Pelgrimspad- Maaseik naar Sittard

18 februari 2024

start:vanaf B&B Maasvallei in 15 minuten naar P+R station Sittard, parkeren, trein naar Susteren, bus 35 naar Maaseik, halte MGR Koningstraat. OV in totaal 26 minuten

etappe Pelgrimspad: deel 2 etappe 9

kilometers Pelgrimspad: 19,5 (korter dan in boekje ivm omleiding)

kilometers gestapt: 20,3

Het plannen van het OV voor vandaag bleek gisteravond een hele puzzel. De in het boekje uitgestippelde finishplek is met bussen en treinen te verbinden met de startplaats, maar dat kost wel bijna 2 uur. Dit alles heeft ook te maken met het feit dat de meeste treinen er hier in Noord-Limburg dit weekend uitliggen. Op maandag, als de treinen blijkbaar weer rijden,  is deze tijd namelijk 75 minuten. Nog steeds best aan de maat, maar een stuk minder dan voor de zondag. Vandaar dat wij de etappes omwisselen. Ook doen we een kleine aanpassing om de OV-reistijd nog iets te verminderen. Het plan wordt dan om de auto in Sittard te parkeren, trein en bus naar Maaseik te nemen en daarvandaan terug naar de auto te wandelen. 

Alles in kannen en kruiken. Tenminste, alles wat we min of meer in de hand hebben. Een blik op Buienradar laat ons namelijk weten dat het nat gaat worden. Echt heel Nederland is vanaf een uur of half elf volledig bedekt onder regenwolken, waarvan een aantal zelfs wat donkerder blauw. Pfff, een buitje vinden we niet heel erg, maar de hele dag door de regen wandelen is toch wel een ander koekie. Twijfel dus! Tijdens het heerlijke ontbijt van B&B Maasvallei nemen we een besluit. We gaan gewoon. Dan maar even bikkelen door de regen. We zijn hier nu toch. 

Binnen een kwartier rijden parkeren we de auto in de overdekte P+R-garage bij station Sittard. Een trein- en busritje later staan we in België. Dat blijft toch wel speciaal, dat je zomaar in een ander land staat. Lang blijven we er echter niet. Vrijwel direct na de start steken we de Maas over om Nederland weer in te lopen. De regen is inmiddels, zoals verwacht, ook gaan vallen. Heel dikke druppels zijn het niet. Wel staat er ook een pittig windje. Echt guur dus. 

Over de Pater Sangersbrug stappen we Nederland binnen. Halverwege is in de reling een monument verwerkt. Het stelt een touw voor met een knoop erin die precies op de grens hangt. Aan beide zijden wordt het touw vastgehouden door handen. Het symboliseert de verbinding tussen de twee Limburgen. Aan de Nederlandse kant staat een grenspaal. Altijd een foto waard! In de buurt van de paal staat een draaiend hart van een soort ijzerdraad waaraan allemaal beschilderde slotjes hangen. Het exacte verhaal heb ik niet gelezen, maar uit de koppen op het informatiebord maak ik op dat het een monument is voor mensen die in de eerste wereldoorlog zijn geëvacueerd. 

Via een soort van uiterwaarden, bekend als De Rug, lopen we naar Roosteren. Halverwege delen we het pad met paarden die in de wei grazen. Ze keuren ons geen blik waardig. Roosteren herbergt wat leuke huizen. Het wordt doorsneden door de drukke N296. Aan de overzijde van de weg worden we richting de Maas geleid. Wat een kracht gaat er toch van zo'n rivier uit, zo meanderend door het landschap. Op sommige delen lijkt het een meer, zo breed. Andere momenten is het een kabbelend stroompje. 

Tegen de wind in knokkend lopen we een paar kilometer langs het water. Tot in Illikhoven. Het naambord vergt een tweede keer kijken. Wat staat daar nou eigenlijk? Bij De Pitstop scoren wij ons startbakkie met een gedeeld stuk rijstevlaai, want we zitten nog een beetje vol van het ontbijt.

Even verderop geeft een bord, gelukkig heel duidelijk, aan dat er een routewijziging is. In plaats van langs de rivier richting Grevenbicht, worden we nu over een fietspad gestuurd. Met de wind op kop en de regen in ons gezicht is het nog even pittig doorstappen door dit smalste stukje van Nederland. Ondanks dat in Grevenbicht de B&B ligt, waar we overnachten, zijn we nu zo ongeveer op de helft. Via Sluis Born steken we het Julianakanaal over. Voor nu laten we het water even achter ons. Hopelijk lopen we zo weer enigszins beschut tegen de regen. Die valt overigens niet constant. 

