GR5 van Remich naar Apach

29 april 2025

start: met de auto naar Apach, daarvandaan te voet naar Schengen, bus 432 naar Remich

kilometers: 2,9 + 19,9

hoogtemeters: 640 

Hoe tof! Vandaag was toch wel een bijzondere dag, na Nederland en België kunnen we zeggen dat we nu ook Luxemburg volledig te voet hebben doorkruist. Kanttekening is dat we Nederland niet via deze GR5 in de lengte zijn doorgestoken. Dat was het Pieterpad. Dit deel van de GR5 begint officieel in Hoek van Holland. Daar is dit wandelavontuur dan ook begonnen.

Maar goed, vandaag wandelden we bij het oversteken van de Moezel, Luxemburg uit en via Duitsland stapten we Frankrijk in. Een volgend traject is begonnen. Vanaf Hoek van Holland zijn van de ongeveer 2200 kilometer naar Nice, er 704 onder onze voeten doorgegaan. Nog 1491 te gaan.

Het stuk van vandaag tussen Remich en Apach is overigens geen appeltje, eitje. Het aantal kilo- en hoogtemeters is ongeveer gelijk aan dat van gisteren, maar de heuvels hakken er pittiger in. De steile klimmetjes bijten me net iets harder in de kuiten. De afdalingen, want ook vandaag is het klimmen en dalen geblazen naar de dorpjes langs de Moezel, zijn ook steiler. Dat deert echter niet, want trappen, vaak enorm lange, af gaat toch net ietsie makkelijker dan op. Maar liefst drie keer mogen we vanaf best grote hoogte via treden een dorpje in dalen. 

Verder is het gewoon weer ouderwets genieten. Dat kan hier bijna ook niet anders in deze prachtige omgeving met die weidse vergezichten. ja, dat is dan wel weer een cadeautje na al dat gebikkel omhoog.  En wat een liters Moezelwijn worden hier geproduceerd als je al die flanken vol druivenranken ziet. Niet normaal, we worden er tijdens het wandelen al dorstig van.

In de buurt van Schengen gaan we niet linea recta het dorp, bekend van de verdragen uit 1985, in. Nee, we maken nog even een detour met wat extra hoogtemeters om een mooi uitzicht op het drie-landenpunt te krijgen. Hier aan de Moezel ligt de grens tussen Luxemburg, Duitsland en Frankrijk. 

Vanochtend zijn wij voor 9:30 uur al twee grenzen gepasseerd. Vanwege het gebrekkige open vervoer, dat volgens ons de landsgrenzen nauwelijks overschrijdt, besloten wij in Apach de auto te parkeren om vervolgens lopend naar Schengen te gaan, waarvandaan een bus ons naar Remich zou brengen. Dat plan verliep vlekkeloos. Het zijn natuurlijk maar een dikke twee kilometer, dus wat kon er misgaan...zou je denken. Nou, de bewuste bus zou weleens eerder kunnen verschijnen dan aangegeven. Terwijl wij nog genoten van een startbakkie, zag ik bus 432 langsrijden. Hoppa, met koffiebeker in hand, in sprint achter de bus aan. Het was dat er nog iemand uit moest, anders zou de chauffeur vast zijn doorgereden. De deur was al weer dicht, maar toen hij plotsklaps een in een fel oranje gehuld shirt, wild gebarend persoon voor de deur zag staan, besloot hij deze weer te openen. Pfff, gelukkig maar. Bovendien heeft wonder boven wonder de koffie het ook nog eens overleefd. Van dat startbakkie genoten we dus verder in de bus. 

Vanaf nu, in Frankrijk, volgen we niet langer de blauw-gele markeringen. Nee, de ons zo vertrouwde wit-rode strepen zijn terug. Nu alleen nog even bedenken hoe we morgen de rit naar de start aanvliegen. Openbaar vervoer lijkt niet echt een optie. Dan toch maar eens Uberen?

