Pelgrimspad van Knegsel naar Heeze

3 maart 2024

start: vanuit ons Vrienden op de Fiets-adres in Knegsel

etappe: restant 3 en geheel 4 volgens boekje Wandelnet

kilometers:

Poeh, dat was een enerverende dag. Extra fijn dat we met de trein reizen, want dat is fijn bijkomen. 

De dag begint rustig. De wekker zingt ons om 7.00 uur wakker. Aangekleed en de rugzakken weer ingepakt, zitten we om 8.00 uur aan het ontbijt. Een uurtje later kunnen we op pad. Wat een toffe stek was dit weer.

Het vergt een ruime kilometer om weer op de route te komen. Terwijl we de startselfie schieten, vallen regendruppels op ons hoofd. Maar dat was niet de afspraak! Volgens de weersites zou het vandaag namelijk droog blijven. De A67 overstekend bereiken we Steensel. Een Mariakapelletje verwelkomt ons. Zompige bospaden en kaarsrechte geasfalteerde fietspaden voeren ons naar Riethoven. De jassen kunnen uit. Het is gestopt met regenen. Bovendien is het gewoon warm. Na Riethoven lopen we meer bossen tegemoet. Hier loopt het Pelgrimspad even gelijk op met het Grenslandpad. We zullen hier dus nog eens komen. 

Net nadat René heeft geopperd dat hij wel toe is aan een bakkie, lopen we over een camping langs restaurant De Volmolen. De speciaal voor hen gebakken vlaai smaakt dikke prima bij onze cappuccino's. Na een blik te hebben geworpen op het aan de overkant gelegen waterrad in de Dommel, mogen we een stuk verhard stappen.

Het gehucht Loon bestaat uit slechts enkele huizen, maar die zijn dan wel allemaal monumentaal. Het zijn oude langgevelboerderijen, die nu tot mooie woonhuizen zijn omgetoverd. Het geeft het centrale plein, de Brink, een mooi aanzicht. 

Op de een of andere manier vinden de routemakers, of beter vonden, want er schijnt een routewijziging te zijn gepland, het belangrijk om Valkenswaard aan te tikken. In een rechte lijn lopen we hiernaartoe om na een scherpe bocht direct in net zo'n rechte lijn weer terug te gaan. Op Strava vormen onze lijnen een scherpe V. 

En dan begint het avontuur pas echt. Tegenover restaurant Treeswijkhoeve verlaten we het asfalt. Mooie bospaden wachten. Het valt best mee met de modder. Denken we. Een laan, waar stapels vers gezaagde boomstammen liggen, mondt uit in een ware modderpoel. Vrachtwagens hebben door achterlaten van diepe sporen de paden hier onbegaanbaar gemaakt. Meerdere keren banen we ons een weg door het bos om de zuigende blubber te ontwijken. Na het riviertje Tongelreep hebben we het gehad. Het is nog zo'n 5 kilometer tot Heeze. Het worden lange kilometers. Het pad is meerdere keren verdwenen onder een enorme laag water. Geen doorkomen aan. We zoeken ons een weg en moeten af en toe acrobatische capriolen uithalen om geen nat pak te halen.

De laatste kilometers tot Heeze kiezen we eieren voor ons geld en volgen een verharde weg. Moe, maar dik voldaan, stappen we in Heeze even voor half 4 op de trein naar huis.

• op naar de volgende etappe, van Heeze naar Maarheeze
• terug naar de vorige etappe, van Middelbeers naar Knegsel
• overzicht van onze Pelgrimspadwandelingen
• onze andere wandelpaden

Pelgrimspad - van Middelbeers naar Knegsel

2 maart 2024

start: met 2 treinen en 3 bussen in 3 uur naar halte Hertog Janstraat in Middelbeers

Twee weken geleden stapten we op het Pelgrimspad in 3 dagen van Weert naar Sittard met 2 fijne overnachtingen bij BnB Maasvallei. Het stuk tussen Middelbeers en Weert lag nog braak. Daar hebben we vandaag iets aan gedaan. We stapten van Middelbeers naar Knegsel. 

Om aan de start te geraken vertrouwen we dit keer volledig op het OV. En dat vertrouwen was terecht. Ok, het was een reis van maar liefst 3 uur, maar om 12.00 uur staan we in de Hertog Janstraat in Middelbeers. Voor we de GPS'en aandrukken, strijken we neer in het hippe Grandcafé De Beerze voor een heerlijke lunch. Met, zelfs een beetje te, volle buiken beginnen we om 13.00 uur aan de route. In Middelbeers staan erg leuke optrekjes. Het zijn vooral oudere woningen die zijn gerenoveerd en gerestaureerd. Het zorgt voor een fijne sfeer. Vlak voor we het plaatsje verlaten, zien we ons eerste lammetje van dit jaar. De lente is begonnen. Dat blijkt overigens ook uit de temperatuur. 

