Etappe 11 - ten oosten van de Amstel, van het Amstelhotel tot station Bijlmer Arena
19 kilometer
Het was al even geleden dat we een etappe van het Wandelen buiten de binnenstad van Amsterdam liepen. Afgelopen donderdag stond etappe 11, ten oosten van de Amstel, op de planning.
Eigenlijk kijken we gewoon terug op een perfecte dag. Het weer zat aan alle kanten mee. De zon deed haar best voor ons. Geen spatje nattigheid gevoeld. Het gezelschap was top zoals vanouds! En over de route kunnen we ook niets anders zeggen. Wat een fijne combinatie weer van stad, parken en toch ook natuur. Alex Buis en Uitgeverij Gegarandeerd Onregelmatig hebben er echt een mooi pad van gebrouwen.
Vanaf het Amstelhotel lopen we onder de brug door, waar we met de Amsterdam marathon overheen rennen, of in mijn geval tegenop klimmen. Op de Amstel beginnen roeiers hun weekend actief op de rivier. Aanmoedigingen naar elkaar geroepen, dragen ver over het water. Sfeervolle straatjes worden gepasseerd. Helaas zijn de terrasjes nog niet open. Amsterdam blijft gewoon leuk!
Oost laat haar vele gezichten aan ons zien. In de Wibautstraat vallen de kleurrijke schilderingen op de kop van de appartementsgebouwen op. De Transvaalbuurt deed ik al aan tijdens het Westerborkpad. Het buurtje heeft een indrukwekkende geschiedenis. Het park van Frankendael is een stukje jungle middenin de stad. Op de Oosterbegraafplaats ontdekken we
een bijzondere koffiestop tussen de zerken. Dwars door Betondorp loopt de route. Wat een aparte architectuur met de witte, vierkante huizen. Hiervandaan lopen we richting de hoge Rembrandttoren. Aan de Amstel lijkt de zomer begonnen. Wat een gezelligheid! Tot ver onder de A10 volgen wij het water. Voor Ouderkerk aan de Amstel buigen we linksaf richting Amsterdam Zuidoost. Een aantal volkstuincomplexen laat zien dat het ook binnen de stadsgrenzen goed recreëren is.
Na bijna 20 kilometer ploffen we neer op het terras met uitzicht op station Bijlmer Arena. We laten ons de drankjes met hapjes goed smaken.
Etappe 10 - ten westen van de Amstel, vanaf Uilenstede in Amstelveen tot het Amstelhotel
13 kilometer
Op deze wat koude herfstdag staat onze volgende etappe van Wandelen buiten de binnenstad van Amsterdam op de planning. De start ligt bij Uilenstede temidden van hoge flatgebouwen, waarvan er een heel wat jaren geleden gebruikt is voor de opname van de film De lift. Toch lopen we al snel door de blubber te baggeren op een dijkje dat we met wat schapen delen. Via het Amstelpark belanden we bij de Amstel. Deze rivier komen we vandaag nog wat vaker tegen. Voor we de straten van de stad inlopen, wandelen we een rondje over de Nederlandse variant van Pere Lachaise, de begraafplaats Zorgvlied.
Vanaf dan is het echt genieten geblazen. Wat een moois biedt de stad ten westen van de Amstel! De verschillende wijken ademen een totaal andere sfeer. Het statige van de Rivierenbuurt met de prachtige Amsterdamse School-architectuur. De ene straathoek is nog mooier dan de andere. In een van de huizen is een informatiecentrum gevestigd gerund door vrijwilligers. Wij nemen er graag een kijkje om wat meer aan de weet te komen over deze fraaie bouwstijl. In de Diamantenbuurt staan schattige cottages staan, die je niet in een grote stad zou verwachten. Ooit waren deze huisjes door Heinken bedoeld als huisvesting voor de werknemers van de bierbrouwerij. Op de Jozef Israëlkade houden we even halt voor het huis waar Frits Egters door Gerard Reve tot leven werd geschreven. De gezellige Pijp met natuurlijk de altijd drukke Albert Cuyp is ons vandaag iets te bruisend. Wij kiezen dan ook een beetje burgerlijk ongehoorzaam, een alternatieve, rustigere route.
Uiteindelijk zien we het water van de Amstel weer. Het zicht op het aan de overkant gelegen Carré blijft magnifiek. Via de Hogesluis, de prachtig brug over de rivier met uitzicht op het Amstelhotel, lopen we naar onze finish voor vandaag.
