Westerborkpad van 't Harde naar Wezep

11 maart 2023

start: met de auto in 1:15 uur naar P+R 't Harde/Petra met de trein naar 't Harde

etappe: 17, 13,0 kilometer

kilometers: 14,6

finish: trein vanuit Wezep naar 't Harde, waarvandaan Petra de trein en ik de auto naar huis neem

De vorige wandeling van Petra en mij op het Westerborkpad, het stuk tussen Nunspeet en 't Harde, beslechtten wij op 3 januari. Het was toen een droge, maar beetje grauwe dag. Twee weken later stapte ik met René door een witte sprookjeswereld tijdens ons GR5 avontuur. Wat een mooie ervaring. Hoe vaak gebeurt het nou dat je door een sneeuwwit landschap kan stappen. Toen gisteren dikke vlokken uit de hemel vielen, dacht ik heel even dat dat onze geplande wandeldag van vandaag in het water zou doen vallen. De weersites boden echter hoop. Het zou vandaag gewoon weer ruim boven nul worden, zonnig en droog. 

Vandaar dat ik de auto vanochtend over de dijk Enkhuizen-Lelystad naar 't Harde rijdt. De zon doet het wateroppervlakte van links het Marker- en rechts het IJsselmeer schitteren. Wat een mooie wereld! Op de P+R van 't Harde staat Petra me al op te wachten. Zij is net aangekomen met de trein. Om op de route te geraken moeten we onder de A28 doorsteken. Aan de overkant ligt hier een La Place restaurant. Een mooie gelegenheid om nog even een sanitaire stop te maken en tja, als we daar dan toch zijn kunnen we net zo goed ons startbakkie scoren, toch?! 

Met ogen tot spleetjes geknepen tegen de felle zon maken we de startselfie. Op pad! Een pijl met het prikkeldraadlogo wijst ons het bos in. Bomen zijn nog deels met een laagje sneeuw bedekt. Aan de zonzijde is het weggesmolten. Wat een cadeautje om over witte bospaden te kunnen stappen! De zon zorgt ervoor dat het lijkt alsof duizenden diamantjes ons tegemoet schitteren. Misschien komt het hierdoor dat we pijlen missen, of misschien ontbreken ze, maar opeens beseffen we dat we al een tijdje geen pijl hebben gespot. Rechts van ons klinkt nog steeds het gezoem van de auto's op de A28, dus echt verdwaald zijn we niet. Via het boekje en Google Maps oriënteren we ons. Over slingerpaadjes lopen we naar een asfaltfietspad dat we op de kaart in het boekje zien. Hier belanden we iets eerder dan volgens de route zou moeten. Ach, ook onze route door het bos was prachtig. Bovendien zijn er op dit stuk tussen 't Harde en Wezep geen grote bezienswaardigheden of herdenkingstekens, dus iets gemist hebben we niet. 

Bijna 2 kilometer verder mag het geasfalteerde fietspad weer worden verruild voor zachte bosgrond. We lopen nu in het Hof ter Mullegen. Opnieuw zijn de kale winterbossen met her en der al wat bomen in de knop, versierd met een dun laagje sneeuw. Het open grasland links van ons is bedekt met een wit tapijt. Over een smal pad slingeren we tussen de bomen door. Staand eten we een broodje. De bankjes hier zijn schitterend gelegen, maar we hebben geen zin in natte, koude billen. 

Een mooie tegenstelling tot het wit is de zwarte aarde van een vers omgeploegd veld. De warmte van de zon laat zich gelden en zorgt er voor dat ook de wereld steeds meer zijn gewone kleur terugkrijgt. 

Huizen, meestal boerderijen, kondigen aan dat we weer een dorpje naderen, 't Loo. Wapperende vaandels laten zien dat hier een Landal Park met dezelfde naam als het dorp is gevestigd. Wij lopen er aan voorbij. 

