Nederlands Kustpad 3 van Wierum naar Vierhuizen

13 april 2026

start: vanuit Vrienden op de Fiets adres Wierum

etappe: 7 en 8

kilometers: 26,8

Al om 5 uur worden we wakker gekukeld in ons comfortabele Vrienden op de Fiets onderkomen. Het is nog donker, dus we vermoeden dat de kippenbedoening achter het huis een beetje van slag is. Als het ontbijt wordt gebracht krijgen we een verklaring, en verontschuldigingen trouwens. Wat blijkt, het licht in het huis is aan blijven staan en meneer haan dacht dus dat het al ochtend was. Gelukkig hebben wij na 5 uur nog even lekker twee uurtjes kunnen tukken. Het ontbijt is super-de-luxe. We leggen een mooi ondergrond voor de kilometers van vandaag. 

Om 9:15 uur gaan we op pad. Op de dijk bij het kerkje ritsen we in op de route. De 12e-eeuwse kerk stond oorspronkelijk middenin het dorp. Dat de Waddenzee niet altijd vriendelijk is en soms land verzwelgt heeft ervoor gezorgd dat het kerkje nu bijna tegen de dijk aan ligt gevlijd. Voor de kerk pronkt De Wjirmdolster, een beeld ter ere van hardwerkende vrouwen die zeepieren opgroeven voor de visvangst. Halverwege de opgang van de dijk staat een ander monument. Dit herdenkt omgekomen vissers tijdens een ramp in 1883. 

In het wandelboekje hebben we gezien dat ons tot Lauwersoog bijna 13 kaarsrechte kilometers wachten. De enige variatie die wij kunnen bedenken is of we op de dijk, aan de zeekant of aan de landzijde wandelen. De hoeveelheid schapen, en hun drollen, zijn veelal bepalend voor dit besluit. Het weidse uitzicht over Waddeneilanden Ameland en Schiermonnikoog aan onze linkerhand en aan de andere zijde het vlakke land blijft imponerend. Wat een ruimte!

Moddergat kondigt zich aan met opnieuw een beeld en een monument. De in brons gegoten vissersvrouw met kind op haar arm staat voor de tevergeefs op de terugkomst van hun man wachtende vrouwen. Bovenop de dijk staan de namen van de mannen die op zee bleven door de ramp in 1883. Naar beneden kijkend zien we schattige, oude vissershuisjes op een soort pleintje. Ze blijken onderdeel te zijn van Museum 't Fiskerhuske. Laat onze Museumjaarkaart hier nou gehonoreerd worden. Even later worden we ondergedompeld in het verhaal van zowel Moddergat als de omliggende dorpen. We zien hoe de mensen destijds leefden en wat de impact was van de ramp van 1883. De bijzondere expositie, De achterblijvers, is een eerbetoon aan de eerste kwelderbewoners. Keramieken koppen, geboetseerd naar historische fotoportretten zijn tijdens een volledige cyclus van eb en vloed in het water gefilmd. De koppen hebben nu een plek in het museum. 

En door gaan we weer, zwenkend van land- naar zeezijde. Als we over een hek klimmen worden we bijna belaagd door een stampede van schapen. Nog enigszins op afstand verwachten ze dat we het hek voor hen zullen openen. Het is bijna zielig, maar ja, het hek zal er niet voor niets staan. 

Lauwersoog doemt in de verte op met 3 grote sluizen. Als we deze oversteken belanden we in Groningen. De route doorkruist militair oefengebied De Marnewaard. Op social media platforms hebben we gelezen dat het gebied tijdens oefeningen is afgesloten. Naspeuren leert ons dat voor vandaag geen oefeningen gepland staan. Op een informatiebord bij de brug in Lauwersoog staan verschillende datums wanneer oefeningen worden gehouden. Die van vandaag staat er inderdaad niet bij. We verwachten het gebied dus te kunnen doorsteken. We kiezen dan ook niet voor de alternatieve route. Maar...tada...als we voor het hek staan, hangt daar toch echt een dik slot omheen met een bord verboden toegang. Ja hoor...hoe dan?! Nou, gelukkig hoeven we maar zo'n 100 meter terug om toch de alternatieve route te stappen. Die lijkt trouwens niet heel enerverend. Volgens het boekje is het een rechte weg met slechts een bocht en veel asfalt. Nou ja, wat moet, moet. Het rechte en het asfalt klopt inderdaad. Maar we lopen langs het enorme Lauwersmeer dat prachtige vergezichten oplevert. 

