Pelgrimspad van Maarheeze naar Weert

31 maart 2024

start: vanaf B&B De Zwaantjes in Someren in 20 minuten naar Geurtsvenweg in Weert. Hiervandaan bus 11 in 27 minuten naar station Maarheeze

kilometers: inclusief aanlooproute (2,2 kilometer) 17,7

etappe via Wandelnet: LAW 7-2 etappe 6

kilometers van pad: 14,7

Het is verbazingwekkend hoe goed onze lijven voelen na de dikke dertiger van gisteren. Eigenlijk hebben we geen centje pijn. We staan zelfs fris en fruitig op. Daar heeft de goede nachtrust in de stille B&B De Zwaantjes ongetwijfeld aan bijgedragen. Het Paasontbijt, oh ja, het is eerste Paasdag, zorgt voor voldoende energie voor weer een stapdag. Omdat vannacht de klok een uur vooruit is gegaan in verband met de zomertijd ontbijten we vrij laat, pas om 9.00 uur. Zo'n anderhalf uur later trekken we het hek van de B&B weer achter ons dicht. Een prima adres om als uitvalsbasis te dienen voor het Pelgrimspad! We hebben een beetje bijzondere dag voor de boeg, het is ons laatste stuk Pelgrimspad. 

Ruimschoots op tijd parkeren we de auto bij het terrein van de IJzeren Man in Weert. Bus 11 rijdt op schema. Dat houdt in dat we even voor 12.00 uur op het station van Maarheeze onze schoenen veteren. Een ding weten we zeker, we volgen niet de route van gisteren om weer op het Pelgrimspad te komen. Dat was echt mijl op zeven. In plaats daarvan vinden we een kortere en best leuke weg. 

Vanaf het punt dat we de etappe weer hebben opgepikt, wandelen we over bospaden om te beginnen in het Weerterbos. Het is iets kouder dan gisteren, maar toch verdwijnen ook vandaag de jassen weer snel in de rugtassen. Al kletsend lopen we zo'n beetje op de grens tussen Noord-Brabant en Limburg. Op een bankje zitten de 4 mede-Pelgrimpadstappers die we gisteren ook tegenkwamen. Al groetend passeren we hen. Onze route lopen we grotendeels op de GPS, geholpen door de wit-rode markeringen. Het boekje lezen we ter informatie, soms vooraf, soms achteraf. Ook voor het stuk van vandaag heb ik bekeken wat we zoal tegenkomen. Interessant lijkt het monument van een grenskerk. Halverwege de 17e eeuw was het katholieke geloof volledig in de ban in Noord-Brabant. Mensen die toch ter kerk wilden gaan, moesten uitwijken naar schuilkerken. Hier op de grens met Limburg staat een monument ter herinnering aan een grenskerk. Best interessant voor een stop, denk ik tijdens het lezen. Maar ja, al pratend lopen we het gedenkteken straal voorbij. Pas op de hoek van het pad zien we een richtingsbord ons terugverwijzen. Nou, dat is toch iets te gek. Helaas dus maar. 

Meer bomen volgen. De overstroomde paden van gisteren blijven grotendeels achterwege. Heel soms moeten we een klein ommetje maken of baggeren we ons een weg door de ondiepe plassen. Het is allemaal goed te doen. Bij een open plek in het bos doemt een soort van kinderboerderij op. Achter een omheining delen mini-kangaroos, we vermoeden dat het wallabies zijn, een veld met kraanvogels en ooievaars. Het hoort bij Fiets- en Wandelcafé Peerkesbosch. Op de site van Wandelnet staat een recensie dat dit een stop meer dan waard is. Bovendien komen er wat druppels uit de donkere wolken, dus dit is een mooi moment voor een verlate lunch. 

We zijn nu bijna op de helft. Over een viaduct kruisen we de A2. Vanaf boven zien we afslag Weert-Noord liggen. Leuk, want elke keer als we nu zuidwaarts rijden en dit punt passeren, denken we even aan deze wandeldag. De bossen maken plaats voor een zand-heidegebied. Het is een fijne afwisseling. Aan onze linkerhand zien we de bungalows van vakantiepark Weerterbergen liggen. Beiden zijn we hier lang geleden eens geweest. Aan de huisjes te zien hebben deze, in ieder geval aan de buitenkant, sindsdien geen upgrade gehad. 