In een volgend bos merken we opnieuw dat de bewegwijzering wel erg summier is. Bospaden herkennen op de kaart of naar aanleiding van de beschrijving is best lastig. Weer gooien we onze padvinderskunsten in de strijd en lopen een door ons bedachte richting op. Het duurt dit keer wel heel lang voor we de herkenbare pijlen weer vinden, maar ook nu lukt het. Even nemen we plaats op een wel droog bankje. Het is duidelijk waarom de sneeuw hier is gesmolten, want zo zittend in het zonnetje is het gewoon warm. Het voorjaar is echt in aantocht! 

Een wat ongezellige weg, wat we overigens al aan de naam hadden kunnen afleiden, de Industrieweg, leidt ons Wezep in. Pas achteraf op de kaart wordt duidelijk dat dit niet het kleine dorp is dat wij vermoeden naar aanleiding van de route die wij lopen. Wij schampen namelijk slechts de zuidkant. Rechtsaf de Stationsweg inslaand, zien we voor ons al de spoorbomen die het station aankondigen. We zijn er. Met blije pas steken we de weg over naar restaurant Zeven Heuvels om iets minder vrolijk even later weer naar het station te lopen. Het restaurant zit bomvol en wegens personeelsgebrek mogen we ook niet plaatsnemen op het terras. Niet leuk, vinden wij. 

De trein naar 't Harde laat niet lang op zich wachten. Hier aangekomen lopen we opnieuw onder de A28 door om dan maar bij La Place onze afsluiter van vandaag te scoren. Vanochtend zagen we al dat in verband met vegaweken alle vegetarische of veganistische gerechten twee voor de prijs van een zijn. Score dus! Niet veel later zitten we, beiden, achter een enorme Vegan Kapsalon. Bij het zien van de hoeveelheid appen we maar even naar huis om te zeggen dat ons avondmaaltje vandaag wel kan worden overgeslagen. 

Teruglopend naar het station praten we over de komende etappes. We gaan maar eens plannen hoe we het resterende deel van dit bijzondere pad gaan indelen. 

• op naar de volgende etappe
• terug naar de vorige etappe, van Nunspeet naar 't Harde
• overzicht van de Westerborkpadwandelingen
• onze andere wandelpaden

Westerborkpad - van Nunspeet naar 't Harde

3-1-2023

start: station Nunspeet, waar Petra met de trein arriveert en ik met de auto die ik gratis parkeer op de naastgelegen P+R

etappe 15: 11,5 kilometer

kilometers: 13,3

finish: met trein in 6 minuten van 't Harde naar Nunspeet

Tot twee keer aan toe gooide de weersvoorspelling roet in het eten wat betreft onze Westerborkpadplannen. In augustus weerhield donder en bliksem ons van de route van Harderwijk naar Nunspeet. Een paar weken geleden was dat een dag vol nattigheid. Beide dagen kregen een andere, ook gezellige, invulling. Maar nu zouden er toch echt weer kilometers worden gemaakt richting Westerbork. Officieel zou dat het stuk tussen Harderwijk en Nunspeet worden. Na even overleg, en even slikken..., besloten we de volgorde van de etappes naar ons eigen hand te zetten. Vandaag stappen we van Nunspeet naar 't Harde. Minder kilometers en voor nu komt dat beter uit. 

Vandaar dat we elkaar om even over tien uur treffen op het station in Nunspeet. Precies als wij starten, besluit de regen dat het wel genoeg is voor vandaag. Het wordt droog. In plaats van rechtstreeks richting bos te gaan, voert de route ons eerst nog even door het plaatsje. Mooi meegenomen, want dan kunnen we hier direct een startbakkie scoren. Dorpsherberg De Roskam is hier een prima plek voor, leuke inrichting en, niet geheel onbelangrijk, lekkere cappuccino met havermelk. 

Een monument ter nagedachtenis aan gevallenen van zowel WWII als die van Nederlands Indië wordt niet overgeslagen door het routeboekje. We lezen de namen en laten onze gedachten even gaan. Een laan met prachtige optrekjes, nou ja, kasten van huizen, brengt ons in het Belvederebos. Altijd fijn om tussen de bomen op zachte bospaden te wandelen. 