De teller staat op een dikke 16 kilometer. Meer dan het in het boekje vermelde aantal. Die extra kilometers zijn te verklaren door een ommetje op Zorgvlied en een flink heen-en-weertje in de Waalstraat om een stukje verleden van een van ons mee te krijgen. Vaak lopen we alleen op de GPS. Vandaag hielden we het boekje constant bij de hand. Van o.a. Berlage, Sarphati, De Klerk, Kramer en Van Gendt hadden we misschien weleens gehoord, nu weten we wat ze voor de hoofdstad hebben betekend.
Nog 3 etappes te gaan. We zijn al aan het denken welke stad we hierna buiten de binnenstad gaan verkennen.
Etappe 1 - van stad naar stilte - van Amsterdam CS naar Liergouw in Durgerdam (niet eind etappe 1)
13 kilometer
Eindelijk is de eerste etappe van dit pad afgestapt. Etappes 2 tot en met 8 waren al afgevinkt. We moesten dus even bijlopen.
Het is niet meer dan logisch dat de start van een pad in en rond Amsterdam, begint bij het Centraal Station. Regelmatig komen we hier aan om de stad in te gaan. De route voert ons echter al in de eerste kilometer over onbekende kades en door niet eerder bewandelde straatjes. De Dijksgracht is zo'n voor ons nieuw stuk. Hippe woonboten liggen aan de kade. Aan de overkant van de gracht is het oude Kattenburg te zien. Plantenbakken zorgen voor een fijn sfeertje in het straatje met aan de ene kant het IJ en aan de andere de verhoogde spoorrails.
zicht op Noord
toegangspoort naar het Java-eiland
Nemo
Bij de Kattenburgerstraat steken we onder het spoor door. Aan de overkant lopen we onder de poort van eht oude pakhuis De Zwijger door de steile, voor fietsers een hele klus, Jan Schaeferbrug op. Kriskras wandelend komen we nu op de verschillende eilanden van het oostelijk havengebied. De voormalige havenfunctie is volledig vervangen door woningbouw. Wat is het toch tof om de combinatie van oude pakhuizen en nieuwbouw te zien. De oude terreinen worden benut. Met behoud van de sfeer van vroeger verrijzen volledig nieuwe woonwijken.
Na het Javaeiland, biedt de kop van het KNSM-eiland een fraai uitzicht over het IJ richting de Oranjesluizen, het doel voor later deze dag. De Pythonbrug zorgt voor de oversteek van Sporenbrug naar het Borneo-eiland. We hebben er niet echt verstand van, maar we snappen dat deze golvende brug met houten treden en op meeuwen lijkende lantaarnpalen een architectuurprijs heeft gewonnen. Onder het wateroppervlak dat hij overbrugt razen auto's door de Piet Heintunnel.
de oude trambaan
prijs winnende brug
Het laatste eiland voor we op het "vasteland" van oost komen, is het Cruquius-eiland. Hier liggen nog de oude tramrails van de wagons die in de haven werden gebruikt. Hippe bedrijfjes hebben hier een plek gevonden. Als jong kind woonde ik in deze buurt, toen nog redelijk afbraakgebied. Het abattoir was hier bijvoorbeeld gehuisvest.
Via Zeeburg komen we in de Indische buurt. Op de plek waar we nu het Flevopark inlopen lag mijn voormalige lagere school. Heel even leidt de route door het groene park. De Amsterdamse brug brengt ons naar de overkant van het Amsterdam Rijnkanaal richting noord. De volgende brug, de Schellingwouderbrug laten we rechts liggen. Over het braakliggende Zeeburgereiland wandelen we naar de Oranjesluizen. Pas als je ervoor staat, ervaar je de enormiteit ervan. Nadeel is dat we even moeten wachten, omdat boten hier voorrang hebben. Maar echt vervelend is dat niet, want er is genoeg te zien.
Nieuwe Diep
Schellingwoude Brug vanaf de sluizen
Aan de overkant ligt het door Amsterdam geconfisqueerde dorpje Schellingwoude. Een klein ommetje, met nog een leuk trekpontje, brengt ons op de dijk richting Durgerdam. Daar komen wij vandaag niet. Voortijdig kappen we deze etappe af, zodat we met de bus weer richting CS kunnen. Maar eerst is het tijd voor een etappedrankje. Landmarkt is daar de perfecte plek voor.