De route voert ons het bos in. Tenminste...uhm, moeten we over dat pad? Nee toch? Het staat echt volledig blank. Dat wordt plonzen. En dat is niet de enige keer vandaag. Ach, het maakt het extra avontuurlijk. Regelmatig maken we een ruime omtrekkende beweging om niet te hoeven zwemmen. Als dat niet mogelijk is, maken we gebruik van boomstammen in het water om enigszins droge voeten te houden. Dat lukt wonderbaarlijk. 

Over de Landschotse Heide ronden we het Kromven. Meer bossen brengen ons in Vessem, een ware pelgrimsplaats. Bij de Pelgrimshoeve twijfelen we of we nog een bakkie doen. Het lijkt er echter op dat de minimumleeftijd vandaag zeker 80+ is, dus we houden het bij een blik door de ramen. Ook de even verderop gelegen Pelgrimsherberg laten we links liggen. 

We vervolgen onze weg naar Knegsel, onze finishplaats vandaag. Meer modderpaden door bossen wachten op ons. De zon zorgt af en toe voor prachtige spiegeling in de plassen. Meerdere keren passeren we vandaag grote stallen, waar niet echt een bloemetjesaroma uit opstijgt. In dit gebied zien we naast de stallen ook veel tuinbouw. De grond hier lijkt geschikt voor coniferen, want daar zien we velden vol van. 

Om bij ons overnachtingsstekkie van Vrienden op de Fiets te komen, moeten we even van de route af. Het is altijd afwachten in wat voor onderkomen we terecht komen via deze organisatie. Nou, vandaag zijn we weer bofferds. Het is een heel huis met alles erop en eraan. Lekker bijkomen om morgen een lange etappe van bijna 30 kilometer naar Heeze af te tikken. 

• op naar de volgende etappe, van Knegsel naar Heeze
• terug naar de officiële vorige etappe, van Haaren naar Middelbeers
• terug naar de door ons gestapte vorige etappe, van Ell naar Maaseik
• overzicht van onze wandelingen op het Pelgrimspad
• onze andere wandelpaden

Pelgrimspad van Vught naar 's Hertogenbosch

27 januari 2023

start: parkeerplaats De IJzeren Man in Vught, vanaf daar gestart

finish: vanaf station 's Hertogenbosch bus(je) naar Vught parkeerplaats

etappe Wandelnet:

kilometers:

Vanochtend verlieten we met een beetje pijn in het hart het Witte Huisje van B&B Hoeve De Witte Gans. Wat was dit een fijn weekje. De witte wereld maakte alles extra mooi, niet alleen op de wandelingen van de GR5, maar ook tijdens de knooppuntroutes die we in de buurt van het huisje stapten. Maar het weekje vrij zit er weer op. Normaal lopen we op een reisdag een beetje met onze ziel onder de arm. Origineel was het plan om een dagje naar Maastricht te gaan. Echter, in heel Nederland zou het droog blijven, met uitzondering...tada...Maastricht. Dus snel een plan B bedacht. 

Van het Pelgrimspad hoeven we nog maar 9 kilometer om boekje 1 te voltooien, van de IJzeren Man bij Vught naar het station in 's Hertogenbosch. Een mooi stukje om te stappen op deze "verloren" dag. Op naar Vught dus. Dit keer parkeren we namelijk bij de start. Hier is ruimte te over en het is gratis. 

Duidelijk is dat we de sneeuw nu definitief achter ons hebben gelaten. In deze omgeving is er nog nauwelijks wit te ontdekken. Via het water van de recreatieplas belanden we op de bospaden van het terrein van Kamp Vught. Af en toe zien we verwijsborden naar de drama's die zich hier hebben afgespeeld. Hoe interessant en belangrijk ook, ons hoofd staat er niet echt naar om het museum te bezoeken. Wellicht komt dat nog een andere keer. Het is overigens een prachtig gebied. Bizar wat voor verleden het herbergt. 

Doorstiefelend mogen we bijna 2 kilometer langs een kanaal te lopen. De route buigt af naar het voormalige fort Isabella. De soldatenregimenten van weleer hebben plaatsgemaakt voor gezinnen studenten en hippe (horeca)bedrijfjes. Het ziet er allemaal mooi en uitnodigend uit. 