Born biedt die beschutting nog niet. Dwars door dit plaatsje lopen we naar de A2 die we oversteken. In de verte zien we groen, ons eerste bos van vandaag. Het is het Limbrichter Bosch. Over smalle paadjes slingeren we tussen de bomen door. Dit is leuk! De plaats waarnaar dit bos is vernoemd is trouwens ook een stop waard. Zeker het kasteel in Limbricht. Hoewel nu helemaal leeg biedt de binnenplaats behorende bij het vierkante kasteel niet eens een mistroostig aanblik. Wat zal het hier op een zomerse dag gezellig zijn. Helemaal met een proeverijtje van de hier gelegen uitbaterij Het Proeflokaal. Een beeld van een vrouw met een kat aan haar voeten doet me vermoeden dat zij de heks is uit het boek van Susan Smit, De heks van Limbricht. Een naamplaatje geeft aan dat dit inderdaad Entgen Luijten is. 

Nu is het niet ver meer naar Sittard. Van het Pieterpad en de volgende etappe van het Pelgrimspad weten we dat de binnenstad gezellig is. Dat geldt niet voor de wijken waardoor wij de stad binnenlopen. Bovendien miezert het nog flink, dus we hebben er flink de pas in. Na 20 kilometer staan we op het Stationsplein. Hier startten we op 22 juli de etappes richting Maastricht. Als morgen het gat tussen Ell en Maaseik is gedicht, rest ons het deel tussen Middelbeers en Weert nog. Het schiet al op...

Redelijk vroeg ploffen we weer op de comfortabele stoelen in B&B Maasvallei. Wat fijn dat we vanochtend toch de wandelschoenen aantrokken en op pad gingen. De regen viel inderdaad, maar het was heel goed te doen! Blij dat we weer een stukje Pelgrimspad kunnen afvinken. 

• op naar de volgende officiële etappe, van Sittard naar Voerendaal
• op naar onze volgende wandeling op dit pad, van Ell naar Maaseik
• terug naar de vorige officiële wandeling, van Ell naar Maaseik
• terug naar onze vorige wandeling, van Weert naar Ell
• overzicht van de Pelgrimspadwandelingen
• onze andere wandelpaden

GR5 Wallonie van Grufflingen naar Ouren

24 oktober 2023

start: met de auto in 25 minuten naar Ouren, hiervandaan bus 496 in 33 minuten naar Grufflingen

etappe: Grufflingen - Ouren

kilometers: 17

kilometers GR5: 16

totaal kilometers GR5: 564

hoogtemeters: 396

Vandaag bereikte ons GR5-avontuur een mijlpaal. We stapten onze laatste kilometers op Belgisch grondgebied. De rood-witte markeringen maken nu plaats voor de gele stippen op blauwe achtergrond, tenminste, tot we in Frankrijk zijn aanbeland. Daar keren de rood-witte strepen terug om de route aan te duiden. 

In april verlieten wij in Grufflingen de GR5 met de gedachte dat het, eenmaal weer op pad, lastig zou worden om hier met het OV te geraken. Nou, eigenlijk viel dat reuzemee. Wat blijkt namelijk, elke werkdag gaat er vanuit Ouren, de finishplek, een bus rechtstreeks naar Grufflingen. Makkie dus. Het addertje onder het gras is dat deze bus slechts eenmaal per dag rijdt en dan ook nog heel vroeg. Daarom staat ons wekkertje vanochtend om 5.30 uur. Geen tijd natuurlijjk voor in een vakantie, maar het is voor een goed doel. Door een heel donker landschap rijden we een uurtje later richting Ouren. Dat is eigenlijk ook meteen het lastigste dat we vandaag voor onze kiezen krijgen. René dan, want hij rijdt. Het lijkt of de straatverlichting zijn weg naar Luxemburg nog niet heeft gevonden. Op de smalle, slingerende wegen door het bos is dat echt een gemis. Bovendien is het enorm mistig. We zijn blij dat we bijtijds zijn vertrokken. Ook is het prettig dat we gisteren Ouren al hebben verkend, zodat we weten waar we kunnen parkeren en waar de bushalte zich bevindt. Even voor half 8 zitten wij als enige volwassenen in de bus. De andere passagiers zijn scholieren. Vandaar dus dat deze bus, maar eenmaal per dag rijdt. Het is puur een ritje om kinderen vanuit de kleine dorpjes hier in Oost-België, waar ze overigens Duits spreken, naar het grotere Sankt Vith te vervoeren waar de scholen zijn. In Grufflingen zijn wij dan ook de enigen die uitstappen. 