Wandelen buiten de binnenstad van Amsterdam van uitgeverij Gegarandeerd Onregelmatig Etappe 13 - door pioniersbos naar pioniersstad, van Gaasperplas naar IJburg
17 kilometer
Check, het rondje Wandelen buiten de binnenstad van Amsterdam is voltooid. 228 Kilometers zijn weggestapt. Een vijftal etappes liepen we met z'n tweetjes om daarna vergezeld te worden door Korine en Gerard. Burgerlijk ongehoorzaam als we zijn, wat wandelen betreft dan, liepen we de etappes niet in de volgorde van het boekje. Vandaar dat vandaag nummer 13 en niet nummer 14 de afsluiter is.
Bus en metro brengen ons naar metrostation Gaasperplas. Het voormalige Floriadeterrein vormt het decor van de eerste kilometers. Kriskras over smalle paadjes, onder bomenrijen door lijdt de GPS ons richting Diemen. De Gaasp wordt overgestoken. Hier wachten meer bomen in het Diemerbos. De op het informatiebord beloofde wilde dieren laten zich niet aan ons zien.
Bij de Burger King op het Maxisterrein, helaas geen gezellige koffietentjes op deze etappe, scoren we ons etappebakkie. Even lopen we over de Diemerzeedijk die we met fietsers delen. Die geven we vrij baan als wij de Diemervijfhoek binnenlopen. Smalle paadjes overdekt met brandnetels voeren ons naar het water. In de verte gloort Pampus.
Pampus
Weer uit het park, lopen we de dijk verder af. Een gezellige fanfare voorziet ons van een muziekje als we langs het fort bij Diemen wandelen. Rechts zijn de huizen van IJburg opgedoemd. Wij mogen nog even door wat straatjes van deze nieuwste wijk van Amsterdam slenteren voor we na 18 kilometer de GPS stoppen.
Bij een binnenhaventje in de buurt proosten we op het voltooien van dit toffe wandelpad. Het volgende project is al bedacht. Noord-Hollandpad, here we come!
Etappe 12 - Zuidoost - van station Bijlmer Arena tot station Gaasperplas
16 kilometer
Station Bijlmer Arena is het startpunt van etappe 12 door Zuidoost. Om eerlijk te zijn hebben we geen hoge verwachtingen van dit stukje Amsterdam. Deze wijk had in mijn jonge jaren niet echt een goede naam. Dit werd niet al te lang geleden nog eens bevestigd toen ik het boek Wees onzichtbaar van Murat Isik las. Echt bekend, helaas niet op een fijne manier, werd de Bijlmer natuurlijk door de vliegtuigramp. Het monument ter herdenking daarvan mag in een route door deze week uiteraard niet ontbreken.
Maar we starten in de drukte, hoewel echt druk is het op deze zondagochtend nog niet, van winkelcentrum Amsterdamse Poort. Hier scoren we direct ons startbakkie op het terras bij Coffee Fellows. Alles ademt een multiculturele sfeer, de muurschilderingen, restaurantjes met een exotische menukaart, monumenten. Duidelijk is dat de Bijlmermeer niet alleen uit de verwachte flatgebouwen bestaat. de F-buurt en Ganzenhoef heeft veel laagbouw. Alle wijken zijn verbonden door stroken groen.
De enorme flats staan er nog wel degelijk. Verbonden door binnenstraten lijken het op zichzelf staande dorpen. Tussen de bouwwerken ook hier overal groene parken. Groepjes mensen hebben het gezellig. Draaien muziek. Barbecuen gezeten op een van de vele bankjes. Een extra ruim stuk groen ligt nu op de plek waar eens de flats Groeneveen en Klein-Kruitberg stonden. Op 4 oktober 1992 kwam hier een El Al vliegtuig naar beneden en boorde zich in de flats. "De boom die alles zag" vormt het middelpunt van het monument. Om de boom ligt een mozaïek van tegels beschilderd door betrokkenen, nabestaanden en kinderen van basisscholen uit de buurt. Een muur met uitspraken van van mensen die de ramp van dichtbij hebben meegemaakt zorgt voor een kippenvel moment. In gedachten gaan we terug. We zijn er stil van.