En dan is daar de stad 's Hertogenbosch. Met zicht op de weidse Bossche Broek lopen we enige tijd langs het water dat om de oude binnenstap voert. De finish van het eerste boekje van LAW 7 ligt bij het station. Dat houdt in dat we het centrum in gaan. Wat is dat gezellig! Helaas zitten de meeste eettentjes vol. Echt heel erg vinden we dat overigens niet, want we hebben een ander doel. Over het plein van de enorme Sint Jan lopen we kriskras door smalle straatjes met mooie panden. Deze stad verdient een langer bezoek. Voor nu is het station in zicht. Maar, wij houden nog even pauze. Want moet het afsluiten van een boekje van een LAW niet in stijl worden gevierd? En wat is er dan beter dan dat te doen met een Bossche Bol bij de enige echte bakker Jan de Groot?! Trouwens, we hebben eigenlijk helemaal geen excuus nodig om hier neer te ploffen. 

Met nog wat lekkers voor thuis voor de Ollie-sitters, zitten we even later in de bus op weg naar Vught. Nu kunnen we echt huiswaarts. Wat een goede invulling van deze laatste dag van de extra week vakantie. Het is trouwens nooit erg om weer naar huis te gaan. Daar wacht mijn zwarte kattenman. 

Pelgrimspad van Maarheeze naar Weert

31 maart 2024

start: vanaf B&B De Zwaantjes in Someren in 20 minuten naar Geurtsvenweg in Weert. Hiervandaan bus 11 in 27 minuten naar station Maarheeze

kilometers: inclusief aanlooproute (2,2 kilometer) 17,7

etappe via Wandelnet: LAW 7-2 etappe 6

kilometers van pad: 14,7

Het is verbazingwekkend hoe goed onze lijven voelen na de dikke dertiger van gisteren. Eigenlijk hebben we geen centje pijn. We staan zelfs fris en fruitig op. Daar heeft de goede nachtrust in de stille B&B De Zwaantjes ongetwijfeld aan bijgedragen. Het Paasontbijt, oh ja, het is eerste Paasdag, zorgt voor voldoende energie voor weer een stapdag. Omdat vannacht de klok een uur vooruit is gegaan in verband met de zomertijd ontbijten we vrij laat, pas om 9.00 uur. Zo'n anderhalf uur later trekken we het hek van de B&B weer achter ons dicht. Een prima adres om als uitvalsbasis te dienen voor het Pelgrimspad! We hebben een beetje bijzondere dag voor de boeg, het is ons laatste stuk Pelgrimspad. 

Ruimschoots op tijd parkeren we de auto bij het terrein van de IJzeren Man in Weert. Bus 11 rijdt op schema. Dat houdt in dat we even voor 12.00 uur op het station van Maarheeze onze schoenen veteren. Een ding weten we zeker, we volgen niet de route van gisteren om weer op het Pelgrimspad te komen. Dat was echt mijl op zeven. In plaats daarvan vinden we een kortere en best leuke weg. 

Vanaf het punt dat we de etappe weer hebben opgepikt, wandelen we over bospaden om te beginnen in het Weerterbos. Het is iets kouder dan gisteren, maar toch verdwijnen ook vandaag de jassen weer snel in de rugtassen. Al kletsend lopen we zo'n beetje op de grens tussen Noord-Brabant en Limburg. Op een bankje zitten de 4 mede-Pelgrimpadstappers die we gisteren ook tegenkwamen. Al groetend passeren we hen. Onze route lopen we grotendeels op de GPS, geholpen door de wit-rode markeringen. Het boekje lezen we ter informatie, soms vooraf, soms achteraf. Ook voor het stuk van vandaag heb ik bekeken wat we zoal tegenkomen. Interessant lijkt het monument van een grenskerk. Halverwege de 17e eeuw was het katholieke geloof volledig in de ban in Noord-Brabant. Mensen die toch ter kerk wilden gaan, moesten uitwijken naar schuilkerken. Hier op de grens met Limburg staat een monument ter herinnering aan een grenskerk. Best interessant voor een stop, denk ik tijdens het lezen. Maar ja, al pratend lopen we het gedenkteken straal voorbij. Pas op de hoek van het pad zien we een richtingsbord ons terugverwijzen. Nou, dat is toch iets te gek. Helaas dus maar. 

Meer bomen volgen. De overstroomde paden van gisteren blijven grotendeels achterwege. Heel soms moeten we een klein ommetje maken of baggeren we ons een weg door de ondiepe plassen. Het is allemaal goed te doen. Bij een open plek in het bos doemt een soort van kinderboerderij op. Achter een omheining delen mini-kangaroos, we vermoeden dat het wallabies zijn, een veld met kraanvogels en ooievaars. Het hoort bij Fiets- en Wandelcafé Peerkesbosch. Op de site van Wandelnet staat een recensie dat dit een stop meer dan waard is. Bovendien komen er wat druppels uit de donkere wolken, dus dit is een mooi moment voor een verlate lunch. 