De plek is nog bekend van onze wandeling in april. Bij het kerkje hadden we toen de auto geparkeerd. Nu passeren we het om ongeveer een kilometer verderop in te voegen op de GR5. De gebruikelijke taferelen volgen, startselfie en - filmpje, de veters strikken en dan kunnen we echt op pad. Het wordt een relatief kort stukkie vandaag, zo'n 16 kilometer, bovenop de aanloopkilometer. Ik ben blij dat René vanochtend aangaf dat hij een extra laagje zou aantrekken. Hoewel ik dacht dat dat een beetje overdreven zou zijn, heb ik hem toch gevolgd. Nu zo stappend in een nog redelijk donker landschap met een guur windje en nog steeds de waterige mist zit dat extra truitje comfortabel warm. 

Heel even stappen we over een smalle weg door het platteland voor we in een bos belanden. Opnieuw kan ik de paddenstoelen niet voorbij lopen zonder ze te fotograferen. Het is geen groot bos en voor we het weten, stappen we de ruimte weer in. Een 360 graden uitzicht toont een glooiend, groen landschap. Dorpjes hebben zich in de valleien genesteld. Bovenop het plateau vangen we behoorlijk wat wind. Inmiddels is het volledig licht geworden. Vegen blauw zijn door de bewolking te zien.

Burg Reuland is een van de plaatsjes die in een vallei zijn gelegen. Witte huisjes verwelkomen ons. Helaas is er weinig bedrijvigheid en de kans op een start bakkie schatten we dan ook niet groot. In het boekje staat er een kopje bij de burcht waarnaar deze plaats is vernoemd. Er zit inderdaad een soort cafeetje op de binnenplaats van de burcht. Gesloten. Helaas. We moeten het doen met een blik door de bogen die een mooi zicht op de benedenstad geeft. Ook daar is het rustig. Door dan maar. Burg Reuland verlaten we door een leuk poortje. 

Kort hierop beginnen we aan de eerste van twee klimmetjes van vandaag. Het is een fantasieloos pad door een grasveld recht omhoog een behoorlijk steile heuvel op. Bijna boven zien we over onze schouder kijkend nog hoe mooi het net verlaten plaatsje is.

Het plateau dat we bovenop bereiken, laat ons weer voelen dat de extra laagjes niet voor niets zijn. Een snackstop op een bankje wordt dus maar een korte. Het bordje bij het bankje met tekst bedoeld voor GR5-stappers, maakt dat ik de volgende kilometers een liedje in m'n hoofd zing. 

Een volgend bos wacht. Een breed pad leidt ons langs somber aandoende bomen op een zompige ondergrond. Echt vrolijk worden we er niet van. Bovendien begint de voorspelde regen nu ook echt te vallen. Later dan verwacht, dus klagen doen we niet. Het enge dierenbos maakt plaats voor een iets vrolijker. De natte ondergrond blijft echter. Soms moeten we capriolen uithalen om geen nat pak te halen. 

De tweede en laatste klim van vandaag brengt ons weer op een hoge open vlakte. Dit is weer genieten. Zelfs in de regen en de mistflarden. Nu is het niet ver meer naar Ouren. Langs een hoge, ruige rotswand stappen we naar de weg die ons de finishplaats invoert. Na precies 17 kilometer zit het erop. Ons gat is gedicht. België is afgevinkt. Morgen wacht weer een stuk GR5 in Luxemburg. Maar eerst is het chillen geblazen in het huisje. 

• op naar de officiële volgende etappe, van Ouren naar Kohnenhof
• op naar onze volgende etappe, van Bleesbrueck naar Beaufort
• terug naar de officiële vorige etappe, van Vielsalm naar Grufflingen
• terug naar onze vorige etappe, van Ouren naar Kohnenhof
• overzicht van onze GR5 wandelingen
• onze andere wandelpaden

             

GR5 van Vielsalm naar Grufflingen

27 april 2023

start: met de auto in 25 minuten naar Grufflingen, parkeren bij kerk, 50 meter naar bushalte, bus 395 en 745 in ruim 1 uur naar Trois Ponts, overstap op trein (die uitviel) naar Vielsalm. OV normaal 2 uur, nu 1 uur langer

etappe: van Vielsalm naar Grufflingen

kilometers: 21,1

GR5 kilometers: 19,5

Totaal aantal GR5 kilometers: 509

hoogtemeters: 415

Bij het plannen van een wandeltrip staan we altijd voor een dilemma. Gaan we met de rugzak en wandelen we door of kiezen we voor een vaste plek waarvandaan we de etappes aanvliegen. Beide manieren hebben voor- en nadelen en we vinden beide even tof. Het nadeel van een vaste plek is dat het OV nog wel eens een probleem kan opleveren. In deze omgeving is dat het geval. Het OV is hier schaars en wat er is rijdt sporadisch. Heel even dachten we gisteravond dan ook we deze trip niet verder zouden kunnen stappen dan Vielsalm, maar toch vonden we nog een optie. Wel een krappe met wat spanning, maar toch. Ook moest even flink worden gespeurd via Google naar een parkeermogelijkheid, maar met onder andere hulp van de Facebooksite voor de GR5 groep lukte dat. 