• op naar de volgende GR5-wandeling, van Apach naar Kédange sur Canner
• terug naar de vorige GR5-wandeling, van Machtum naar Remich
• overzicht van onze GR5-wandelingen
• onze andere wandelpaden

GR5 van Machtum naar Remich

28 april 2025

zicht op Ahn

start: met de auto naar Remich, parkeren langs de weg, bushalte Gare Routiere, bus 341 in ruim 20 minuten naar halte Ongkaf in Machtum

kilometers: 21,4 

hoogtemeters: 604

De reisdag van gisteren van huis naar onze plek in Basse-Ham, heeft er toch meer ingehakt dan verwacht. Gisteravond ging het licht ver voor tienen uit. Vanochtend was het even zoeken naar een ritme, hoe werkt de oven en de magnetron, hoe krijgen we een smakelijk bakkie koffie uit het apparaat en meer van dat soort opstartproblemen. Maar even later zaten we zonder al te veel gedoe aan een vers ontbijtje. Ons appartement voor de komende dagen ziet er dan niet heel idyllisch uit, alles is aanwezig wat we nodig hebben.

Vanaf het appartement is het 30 minuten rijden naar het Luxemburgse Remich. Onderweg passeren we Contz les Bains en Sierck les Bains, waar vooral de burcht van de hertogen van Lotharing maakt dat deze plaats een bezoek waard lijkt. Maar niet vandaag. We willen aan de wandel, dus we rijden door. 

Een parkeerplek is in Remich snel gevonden. Vlakbij bushalte Gare Routiere. Ver hoeven we dan ook niet te lopen. Lang wachten ook niet, want even later arriveert bus 341 richting Grevenmacher. De bus volgt de route langs de Moezel. Wij rijden door Luxemburg. Aan de overkant van het water ligt Duitsland. Welk land het ook is, alles is bebouw met druivenranken. Halte Ongkaf in Machtum is ons bekend. Hier startten we vorig jaar zomer onze laatste etappe op de GR5. Tot vandaag dan, want we vervolgen ons pad richting Nice. Het startritueel neemt iets langer de tijd in beslag. We smeren ons namelijk voor de eerste keer dat jaar in met zonnebrand. De korte shirts en dito broeken zijn weer uit de kast gehaald. Terecht, want het is nu al warm en zonnig.

In Machtum klimt de route direct. Langs nog armetierige druivenranken stappen we omhoog. Wat een fraai uitzicht. Op weg naar Ahn passeren we naambordjes van druivensoorten en wijnhuizen. Mijn idee dat hier alleen Riesling druiven worden verbouwd, blijkt volledig mis. Op de bordjes verschijnen ook namen van soorten als Chardonnay, Pino Gris en Pino Noir. 

Van bovenaf ziet wijdorp Ahn er pittoresk uit, oude huizen, smalle straatjes. Van deze aanblik genieten we, terwijl we op een soort houten ligstoel een broodje oppeuzelen. Laten we zeggen dat er slechtere lunchspots zijn! Even later, weer in de benen, blijkt het dorp trouwens niet alleen van bovenaf sfeervol. Na te zijn afgedaald naar Moezelniveau, begint na het dorp direct weer een nieuwe klim. Eigenlijk is dat het scenario voor de hele dag, dalen naar een dorp aan de rivier en dan klimmen om bovenlangs richting de volgende plaatst te stappen. 

De volgende klim is echter een pittige. In plaats van stevig omhoog te stappen over een geasfalteerde weg temidden van de druivenranken, mogen we een pittig steile, best lange trap omhoog. Nu dacht mijn lijf al een paar keer dat ik het wel erg ruw uit de klimwinterslaap wekte, maar deze klim lijkt het bijna teveel. Kreunend en steunend sta ik even later de diepte in te starten, waar deze marteling begon. Maar goed, eenmaal boven is het leed snel vergeten. Helemaal als we genieten van het uitzicht op Wormeldange van de Donaatskapel. En neer gaan we weer. Dit keer op naar Ehnen, waar we een rondje langs de ronde kerk maken voor we het weer hogerop zoeken.

