Nederlands Kustpad 3 van Wierum naar Vierhuizen

13 april 2026

start: vanuit Vrienden op de Fiets adres Wierum

etappe: 7 en 8

kilometers: 26,8

Al om 5 uur worden we wakker gekukeld in ons comfortabele Vrienden op de Fiets onderkomen. Het is nog donker, dus we vermoeden dat de kippenbedoening achter het huis een beetje van slag is. Als het ontbijt wordt gebracht krijgen we een verklaring, en verontschuldigingen trouwens. Wat blijkt, het licht in het huis is aan blijven staan en meneer haan dacht dus dat het al ochtend was. Gelukkig hebben wij na 5 uur nog even lekker twee uurtjes kunnen tukken. Het ontbijt is super-de-luxe. We leggen een mooi ondergrond voor de kilometers van vandaag. 

Om 9:15 uur gaan we op pad. Op de dijk bij het kerkje ritsen we in op de route. De 12e-eeuwse kerk stond oorspronkelijk middenin het dorp. Dat de Waddenzee niet altijd vriendelijk is en soms land verzwelgt heeft ervoor gezorgd dat het kerkje nu bijna tegen de dijk aan ligt gevlijd. Voor de kerk pronkt De Wjirmdolster, een beeld ter ere van hardwerkende vrouwen die zeepieren opgroeven voor de visvangst. Halverwege de opgang van de dijk staat een ander monument. Dit herdenkt omgekomen vissers tijdens een ramp in 1883. 

In het wandelboekje hebben we gezien dat ons tot Lauwersoog bijna 13 kaarsrechte kilometers wachten. De enige variatie die wij kunnen bedenken is of we op de dijk, aan de zeekant of aan de landzijde wandelen. De hoeveelheid schapen, en hun drollen, zijn veelal bepalend voor dit besluit. Het weidse uitzicht over Waddeneilanden Ameland en Schiermonnikoog aan onze linkerhand en aan de andere zijde het vlakke land blijft imponerend. Wat een ruimte!

Moddergat kondigt zich aan met opnieuw een beeld en een monument. De in brons gegoten vissersvrouw met kind op haar arm staat voor de tevergeefs op de terugkomst van hun man wachtende vrouwen. Bovenop de dijk staan de namen van de mannen die op zee bleven door de ramp in 1883. Naar beneden kijkend zien we schattige, oude vissershuisjes op een soort pleintje. Ze blijken onderdeel te zijn van Museum 't Fiskerhuske. Laat onze Museumjaarkaart hier nou gehonoreerd worden. Even later worden we ondergedompeld in het verhaal van zowel Moddergat als de omliggende dorpen. We zien hoe de mensen destijds leefden en wat de impact was van de ramp van 1883. De bijzondere expositie, De achterblijvers, is een eerbetoon aan de eerste kwelderbewoners. Keramieken koppen, geboetseerd naar historische fotoportretten zijn tijdens een volledige cyclus van eb en vloed in het water gefilmd. De koppen hebben nu een plek in het museum. 

En door gaan we weer, zwenkend van land- naar zeezijde. Als we over een hek klimmen worden we bijna belaagd door een stampede van schapen. Nog enigszins op afstand verwachten ze dat we het hek voor hen zullen openen. Het is bijna zielig, maar ja, het hek zal er niet voor niets staan. 

