GR5 van Genk naar Lanaken

 4 december 2022

start: vanaf hotel, ongeveer 400 meter naar de plek waar we gisteren zijn gestopt

gestapt: 27,2

GR5 kilometers: 26

In totaal GR5: 365 kilometer

Overnachting: hotel Zuid, Genk

De uren die ik gisterennacht tekort kwam aan slaap in verband met het vroege opstaan, haalde ik afgelopen nacht ruimschoots in. Al om 21.00 uur kon ik mijn ogen niet meer open houden en pas vanochtend om 7.30 uur was ik uitgeslapen. Hotel Zuid bleek een redelijke overnachtingsstop, niet echt een enorme aanrader, want daarvoor waren de faciliteiten iets te minimaal. Van diner- en ontbijtservice hebben we overigens geen gebruik gemaakt, omdat we deze aan de dure kant vonden. 

Groot voordeel is de ligging. Na zo'n 400 meter staan we even na 9.00 uur weer op het pad van de GR5. Ondanks dat het niet vriest, voelt het best wel koud. Snel schieten we een startselfie en gaan op pad. Door buitenwijken van Genk bereiken we de toegangspoort van Nationaal Park Hoge Kempen, Kattevennen. Dit is een walhalla voor sportliefhebbers. Zo'n beetje alle sportfaciliteiten die je voor wat voor sport dan ook nodig hebt, zijn hier te vinden. Met verbazing staren we bijvoorbeeld naar de twee springschansen. Wel vragen we ons af waar je kunt uitglijden, want tot een full stop komen vanaf zo'n schans is toch ook wel een dingetje. 

Voor vandaag houden we het maar bij wandelen. Prachtige bospaden, die al aardig op en neer golven, leiden ons naar Zutendaal. We passeren de Lourdesgrot van Wiemesmeer. Meer dan een korte blik besteden wij hier niet aan, niet echt ons ding. Veel meer houden we van gezellige tentjes als de Sjetterei aan de rand van Zutendaal. Even twijfelen we nog of het niet een soort voetbalkantine is die bij de naastgelegen velden hoort, maar het gebouw ziet er veel te tof uit voor een kantine. Zodra we binnenlopen weten we dat we de juiste keuze hebben gemaakt. Hoewel het pas 11.00 uur is gaan we toch voor de glühwein met lekkers. Het is waterkoud en iets warms gaat er wel in. 

Enigszins opgewarmd vervolgen we de route door het bos. Wat een geluk dat we vandaag vooral beschut door bossen lopen. Daardoor valt de gure wind die de gevoelstemperatuur tot onder het nulpunt brengt weg. Dat is overigens niet alleen het voordeel van de route, want, jongens, wat zijn de bossen mooi. Het is echt volop genieten. Vooral als we weer een vlonderpad tegenkomen. Dit voert door een soort van moeras, waar volgens een bord bevers huizen. Die laatste zien we niet, maar het pad is op zich al bijzonder genoeg. 

Ondanks het grauwe weer is de lichtval door de bomen bij vlagen prachtig. De geelbruine bladeren maken het fletse licht warm. De heuvels zorgen ervoor dat we af en toe een blik in de diepte kunnen werpen, nou ja, echt hoog is het hier allemaal nog niet, maar het doet al een belofte voor de volgende etappes. 

Een verschil tussen de aanduidingen op de paaltjes en de GPS van René doet ons even verderop aarzelen. Wat nu? De routes lijken echt volledig uit elkaar te lopen. Wij zijn de paaltjes trouw en negeren de GPS. Al snel wordt duidelijk waarom deze route is gekozen. Het voert langs een rustig kabbelend stroompje. Boomstammen en mos maken het een prachtig plaatje. Even moeten we het pad af, omdat het water dat heeft overgenomen. Opeens komt een grote, witte hond vrolijk op me af huppelen. De commando's van zijn baasje, laag, laag, hebben weinig impact op hem. Als hij omhoog springt, is hij minstens net zo lang als ik. Hij is niet agressief, maar ik heb niet zo'n zin om omver gesprongen te worden of om zijn blubberige poten tegen mij aan te krijgen. Het loopt goed af, maar als ik wat tegen de vrouw zeg, doet ze of haar neus bloedt en negeert mij compleet. 

