Zuiderzeepad van Ossenzijl naar Delfstrahuizen

26 april 2023

start: met 2 auto's naar Delfstrahuizen, met 1 auto naar Ossenzijl

etappe: van Ossenzijl naar Delfstrahuizen

kilometers Zuiderzeepad: 22,7

kilometers gestapt: 23,7

Met argusogen hielden wij de afgelopen maanden het nieuws in de gaten over het fietspontje over de Tsjonger. Omdat dit uit de vaart was, konden wij het Zuiderzeepad  namelijk niet vervolgen. Stiekem stapten wij al een verder gelegen deel op het pad, tussen Workum en de Afsluitdijk. Na bij de betreffende gemeente te hebben geïnformeerd hoe het nu met het pontje zat, kregen wij het goede nieuws dat het afgelopen mei weer in gebruik werd genomen. We konden weer op pad! 

Aangezien voor ons beiden de vakantie is begonnen, werd voor deze week een datum geprikt. Het OV zorgde nog even voor een uitdaging, die we dit keer niet aangingen. Wij kozen voor de makkelijkere, minder gezellige en ook minder milieuvriendelijke weg om met twee auto's te rijden. 

Om precies 10.00 uur laat ik mijn auto achter in Delfstrahuizen en kruip op de passagiersstoel bij Mariska. De GPS wordt ingesteld op Ossenzijl. Tenminste, dat is wel de bedoeling. Al kletsend rijden we een minuut of vijf. De GPS-dame laat ons links afslaan, direct gevolgd door een scherpe bocht, opnieuw naar links. Als we even daarna op een grotere weg rechts af gaan, bedenk ik dat dit wel erg op de weg lijkt waar we net op reden. Ook zien we dezelfde koeienbeelden in een weiland staan. Nee, dit kan niet, toch?! Bovendien kwamen we net langs water...oh...en daar is dat water weer. En daar is ook Delfstrahuizen. Wat is er mis gegaan? Na een stop en het opnieuw instellen van de GPS rijden we nu wel de juiste richting op naar Ossenzijl. 

Hier lopen we even terug naar het sluisje voor de startselfie en hup, op naar Delfstrahuizen. Donkere wolken dreigen aan de horizon. De zon op de voorgrond zorgt voor een mooi effect. Een ooievaarsstelletje vertoont hun vliegkunsten als we dichterbij komen. Met het oversteken van het riviertje de Lende verlaten we Overijssel en lopen Friesland in. Even verderop verlaten we het asfalt en voert een smal grindpad ons door het waterrijke gebied. 

Ooit heeft hier op de begraafplaats een kerk gestaan. Toen deze, op instorten staand, afgebroken moest worden, was er geen geld een nieuwe te bouwen. In plaats daarvan werd er een Klokkenstoel geplaatst. De klok wordt tegenwoordig alleen nog op begrafenissen geluid onder het uitspreken van de volgende tekst: 

Ik hoor de klok toe luister dan drie maal drie het is een man

Ik hoor de klok toe luister nou twee maal drie nu is 't een vrouw

Ik hoor de klok en door de wind hoor ik een keer drie nu is 't een kind

Na het passeren van een heel gezellig uitziende theetuin zien we de al aangekondigde vogelhut. Uiteraard nemen we even een kijkje. We lopen het trappetje op en openen de deur en ... zijn aangenaam verrast. Dit is gewoon een gezellig huisje. Overal boeken over vogels. Posters over vogels die hier gespot kunnen worden, fantasievogels en vogels van de toekomst. Op de richel liggen verrekijkers. Helaas is er voor ons weinig te spotten. Door dus maar. 

Het grindpad leidt ons verder door het gebied. Wat een schattige huisjes staan hier. Bij een ervan staat een ooievaarssetje op hun hoge nest. De zon is inmiddels weer opgeslokt door de wolken. Regenwolken zo merken we al snel. Het komt even best pittig naar beneden. Verscholen in regenjas - en cape is het redelijk te doen. Als we Koffie-en-theethuin Molen de Rietvink bereiken is het zo goed als droog. De zon zorgt voor een prachtige spiegeling in het water. De molen heeft gezellige zitjes in de mooie tuin. Een bord belooft appeltaart. Helaas alleen op zater- en zondagen. 

Bij een iets minder pittoresk terras, maar in ieder geval wel open, scoren we wel die appeltaart met een kop thee. Het was weer gaan regenen, maar we zitten droog onder de overkapping van het huisje. Dan volgt toch wel het minst leuke stuk van deze etappe, over een breed, hobbelig graspad met aan een kant hoog riet en de andere kant ook niet echt een superuitzicht, stiefelen we wat lijkt een eeuwigheid voort tot we de Tsjonger bereiken. Nu wordt het wat afwisselender. Het lijkt of ik in een soort bramenhemel terecht ben gekomen. Wat een struiken hier en, beter nog, wat veel donkerpaarse bramen! Gelukkig heb ik mijn brood al op, zodat ik mijn trommeltje met de paarse vruchten kan vullen. Voor even krijgen we gezelschap van een andere wandelaar. We kletsen niet alleen leuk, maar we bedenken ook dat het een mazzeltje is dat we nu extra handen hebben om het pontje naar de overkant te krijgen. Dat schijnt namelijk nogal een klus te zijn. Helaas buigt de wandelaar af voor we het pontje hebben bereikt.