Lauwersoog doemt in de verte op met 3 grote sluizen. Als we deze oversteken belanden we in Groningen. De route doorkruist militair oefengebied De Marnewaard. Op social media platforms hebben we gelezen dat het gebied tijdens oefeningen is afgesloten. Naspeuren leert ons dat voor vandaag geen oefeningen gepland staan. Op een informatiebord bij de brug in Lauwersoog staan verschillende datums wanneer oefeningen worden gehouden. Die van vandaag staat er inderdaad niet bij. We verwachten het gebied dus te kunnen doorsteken. We kiezen dan ook niet voor de alternatieve route. Maar...tada...als we voor het hek staan, hangt daar toch echt een dik slot omheen met een bord verboden toegang. Ja hoor...hoe dan?! Nou, gelukkig hoeven we maar zo'n 100 meter terug om toch de alternatieve route te stappen. Die lijkt trouwens niet heel enerverend. Volgens het boekje is het een rechte weg met slechts een bocht en veel asfalt. Nou ja, wat moet, moet. Het rechte en het asfalt klopt inderdaad. Maar we lopen langs het enorme Lauwersmeer dat prachtige vergezichten oplevert. 

Uitkijktoren Vlinderbalg is vooral bedoeld om 's nachts naar de sterren te staren. Overdag is het een geschikt punt om vogels te spotten. Wij zien alleen de enorme uitsnede van een zeearend. Het beest kan een spanwijdte van wel 2,4 meter bereiken. Even verderop verlaat de alternatieve route het asfalt om richting een vogelkijkhut te gaan. Een vogelspotter met een megacamera houdt haar lens op de lucht gericht. Een roofvogel met prooi in zijn klauwen vliegt, nog redelijk hoog, over ons hoofd. De vogelaar geeft aan dat het waarschijnlijk om een visarend gaat. Ze heeft ook al zeearenden gespot. Op haar aanraden houden we het gedrag van de vele ganzen hier in de gaten. Als zij nerveus worden, volgens ons zijn ze dat trouwens altijd, dan is de kans groot dat er een roofvogel in de buurt is. We zijn nog geen honderd meter verder of een hele toom vliegt op. En ja, daar zien we heel gracieus een enorme vogel rustig rondcirkelen. 

Nog steeds op de alternatieve route zien we een aantal enorme satellietschotels. Ze behoren tot de Willem Lodewijk van Nassaukazerne. Deze speelt een belangrijke rol in de militaire satellietcommunicatie in Nederland. 

Na nog wat ongezellige kilometers langs een doorgaande N-weg slaan we af naar Vierhuizen. Hier zijn we ook weer op de originele route beland. De wieken van een molen en een kerktoren laten ons weten dat het dorp niet ver meer ligt. Dat klopt. We hebben er bijna 27 kilometer opzitten als we de auto weer bereiken. Het waren slechts 2 dagen op het Nederlands Kustpad, maar het voelde als een mini-vakantie. Snel huiswaarts. Morgen wacht een gewone werkdag. 

• op naar de volgende etappe op het Nederlands Kustpad van Vierhuizen naar
• terug naar de vorige etappe op het Nederlands Kustpad van Ferwert naar Wierum
• overzicht van onze wandelingen op het Nederlands Kustpad
• onze andere wandelpaden

Hertogenpad van Odiliapeel naar Handel

24 februari 2026 

start: auto parkeren in Handel, 2 kilometer wandelen naar bushalte Verreheide, hiervandaan 2 bussen (via Uden) naar halte kerk in Odiliapeel

etappe: eerste deel van 7

kilometers: inclusief aanloop 14,5

Dit deel van Noord-Brabant blinkt niet uit wat bereikbaarheid met OV betreft. Hoewel het gewoon een doordeweekse dag is, is het ook vandaag een behoorlijk ingewikkelde puzzel die moet worden gelegd om van eindpunt naar start te geraken. Wel moet daarbij worden gezegd dat we onze eigen etappe indeling hebben gemaakt. René vindt het voor mij namelijk nog veel te ver om de 26 kilometer van etappe 7 in een keer af te tikken. Met een beetje gegrom ben ik het met hem eens. De 16 van gisteren gingen weliswaar prima, maar aan het eind had ik het echt wel een beetje gehad. Vandaar dus maar een dikke 12 voor vandaag. 