Uitkijktoren Vlinderbalg is vooral bedoeld om 's nachts naar de sterren te staren. Overdag is het een geschikt punt om vogels te spotten. Wij zien alleen de enorme uitsnede van een zeearend. Het beest kan een spanwijdte van wel 2,4 meter bereiken. Even verderop verlaat de alternatieve route het asfalt om richting een vogelkijkhut te gaan. Een vogelspotter met een megacamera houdt haar lens op de lucht gericht. Een roofvogel met prooi in zijn klauwen vliegt, nog redelijk hoog, over ons hoofd. De vogelaar geeft aan dat het waarschijnlijk om een visarend gaat. Ze heeft ook al zeearenden gespot. Op haar aanraden houden we het gedrag van de vele ganzen hier in de gaten. Als zij nerveus worden, volgens ons zijn ze dat trouwens altijd, dan is de kans groot dat er een roofvogel in de buurt is. We zijn nog geen honderd meter verder of een hele toom vliegt op. En ja, daar zien we heel gracieus een enorme vogel rustig rondcirkelen. 

Nog steeds op de alternatieve route zien we een aantal enorme satellietschotels. Ze behoren tot de Willem Lodewijk van Nassaukazerne. Deze speelt een belangrijke rol in de militaire satellietcommunicatie in Nederland. 

Na nog wat ongezellige kilometers langs een doorgaande N-weg slaan we af naar Vierhuizen. Hier zijn we ook weer op de originele route beland. De wieken van een molen en een kerktoren laten ons weten dat het dorp niet ver meer ligt. Dat klopt. We hebben er bijna 27 kilometer opzitten als we de auto weer bereiken. Het waren slechts 2 dagen op het Nederlands Kustpad, maar het voelde als een mini-vakantie. Snel huiswaarts. Morgen wacht een gewone werkdag. 

• op naar de volgende etappe op het Nederlands Kustpad van Vierhuizen naar
• terug naar de vorige etappe op het Nederlands Kustpad van Ferwert naar Wierum
• overzicht van onze wandelingen op het Nederlands Kustpad
• onze andere wandelpaden

Nederlands Kustpad 3 van Ferwert naar Wierum

12 april 2026

start: auto in 2 uur naar Vierhuizen, bus, 2 treinen en bus naar Ferwert

etappe: 6 en klein deel 7

kilometers: 20,3

Je moet er iets voor over hebben. In de tijd die het ons vandaag kostte om aan de start van het volgende deel van het Nederlands Kustpad 3 te geraken, hadden we ook naar Parijs kunnen rijden. Vijf uur deden we er over om vanuit huis de bushalte op de Provincialeweg in Ferwert te bereiken. Ok, daar moet ik bij vermelden dat we twee dagen achter elkaar doorstappen met overnachting bij een Vrienden op de Fiets adres. Vandaar dat we de auto iets verder parkeerden. In Vierhuizen om precies te zijn, want daar hopen we morgen heen te lopen.

Goed, om 7:45 uur trekken we de voordeur achter ons dicht. Er wacht ons een autorit van ongeveer twee uur. Terwijl wij door een nog redelijk rustig Nederland koersen, luisteren we naar de laatste voorbereidingen voor de start van de Marathon van Rotterdam. Het kriebelt. Zit er niet toch nog een marathon voor ons in? Volgend jaar? En dan inderdaad Rotterdam? 

Net als we denken dat alles wel heel soepeltjes verloopt, worden we geconfronteerd met een wegomlegging. Grrr. Maar niet te lang gegromd. Snel via Google Maps een alternatief gezocht. De auto parkeren we in het centrum(pje) van Vierhuizen. Vandaar dat we de eerste kilometer, overigens ook van het Nederlands Kustpad 3, al in de benen hebben als we bij de halte van bus 65 arriveren. Deze eerste bus brengt ons naar Winsum - oh, leuke herinneringen aan ons Pieterpadavontuur. In Winsum pakken we een Arriva boemeltje naar Groningen. Een volgende boemel rijdt ons terug Friesland in. Naar de hoofdstad. Bus 60 is onze laatste OV-rit voor vandaag. Deze zet ons bij halte Provincialeweg in Ferwert af. Onze "wereldreis" is tenminste ten einde. Aan de wandel. Maar niet voor we wat cafeïne hebben getankt bij De kroon van Marijn.