Het is zo weer vergeten, want het pad neemt ons weer in beslag. Het blijft mooi. Tot we Lanaken bereiken. Zodra we hier het bos verlaten is het over met de pret. De koude wind blaast ons om de oren. De wijken hier bieden niet veel beschutting. Het is een kale bedoening. Met uitzondering van twee jongens die wat vuurwerk afsteken zien we helemaal niemand op straat. Het is bijna een beetje surrealistisch. Het centrum biedt een wat gezelliger aanblik. Niet dat we daar nu wat aan hebben, want het zit erop. Ongeveer 200 meter van de route staat de auto. We zijn er. 

Ruim 27 kilometer in een dikke 5 uur hebben we vandaag de kou getrotseerd. In januari staat een hele week hier in de omgeving gepland. Dan zullen we ongetwijfeld de laatste kilometers van het Vlaamse deel aftikken. Daarna is het op naar het zuiden!

• op naar de volgende GR5 wandeling, van Lanaken naar Kanne
• terug naar de vorige GR5 wandeling, van Kiewit naar Genk
• onze GR5 wandelingen
• onze andere wandelpaden

GR5 - van Kiewit naar Genk

3 december 2022

Start: met de auto in 3 uur naar Lanaken. Auto geparkeerd op Europaplein. Hiervandaan 3 bussen naar Kiewit

Gestapt: 21,3 kilometer 

GR5 kilometers: 19,6

Totaal GR5 Kilometers: 339

Het was een vroegertje op deze koude herfstdag. De wekker deed om 5.30 uur zijn werk. Precies 3 kwartier later trokken we de deur achter ons dicht. De rit naar Lanaken was een mooie vuurdoop voor ons nieuwe, voor ons dan, karretje. Terwijl ik naar het zuiden koerste, kon René nog mooi wat dingen, zoals bijvoorbeeld buskaartjes, regelen. In Lanaken was het eerst nog even speuren naar een, hopelijk, geschikte, parkeerplek en vervolgens naar de bushalte.

Precies op tijd reed bus 45 ons naar Genk, waarna dezelfde bus en chauffeur, maar nu onder nummer 1 ons verder naar Hasselt bracht. Hier was even verwarring, want de app matchte niet met de gegevens bij de halte, maar even later zaten we in de 3e en laatste bus naar halte Kerk in Kiewit.

Op de hoek waar we starten, merken we een monument op. Nazoeken leert dat het ter nagedachtenis is aan de slachtoffers die tijdens een flink noodweer vielen bij Pukkelpop 2011. Het festivalterrein ligt aan de overkant van de weg. Na het scoren van wat lekkers voor onderweg bij bakkerij Maris, volgen de vaste rituelen, schoenen veteren, startselfie en -filmpje, koers opzoeken en daar gaan we. Voor slechts een kleine 300 meter. Een mooie overkapping is namelijk een prima plekkie om de net aangeschafte roomcroissants soldaat te maken.

Domein Kiewit geeft ons de eerste bomen van vandaag. Helaas zien we van de Galloway runderen die hier zouden grazen alleen wat hoopjes die ze hebben achtergelaten. Het bezoekerscentrum van het domein  gelegen in een kasteeltje, had een leuke stop geweest als we niet net die croissants verorberd hadden.

En op naar het volgende domein, dat van Bokrijk. De enorme hoeveelheid, nu lege, parkeerplaatsen maakt duidelijk dat het Openlucht Museum, als open, een populaire attractie is. Het sanitair is wel toegankelijk en daar maken wij maar even gebruik van.

Ook hier komen we net als tijdens de vorige etappe weer een aantal enorme vijvers tegen. Het hele gebied is behoorlijk waterrijk, maar gelukkig zijn de paden goed te belopen. Bovendien krijgen we als extraatje ook nog wat vlonderpaden te bewandelen.  Altijd leuk!