Daar komen nog wel 2 kilometer bij die we vanaf de parkeerplek in Handel afleggen om bij de bushalte te komen. Vanaf halte kerk lopen we over een laan met best leuke huizen Odiliapeel uit. Direct belanden we in een bosrijke omgeving. We rijgen de bosrijke stukken aan elkaar met rechte plattelandsweggetjes. Heel afwisselend is het niet, maar het stapt wel lekker weg. Uitzondering op de rechte stukken biedt Peellandschapspark Voskuilenheuvel. Slingerend lopen we over single tracks tussen de bomen door. In de verte zien we het wollige wit van een kudde schapen. De met riet gedekte schapenkraal staat nu leeg. Fleurige voorjaarsbloemen staan her en der in het bomenlandschap. Het gemeander door het park biedt een leuke afwisseling. Zodra we er weer uitlopen, krijgen we weer rechte asfaltwegen voor onze kiezen. 

Dan opeens bevinden we ons in een soort woongemeenschap. Het blijkt het terrein van Huize Padua. In de 18e eeuw werd op dit terrein door de Broeders Penitenten De Kluis gebouwd. Daarmee stichtten zij Huize Padua, een gesloten instelling voor mensen met een psychiatrische aandoening. Door de jaren heen kreeg het een steeds meer open karakter. 

Van buurtschap Padua is het nog maar een kort stuk naar Handel. De kruiswegstaties benadrukken de belangrijkheid van Handel als Maria-bedevaartsoort. Wij volgen de 14 beelden naar de kerk. Morgen ligt hier ons startpunt en zullen we het processiepark en de bron van dichterbij bekijken. Voor nu houden we het na een dikke 14 kilometer voor gezien. We gaan op "huis" aan. Even bijkomen en dan op naar De Cacaofabriek in Helmond om weer een film, Marty Supreme, te pakken. 

• op naar onze volgende wandeling op het Hertogenpad, van Handel naar De Rips
• terug naar onze vorige wandeling op het Hertogenpad, Padbrugse weg naar Mariapeel in Griendtsveen
• onze Hertogenpad-wandelingen
• onze andere wandelpaden

Maarten van Rossumpad van Heelsum naar Arnhem

6 april 2026

Start: auto geparkeerd bij bushalte Het Beekdal, direct aan de wandel

Finish: vanaf station Arnhem bus 352 terug naar de bushalte

Etappe: 10 en deel van 11

kilometers: 23,3

Van het Romeinse Limespad wisten we al dat deze omgeving prachtig is. Omdat de paden zich gisteren scheidden, waren we benieuwd wat we vandaag op de etappe tussen Heelsum en Arnhem van het Maarten van Rossumpad voorgeschoteld zouden krijgen.

De dag begint goed. Dit Vrienden op de Fiets adresje is wat ons betreft helemaal dikke prima. We hebben een eigen bedoeninkje, dat er hip uitziet en er wordt rekening gehouden met onze ontbijtwensen.

Voor de verandering starten we vandaag niet met het OV. Zodra we de auto in Heelsum hebben geparkeerd, veteren we de schoenen aan en gaan we op pad. Het pad ligt nog geen 100 meter verwijderd van de bushalte waar we de auto hebben achtergelaten.  De startselfie schieten we voor het Airborne Monument aan de overkant. Nog even onze toet insmeren met zonnebrand en dan kunnen de eerste stappen op naar Arnhem worden gezet. Die voeren ons over het terrein van een volkstuinencomplex. Aan de overkant van de doorgaande weg staat op een heuvel een schattig kerkje. Het draagt heel toepasselijk de naam Kerkje op de Heuvel. Eenmaal boven werp ik een blik naar binnen om direct daarna onze weg te vervolgen. Zuidwaarts lopen we door bossen en over een weids graslandplateau weer richting rivier. Onze beenspieren mogen aan de bak. De eerste hoogtemeters hebben we al in de pocket.