Dan gaan we echt de Friese paden op. Als een baken in het landschap zien we al snel na het verlaten van Ferwert een kerkje hoog op een terp pronken. Het blijkt met z'n 9 meter de hoogste terp van Nederland te zijn. De route voert erlangs, maar niet eromheen. Dat doen wij burgerlijk ongehoorzaam toch wel. 

Dwars door het open land lopen we naar Blije. De kerktoren van dit dorp is gelijk aan de hier zo markante, bonkige kerktorens zonder torenspits en met een driehoekdag. Over een voormalige spoorlijn, die in 1940 werd opgeheven, lopen we het plaatsje binnen. Een nu nutteloze paal met knipperlichten en een Andreaskruis markeert de plaats waar eens de spoorwegovergang was. 

Langzaam maar zeker gaan we richting Waddenkust, over grasland en verlaten plattelandsweggetjes. In eerste instantie blijven we aan de landzijde van de dijk. De dijk zelf is dichtbevolkt met schapen en hun lammetjes. In allerlei toonsoorten wordt er lustig op los geblaat. Links zien we de contouren van de Waddeneilanden. Een informatiebord laat ons weten dat het Ameland en Schiermonnikoog zijn.

Al van verre is het kunstwerk Wachten op hoog water van Jan Ketelaar te zien. Het zijn twee, zo lezen we in de beschrijving, vijf meter hoge, uit metaal gelaste vrouwen. De hoogte en de plek maken het imposant. 

De laatste kilometers zijn weinig afwisselend. Onderaan de dijk, soms aan de Wadkant, soms aan de landkant, stiefelen we naar Wierum. Laverend tussen de schapendrollen door zoeken we ons een weg. Via de telefoon luisteren we naar radio 1. De ontknoping van zowel Parijs - Roubaix, als de topper, ja, dat is het tegenwoordig, NEC - Feyenoord is spannend. Over het resultaat, gejuich van mijn kant (want toch een beetje Wout van Aert-fan) en mineur van de kant van René (gaat Feyenoord nou toch die tweede plaats nog verspelen?) praten we maar niet te lang na.

Wierum kondigt zich aan met een karakteristiek kerkje hoog op een terp. Wij slaan af naar ons adres voor vannacht. Het is altijd afwachten wat een overnachting van Vrienden op de Fiets brengt. Dit keer is het bijzonder. We hebben een enorm ruime, apart ingerichte, woonkamer tot onze beschikking inclusief keuken, een badkamer voor onszelf en een slaapkamer op de eerste verdieping. Met een heerlijk bedje, merken we als we al vroeg naar boven gaan.

 Morgen stappen we Groningen binnen. De laatste provincie van deze LAW. 

• op naar de volgende wandeling op het Nederlands Kustpad, van Wierum naar Vierhuizen
• terug naar de vorige wandeling op het Nederlands Kustpad, van Sint Jacobiparochie naar Ferwert
• onze wandelingen op het Nederlands Kustpad
• onze andere wandelpaden

Nederlands Kustpad van Sint Jacobiparochie naar Ferwert

8 maart 2026

start: auto geparkeerd in Ferwert bij bushalte Provinciale weg, bus 60 via station Leeuwarden, overstap bus 70 naar Sint Jacobiparochie

kilometers: 24,1

etappe: restant 3, 4 geheel, begin van 5

In de april/meivakantie hebben we drie overnachtingen geboekt bij B&B Red Cat in Bed in Eenrum. Omdat dit al iets verder gelegen is op het Nederlands Kustpad is het handig als we voor die tijd al een paar etappes afvinken. Op deze voor ons beiden vrije maandag stappen we het stuk van Sint Jacobiparochie naar Ferwert. 

Na een wat mistige reis over de Afsluitdijk parkeren we even na negen uur de auto aan de rand van Ferwert. Van het dorp zelf zien we nog weinig. Ook hier hangt dichte mist. Tijdens de twee busritten naar Sint Jacobiparochie klaart het nauwelijks op. 

Het dorp laten we al snel achter ons om in te ritsen op de route van het Nederlands Kustpad. De eerste kilometers lopen noordwaarts door uitgestrekt akkergebied. Dikke kleikluiten zijn in afwachting van beplanting voor het voorjaar. De mist over het vlakke land met wat huizen die in de verte opdoemen zorgt voor een mystieke aanblik. We maken een korte slinger over een dijkje met gezellige huizen voor we een lange rechte weg richting de dijk langs de Waddenzee inslaan. 