En dan is daar weer het Albertkanaal. Voor de zoveelste keer tijdens deze GR5 tocht. Zou het de laatste zijn? Sluizencomplex Diepenbeek is weer imposant. Helaas lijken de schippers ook weekend te hebben, want de sluizen blijven leeg. Het water oversteken doen we niet. We gaan richting Genk. Via Natuurreservaat De Maten. In eerste instantie zien we niet veel van de blijkbaar mooie natuur. Tussen de vijvers wordt gewerkt aan versteviging van het pad. Het is een zanderige bedoening. Goed opletten dus waar we onze voeten neerzetten. Even verderop, langs andere vijvers ervaren we wel de rust van dit gebied.

Het bezoekerscentrum bij De Slagmolen komt als geroepen, teminste de tent die als drinkgelegenheid dient. 15 kilometer zijn weggestapt, we zijn toe aan een warm opkikkertje. Chocomelk met slagroom. Fijn om even de rugzakken af te hebben en even door te warmen. Al valt het eigenlijk best mee met de kou. Met de staat van de Slagmolen valt het niet mee. Die heeft z'n beste tijd gehad.

Wij kunnen er weer fris tegenaan voor de laatste 5 a 6 kilometers. Er worden heel wat wandelbomen gepasseerd. Ze wijzen ons o.a. de weg naar Nice. Dat blijft leuk.

In Langerlo lopen we weer even verhard. Het kapelletje moet uiteraard worden vastgelegd. Nog een kilometer of 2 door een bos en dan komen we uit op de weg waar we rechts moeten afslaan voor ons hotel. Eerst gaan we nog even naar links om wat in te slaan voor op de kamer.

Daar hangen we nu op bed. Voor de buis. Prettig bijkomen na een fijne wandeldag op de GR5. 

• op naar de volgende GR5 wandeling, van Genk naar Lanaken
• terug naar de vorige GR5 wandeling, van Viversel naar Kiewit
• overzicht van onze GR5 wandelingen
• onze andere wandelpaden

GR5 van Viversel naar Kiewit

17 oktober 2022

Start: vanuit ons Vrienden op de Fiets adres - het ligt letterlijk aan de route

Gestapt: 23 kilometer, inclusief route naar station Kiewit

GR5 kilometers: 20,5

In totaal op GR5: 320 kilometer

Overnachting: Vrienden op de Fiets adres in Viversel

Het was niet onze dag vandaag. Hoewel we flink wat bomen hebben gezien, was het niet echt "a walk in the park". Maar goed, dit soort dagen horen er ook bij. Ondanks ons gebikkel zagen we toch ook wel de mooie kanten van dit stukje Vlaanderen. 

Het overnachtingsadres van Vrienden op de Fiets is wat ons betreft niet echt een aanrader. Dat er geen verwarming zou zijn, wisten we. Dat is ook absoluut geen probleem. Een sweater extra en warme wandelsloffen zorgen ervoor dat we het niet koud hebben gehad. Wel akelig is dat het hele huis naar sigarettenrook ruikt. Het maakt de slaapkamer benauwd. Desondanks slapen we redelijk, al staan we beiden met hoofdpijn op. Om even voor negenen zwaaien we de gastvrouw uit. Het is onze derde ervaring met dit concept en we hopen toch echt dat onze eerste twee overnachtingen meer de standaard zijn. 

Wel een voordeel van dit adres is dat het aan de route van de GR5 ligt. De startselfie kan dan ook vrijwel voor de deur worden gemaakt. Het is bewolkt. De weersites voorspellen dat er wat buitjes kunnen vallen. We hebben de regenhoezen maar direct om de rugzakken gedaan. 

De eerste kilometers voeren door bebost gebied. Opvallend is dat aan beide zijden van het pad de bomen met hun voeten in het water staan. Water wordt van de ene zijde naar de andere gepompt. Dit is het gebied van de Vijvers van Terlaemen, vijvers met verschillende, alle even mooi gevonden, namen die zijn ontstaan door turfwinning en de ontginning van ijzerzandsteen. Opeens staan we voor een kleine uitdaging. Het pad is overstroomd. Het is geen enorme sloot, maar toch voldoende om natte voeten te halen. Dat vermijden we liever. Met een klein beetje kunst- en vliegwerk lukt dat gelukkig. 