6.30 uur

Vandaar dat we vanochtend met wat extra speling op weg gaan naar Grufflingen. Parkeren blijkt totaal geen probleem. Bij de kerk is ruimte genoeg. Hiervandaan is het maar 50 meter naar de bushalte. Wel komen er aan het einde van de dag nog zo'n 700 meter bij, want de parkeerplek ligt niet langs de route. 

Twee bussen brengen ons naar het treinstation in Trois Ponts. De aansluiting is een krappe. Als de opvolgende bus niet verschijnt vrezen we dat deze al is gepasseerd. Een mede-wachtende-passagier weet raad en meldt ons dat de bus vertraging heeft. Opgelucht halen we adem. Dit was zo'n beetje het enige punt dat een beetje wrong. In Trois Ponts hebben we ruim een kwartier om over te stappen op de trein. Makkie dus. Uh, niet, want opeens geeft de app van de NMBS aan dat de trein eruit ligt. Even slikken, maar kan gebeuren natuurlijk. Gelukkig gaat de volgende, over een uur, wel. En inmiddels weten we hoe we wachttijd moeten doden, met een startbakkie. Dat doen we dus. 

In Vielsalm stappen we om 12.15 uur, een uur later dan gepland het stationnetje uit. Het GR5-pad ligt precies een kilometer verderop. Al voor we de startselfie maken heb ik mijn jasje uit. Het is gewoon warm. Uiteraard zijn we vandaag in het oranje en laten we zeggen, dat zodra we in onze shirts lopen we niet meer over het hoofd te zien zijn. 

Het hoogteprofiel laat zien dat de klimmeters mooi verdeeld zijn over de hele etappe. Wel start de wandeling direct stijgend. Door het buitenwijkje Cahay verlaten we Vielsalm. Een bos verwelkomt ons. Echt lange stukken omringd door bomen stappen we vandaag niet. Steeds wordt een stuk bos afgewisseld met op- en neergaande en slingerende weggetjes door groene weides. Soms moet een stroompje worden overgestoken via een houten bruggetje. Even vrezen we dat er weer veel modderpaden wachten, maar dat blijkt onterecht. Wel ontwijken we een pad waarover het water naar beneden stroomt door heel even dwars door het dennenbos te stappen. 

Voorbij Commaster lijkt het of onze benen een eigen wil krijgen. Er wordt stevig doorgestapt, zelfs heuvelop, schijnbaar zonder moeite. Nu zijn er op dit stuk ook niet echt heel steile heuvels. De volgens onze GPS'en verwachte eindtijd van over achten is al behoorlijk naar voren bijgesteld. 

Braunlauf zien we al van bovenaf liggen. We dalen af om vervolgens na het dorp weer te klimmen. De N62 waaraan Grufflingen ligt komt in zicht. Op de kruising met deze drukke weg kunnen we kiezen. Of we verlaten hier de route en lopen rechtstreeks naar de auto of we vervolgen de route nog zo'n 2 kilometer en slaan verderop pas af. Het gaat nog zo lekker dat we uiteraard voor optie 2 gaan. Dit geeft ook nog een mooi uitzicht over een weiland voor koeien richting het dorp. 

Om even voor half 5 zitten we weer in de auto. De vertraging van eerder vandaag is helemaal weggewerkt. Ondanks de wat bibberige start, was dit gewoon een heerlijke wandeldag! Het was genieten van de zon en de best afwisselende omgeving. Duidelijk is we op de rand van België lopen. Teksten op borden en aanduidingen staan veelal in het Duits. Er lijken hier meer auto's met een Luxemburgse kentekenplaat te rijden dan met een Belgische. De GR5 nadert dan ook de grens. Nog een etappe rest ons in België, maar die bewaren we voor een volgende trip. 

Al voor 5 uur zitten we weer op de bank in het appartement om onze laatste avond hier in te gaan. Morgen weer aan de wandel, maar dus niet op de GR5. 

• op naar de volgende etappe
• terug naar de vorige etappe, van Stavelot naar Vielsalm
• overzicht van onze GR5 wandelingen 
• onze andere wandelpaden