Aan de vele campings met vakantiehuisjes die we passeren valt te zien dat het hier zomers een stuk drukker zal zijn. Een aantal van de vakantiecabins kan heel goed doorgaan als woonhuis. Het geraas van de auto's op de A28 vervaagt als we via fraaie bospaden op een open vlakte komen. Op deze zandverstuiving De Haere Doornspijk volgen we witte paadjes die ons over het ruiterpad leiden. Het is een prachtig gebied. Rechts van ons een weids veld met uitgebloeide heide. Aan onze linkerhand de zandduinen met in de verte een bomenrij. Even zwoegen we door het mulle zand om vervolgens weer tussen de bomen te belanden. 

Pas als we de grens van 't Harde bereiken, verruilen we bomen voor huizen. Voor de A28 wijst een routesticker ons de weg naar links. Wij volgen niet. Aan de andere kant van de snelweg ligt het station. Ons doel voor nu. Ruim 13,3 kilometer zijn genoeg voor vandaag. Omdat in de buurt van het station geen gezellig "etappedranktentje" zit, besluiten we opnieuw naar De Roskam te gaan. Hier zaten we vanochtend helemaal prima, dus we gaan gewoon voor ronde twee. Geen slechte keuze, want ik had niet eerder zulk lekkere mosterdsoep. 

de Roskam

• op naar de volgende wandeling van 't Harde naar Wezep
• terug naar de vorige wandeling
• overzicht van onze Westerborkpadwandelingen
• andere wandelpaden

Westerborkpad van Putten naar Harderwijk

 25 juni 2022

start: auto geparkeerd op station Putten. Daar Petra getroffen

finish: station Harderwijk, met trein naar auto

etappe 12

kilometer: 15

Vandaag staat een relatief kort stuk van het Westerborkpad op de planning. We halen de 20 kilometer niet eens. De vorige etappe, van Amersfoort Vathorst naar Putten, was een stuk langer, 22,3km. 

Petra en ik treffen elkaar op het station in Putten. Hier start ons volgende deel van LAW 15. Ondanks dat we langs de weg lopen is het een groene omgeving. Er blijkt een soort rally van Ferrari's te zijn. Regelmatig komt er een exemplaar voorbij toeven, nieuwe en oude modellen door elkaar. 

Voor ons startbakkie hoeven we niet ver te lopen. We hebben kasteel Vanenburg op het oog. Dit prachtige kasteel heeft een donker bladzijde in het verleden. Tijdens de oorlog heeft het gediend als werkkamp voor mensen met een lichte verstandelijke beperking. Monument Sarah, aan de ingang van het kasteel, gedenkt deze tijd. 

Kasteel De Vanenburg

monument Sarah

vijver tegenover De Vanenburg

Wij strijken in de tuin op het terras neer voor een kop koffie. Het is rustig. Op een gezelschap na dat hier heeft overnacht na, zo te zien, een bruiloft, zijn wij de enigen. Het duurt lang voor iemand onze bestelling komt opnemen. Ik informeer binnen dan ook maar even of het sowieso mogelijk is om een kop koffie te krijgen. Dat kan. Zeggen ze. Na het opnemen, wachten we...en wachten... Tot ik weer naar binnenloop om te vragen waar onze cappuccino's blijven. Die blijken klaar te staan. Echter, ze worden nog niet gebracht, want eerst moeten de kopjes van de andere gasten nog gevuld. Uhm...dat wordt koud, dan toch? Er komt geen reactie. Van haar kant dan. Ik vertel dat we toch maar afzien van de koffie. We gaan verder. Zonder koffiefix. Kasteel De Vanenburg, een prachtige locatie, maar op dat moment een service van likmevessie. Gelukkig maakt de omgeving veel goed. 