Het is duidelijk waarom het geronk van motoren gisteren zo luid klonk. Hier ligt namelijk de ingang van het autocircuit Zolder. Op deze doordeweekse dag is het een oase van rust. Net als in het natuurgebied de Bolderberg. Hier is het weer genieten van de herfst. Er zijn volop paddenstoelen. Na gisteren fotografeer ik vandaag alleen de echt opvallende. Een hardloper roept, terwijl ze ons passeert, dat het bijzonder is dat er in dit jaargetijde nog rugzaktoeristen zijn. Als ze ons opnieuw tegenkomt, loopt ze even met ons op. Als een ware ambassadrice van dit gebied geeft ze ons wat toeristische tips. De eerste komen we al snel tegen, de Kluis van Bolderberg. We vragen ons af waar de naam kluis vandaan komt voor een afgelegen huis met kapel. Nazoeken levert op dat het van het woord kluizenaar komt. Het is een soort klooster met slechts een monnik of zuster. Voor de deur een kruis met een berg stenen aan de voet. Hier laten pelgrims hun figuurlijke bagage achter in de vorm van een steen. 

Het natuurgebied Bolderberg mondt uit in het gelijknamige stadje. We zijn toe aan koffie. De duffe hoofdpijn waar ik mee ben opgestaan, is nog niet verdwenen. Wellicht dat een sterk bakkie koffie de remedie is. Het is natuurlijk maandagochtend en dan blijken de meeste eet- en drinkgelegenheden dicht. We maken een vreugdesprongetje als we in de verte een bord met "open' zien staan voor een gezellig aandoend tentje. De domper is groot als blijkt dat we een half uur te vroeg zijn. Hetzelfde geldt voor het restaurant bij Domein Bovy. Echt vrolijk worden we er niet van.

Ons enthousiasme neemt weer iets toe als we het terrein van het recreatiegebied van Bovy oplopen. Het vlonderpad over de plas is hier de oorzaak van. Zo'n houten pad is altijd een extraatje, hoewel vooral het laatste deel enig onderhoud nodig heeft. De smalle planken buigen angstvallig door. Voor het eerst vandaag zijn de paraplu en regenjas tevoorschijn gehaald. De regen twijfelt, doorzetten of het bij een paar spatten laten. 

Daar is het Albertkanaal weer! Gisteren staken we dat over via een gloednieuwe brug. Nu mogen we, over eenzelfde brug, weer naar de overkant. In het boekje zien we dat we over een aantal kilometers en een andere brug weer naar deze kant mogen. Waarom dit rondje dan? Doel blijkt de Abdij van Herkenrode. Ah, leuk, een abdij betekent ook bier, toch? We laten de koffie gewoon zitten en hopen dat een biertje ons uit de dufheid kan halen. Na een korte stop om even te schuilen voor de toch doorgezette regen, zien we bij kilometer 13 de Abdij opdoemen. Hier geldt overigens ook dat het restaurant op maandag gesloten is. Geen drankje dus. Wel nemen we een kijkje op het terrein. We zijn onder de indruk! Het lijkt een dorp op zich. Oude gebouwen hebben een nieuwe bestemming gekregen. Na een korte ronde vervolgen we de route. Opnieuw op weg naar het Albertkanaal. 

Tussen ons is het behoorlijk stil geworden. Genieten is er even niet bij. De ene voet voor de andere zetten dat heeft onze aandacht. Dit is echt kilometers maken. De rugzakken drukken en trekken. Mijn heupen vertoonden vanochtend ronde blauwe plekken. René heeft vooral last van zijn schouders. De bepakking laat letterlijk en figuurlijk zijn sporen na. Voeg daarbij ook eens de niet echt inspirerende omgeving van de laatste kilometers en het is duidelijk dat we naar het eindpunt uitzien. Dit blijkt ook nog eens een kilometer verwijderd te zijn van het station waar de auto staat. Poeh, wat zijn we blij als we rond 14.00 uur de GPS'en kunnen stoppen. Snel de rugzakken in de achterbak en op naar het noorden. Rechtstreeks naar huis rijden doen we niet. We hebben trek. In Best stillen we onze behoefte aan iets hartigs bij de McDonalds. We zijn fan van de Veggie Spicy McChicken. 