Een stel wandelaars komt ons tegemoet. De vrouw kijkt mij aan en vraagt me of ze me iets kan vragen. Ik denk uiteraard dat het over de route gaat of zo, maar nee, ze vraagt me of ik op Instagram zit. Op mijn bevestiging zegt ze 'Sillyruns'. En ja, dat ben ik. Hoe leuk en grappig is dat. We volgen elkaar gewoon op de socials en komen elkaar nu in het wild tegen. Zo tof dat ze me dan ook aanspreekt. Helemaal vrolijk was ik ervan!

Even verderop komen we een andere bekende tegen. We smelten namelijk weer samen met het Romeinse Limespad.  Vanaf nu weten we tot zo ongeveer het centrum van Arnhem wat ons te wachten staat. Helemaal niet erg, want er liggen prachtige kilometers voor ons. Zo zien we al als we de omgeving staande op uitkijktoren de Boersberg onder ons zien liggen. De torens van Kasteel Doorwerth steken boven de omliggende bomen uit. Daar gaan we heen. Gewapend met onze Museumjaarkaart.

We dalen rap en het kasteel wordt binnen een dikke kilometer bereikt. Voor we ons eeuwen terug begeven, scoren we een flat white met lekkers. Met uitzicht op het kasteel laten we het ons op het terras goed smaken. De jassen zijn al eventjes uit en in de zon gezeten voelt het alsof de zomer in aantocht is.

Het is altijd interessant om een kasteel van binnen te zien. Doorwerth vormt daar geen uitzondering op. We scannen de informatie over dit al in 1260 voor het eerst genoemde kasteel. Omdat we nog wat kilometers voor de boeg hebben, krijgt het van ons veel te weinig aandacht. Maar ach, daarom vinden wij de Museumjaarkaart zo fijn.

Dus door maar weer. Door prachtige bossen. De stammen nog kaal, maar niet minder imposant. Het pad golft op en neer. Onder ons in de Nederrijn zien we de drie enorme bogen van het sluizencomplex van Driel. Het ligt te ver weg om ze van dichterbij te bekijken.

Vanaf de rand van de stuwwal biedt Landgoed Duno een prachtig uitzicht. De contouren van het huis dat hier ooit stond zijn zichtbaar in lijnen van stenen op de grond. Even verderop na het verlaten van de buitenplaats ligt een ander stukje geschiedenis. Heveadorp was eens een woonplek voor arbeiders van de gelijknamige rubberfabriek. Na de fusie met Vredestein in de jaren 60 verhuisde de productie naar andere fabrieken en brak er een moeilijke tijd aan voor het dorp. Tegenwoordig is het erg weer goed wonen, zien wij aan de optrekjes.

We klimmen weer even flink en komen uit bij Westerbouwing. Tegenwoordig is dit een evenementenlocatie, maar eens was dit een populaire speeltuin.  Langs een lange trap dalen we naar straatniveau. We blijven voorlopig even laag. Over een kerkenpad lopen we achter huizen langs naar het kerkje van Oosterbeek. Vanaf hier duiken we de polder langs de rivier in. Voor ons zien we de boogspoorbrug met als uitvloeisel de verhoogde spoorlijn. We steken de rails onderdoor voor nog een extra stukje natuur van de Rosandepolder.

Opnieuw steken we onder de rails door. Aan de overkant van de Utrechtse Weg komen we op een ander landgoed, Mariëndaal. Hier ligt de Groene Bedstee, een bijna 400 meter lange natuurlijke boog gecreëerd door naar elkaar toe gegroeide beuken.

En dan bereiken we de Gelderse hoofdstad. De route brengt ons dwars door het centrum. Het geeft ons mooi de gelegenheid voor een late lunch. Met zicht op de statige villa Sonsbeek slaan wij af naar het station. Een goede plek om over een tijdje het Maarten van Rossumpad te vervolgen. Tot nu stelt dit lange afstandswandelpad zeker niet teleur...