Even verderop ligt een andere open ruimte met een vrolijkere bestemming. Het is het Nelson Mandelapark waar elk jaar het Kwakufestival wordt gehouden. Over vlonders door een natuurgebied komen we in Holendrecht. Nu laten we de bebouwing achter ons. Het is zelfs even flink door de bagger lopen door natuurpark Gaasperzoom. Langzaamaan wandelen we richting de Gaasperplas. Er wordt volop geprofiteerd van het prachtige weer. Mensen liggen in en aan het water. Met het water aan onze rechterhand ronden we een deel van de plas.
Voor we het voormalige Floriadeterrein op wandelen, geeft de GPS aan dat we het einde van deze etappe hebben bereikt. Het is hier niet echt een druk bebouwd gebied, maar alles wat we nodig hebben is voor handen, een metrostation en een hotel. Bij laatstgenoemde ploffen we op het terras neer voor ons etappedrankje en een wat late lunch.
De vooraf als saai bestempelde etappe is afgestapt. Het was verrassend afwisselend en eigenlijk gewoon weer een heel toffe wandeldag. Echt leuk om ook deze minder toeristische wijken van Amsterdam te leren kennen.
Etappe 9 - Amsterdamse bos en Amstelveense parken vanaf station Zuid naar Uilenstede
22 kilometer
Ruim zeven maanden geleden zetten we onze laatste voetstappen samen met Korine en Gerard op de wandelpaden in en buiten de binnenstad van Amsterdam. Hoog tijd dus weer. De niet zo heel gunstige weersvoorspelling laten we dan ook geen roet in het eten gooien. Gewapend met plu's of diep weggedoken in de capuchon van een regenjack kunnen we de buien wel aan. Die laatste keer eindigden we bij station Zuid. Hier ligt vandaag dan ook weer ons beginpunt.
Zuidas
altijd leuk
daar gaan we weer
Nog maar net hebben we het station verlaten of dikke druppels proberen ons al van gedachte te laten veranderen. Wij gaan stug door. Terecht ook, want de buien zijn steeds maar van korte duur. Fietspaden door Buitenveldert leiden ons naar het Amsterdamse bos, waar we de komende kilometers door zullen banjeren. Het asfalt laten we achter ons. Het bos laat al direct meerdere gezichten zien. Bomen, de Bosbaan, maar ook uitgestrekte weides waar koeien grazen. Glibberend en glijdend lopen we over een modderpad langs de Nieuwe Meer. Gelukkig checken ze bij boerderij Meerzicht alleen op coronaklachten en niet op modder. Terwijl wij genieten van warme koffie met lekkers barst buiten een ware hoosbui los. Dat is nog wat anders dan het gestage gespetter. Wij zitten mooi droog.
bagger
koffie met....
Dan is het een aantal kilometers dwalen door het bos. Het voelt geen moment hetzelfde aan, velden met Schotse hooglanders, kronkelpaadjes, weiden vol bagger, lanen met hoge bomen, een bloesempark met een afgesloten bamboebrug en een mooi stuk langs de Grote Poel met uitzicht op het aan de overkant gelegen Amstelveen. Het is een pracht. We vervelen ons geen moment. Echt lang droog blijft het niet. Steeds weer vinden de druppels ons. Ook daarom vinden we het geenszins vervelend als we na ruim 16 kilometer bij Station Amstelveen voor de deur staan. Dit toffe restaurant heeft ook nog eens een plekkie voor ons viertjes.
Met gevulde buiken lopen we Amstelveen verder in. Het is leuk om als afwisseling op het vele groen in het Amsterdamse bos even door de bebouwing te lopen, vooral door het oude centrum. Toch hebben we niet definitief afscheid genomen van planten en bomen. Na het verlaten van het dorp lopen we namelijk vrijwel tot de finish park in en uit. Regelmatig kruisen we de rails van een oud trammetje. Als dat langs komt tringelen, moet er uiteraard even een foto worden geschoten.
Bij Uilenstede ligt na ruim 22 kilometer het einde van etappe 9. Vooraf dachten we dat deze een beetje eentonig zou kunnen zijn door het vele groen van bos en parken. Nu we de kilometers hebben weggestapt, kunnen we zeggen dat dit absoluut niet het geval is. Het was weer een mooi stuk buiten Amsterdam. Bovendien waren de weergoden ons, ondanks af en toe een buitje, nog eens redelijk goed gezind ook.