Via bospaden komen we in de bebouwde kom van Ermelo. In eerste instantie door een wat ongezellig industriegebied. Ermelo is zowel voor Petra als voor mij geen onbekend gebied. Ik heb herinneringen uit een ver verleden. Ik verbaas me over de grootte, of eigenlijk het gebrek eraan, van het station. In mijn herinnering (en dat is die van een heel jonge tiener) had dat behoorlijke afmetingen, maar het is toch echt een klein stationnetje...en het is niet eens 's morgens in de vroegte.

een klein stationnetje

mooie bospaden

Onze gemiste koffiestop halen we in bij een snacktent op het stationsplein. Een softijs met koffie voor mij, een patat met fris voor Petra. En laten we zeggen dat we vandaag niet zo'n geluk hebben met de horeca. Waar het ook aan ligt, het maaltje van Petra valt niet echt goed, merkt zij gaandeweg.

Ermelo wordt verlaten. We steken onder de A28 door naar Harderwijk langs een aansprekend Tiny House Project, de Drielanden. Uiteraard moet met het bewandelen van dit pad even een bezoek worden gebracht aan de Joodse begraafplaats die we passeren. Door de spijlen van het hek schiet ik een foto van de Infanterist, een kunstwerk dat voor de poort van de voormalige Jan van Nassaukazerne staat. 

Joodse begraafplaats

de infanterist

En dan zijn we aanbeland op het eindpunt van deze etappe, het station van Harderwijk. We twijfelen, lopen we nog een stukje het plaatsje in? Pikken we een terras? Of nemen we de trein terug. De opkomende regen zorgt voor een besluit. Onder een parasol doden we de tijd tot een volgende trein met een drankje. Daarna gaan we in sprint naar het perron om niet doorweekt te raken van de inmiddels behoorlijke plens. 

Een dikke vijftien kilometer zijn we verder oostwaarts geraakt. We zijn nog niet op de helft. 

• op naar de volgende etappe, van Harderwijk naar Nunspeet
• terug naar de vorige etappe, van Amersfoort Vathorst naar Putten
• overzicht van onze Westerborkpadetappes
• onze andere wandelpaden

Westerborkpad - van Amersfoort Vathorst via Nijkerk naar Putten

 26 maart 2020

start: auto geparkeerd op Broodheuvel nabij Station Vathorst

etappe: rest van 10 en 11

kilometers: 22,3

weer: zonnig, af en toe fris windje

Het vorige stuk op het Westerborkpad dat Petra en ik precies een maand geleden liepen, heeft ons niet koud gelaten. Met name het deel door Kamp Amersfoort spookte nog regelmatig door ons hoofd. Dat is dan ook het gespreksonderwerp de eerste kilometers op ons vervolg naar Westerbork. 

Station Vathorst is onze ontmoetingsplek. Petra arriveert per trein. Ik heb mijn auto in de wijk grenzend aan het station geparkeerd, vrijwel op dezelfde plek als vorige keer. Al snel na de start bevrijden we ons van de te warme jasjes. Het lange fietspad waar we vorige keer mee eindigden loopt nog een eindje door. De zon doet haar best sombere gedachten die het wandelen van dit pad met zich meebrengt, te verdringen. Samen met bloesem, voorjaarsbloemen en magnolia's, en uiteraard ons gezellige geklets, lukt dat aardig. Vooral als we, eenmaal onder de A28 doorgestoken, over boerenweggetjes wandelen. 

De nieuwbouwwijken van Nijkerk doemen op. Langzaam geraken we in het oude centrum. Hoog tijd voor een bakkie en wat extra vocht. De zonnestralen zijn zo warm, dat er zelfs een plaatsje in de schaduw wordt gezocht. 

Op weg naar het station wandelen we in de voetstappen van de Joden die in 1945 naar Kamp Vught of Westerbork werden gedeporteerd. Destijds woonden nog tientallen Joden in Nijkerk. Iedereen die niet was ondergedoken werd afgevoerd. Vrijwel niemand van hen keerde terug. 