We zijn nu bijna op de helft. Over een viaduct kruisen we de A2. Vanaf boven zien we afslag Weert-Noord liggen. Leuk, want elke keer als we nu zuidwaarts rijden en dit punt passeren, denken we even aan deze wandeldag. De bossen maken plaats voor een zand-heidegebied. Het is een fijne afwisseling. Aan onze linkerhand zien we de bungalows van vakantiepark Weerterbergen liggen. Beiden zijn we hier lang geleden eens geweest. Aan de huisjes te zien hebben deze, in ieder geval aan de buitenkant, sindsdien geen upgrade gehad. 

En dan zit het laatste stukje natuur van het Pelgrimspad er voor ons op. Via een parkeerplaats komen we in een ongezellig industriegebied. Een rechte weg voert ons naar de Zuid-Willemsvaart. In de verte zien we ons eindpunt voor vandaag en voor ons van het hele Pelgrimspad al liggen. We hebben het ook wel een beetje gehad. De 31 kilometers van gisteren hebben er toch wel ingehakt. Onze voeten voelen moe. Nog even schieten we wat foto's bij Sluis 16. Aan de overkant bij de ingang van de parkeerplaats van de IJzeren Man tringelen de GPS'en voor de laatste keer voor dit pad. Het zit erop. Inclusief alle ommetjes, aan- en uitlopen en verkeerd lopen zijn we in 570 kilometer van Amsterdam naar Visé gestapt. Terugkijken doen we in een aparte blog. Het was in ieder geval weer een mooie wandelervaring. 

Gelukkig vallen we niet in een wandelgat. We hebben nog genoeg lopende projecten. 

• terug naar de vorige wandeling op het Pelgrimspad, van Heeze naar Maarheeze
• op naar de volgende officiële wandeling op het Pelgrimspad, van Weert naar Ell
• overzicht van onze Pelgrimspadwandelingen
• onze andere wandelpaden

Pelgrimspad van Heeze naar Maarheeze

 30 maart 2024

Start: auto in 2 uur naar P+R Maarheeze, trein naar Heeze in 6 minuten

Etappe 5 boekje 2 Pelgrimspad: 26,7 kilometer
Gestapte kilometers (inclusief uitlooproute naar Maarheeze station): 31

Ons laatste weekend op het Pelgrimspad start vroeg. Het wordt namelijk een lange etappe vandaag. Het stuk tussen Heeze en Maarheeze telt 26,7 kilometers. En dan zijn we er nog niet, want dan moeten er nog 2 kilometer worden afgelegd naar de P+R bij het station van Maarheeze waar we de auto achterlaten. Dus, om 7.30 uur rijden we richting het zuiden. Ongeveer tweeëneenhalf uur later, om 9.56 uur, zitten we in de trein naar Heeze. Het is maar een ritje van 6 minuten. Je zou ons bijna voor gek verklaren als je bedenkt dat het stuk terug naar de auto bijna 30 kilometer bedraagt.

Het station van Heeze herkennen we nog van onze wandeling van 3 maart toen we hier eindigden. Toen stonden de bloesembomen nog niet zo mooi in bloei. Het biedt een mooie achtergrond voor onze startselfie. De eerste kilometers lopen door het plaatsje. Omdat we weten dat we tijdens het stuk van vandaag geen horeca tegenkomen, besluiten we, ook al zijn we maar net aan de wandel, bij De Zwaan in Heeze ons startbakkie te scoren. Het is een prima plek! Niet alleen hebben ze havermelk voor in de cappuccino, geen must, wel een pré, maar ook staat er appel-kaneel-meringue op de kaart. Wij, en dan vooral ik, zijn blij.

Maar dan moeten we toch echt op pad. Er wachten nog heel wat kilometers. Aan de westkant verlaten we het plaatsje. Kasteel Heeze wordt gepasseerd. De weerspiegeling in het water zorgt voor een mooi plaatje. Die spiegelingen in water zullen we vandaag vaker zien. Dan niet in de Sterkselsche Aa waaraan het kasteel ligt, maar gewoon in het water op de ondergelopen paden.