• op naar de volgende wandeling op het Maarten van Rossumpad, van Arnhem naar
• terug naar de vorige wandeling op het Maarten van Rossumpad, van Wageningen naar Heelsum
• het Maarten van Rossumpad
• onze andere wandelpaden

Maarten van Rossumpad van Wageningen naar Heelsum

5 april 2026 

start: auto parkeren bij bushalte Het Beekdal in Heelsum, bus 352 in 20 minuten naar busstation Wageningen. 

kilometer: 19,4

etappe: restant 8, 9 in zijn geheel en 200 meter van etappe 10

Na een prima nacht in het mini-tiny house in Bennekom krijgen we een muesli-ontbijt met sojayoghurt en fruit voorgeschoteld. Het smaakt en vult prima. We kunnen er even tegen.

Het plan is vandaag van Wageningen naar Heelsum te stappen, net geen 20 kilometer. De zon laat zich nauwelijks zien en de wind maakt het een stuk killer dan gisteren. Vanaf het busstation is het een dikke kilometer dwars door de stad voor we bij de haven op het punt staan waar we gisteren de route verlieten. Het is geen hoog water, dus we kunnen de route dwars door de uiterwaarden volgen. De grote grazers waar we voor worden gewaarschuwd,  komen we niet tegen. Interessant is het rijksmonument Steenfabriek De bovenste polder. Sinds 1965 toen de fabriek werd opgekocht door de gemeente met het oog op stadsuitbreiding, worden er geen stenen meer geproduceerd. De nieuwbouwwijken bleven uit, maar de fabriek met toren, ingekort van 48 naar 28 meter bleef behouden.

Zodra we de uiterwaarden verlaten, begint de klim de berg op. Bovenop belanden we in Belmonte Arboretum. Op 4 dagen na liepen wij hier drie jaar geleden ook. Toen stond de enorme magnoliaboom nog glorieus in bloei. Nu is het hoogtepunt wel voorbij. Andere bloesembomen maken dit gemis enigszins goed. Bovendien zijn het niet alleen de bomen die dit arboretum zo bijzonder maken. Het uitzicht over het land van de Nederrijn met aan de overkant de Betuwe is prachtig. Het is alsof we in het buitenland zijn. Wat is Nederland toch mooi!

Vorige keer ploften we bij Fletcher hotel De Wageningse Berg op het terras neer. Daar is het nu te guur voor. Binnen met dat weidse uitzicht en een flat white met een vegan taartpunt onder handbereik is het veel comfortabeler.

Slingerend langs de rand bereiken we de drukke N225. Aan de overkant duiken we Oranje Nassaus Oord in. Dit is een historisch landgoed waarop ooit een koninklijk paleis stond. Koningin Emma liet het ombouwen tot sanatorium om tuberculose te bestrijden. Tegenwoordig is het een zorginstelling. Over het landgoed kun je dwalen over de vele wandelpaden. Wij doen dat door de route te volgen.

Op dit deel neemt het Maarten van Rossumpad afscheid van het Romeinse Limedpad. Wij lopen door de bossen noordwaarts. Mooie paden brengen ons dan weer dieper het bos in, dan leiden ze ons over weidse grasvelden.

Vlak voor we Heelsum bereiken vallen dikke druppels uit de donkere lucht. Snel schieten we de regenjassen aan. De bomen staan nog net niet genoeg in blad om een natuurlijke paraplu te vormen. Aangekomen in Heelsum, bij de auto, is het weer droog. Bijna 20 kilometer stapten we door deze regio. Op deze Eerste Paasdag waren we lang niet de enigen op de paden. Het is ook te mooi om binnen te blijven. Morgen op naar Arnhem. 

• op naar de volgende wandeling op het Maarten van Rossumpad, van Heelsum naar Arnhem
• terug naar de vorige wandeling op het Maarten van Rossumpad, van Lienden naar Wageningen
• Maarten van Rossumpad
• onze andere wandelpaden