Westfriese Omringdijk - etappe 1 + deel 2 - van Hoorn naar Oterleek
24,6 kilometer
terugblik naar Hoorn
De afgelopen weken heb ik de omgeving rondom onze stek heel wat beter leren kennen. Er liggen behoorlijk wat voetstappen van mij in de buurt. Verrassende tripjes. Onbekende straatjes in mijn eigen stadje werden ontdekt. Landelijke paadjes afgestruind. Maar, hoe mooi deze wandelingen ook waren, ik wil weer eens een verandering van omgeving. Drie dagen geleden liep ik al 21 kilometer richting Amsterdam. René pikte mij toen op weg van werk naar huis weer op. Dat beviel goed. Daarom benut ik zijn taxiservice vandaag nog eens. Ik ga starten met een nieuw pad, streekpad 9, Westfriese omringdijk.
Pas na het middaguur trek ik mijn wandelschoenen aan om op pad te gaan. De eerste kilometers worden nog niet geklokt. Deze horen nog niet bij het pad. De officiële start ligt in het centrum van Hoorn op Het Breed bij het pand van De Gekroonde Jaagschuit. Een gevelsteen toont een tafereel van trekschuiten die tussen Hoorn en Purmerend voeren, een reis van tweeënhalf uur. Een langere reis dan met de koets, maar vele malen comfortabeler.
De eerste kilometers, tot Schardam, is bekend gebied. Hier volgde ik vorig jaar zomer het Zuiderzeepad naar Edam. Een blik over mijn linker schouder biedt een mooi plaatje van de skyline van Hoorn. De nieuwe witte huizen aan het Hoornse Hop geven het bijna een mediterraan aanzicht. Vlak voor Schardam is het monument ter herdenking van de fatale dijkdoorbraken van 1675 een stop en een moment van overdenking waard. Dit hele gebied, waar ik nu doorheen zal lopen en dat tegenwoordig beschermd is door de omringdijk, stond destijds onder water.
De route buigt af, over de oude E10 naar de andere kant van het water overstekend, onder de A7 door. Dit stuk dijk is bekend van de gelijknamige hardloopwedstrijd, de Beetskoogkadeloop. Af en aan loop ik op de grasdijk langs het water. Het verharde pad onderaan de dijk ligt vol met modder en andere bagger. Aan deze kant is er vrijwel geen bebouwing. De overkant is een lange lijn van oude fabriekjes, boerderijen, het dorpje Oudendijk met kerk. Bij de twee bruggen en café les deux ponts is het even goed lezen hoe de weg nu verder loopt. Er is sprake van een brug oversteken, maar ja, er zijn er hier meer. Aan de overkant van het water zie ik het blauwgele teken van het streekpad.
Hier wacht, na een over een hek gestapt te zijn, een stuk grasdijk. Rechts de achterkant van de huizen van Oudendijk, links de weidse polder. Tussen de bomen door staan op panelen gedichten van Bram Vermeulen, die hier heeft gewoond.
Op een stille ochtend als deze
Met stille ochtendmist als dit
Als mijn ogen alle kansen krijgen
Waar te maken wat zij zien
Zonder oordelen vooraf
Een kudde schapen wacht me op. Ze dringen bij elkaar om bescherming te zoeken. Voorzichtig loop ik langs hen heen. Na het oversteken van de drukke N243 vervolg ik mijn weg over een ander stuk grasdijk. Met eveneens schapen. De ronding van de dijk, het voorzichtige zonnetje, de bomenrijen...het geeft een prachtig gezicht. Een smalle, hoge brug over de Ursemmervaart brengt me naar de Mijzerdijk. Deze moet voor een flink aantal kilometers worden gevolgd tot Ursem. Het uitzicht is mooi, maar redelijk eentonig. Lammetjes bieden afleiding.
bebouwing aan de overkant van de Beetskoogkade
kerk van Oudendijk
op de dijk richting Ursem
In het dorp Ursem ligt de finish van etappe 1. René is nog niet onderweg vanaf zijn werk. Ik loop dus nog even door. Het kleine dorp is binnen no-time doorkruist. In Rustenburg is het weer even goed opletten. Is het nu de bedoeling dat ik op de drukke N508 ga lopen? Nee toch! Ik loop dan ook een andere weg in. Maar, al snel zie ik in dat ik er toch aan zal moeten geloven. Aan de overkant van het water, op het veel rustigere fietspad (waarom loop ik niet daar?) staan drie strijkmolens te schitteren. Het is een prachtplaatje! Toch kan ik er niet heel lang van genieten. Het is vooral oppassen geblazen en regelmatig de berm opzoeken om de tegemoet komende auto's te ontwijken.
Hollands plaatje
Na ruim een kilometer (ah, daarom loopt de route dus hier en niet aan de overkant), mag eindelijk de weg verlaten worden. Over een polderweg, die wel rustiger is, maar niet veel aantrekkelijker, wordt Oterleek bereikt. René is inmiddels al even onderweg. Hij kan me elk moment tegemoet komen rijden. Oterleek is een verrassend leuk dorp. De mooie huizen en het oude kerkje geven een sfeervol dorpsgezicht. Vlak voor ik rechtsaf de drukke N508 weer op moet, hoor ik een auto achter me stoppen. Daar is mijn ride. Bijna 25 kilometer kunnen worden afgestreept van streekpad 9. De volgende keer ga ik op naar Alkmaar.
