wandeling op het Maarten van Rossumpad, van Wageningen naar Heelsum
• het Maarten van Rossumpad
• onze andere wandelpaden