Nog even lopen we door het centrum. Oude en nieuwe wijken wisselen elkaar af. Het lijkt ons leuk wonen hier. Plotseling staan we aan een haventje. Het water van de Arkervaart mondt verderop uit in het Nijkerkernauw. Dat deel mocht ik al afvinken tijdens een etappe van het Zuiderzeepad. Een informatiebord maakt duidelijk dat de route over een voormalige spoorlijn loopt. De Havenlijn, waar eens rails lagen die van het centrum naar de haven liepen, is nu een pad voor voetgangers en fietsers. 

Wij volgen andere, meer beladen, rails, Nijkerk uit. De omgeving wordt landelijk. De lucht trouwens ook. Voor een boerderij met een waslijn vol wapperende kleding in de Tintelersteeg kunnen we een tof gelegen picknickbank niet weerstaan. Even pauzeren we. Aan het einde van hetzelfde weggetje wacht ons het cadeau van vandaag. Hoog boven ons buitelen twee ooievaars. Zijn ze aan het spelen? Is het hofmakerij? Of is het een knokpartij? Een derde ooievaar volgt enige tijd op veilige afstand. Vleugels zoeken. Klepperende vliegen ze keer op keer over. Tegen de staalblauwe lucht is het echt een geweldig schouwspel. 

Voor het eerste dit stuk loopt het pad door een bos. Vlonderbruggetjes leiden ons over slootjes. Het is een fijne afwisseling. Even verderop, na het spoor weer te hebben gekruist, bevinden we ons op Landgoed Oldenaller. Het gelijknamige kasteel zien we niet. Op een van de lanen op dit landgoed vond in 1944 een aanslag plaats op de Oostenrijkse nazi Rauter, het hoofd van de Nederlandse politie. Overigens bleek achteraf dat hij niet in de auto zat. Het gevolg van de wraakactie van deze aanslag komen we later deze etappe tegen.

Asfaltwegen volgen na de zandpaden van het landgoed. Lang lopen we rechtuit over de Hellerweg. Deze leidt ons Putten in. Ook deze plaats heeft een heftig oorlogsverleden. Als wraak op de bovengenoemde aanslag vindt op 2 oktober 1944 een razzia plaats. Vrijwel alle mannen en jongens uit Putten worden bijeen gedreven. 540 Van deze 661 slachtoffers kwamen om het leven. Ter nagedachtenis aan hen wordt 5 jaar later, op 1 oktober 1949 een beeld onthuld. Het vrouwenbeeld, De treurende weduwe, staat gericht op de kerk waar de mannen waren verzameld, een zakdoek in haar hand als teken van verdriet. 

Het centrum van Putten zien we niet. De route slaat af naar het station. We zijn stil. Van de inspanning van de ruim 22 weggestapte kilometers en het thema van het pad. In het zonnetje wachten we op de trein die mij naar de auto en Petra naar huis zal brengen. Het blijft een afschuwelijk mooi pad.

• op naar de volgende etappe, van Putten naar Harderwijk
• terug naar de vorige etappes, van Amersfoort naar Amersfoort Vathorst
• overzicht van de etappes van het Westerborkpad
• onze andere wandelpaden

Westerborkpad van station Amersfoort CS naar station Amersfoort Vathorst

 26 februari 2022

 

start: auto geparkeerd op de Broodheuvel bij Station Vathorst (bedoeling was P+R Coulissen, maar dat was een bouwterrein) met trein in 7 minuten naar station Amersfoort CS

etappe: 9 en een deel van 10

kilometers: 18

weer: droog, zonnetje, in de ochtend fris, 's middags een graad of 8

Je zou zeggen dat we geen mooiere dag hebben kunnen kiezen dan vandaag om weer op pad te gaan. De bestemming, het Westerborkpad en de huidige situatie, de oorlog in Oekraïne, maken echter dat het zowel Petra als mij een dubbel gevoel geeft. Bovendien herbergt juist deze etappe kamp Amersfoort. 