Als we de bocht omkomen, zien we in de verte het gele pontje liggen. Aan de overkant van het water. Aan onze kant staan echter twee mensen die zo te zien al druk bezig zijn het ding naar deze kant te krijgen. Het is nog even goed opletten op de passerende boten. Met vereende krachten, van 6 mensen, weten we het pontje heen en weer te krijgen. Met z'n tweetjes had dit trouwens nog een behoorlijke klus geweest. 

Aan de overkant lopen we exact dezelfde kant op als waar we vandaan kwamen. Er is een behoorlijke woei opgestoken, maar de regen blijft weg. Nog een keer een bocht naar rechts en dan lopen we recht op Delfstrahuizen af. Het zit erop voor vandaag. Eindelijk hebben we ons Zuiderzeepadavontuur een vervolg kunnen geven. Aan het eind van de zomervakantie breien we er direct maar weer een stuk aan. Zo komt het eindpunt, nog even zonder Afsluitdijk, al in zicht. 

Zuiderzeepad van Workum naar de kop van de Afsluitdijk

1 maart 2023

start: auto parkeren bij bushalte Kop Afsluitdijk in Zurich. Via Bolsward (bus 98) naar Workum (bus 44). Totaal OV 1 uur en 3 minuten

etappe: 23 (laatste stuk) en 24

kilometers: 

Het is al ruim een half jaar geleden dat we onze laatste stappen op het Zuiderzeepad zetten. In verband met het tijdelijk uit de vaart zijn van een pontje in de buurt van Delfstrahuizen was het even puzzelen hoe nu verder te gaan. Onze voorkeur gaat natuurlijk uit naar de etappe startend in Ossenzijl, maar zonder grote aanpassingen in de route zit dat er dus niet in. Een plan B werd bedacht. Daarom koersten wij vanochtend over de Afsluitdijk naar Friesland. 

Alleen de rit is al een sprookje. We rijden door een witte, mistige wereld. Een waterig zonnetje toont een prachtig landschap waarin windmolens, kerkjes en andere bouwwerken door mistflarden mysterieus aandoen. Ook de watervlaktes van de Waddenzee links en het IJsselmeer rechts van ons zijn een plaatje om te zien. Zonder enig oponthoud arriveren we op de parkeerplaats bij de bushalte. Genoeg tijd om wat plaatjes te schieten van de ook hier ijzig mooie omgeving. 

Twee bussen zorgen dat we in Workum geraken. Een beetje ongeduldig duiken we de eerst mogelijke zaak in voor ons startkoppie. Het is een combinatie van een kaaswinkel, een slagerij en een bakkerij. Wij nemen plaats bij de laatste. De koffie voor mij en chocomelk met koek voor Mariska smaken prima. Toch hebben we even later spijt van onze keus. Even verderop in het centrum blijkt namelijk een allerleuks koffiezaakje te zitten. Nou ja, we komen hier toch nog een keer, dus nieuwe ronde, nieuwe kansen. Een medewerker van het betreffende zaakje helpt ons trouwens op weg om vanuit het gezellig aandoende Workum op de route van LAW8 te raken. 

Deze voert over smalle bruggetjes door weilanden naar een hoger gelegen dijk. De staptegels maken dat het geen vervelende tocht is. Bovenop de dijk ontbreken de tegels en lopen we over het ongelijke gras. In de verte horen we regelmatig een enorm gegak. Zwermen ganzen bevolken de blauwe lucht. De zon heeft de vrieskou van vanochtend weggebrand. Wit gras is weer groen geworden. 

Ferwoude is het eerste plaatsje dat we na Workum aandoen. Opvallendst hier is voor ons het pittoreske kerkje. Foto's in de straten maken duidelijk hoe het er hier in het verleden uitzag. Via een betonnen pad lopen we het platteland weer op. Her en der verspreid liggen grote boerenbedrijven. Ook hier zijn de weides bevolkt met groepen ganzen. Op een van de velden zien we meeuwen voor en achter een grote trekker zwermen. Helaas moeten wij hier redelijk dicht langs. Niet dat we bang zijn voor de vogels, hoor, nee, het is meer voor wat er uit de trekker komt. Blegh, wat een stank verspreidt dat injecteren van mest. Het blijft nog lang in onze neuzen hangen. 

Aan de horizon zien we aan een grote, wat rechte kerktoren, met in zijn kielzog een kleinere, pittoreskere variant dat we een dorp naderen. Het is Allingawier. Bij het museum hier zijn we even in twijfel hoe de route loopt. Boekje en GPS geven aan dat we rechtdoor moeten, echter laat een pijl met routewijziging erin op een paaltje zien dat we naar rechts moeten. Lange, rechte wegen leiden ons naar Makkum. In het leuke centrum gaan we op zoek naar een tentje voor een kop thee. Na twee keer een dichte deur te hebben getroffen, vinden we een plek bij Café De Zwaan. 