Weer thuis worden de rugzakken gewogen. René heeft de afgelopen dagen zo'n 10 kilogram meegezeuld. Mijn rugzak was een kilo lichter. Bij het uitpakken denken we weer even terug aan vanochtend, alles stinkt naar rook. Bah! 

Het weekend zijn 70 kilometer weggestapt. In totaal hebben we nu 320 kilometer van de GR5 gelopen. In november staat een volgend weekend gepland. 

• op naar de volgende etappe
• terug naar de vorige etappe, van Diest naar Viversel
• overzicht van onze GR5 wandelingen
• overzicht van onze andere wandelpaden

GR5 van Diest naar Viversel

 16 oktober 2022

Start: vanaf B&B Cleynaertskamer in Diest

Gestapt 29,7km inclusief rondje Begijnhof en omlopen Albertkanaal

Gr5 kilometers volgens het boekje: 25,3

Overnachten: Vrienden op de Fiets in Viversel

Het is heerlijk tukken bij de Cleynaertskamer. Op de vraag of we alleen willen ontbijten of willen aanschuiven bij de gastvrouw en -heer, kiezen we voor de laatste optie. En dat kost ons flink wat tijd. Het is namelijk zo gezellig dat we veel te lang aan de klap blijven, Belgisch voor blijven kletsen. Even na tienen verlaten we het huis met de blauwe luiken.  

Rechtstreeks naar ons beginpunt van vandaag lopen, doen we niet. Het Begijnhof staat nog op ons lijstje om te bezoeken. Het is even om, maar de oude straatjes met sfeervolle huizen hadden we niet willen missen. 

Bij de Schaffense Poort hervatten we de route. Ook vandaag staat weer in het teken van water, maar dit keer komt het niet van boven. Het is een prachtige wandeldag. René loopt zelfs in korte mouwen. Nee, vandaag stiefelen we vooral langs het water. De eerste kilometers vormen de Demer en de Zwarte Beek het decor in een weids graslandschap.Het water van de beek is overigens niet zwart, zoals de naam mag doen vermoeden. Nee, het is een niet heel aanlokkelijke kleur bruin. De bodem bestaande uit ijzerzandsteen is hier debet aan. Koeien kijken op als we passeren. De omgeving is minder heuvelachtig dan gisteren. De kleur van de lucht, voornamelijk blauw vandaag, zorgt toch ook nu voor genietmomentjes. 

Na 7 kilometer komen we in Zelem in de bewoonde wereld. De straatnamen hier zijn dezelfde als bij ons 8 kilometer rondje thuis. We vragen ons hardop af waar we de verkeerde afslag hebben genomen? Het Nassauhuis naast de kerk in het dorp is een mooie gelegenheid voor een startbakkie. De entourage is sfeervol, de koffie prima, maar laten we het zeggen dat het personeel zijn dag niet had...

Vanaf hier is het echt genieten geblazen van de herfst. De open vlakte maakt plaats voor bos. Paddenstoelen in alle soorten en maten groeien langs het pad. We zien zelfs de "echte" rood met witte stippen. Lummen is een routeplaats. De gemeente waar het onder valt is groot. Al vrij snel komen we er dan ook plaatsnaamborden van tegen, maar Lummen zelf zien we niet. Even komt er een liedje in me op met de tekst dat Lummen een mooie stad is, maar net iets te ver weg...

Hoewel de route best mooi is, moet er ook een kleine kilometer langs een ongezellige asfaltweg worden gestapt. Naast ons het geraas van auto's over de E314. Een mooi moment om er even een snelle kilometer uit te persen. Verderop wordt het weer mooier, maar de verkeersgeluiden blijven vrijwel constant hoorbaar. 

De 1000 jarige eik die we passeren heeft in haar leven al heel wat gezien. Rechtspraken werden onder haar kroon gedaan. Eigenlijk is de boom al dood. De binnenkant is volgestort met beton. Alleen in het buitenste laagje zit nog leven. Desondanks draagt ze een flinke bladerenkroon.