Eerst genieten we nog even van het prachtige weer. Door gezellige straatjes met luxe huizen die  mooi afsteken tegen de staalblauwe lucht, wandelen we naar de rand van de Keistad. De bebouwing laten we achter ons als de route het bos in leidt. Dit is bos Klein Zwitserland. Aan onze ademhaling is te merken dat het hier flink omhoog gaat. Logisch ook, want we zijn in een deel van de Utrechtse Heuvelrug, op de Amersfoortse Berg. 

Aan de andere kant van de N221 bevinden we ons aan de poort van Kamp Amersfoort. Het is stil in het gebied. We zijn de enigen. Het vrolijke geluid van vogels klinkt misplaatst. 47000 Mensen hebben hier vanaf 1941 gevangen gezeten, een mensonterende behandeling ondergaand. Constant het gevaar van een dreigende executie, altijd honger, dwangarbeid en mishandeling. Een groot aantal van hen is doorgevoerd naar vernietigingskampen. Een houten trap laat ons neerdalen in de schietbaan. Hier staat de Stenen Man, een beeld als herinnering aan de slachtoffers van Kamp Amersfoort. Het stelt een man voor staande voor het vuurpeleton. Een van zijn vuisten is gebald als teken van onmacht en ongebroken wil. Het staat op een sokkel met vijf punten. Op elk een vredesduif als representatie van de vijf oorlogsjaren. Het was de plek van een massagraf met 49 slachtoffers. 

Wij lopen weg van het beeld en de fusilladeplaats door de 350 meter lange, door gevangenen uitgegraven geul. We zijn stil. De gebeurtenissen van weleer drukken. Aan het eind van de geul staat een wachttoren, een authentiek overblijfsel. Kansloos was je hier als gevangene. Achter het vrij nieuwe museumgebouw ligt een brak terrein waarvan wij vermoeden dat het de plaats van de barakken van de gevangenen is geweest. 

Bedrukt vervolgen we onze weg. Af en toe komen we een informatiebord tegen met verhalen van wat zich hier heeft afgespeeld. Op de hoek van het gebied staat een prachtige villa, huis te Kalckweg. Alleen het infopaneel geeft aan wat voor horrors zich hier hebben afgespeeld. Dat de kelder is volgestort met beton om alle gruwelijkheden voor eens en altijd te bedekken zegt genoeg. 

Op de nabij gelegen begraafplaats Rusthof zijn enkele slachtoffers van Kamp Amersfoort herbegraven. Ook is hier het Sovjet Ereveld waar 865 slachtoffers uit de voormalige Sovjet Unie hun laatste rustplaats hebben gevonden. 

We schudden de donkere gedachten uit ons hoofd. De omgeving biedt afleiding, bos en zandverstuiving. Op een bankje eten we ons van huis meegebrachte lunch. De perfecte plek om even bij te praten. 

Via een steil viaduct steken we de A28 over. De naam van het bos waarin we zijn beland, laat ons even denken dat we in een film van Lord of the Rings zijn beland, Nimmerdor. Veel dor hout zien we overigens ook inderdaad niet. Langzaam komen we weer in de bebouwing van de stad. De lange Leusderweg voert ons het centrum in. Het is maar goed dat we onze koffie al voor die tijd scoren bij HANA hotcakes. Het is duidelijk dat het gedaan is met alle coronamaatregelen. Het is beredruk. Gelukkig worden we door wat achterafstraatjes geleid. Wat is Amersfoort tof, zeg! De singels, de smalle straatjes met karakteristieke oude gebouwen. Zeker waard om nog eens terug te komen om alles eens rustiger te bekijken en wellicht wat te shoppen. Ook nu loop ik niet met lege handen door. Bij De Nootzaak scoor ik een lp van Depeche Mode. Leuk als cadeautje voor het thuisfront. 

Door De Koppelpoort verlaten we het centrum. En eigenlijk ook direct het leuke deel van deze etappe. Vanaf nu is het vooral doorstappen om kilometers te maken, om het pad aan elkaar te stappen. Langs het spoor lopen we eerst naar station Schothorst en vervolgens naar Vathorst. Met dit laatste stuk komt ons dagtotaal op 18 kilometer. Het was een zonnige dag met af en toe donkere gedachten. 