Op de dijk naar links kijkend belemmert de mist ons het zicht op Terschelling en Ameland. In een klein wereldje lopen we oostwaarts. Het beeld van de Slikwerker geeft aan dat we buurtschap Zwarte Haan hebben bereikt. Dit is een beeld dat herinnert aan de mannen die het land van het Bildt hebben gemaakt. Tussen 1505 en 1754 legden zij dijken aan en wonnen ze stukje bij beetje land uit zee. Het werk was zwaar en gebeurde met simpele middelen, zoals een schop en een pipegaal (een houten kruiwagen zonder wiel). Het beeld laat zien hoeveel doorzettingsvermogen deze arbeiders hadden. Ook is het een eerbetoon aan de slikwerkers die later, in de jaren 30 en na de oorlog, verder werkten aan het land. 

Een bord met de vermelding dat de Waddenzee tot het UNESCO-werelderfgoed behoort, benadrukt weer eens hoe bijzonder dit gebied is. Het is niet het enige bod dat hier staat. Ook het Jabikspad dat wij sinds de start vandaag in Sint Jacobiparochie volgen, krijgt aandacht met een informatiebord. Vanaf hier loopt de route zuidwaarts. 

Terras van restaurant de Zwarte Haan is nog afgesloten met een ketting. Oh jee, gaat daar ons bakkie? Maar een medewerker laat ons weten dat we welkom zijn. Niet veel later zitten we aan een kop gemberthee vergezeld door een lichte lunch. Dezelfde medewerker die ons binnenliet laat blijken dat hij meedenkt met onze vegan wensen. Bij het weggaan krijgen we ook nog een pelgrimsstempel. Niet dat we pelgrims zijn, maar zo'n aandenken is altijd leuk, toch? Kortom, prima stopplek!

We gaan de dijk weer op. De jassen gaan maar weer even aan. Het is nog best fris zo met de wind recht op ons hoofd. Het schijnt dat we langs een van de grootste kweldergebieden van Nederland, zo niet Europa, wandelen. Door de mist zien we er weinig van, maar we merken dat links van ons het land overgaat in water. Grenzen vervagen. Ganzen maken dankbaar gebruikt van dit kwelderlandschap. Het is een gegak van jewelste. Kweldercentrum Noarderleech biedt meer informatie over dit gebied. Wij gebruiken het centrum alleen als sanitaire stop. En door gaan we weer. Dit keer over een pad onderaan de dijk. 

Het supersonisch uitziende Gemaal de Heining zorgt ervoor dat we onze voeten droog blijven terwijl we hier stappen. Hoewel, de voeten blijven toch niet helemaal droog als we de dijk verlaten en het land opstappen. Letterlijk. We baggeren door kluiten aarde langs een aantal zoevende windmolens. Bij het oversteken van een weg, jammer dat we niet gewoon rechtsaf slaan naar de doorgaande weg, lopen we verkeerd. We missen namelijk de in een markering geschreven vervaagde tekst, aan de overkant van de sloot. Met wat extra kluiten onder onze schoenen lopen we terug om alsnog de juiste route te kiezen. 

Aan het begin van Ferwert tringelen onze horloges. Etappe 4 zit erop. Wij stappen echter nog een kilometer door op etappe 5. Op deze manier bleek de aansluiting met het OV namelijk een stuk makkelijker. 

Over een oude spoordijk lopen we Ferwert in. Na een rondje om de kerk ligt daar het Vrijthof, een gezellig aandoend pleintje met gele klinkers. Naast veel voordeuren hangt een bord met informatie over de voormalige bewoners en bewoning van het betreffende pand. Erg leuk om af en toe stil te staan en te lezen. Maar niet te lang, want we hebben het wel een beetje gehad. 

Na een dikke 24 kilometer zijn we terug bij de auto. Weer een stuk van het Kustpad afgevinkt. Nog 2 etappes in Friesland en dan stappen we de laatste provincie van LAW 5, Groningen, binnen. 

• op naar de volgende wandeling op het Nederlands Kustpad, van 
• terug naar de vorige wandeling op het Nederlands Kustpad, van Oosterbierum naar Sint Jacobiparochie
• overzicht van onze wandelingen op het Nederlands Kustpad
• onze andere wandelpaden