Nog zo'n 5 kilometer scheiden ons van de auto. Mislopen kunnen we niet. De route loopt namelijk over de dijk langs het IJsselmeer. Echt saai is het niet. Het zicht over het water is mooi. In de verte ligt de Afsluitdijk die we steeds dichter naderen. Regelmatig moeten we over een gammel hek om onze weg te vervolgen. Het ontbreken van overstapjes maakt dat we ons afvragen of we hier eigenlijk wel mogen lopen. Het is nog geen broedseizoen, dus we stappen maar door. Af en toe de enorme troepen ganzen opschrikkend. Met veel bombarie vliegen ze op om een plekje op het water te zoeken. Cornwerd is het laatste dorp dat we passeren. De spitse kerk is nog een foto waard. 

Het laatste stuk naar de auto geeft ons het gevoel dat we over de snelweg lopen. Deze route leidt ons rechtstreeks de, nu nog voor wandelaars verboden, Afsluitdijk op. Dat doen we dus maar niet. We buigen af naar de auto, waar we na 22,7 kilometer de GPS'en stoppen. Voor we instappen moeten we even flink aan de slag om de ganzenpoep onder onze schoenen vandaan te vegen. Of dat echt gelukt is, betwijfelen we als er op weg naar huis nog een raar luchtje in de auto hangt...

• terug naar onze vorige wandeling op het Zuiderzeepad, van Volenhove naar Ossenzijl
• op naar onze volgende wandeling op het Zuiderzeepad
• overzicht van onze Zuiderzeepadwandelingen
• onze andere wandelpaden

Zuiderzeepad van Vollenhove naar Ossenzijl

 22 augustus 2022

Blokzijl

start: auto parkeren in Ossenzijl. Hiervandaan bus 76 naar Marknesse en bus 71 naar Vollenhove

etappe 18: van Vollenhove naar Ossenzijl

kilometers: 22,5

Van de polders in Noord-Holland gisteren naar de uitgestrektheid van Overijssel vandaag. Weer op pad. Met Mariska op Zuiderzeepad. De auto parkeren we in Ossenzijl. Hiervandaan brengen 2 bussen ons naar Vollenhove waar het volgende stuk pad wacht. 

De eerste vijg kilometer is het onmogelijk om fout te lopen. Een fietspad langs het Vollenhover Kanaal en later het Meer, brengt ons linea recta naar Blokzijl. Links nog een patroondeken van landerijen, rechts begint het landschap al tekenen van de Weerribben te vertonen. 

Blokzijl is een verrassing, wat een leuke plaats! Aan de overkant van het water van De Kolk zien we de pittoreske skyline van het dorp. Om er te komen lopen we langs de kade waaraan oude huizen met toffe gevels staan. Voor even verlaten we de route. In mijn, al oude, boekje van het pad staat dat een extra rondje door Blokzijl een must is. We worden verwelkomd door een grappig beeld met een spreuk aan de binnenkant van Ghandi, "er is genoeg voor ieders behoefte, maar niet voor ieders hebzucht". Zo waar! Blokzijl is klein, maar zeker de moeite waard. Aan het sluisje vinden we een prachtig plekje op een terras met uitzicht op de boten die worden geschut. We wandelen nog wat mooie straatjes door en ritsen dan weer in op de oude route.

Deze brengt ons via Baarlo naar Nederland. Zo grappig om dit ieniemienie plaatsje aan te doen. Helaas zien we nergens een plaatsnaambord. Slootjes, rietvelden, dit zijn echt de Weerribben. Vroeger was turfwinning hier de belangrijkste bron van inkomsten, later vervangen door het oogsten van riet. Tegenwoordig valt het grootste deel van het gebied onder natuurbescherming. 

Wij volgen sloten ontstaan door het graven naar turf, van de Wetering, via de Heuvengracht naar de Kalenberggracht. Een smal fietspad voert ons als het ware door de voortuinen van soms te schattige huizen. Middel van vervoer is hier de fiets of een boot. Kilometers lopen we op dit pad. Bruggetjes op en weer af. Libellen gaan ons voor. Tussen Kalenberg en Ossenzijl verdwijnen de huizen voor even. In plaats van pauze te nemen op een bankje, ploffen we op de kade neer. Het is warm. Het water lonk. Heerlijk dus om even met onze voeten in het water te bungelen.

Ossenzijl is niet ver meer. Het dorp is niet zo fotogeniek als Blokzijl. Bovendien zijn de twee eetgelegenheden gesloten. Nou ja, dan maar een ijsje scoren bij buurtsuper Baard. Eigenlijk al een belevenis op zich. 

Na 22,5 kilometer zijn we terug bij de auto. De vooraf "gevreesde" lange, rechte stukken blijken eigenlijk gewoon een prachtig stukje Nederland te zijn.

• op naar de volgende etappe, van Ossenzijl naar
• terug naar de vorige etappe, van Genemuiden naar Vollenhove
• overzicht van onze Zuiderzeepadetappes
• onze andere wandelpaden