22 augustus 2019 Zuiderzeepad - etappe Hoorn - Edam 26,7 kilometer
zicht op Hoorn
Ruim een maand geleden startten wij met ons Zuiderzeeavontuur in Enkhuizen. Deze eerste etappe voerde ons naar onze woonplaats Hoorn. Vandaag hoeven we dan ook geen gebruik te maken van het OV om bij het startpunt van deze etappe te geraken. Om even na 8:00 uur staan we op de dijk bij de tuibrug.
De dag start dan ook met bekende plekken. Via de dijk lopen we het Julianapark in langs de oever van het Markermeer. Als we de bocht ronden hebben we een prachtig uitzicht op ons stadje. Wat is Hoorn toch mooi! De straatjes in het oude centrum zijn ons ook niet onbekend. Toch is het zaak regelmatig een blik in het boekje te werpen om te kijken hoe de route precies loopt. Voor we Hoorn uitlopen besluiten we bij Turf een stop te maken. Van de vorige keer hebben we ervaren dat het zomaar zou kunnen dat de koffietentjes langs de route niet open zijn. Dat eerste koppie hebben we dan in ieder geval binnen.
Langs Schouwburg Het Park lopen we de Westerdijk op. De beschrijving wil ons voor het grootste deel van de tocht op de dijk hebben. Wij zijn af en toe ongehoorzaam. Het is schitterend weer, warm zelfs, en daarom lopen we in korte broek. Dat voegt niet fijn met de brandnetels die een plekje op de dijk hebben gevonden. Af en toe struinen we dan ook naar beneden om op het asfalt onze weg te vervolgen. Dit tot groot genoegen van de vele schaapjes die helemaal geen last van de priknetels hebben. Zij vinden het maar raar om drie van die mensen langs te zien lopen. Als het maar even kan blijven we boven en klimmen regelmatig over hekken naar een volgend stuk dijk. Toch een stuk leuker zo tussen de schapen en zelfs wat verdwaalde koeien met het uitzicht op het water.
In Schardam verlaten we de dijk voor eventjes. Via wat paadjes over het gras keren we echter snel weer terug. Wat prachtig gelegen boerderijen, een sluisje, een lieflijk kerkje en de banpaal met Eenhoorn zijn hier de bezienswaardigheden.
De Eenhoorn in Schardam
Tot Edam blijven we nu strak langs het water lopen. Soms moeten we daar zelfs de gebaande paden voor verlaten en riskeren we de stekels van de brandnetels als we over de oevers van het Markermeer struinen. Het is maar goed dat het de laatste tijd redelijk droog is geweest, anders zou het een behoorlijke modderboel zijn geweest.
De skyline van Hoorn blijft in zicht
Heel even twijfelen of we af zullen slaan naar Etersheim, herkenbaar aan de molen die we een paar honderd meter landinwaarts zien staan. Er schijnt in het naastgelegen tentje heerlijke appeltaart geserveerd te worden. Omdat we vandaag aan een tijdlimiet zitten, besluiten we de appeltaart te laten en het te doen met de meegenomen boterhammen. Deze eten we op vergezeld door twee Duits sprekende jongens die op de fiets op weg zijn naar Leeuwarden.
Dag, appeltaart
Follow the yellow...uh...rood/witte pijlen
Hoewel de weg redelijk eentonig wordt, boven lopen is bijna geen optie meer, zorgen de weidse uitzichten, veelal met schaapjes op de voorgrond en vogels in de lucht voor genoeg afleiding. Lang hebben we een boer in het vizier die met zijn trekker een enorm stuk weiland maait. Als we boven op de dijk kunnen lopen en we werpen een blik achterom, zien we vrijwel constant nog de contouren van de skyline van Hoorn.
In Oosthuizen ontdekken we een horecagelegenheid die niet op het kaartje staat vermeld. Dat ontbreken zal zijn omdat het alleen in de zomer open is. Het is namelijk een natuurzwembad in het Markermeer. Aan zwemmen hebben we niet zo'n behoefte, ondanks dat de temperatuur er prima voor is. Wij stevenen rechtstreeks af op de kiosk, waar waterijsjes worden verkocht. Hoe lekker kan een raketje smaken!
Bijna in Edam
Als de waterflessen zijn bijgevuld, vervolgen we onze weg voor het laatste stuk van vandaag. In de verte zien we de enorme kerk van Edam al opdoemen. Het duurt nog even voordat we onze finishplaats voor vandaag bereiken. Zodra we rechts het gelijknamige fort zien liggen, zijn we er. Tenminste, het is nog een aardige tippel door dit leuke plaatsje om bij de bushalte te komen. Natuurlijk willen we ook nog een beetje sfeer proeven, dat is ook de bedoeling van de routebeschrijving, en daarom lopen we niet rechtstreeks naar het busstation. Kriskras lopen we door dit leuke dorp met mooie gevels, een enorme kerk en sfeervolle straatjes. De laatste kilometer zetten we er nog even de vaart in, zodat we de bus die ons naar Hoorn zal terugbrengen nog halen. Dat lukt! De kilometerteller zetten we stil op bijna 27 kilometer. De volgende etappe wordt een bijzondere. Dan nemen we tussendoor vanuit Volendam het bootje heen-en-weer naar Marken.