En dan, bij kilometer 21 blijk de vergelijking tussen Lummen en Omsk toch mank te gaan. We zijn er. Niet dat het ons eindpunt voor vandaag is, maar toch is dit feit een drankje op het Gemeenteplein waard. Vanaf hier is het nog een kleine 8 kilometer stappen. Het wordt voor mij een beetje zwoegen. De E313 wordt onderdoor gestoken. Op naar het Albertkanaal dat juist moet worden overgestoken via een brug om in Viversel, wel ons eindpunt, te komen. Aan het eind van de straat doemen borden op die aangeven dat de weg is afgesloten. O jee, dat wordt fiks omlopen, grap ik nog. Tot blijkt dat het inderdaad onze route betreft. Gelukkig ligt niet ver ernaast een nieuwe voetgangers- en fietsbrug. Gelukkig maar, want van nog wat kilometers extra had ik niet vrolijk geworden. 

Bij het oversteken van het water naast de snelweg, beseffen we dat het luide geronk niet van de auto's op de snelweg afkomstig is. We zijn in de buurt van Zolder en daar wordt natuurlijk flink gecrosst op het circuit. Wat een lawaai, zeg! Niet veel later bellen we bij ons Vrienden op de Fiets adres aan, onze 3e ervaring met dit concept. Laten we het zo zeggen, voortaan checken we even goed of er in het huis gerookt mag worden of niet. Wij zijn geen rokers, dus dat zegt genoeg over de geur in de slaapkamer... Zo nog even de beelden van de Amsterdam marathon bekijken. Via de trackapp hebben we gedurende de race in de gaten gehouden wat onze hardloopvriendjes presteerden. 

Morgen de laatste dag van deze GR5 3-daagse. Op naar station Kiewit in Hasselt. 

• op naar de volgende etappe, van Viversel naar Kiewit
• terug naar de vorige etappe, van Zichem naar Diest
• overzicht van al onze GR5 avonturen
• overzicht van onze andere wandelpaden

Gr5 van Zichem naar Diest

 15 oktober 2022

start: met auto naar Kiewit, 2.45 uur rijden. Parkeren bij station. Trein via Hasselt naar Zichem

Etappe: 15,1km

Gestapt: 18,4km omweg naar Scherpenheuvel en uitloop naar B&B

Overnachting: B&B Cleynaertskamer Diest

Horeca: startbakkie bij Railz in Zichem, etappedrankje bij The Garage in Diest

De afstand om vanaf huis bij het eindpunt, waar we de auto parkeren, te geraken wordt steeds groter. Vandaar dat we op deze reisdag een korter traject hebben gepland. We hoeven slechts zo'n 16 kilometer te stappen tot Diest. Mooie bijkomstigheid is dat we dan niet te lang in de voorspelde nattigheid hoeven rond te banjeren. 

De autorit verloopt soepeltjes, geen enkel oponthoud op weg naar het treinstation in Kiewit.  Ter plekke is het nog wel even speuren naar een mooie parkeerplek. Dat lukt onder het viaduct. Er is toch altijd een beetje twijfel of het veilig genoeg is om de auto 3 dagen te laten staan... 52 Minuten na het instappen in Kiewit, stappen we uit op station Zichem. Van de vorige keer weten we dat hier een heel hip koffietentje zit, uhm, zat, zo blijkt. Op de deur verklaart een aankondiging dat de zaak geen vergunning werd gegund en dat er derhalve tot sluiting moest worden overgegaan.  Grrr, en nu? Nou, lang hoeven we niet te treuren, na de startselfie zien we aan de overkant een gezellig aandoend tentje. Railz blijkt dat ook inderdaad te zijn. Het is een soort kroegie waar buurtbewoners samenkomen voor een koppie koffie of een biertje. Wij gaan voor eerstgenoemde.  Dit startbakkie wordt vergezeld door een speculaas-peren-cheesecake. 

Op naar Diest. In eerste instantie gehuld in een shirt met daaroverheen een regenjasje. Regen dreigt. De start loopt over een traject van een voormalig boemeltje. Bielzen herinneren aan de route. In de verte torent de kerkspits van Zichem boven mooi gekleurde bomen uit. Dichterbij een andere toren, de Maagdentoren. Een informatiebord vertelt de geschiedenis. Wij hebben het al enigszins uit het routeboekje meegekregen en stiefelen snel verder. Langs huizen in de inmiddels bekende Belgische bouwstijl, een allegaartje meestal. Over een smal grindpad mogen we onze klimspieren, die in ruste waren sinds de vakantie, weer even aanspreken. Het resulteert in een prachtig, weids uitzicht. Het vlakke land lijkt voorgoed achtergelaten op de GR5. Wij klagen niet. 