• op naar de volgende wandeling op het Westerborkpad, van Amersfoort Vathorst naar Putten
• terug naar de vorige wandeling op het Westerborkpad, van Hilversum Sportpark naar Amersfoort
• overzicht van onze Westerborkpadwandelingen
• onze andere wandelpaden

Westerborkpad - van Sportpark Hilversum via Baarn naar Amersfoort

 18 december 2021

het spoor is nooit ver weg langs het Westerborkpad

start: station Sportpark Hilversum, waar ik met de auto heen ben gereden. Petra kwam per trein

finish: station Amersfoort, terug met de trein naar Sportpark Hilversum

kilometers 20,4 (verdeeld over etappe 7 en 8 en wat extra's)

Van Amsterdam naar Amersfoort, dat traject van het Westerborkpad hebben we na vandaag afgestapt. Uiteraard niet op een dag, maar verdeeld over 5 verschillende moment. Vandaag liepen we van station Sportpark Hilversum naar station Amersfoort. 

Het beloofde zonnetje blijft de hele dag verscholen achter een lucht vol mist. Echt veel last hebben we er niet van. Ok, het ziet er een beetje grauw uit, maar het is en blijft droog en ook de temperatuur valt erg mee. 

Grotendeels wandelend langs het spoor is het thema van het pad constant in gedachten. Een lange goederentrein met dichte containers doet ons nog eens extra beseffen in wat voor drama deze spoorrails centraal hebben gestaan. 

De Hilversumse straten doen gezellig aan met de in kerstsfeer verlichte huizen. Wat een leuke optrekjes staan hier. Niet eens echt kasten van huizen, maar erg sfeervolle. Je zou er zo maar kunnen wonen...

De stad uitlopen lukt niet volgens de route van het boekje. Er zijn werkzaamheden in natuurgebied Anna's Hoeve. Sporadisch zien we een sticker. Op gevoel en de kaart komen we bij de A27, waar we de route weer kunnen oppikken. Hier duiken we een prachtig herfstbos in. Het spoor is nooit ver weg. Af en toe steken we het over om even later weer terug te kruisen. Kort verlaten we de route om op een voetgangersspoorbrug op een langskomende trein te wachten. Gedachten dwalen af. 

Baarn is het eind van etappe 7. In De huiskamer van... scoren we een bakkie. Gezeten op twee enorme tronen voelen we ons op de set van Game of Thrones. Stiekem fantaseer ik dat Jon Snow binnen komt wandelen. Met mondkapje. Dat wel uiteraard. 

De volgende etappe voert door woonwijken van Baarn. Ook hier veel gezelligheid. Over een bruggetje verlaten we de bebouwde kom. Kaarsrechte wegen wachten ons. We zagen het al op de kaart. Het plan was om bij Soest af te slaan. Die afslag laten we echter rechts liggen. We gaan door. Nog een paar kilometer stappen we langs het spoor, tot de weg afbuigt. Over landelijke weggetjes vervolgen we onze weg naar Amersfoort. 

De stadsgrens bereiken we na een dikke 17 kilometer. Ook hier weer feestelijke verlichte straten en leuke woonwijken. Twee lange straten, de Platanenlaan en de Soesterweg leiden ons de binnenstad in. Voor het station wordt de GPS op een ruime 20 kilometer gestopt. Ons langste stuk Westerborkpad tot nu toe. Bij een (te) drukke tent voor het station scoren we ons etappedrankje in de vorm van een gin tonic.

Het was weer een mooie wandeldag. 

• op naar de volgende Westerborkpadwandeling, van Amersfoort CS naar Amersfoort Vathorst
• terug naar de vorige Westerborkpadwandeling, van Hilversum naar Sportpark Hilversum
• overzicht van de Westerborkpadwandelingen
• onze andere wandelpaden