Naar Greiveldange voert de route rechtdoor om zo een slinger van de Moezel te missen. En dan wacht ons nog een laatste klim voor we de zogenaamde parel aan de Moezel, Remich, binnenwandelen. Dat we overigens vrijwel direct weer verlaten voor het toetje van deze dag, een soort van vlonderpadenbos. En ja, wie houdt daar nou niet van... 

Eenmaal weer terug in het plaatsje stopt de route ergens hoog boven rivierniveau. Dat betekent dat we morgen direct met een klim starten. Voor vandaag vinden we 21 kilometer met een dikke 600 hoogtemeters genoeg. Op naar een terras, waar we het vochttekort door deze warme, inspannende dag aanvullen. Wat was het weer genieten! 

• op naar de volgende GR5-wandeling, van Remich naar Apach
• terug naar de vorige GR5-wandeling, van Wasserbillig naar Machtum
• overzicht van onze GR5-wandelingen
• onze andere wandelpaden

GR5 van Wasserbillig naar Machtum

2 augustus 2024

zicht op de Moezel

start: met de auto naar Machtum, parkeren bij halte Ongkaf. Overstap in Grevenmacher naar station Wasserbillig

kilometers: 19,8

hoogtemeters: 586

OV-perikelen en donder en bliksem zorgden voor twee dagen verplichte rust. Op woensdag nam de app van het OV in Luxemburg ons in het ootje. Bussen verschenen in de app om er even later weer uit te verdwijnen. Doelloos wachtten we in Machtum op de bus naar Grevenmacher. Omdat die niet verscheen, bedachten we een plan B. Met de auto reden we naar de overstaphalte. Hier parkeerden we ruimschoots op tijd om de bus naar Wasserbillig te halen. Het zou dan een kortere etappe worden, maar in ieder geval konden we nog wat GR5-kilometers maken. Helaas pakte dat anders uit. De parkeermeter wilde voor geen meter meewerken. Onze betaalkaarten werden niet geaccepteerd. Gefrustreerd reden we terug naar Trier. Tijdens de rit werd een Plan C gesmeed. Trier werd ons doel. De auto parkeerden we bij "ons" huis. Met de bus togen we naar de oudste stad van Duitsland. Het werd toch nog een mooi dagje. 

Op donderdag was het weer de dwarsligger. Regen is niet leuk. Bovendien kan het in deze omstreken gevaarlijk zijn om over de gladde stenen te klimmen en te dalen. Toch zouden we een bui nog wel hebben getrotseerd. De blikschichten op de weersites weerhielden ons echter. Zo ging weer een wandeldag verloren. Hoewel we ons met de Olympische Spelen op de buis best vermaakten. 

Maar vandaag kunnen we eindelijk weer op pad. Weliswaar maken we een kleine aanpassing aan de eerder geplande route, omdat er ook later in de middag weer onweer wordt verwacht. We lopen dus maar een "kort" stuk van zo'n 19 kilometer, van Wasserbillig naar Machtum. 

De route naar ons finishpunt van vandaag langs de Moezel is inmiddels bekend. Hier, bij halte Ongkaf, stonden we twee dagen geleden tevergeefs op de bus te wachten. De kleurige huizen aan de overzijde spiegelen in het rustige rivierwater. Er zijn slechtere plekken om op de bus te wachten. Bij de overstap in Grevenmacher pakken we een mazzeltje mee als een andere bus zo'n 15 minuten eerder ook naar ons eindpunt blijkt te gaan. Even over half 10 staan we ons met uitzicht op de Moezel, in te smeren met zonnebrand, want het zonnetje heeft inmiddels gaten in de bewolking gebrand. 

De eerste kilometers van vandaag stappen we langs de rivier. Er heerst een enorme rust, zowel langs als op het water. Het is nog niet zo lang geleden dat ik dit soort uitzichten vond behoren bij vakanties voor een ietwat belegen publiek. Nou, of ik heb me vergist of ik behoor inmiddels tot die categorie, maar prachtig is het!