16 juli 2019 Zuiderzeepad - etappe Enkhuizen - Hoorn 26,4 kilometer
Zuiderzeepad-avonturiers
Na de wandeling rondom Den Helder met Mariska van ruim 2 maanden geleden ontstond het idee om een wandelproject te bedenken. Het lopen van een LAW leek ons wel wat. Veel tijd om te bedenken welk pad daarvoor in aanmerking zou komen kostte het ons niet. Ons stadje ligt aan de voormalige Zuiderzee. Hoe leuk is het dan om het gelijknamige pad, het Zuiderzeepad, te bedwingen. Monique had niet veel overredingskracht nodig om ook aan boord te springen. En zo gebeurde het dat we op 16 juli met ons Zuiderzeeavontuur aanvingen.
De eerste etappes zijn nog een makkie om te bereizen. De trein brengt ons binnen no-time in Enkhuizen. De eerste kilometer lopen we doelloos. Dat wil zeggen, nog niet op het Zuiderzeepad. Het begin is namelijk een stukje verder gelegen langs de kade ter hoogte van het Zuiderzeemuseum. Toch geven deze "zinloze" meters al een sfeervol beeld van het historische Enkhuizen. We passeren onder andere de Drommedaris, een oude poort in de voormalige stadsmuur. Niet veel verder zien we het Staverse poortje. Geen feestelijk onthaal, uitzwaaicomité of stempelpost. Nee, het officiële begin van deze bijna 500 kilometer lange wandeling wordt nauwelijks aangegeven. Uiteraard maken wij wel even een foto. Ons avontuur kan beginnen!
geen toeters en bellen bij dit officiële beginpunt
van het Zuiderzeepad
De eerste kilometers voeren ons door de historische Zuiderzeeplaats. We lopen door smalle steegjes met pittoreske huisjes, langs vele singels, over de oude stadsmuren naar de Koepoort. Hier wijken we even van de route af op zoek naar een leuk koffietentje. In de Westerstraat vinden we dit niet. Daarom zoeken we maar een plekje in het erg lege Hotel De Koepoort. Dat het geen restaurant is laat de serveerster ons duidelijk merken als een van ons om appeltaart vraagt. Koffie is er gelukkig wel.
De dijk en het water laten nog steeds op zich wachten. Eerst kruizen we de provinciale weg en lopen binnendoor naar Bovenkarspel. Hier slaan we linksaf de lange Broekerhavenweg op. Aan het eind hiervan komen we in, wie kent het niet, Broekerhaven. Over de sluis, waar net een buslading toeristen is losgelaten, lopen we naar de andere kant van dit binnenwatertje. En dan wacht eindelijk de dijk, de Zuiderdijk. Deze verlaten we de komende kilometers niet. We volgen hem helemaal tot het einde, waar hij overgaat in de Schellinkhouterdijk, vlakbij ons eindpunt, Hoorn.
Op dit stuk loopt de route, en wij dus ook, volledig over het asfalt. We delen de weg met automobilisten en fietsers. Het is een door-de-weekse-dag, dus we hebben het geluk dat het niet echt druk is. Nadeel van een dinsdag is dat alle eetgelegenheden tussen Enkhuizen en Schellinkhout potdicht zijn. Het is even doorbikkelen tot ons volgende kopje koffie. Gelukkig hebben we zelf ook wat eetwerk mee. Bij een van de gemalen zoeken we een plekje langs het water om ons brood te eten.
Bang om te verdwalen hoeven we niet te zijn. Het water houden we consequent aan ons linkerkant. In de verte zien we wat vissersboten voorbij varen. De schapen in de weilanden kijken ons een beetje...uh...schaapachtig aan. Ganzen gakken of steken hun kop in het water als we passeren.
Na ruim 20 kilometer lopen we Schellinkhout in. We hebben trek in een kop koffie. Het café bij de midgetgolfbaan blijkt open. De koffie en thee smaken na al deze kilometers deste lekkerder.
Schellinkhout is mij niet onbekend. Onze hardlooprondjes doen dit dorp regelmatig aan. Daarom lijkt het nog maar een kippeneindje voordat we op onze bestemming zijn. Wandelkilometers zijn uiteraard net zo lang als hardloopkilometers, maar duren veel langer. Toch komen we nog redelijk fris en fruitig aan bij het plaatsnaambord Hoorn. We lopen dit keer niet tot het centrum. De tuibrug bij de Kersenboogerd is onze finish voor vandaag. Net zo makkelijk, want hiervandaan is het voor ons allen nog maar een kort stukje naar huis. De kop is eraf...de volgende keer koersen we naar Edam.