Voor ons wordt in de verte de ronde koepel van de basiliek in Scherpenheuvel zichtbaar.  De route gaat hier niet langs. Wij wel. Het ongeveer bekendste bedevaartsoord van België kunnen wij niet zomaar voorbij lopen, toch? Het is absoluut de moeite waard. Het dak van het ronde gebouw is bezaaid met goudkleurige sterren. Binnen is het prachtig! Een smalle gang voert om de binnenste ruimte met het spreekgestoelte, door kleine gebedsruimten met overal het Onze vader uitgeschreven aan de muur hangend. Het is geen enorm grote kerk, maar wel erg indrukwekkend. Aangrenzend zijn wat ruimtes waar offerkaarsen kunnen worden aangestoken. Ook wij branden een kaarsje, voor de Koningin van de vrede. Hard nodig. Het omliggende plein doet gezellig en uiteraard onvermijdelijk ook wat toeristisch, aan. Nog lang zien we toren van de basiliek boven alles uitpiepen als we onze weg weer vervolgend af en toe een blik over onze schouder werpen. 

Al verschillende keren hebben we een soort jassendans gedaan, regenjas aan, oh, weer droog, dus hup weer in de tas. Tot het weer begint te miezeren en alles weer van vooraf aan kan worden herhaald. Slechts een keer krijgen we een wat heftigere bui op ons hoofd, maar eigenlijk mogen we echt niet klagen. 

Richting Diest wordt het landschap steeds glooiender. Op en neer gaan we. Een paard bij een stoeterij die we passeren, probeert ons de schrik op het lijf te jagen door hard aan te komen galopperen vanaf een verre uithoek van de weide. Eenmaal bij ons gaat het hard in de remmen om vervolgens een flinke hoop mest te produceren Ons weidse uitzicht verdwijnt als we de krochten van een holle weg binnenlopen. Wat is dit toch altijd bijzonder. Opeens bestaat de omgeving alleen nog uit twee hoge, aarden wallen met bomen. 

De tegenstelling bij het uitlopen kan bijna niet groter. We zijn in Diest, in een soort winkelgebied met megastores, supermarkten en fastfoodketens. Het stadje zelf wordt nog even niet bezocht. Weggedoken onder een plu of diep in een capuchon, maken we nog een extra lus door het buitengebied. Schoppend door nat gras lopen we door weides. Regenvlagen onttrekken de omgeving aan ons zicht. 

Dan zijn we opnieuw in de plaats van bestemming,  Diest. Door wat woonwijken, niet alle even inspirerend, komen we op de wallen rond het centrum. De Lindemolen is zeker een foto waard. Over smalle paadjes, hoog boven het stadsverkeer links van ons en rechts een herfstig park, bereiken we de Saspoort. Hier verlaten we voor nu de GR5.

De wandelboom voor de poort wijst de weg naar Nice. Wij gaan tegengesteld, het centrum in. The Garage is een leuke plek voor een etappedrankje. De naam doet wellicht vermoeden dat het om een moderne, Amerikaans aandoende tent gaat, maar het blijkt een soort Belgische bruine kroeg. Een prima plek voor een Karmaliet Triple en een La Chouffe koffie dus. 

B&B de Cleynaerskamer ligt een dikke kilometer verder. Hier worden we hartelijk ontvangen in het huis met de blauwe luiken. Even chillen we voor we er weer op uit gaan voor een hapje eten. Dat wordt Italiaans. 

Zo vast even de dag van morgen doornemen,  hopelijk weer net zo'n mooi stukje GR5...met misschien ietsiepietsie minder nattigheid.  

• Op naar de volgende etappe, van Diest naar Viversel
• Terug naar de vorige etappe, van Oevelt naar Zichem 
• Overzicht van onze andere GR5 etappes
• Onze andere wandelpaden