We verlaten het water. Voor nu. Later keren we terug. Nu stappen we het achterland in...of beter op, want we mogen direct - nog wel heel goed te doen, hoor - omhoog. Het levert mooie plaatjes op over het achter ons gelaten Mentert. 

huisjes langs de Moezel

we kunnen van start...

aan de overkant bij Wasserbillig

rivierbewoners

direct aan de klim

uitzicht op Mentert

De omgeving wordt lieflijker, glooiende weideheuvels en veel boomgaarden. Op de druivenranken is het nog even wachten. We stappen de koelte van een bos in. Aan het geruis onder ons horen we dat er een beekje stroomt. Een houten bruggetje brengt ons op de andere oever. Nu wordt het echt leuk...en een beetje spannend. De regen van gisteren heeft het pad tot een soort van avonturenpiste omgetoverd. Single tracks volgen de bedding van het beekje. Op en neer gaan we. Het is soms een toer om op de been te blijven door de modderige ondergrond en de spekgladde stenen. Een stok biedt hulp. Het loopt echt zo mooi. 

Bij een kruising verwijst de GPS ons soort van rechtdoor. De markeringen willen ons omhoog hebben. Wij gehoorzamen de blauwgele strepen. Die sturen ons niet voor niets deze kant op. Het is een prachtig pad. Opnieuw meanderend door een bos, maar nu met af en toe enorme rotswanden als achtergrond. 

In de buurt van Manternach negeren we de GPS nogmaals ten faveure van de routeaanduiding. Ditmaal levert het een feeëriek plaatje van Manternach op. Waar overigens alles potdicht zit, dus geen kans op een etappedrankje of - koppie. 

Even moet er nog flink geklommen worden over een asfaltweg voor we het bos weer induiken. na het passeren van de A1 is het alsof we in een andere wereld terecht zijn gekomen. Waar we ook kijken, overal zien we druivenranken. De witgroene vruchtjeszijn nog erg klein en hebben nog wat zonneschijn nodig. Er staat hier in ieder geval genoeg voor heel wat liters Moezelwijn. Met het onder ons liggende Grevenmacher in de achtergrond, levert het een mooi plaatje op. 

Van het plaatsje zelf zien we maar weinig. Traptreden brengen ons bij een pittoresk, wit kerkje. Hiervandaan hebben we een mooi uitzicht over het plaatsje aan de Moezel. Door gaarden vol druiven stappen we steeds hoger. Elk doorkijkje geeft een nog mooier uitzicht. Ook als we even verder weer door een, gelukkig schaduwrijk, bos lopen, kunnen we het niet laten bij elk doorkijkje een blik op de rivier en haar omgeving te werpen. 

Het laatste stuk naar Machtum dalen we over een asfaltweg. Als een soort toetje van deze etappe lopen we nog even door de druivenvelden. Je zou het een dessertwijntje kunnen noemen. Wij hebben echter een andere afsluiting in gedachten, een dikke ijscoupe. In, het trouwens mooie, Machtum is die niet te vinden. Daarom snel naar huis gekoerst, waar we een ijssalon weten te vinden in de buurt. 

Terwijl we de ijsjes naar binnen lepelen, kijken we nog even terug. het zit er namelijk op voor nu. De GR5 dan. Morgen trekken we door naar een nieuw wandelavontuur, de Salzburger toppen-reis van Ecktiv. Morgen dus naar Oostenrijk. Het begin van deze vakantie, ondanks de 2 niet-wandeldagen, is in ieder geval geslaagd. 

• op naar de volgende GR5-wandeling
• terug naar de vorige GR5-wandeling, van Rosport naar Wasserbillig
• overzicht van onze GR5-wandelingen
• onze andere wandelpaden
• onze Salzburger-toppen-wandelreis van Ecktiv