Tot een kilometer of 14 lopen we over de Strabrechtse Heide. Het is een prachtgebied. Uitgestrekte heidevelden zo ver het oog kan zien. Met uitzondering van wat andere (Pelgrimspad?)wandelaars en fietsers is het rustig. Met uitzondering van onze ademhaling, het geschuur van onze kleding, zijn het alleen vogels die we horen zingen. Stiekem denken we dat de paden best goed begaanbaar zijn. Ja, dat is jinxen natuurlijk. In eerste instantie komen we wat plassen tegen die het pad volledig bedenken. Via een omweggetje over de heide houden we (redelijk) droge voeten. Dan wordt de uitdaging wat spannender. De omweggetjes zijn ook volledig ondergelopen. Dat wordt plonzen. Splashend springen we van pol naar pol. Ik ben gelukkig en houd droge voeten, maar René loopt te soppen in zijn schoenen. Een toegangshek van het ene naar het andere heidegebied biedt een nieuwe uitdaging. Balancerend staan we op een tak voor het hek, maar dat gaat nou net naar ons toe open. Capriolen uithalend lukt het om zonder nat pak aan de andere kant te geraken. Een vlonderpad biedt even afleiding. Dit is altijd leuk en bovendien houden we droge voeten. Vlak hierna wordt onze balans weer op de proef gesteld. Een volledig ondergelopen pad wordt rechts begrensd door schrikdraad. Links staat een hek. Zonder stroom gelukkig. Wel ligt juist aan die kant een diepe plas. Gelukkig waren mensen voor ons zo creatief verschillende boomstammen langs het hek in het water te gooien. Voetje voor voetje, ons vasthoudend aan het hek, schuiven we over de boomstammen richting droog pad. Het klinkt allemaal als gedoe, dat is het ook, maar eigenlijk is het ook gewoon een leuk avontuur. Helemaal omdat we op de natte sokken van René na droog blijven.

Het is overigens een prachtgebied. Verschillende keren passeren we een ven. Heidevelden en bosrijke paden wisselen elkaar af. Bij kilometer 15 vinden we een picknickbank om ons van huis meegebrachte bammetjes soldaat te maken. We zijn op de helft. Zouden we de nattigheid achter de rug hebben? Grotendeels is dat inderdaad het geval, op wat ommetjes door het bos na. Een keer verlaten we het bospad en kiezen het naastgelegen fietspad. Je weet dat de kans op droge voeten klein is, als er eenden op het pad zwemmen, toch? Maar we zijn sowieso nog niet van de avonturen af. Als we weer eens door een hek moeten, die dienen om de Schotse hooglanders binnen te houden, staat een van die enorme beesten pontificaal voor het hek. Een ander gebruikt het paaltje waar de wit-rode padaanduiding op staat als krabpaal. Het is mooi fotomateriaal, maar toch ook wel een beetje onhandig. Burgerlijk ongehoorzaam klimmen we heel even over een hek om veilig langs de beesten te komen.

Meer bos en heide volgt. Het blijft mooi. Na een kilometer of 25 denken we stiekem al aan de finish. Maar ach, denkt het pad, laat ik de wandelaars maar weer eens een attractie voorschotelen. Dit keer geen ondergelopen paden, nee, nu krijgen we een soort buckelpistepad voor onze kiezen. Op en neer gaan we, heuveltje op, heuveltje af en niet voor een paar honderd meter, nee, deze hobbels mogen we een dikke kilometer bedwingen.

Maarheeze komt in zicht. Hoewel, het is niet echt Maarheeze waar de route eindigt. De finish van deze etappe ligt weliswaar langs een doorgaande weg, maar ver verwijderd van bushaltes. Het boekje geeft aan dat het nog een kilometer of 2 stappen is naar het station. Uh, ja, dan moet je wel de juiste weg kiezen. Bovendien is het ook dan nog een heel dikke 2 kilometer. Wij maken er bijna 4 van. Vandaar dat de teller op 31 staat als we bij de auto aankomen.

B&B De Zwaantjes

Het is maar een minuut of 10 rijden naar ons onderkomen voor vannacht. Bij B&B De Zwaantjes worden we hartelijk welkom geheten. Voor we aan ons bankhangavondje toe zijn, nemen we eerst een, erg fijne trouwens, douche. De rest van de avond brengen we door voor de buis in de comfortabele B&B. Even bijtanken voor de, gelukkig minder lange, etappe van morgen. Dat wordt onze laatste op het Pelgrimspad. Toch wel een mijlpaal.

• op naar de volgende etappe van het Pelgrimspad
• terug naar onze vorige wandeling op het Pelgrimspad
• terug naar de vorige officiële wandeling op het Pelgrimspad
• overzicht van onze Pelgrimspadwandelingen
• onze andere wandelpaden