Nog 5 kilometer van etappe 1 - van stad naar stilte - vanaf Liergouw in Durgerdam en etappe 2 - landelijk Noord tot aan de Beemsterstraat
5 + 20 kilometer
De titel van dit bericht is anders dan in de planning lag. Hier zou namelijk de titel van etappe 9, Amsterdamse bos en Amstelveense parken, moeten staan. Die we dan gelopen zouden hebben met wandelmaatjes Korine en Gerard. Helaas ontvingen we vanochtend vroeg een appje dat maakte dat de dag anders dan gepland zou verlopen.
Even was er nog twijfel. Zullen we nog even een tukkie doen? Gaan we met z'n tweetjes? Zullen we dan nu etappe 9, om hetzelfde getal maar aan te houden, van het Waterliniepad lopen? Of gaan we voor een van de eerder geskipte etappes van Buiten de binnenstad van Amsterdam, 1 of 2? Het probleem met die etappes is namelijk dat het einde van 1, en dus de start van 2, op zondagen nogal moeilijk bereikbaar zijn met het openbaar vervoer. Toevallig bedacht ik eerder deze week DE oplossing voor dat probleem. Etappe 1 korten we in tot Landmarkt op de Schellingwouderdijk. Dat is direct een mooie gelegenheid om daar te lunchen of een bakkie te doen. Dat houdt in dat de volgende etappe, door landelijk noord, iets langer wordt, zo'n 5 kilometer.
Die laatste optie wordt het vandaag, om precies te zijn de verlengde 2e etappe. Om even voor negenen stappen we op de dezelfde trein die we anders zouden hebben genomen. Op het Centraal is de bedoeling dat we tram 26 nemen om daarna over te stappen voor 1 halte op bus 37 tot de Liergouw. Op een of andere manier lopen we de tramhalte straal voorbij. Als we zoekend rondkijken zien we de tram naar de eindhalte, (oh, daar is het dus) rijden. Wij zetten een sprintje in. De route is nog niet begonnen, maar er staan al aardig wat voetstappen, inclusief verhoogde hartslag, op onze Garminhorloges. Poeh hee.
Op de Liergouw slaat het idyllische, witte kerkje dat even verderop aan de Schellingwouderdijk ligt tien keer op het moment dat wij naar ons startpunt lopen. Het vaste ritueel volgt, veters strikken, een startselfie, de route opzoeken en onverwacht moeten we toch nog even smeren met zonnebrand. Dan kunnen we. Met het water aan de rechterhand lopen we noordwaarts.
Van stad naar stilte is de titel van etappe 1. Met uitzondering van de A10 en de Zeeburgertunnel lopen wij eigenlijk al direct in de stilte. Langs de dijk naar Durgerdam passeert een enkele auto, hele fietspelotons en behoorlijk wat hardlopers, verder is het rustig. In het dorpje onder de rook van Amsterdam wordt het goede leven geleefd. Meerdere bewoners genieten van de zonnige zondagochtend voor hun pastelkleurig huis. Sommigen in stilte met een kop koffie en de blik over het water naar de overkant of verdiept in een krant. Anderen genieten van een ontbijt op de stoep voor hun huis. Het geeft een heerlijk sereen sfeertje.
Durgerdam
Volgend dorpje is Ransdorp. Al van verre is de karakteristieke stompe toren te zien. De zon verlicht de witte huizen. De donkere wolken maken dat ze bijna licht lijken te geven. Na ruim 5 kilometer lopen we het dorp in. Einde van de eerste etappe. René klikt door naar het vervolg. Pauze houden doen we nog niet. Daarvoor hebben we het Schoolhuis in Holysloot op het oog.
De route tussen de twee dorpen staat in het teken van vogels. Op een smal fietspad heeft rechts in de berm een (grote) zwaan een plekje gevonden. Dat hij ons niet echt fijn gezelschap vindt, maakt hij meer dan duidelijk door boos naar ons te blazen. Zo ver mogelijk naar rechts passeren we het imposante beest. Langs de weg zien we een aantal auto's geparkeerd staan. In het gras staan mensen over het weiland te turen, sommigen met verrekijkers en door grote lenzen. We speuren de horizon even af, maar kunnen niets ontdekken. Bij de koffie in het Schoolhuis horen we dat hier in de buurt een Steppekiekendief gespot zou zijn.
Koffie vinden wij belangrijker dan een Kiekendief. We zijn dan ook blij als er, ondanks de volle parkeerplaats, plek is in het enige restaurant dat Holysloot rijk is. Het is in ieder geval open. Dat was anders toen ik hier vorige keer was tijdens een etappe van het Zuiderzeepad.
Het Schoolhuis
De koffie met worteltaart zorgt voor brandstof voor het volgende stuk. Dat blijken we wel nodig te hebben. Eerst volgt nog een stuk verhard door het dorpje met opnieuw leuke, kleurige huizen. Daarna is het afgelopen met de klinkers. Een hek is de poort tot nat gras. Dit stuk loopt over particulier terrein. We banen ons een weg door verschillende weilanden over een smal stuk afgeschermd door een draad van de grazende koeien langs een sloot. Kikkers springen verstoord in het water als wij langsstruinen. Via smalle, gammele bruggetjes lopen we van het ene naar het andere weiland. Wat een rust! In de verte zien we de dijk langs het Markermeer liggen. Daar moeten we heen. Tot het laatste stuk redden we het redelijk ongeschonden. Dan wacht ons een soort bos van riet. We duiken de rietbush in. Het pad is nog nauwelijks zichtbaar. Wat zijn we blij met onze lange broek en shirt. De blik constant op de grond gericht om nog maar enigszins te zien waar we heen moeten. We glibberen voort. Het heeft wel wat! Dat vinden we vooral als we weer vaste grond onder onze voeten hebben.
Eigenlijk zouden we vanaf hier bovenop de dijk naar Uitdam moeten lopen. Deze is echter afgesloten in verband met werkzaamheden. Op de verharde weg kunnen we nu even vaart maken. Van het Zuiderzeepadavontuur weet ik dat de "achtertuinen" van de huizen aan de dijk bijzonder zijn. Vandaar dat we voor het bord met de plaatsnaam de dijk toch opklimmen. We lopen nu achter de huizen langs. Wat een prachtplek om te wonen!
leuke optrekjes in Uitdam
Na Uitdam kunnen we ook even flink gas geven. Tot Broek in Waterland lopen we verhard. De omgeving is nog steeds prachtig. We zien een biddende valk. Regelmatig vliegen zwaluwen over. In de verte constant de hoge gebouwen van Amsterdam Noord en zelfs de skyline van Oost is te zien.
Op weg naar Broek in Waterland
Constant worden we omgeven door donkere wolken. Het zorgt voor een prachtig schouwspel. Links en rechts zien we zuilen van water naar beneden komen. Elk moment verwachten ook wij druppels te voelen. Op een paar spatjes na blijft het echter bij dreiging. Even voorbij het plaatsje worden we van het fietspad afgeleid. In de commentaren op deze etappe op de site van Wandelzoekpagina heb ik gelezen dat om weer op het fietspad te komen een sloot overgestoken moet worden. Dat schijnt niet zonder nat pak te lukken. Na een ruime kilometer slaan we rechtsaf naar het bewuste fietspad. We zien een waterbak. Oh, oh....en dan zien we de stapstenen in het water. Dat gaat lukken! Zonder nat pak.
Aan de horizon worden de flats van noord steeds groter. Voor we het platteland verlaten, heeft de route nog een dorpje in petto, Zunderdorp. Dit, en dat geldt voor meer delen van de route, kennen we van de hardloopwedstrijd de 30 van Amsterdam Noord. Dan lopen we daar rap voorbij. Nu kunnen we meer genieten van de sfeer. Ook hier een kerkje, kleurige huizen en een leuk beeld van een visser.
Na het dorp wacht de stad. Nog even een stuk langs een ietwat drukke weg. Langs de golfbaan en voetbalvelden lopen we de A10 onderdoor. Je zou verwachten dat hier de bebouwing direct begint. Toch lopen we de allerlaatste kilometer nog door een park achter de flats gelegen. We steken de IJdoornlaan onderdoor. Op het fietspad hier heeft mijn vroegere versie heel wat meters afgelegd richting school of vriendinnen. Richting bushalte lopen we in onze eigen voetstappen die we hier hebben achtergelaten tijdens de 3e etappe
Op de IJdoornlaan zien we bus 37 aankomen. We eindigen de dag zoals deze begon met een sprintje. Helaas tevergeefs, want voor we in kunnen stappen, moet ik nog op zoek naar mijn mondkapje. De bus rijdt zonder ons weg. Dat geeft ons mooi de kans om de etappe netjes af te sluiten. Dat wil zeggen, tot we het finishmuziekje van de GPS horen. Wat een prachtwandeldagje weer. Natuurlijk jammer dat het een dag voor 2 werd in plaats van voor 4. Maar..iets van vat en niet verzuren...