En dan zit het laatste stukje natuur van het Pelgrimspad er voor ons op. Via een parkeerplaats komen we in een ongezellig industriegebied. Een rechte weg voert ons naar de Zuid-Willemsvaart. In de verte zien we ons eindpunt voor vandaag en voor ons van het hele Pelgrimspad al liggen. We hebben het ook wel een beetje gehad. De 31 kilometers van gisteren hebben er toch wel ingehakt. Onze voeten voelen moe. Nog even schieten we wat foto's bij Sluis 16. Aan de overkant bij de ingang van de parkeerplaats van de IJzeren Man tringelen de GPS'en voor de laatste keer voor dit pad. Het zit erop. Inclusief alle ommetjes, aan- en uitlopen en verkeerd lopen zijn we in 570 kilometer van Amsterdam naar Visé gestapt. Terugkijken doen we in een aparte blog. Het was in ieder geval weer een mooie wandelervaring. 

Gelukkig vallen we niet in een wandelgat. We hebben nog genoeg lopende projecten. 

• terug naar de vorige wandeling op het Pelgrimspad, van Heeze naar Maarheeze
• op naar de volgende officiële wandeling op het Pelgrimspad, van Weert naar Ell
• overzicht van onze Pelgrimspadwandelingen
• onze andere wandelpaden

Pelgrimspad- Maaseik naar Sittard

18 februari 2024

start:vanaf B&B Maasvallei in 15 minuten naar P+R station Sittard, parkeren, trein naar Susteren, bus 35 naar Maaseik, halte MGR Koningstraat. OV in totaal 26 minuten

etappe Pelgrimspad: deel 2 etappe 9

kilometers Pelgrimspad: 19,5 (korter dan in boekje ivm omleiding)

kilometers gestapt: 20,3

Het plannen van het OV voor vandaag bleek gisteravond een hele puzzel. De in het boekje uitgestippelde finishplek is met bussen en treinen te verbinden met de startplaats, maar dat kost wel bijna 2 uur. Dit alles heeft ook te maken met het feit dat de meeste treinen er hier in Noord-Limburg dit weekend uitliggen. Op maandag, als de treinen blijkbaar weer rijden,  is deze tijd namelijk 75 minuten. Nog steeds best aan de maat, maar een stuk minder dan voor de zondag. Vandaar dat wij de etappes omwisselen. Ook doen we een kleine aanpassing om de OV-reistijd nog iets te verminderen. Het plan wordt dan om de auto in Sittard te parkeren, trein en bus naar Maaseik te nemen en daarvandaan terug naar de auto te wandelen. 

Alles in kannen en kruiken. Tenminste, alles wat we min of meer in de hand hebben. Een blik op Buienradar laat ons namelijk weten dat het nat gaat worden. Echt heel Nederland is vanaf een uur of half elf volledig bedekt onder regenwolken, waarvan een aantal zelfs wat donkerder blauw. Pfff, een buitje vinden we niet heel erg, maar de hele dag door de regen wandelen is toch wel een ander koekie. Twijfel dus! Tijdens het heerlijke ontbijt van B&B Maasvallei nemen we een besluit. We gaan gewoon. Dan maar even bikkelen door de regen. We zijn hier nu toch. 

Binnen een kwartier rijden parkeren we de auto in de overdekte P+R-garage bij station Sittard. Een trein- en busritje later staan we in België. Dat blijft toch wel speciaal, dat je zomaar in een ander land staat. Lang blijven we er echter niet. Vrijwel direct na de start steken we de Maas over om Nederland weer in te lopen. De regen is inmiddels, zoals verwacht, ook gaan vallen. Heel dikke druppels zijn het niet. Wel staat er ook een pittig windje. Echt guur dus. 

Over de Pater Sangersbrug stappen we Nederland binnen. Halverwege is in de reling een monument verwerkt. Het stelt een touw voor met een knoop erin die precies op de grens hangt. Aan beide zijden wordt het touw vastgehouden door handen. Het symboliseert de verbinding tussen de twee Limburgen. Aan de Nederlandse kant staat een grenspaal. Altijd een foto waard! In de buurt van de paal staat een draaiend hart van een soort ijzerdraad waaraan allemaal beschilderde slotjes hangen. Het exacte verhaal heb ik niet gelezen, maar uit de koppen op het informatiebord maak ik op dat het een monument is voor mensen die in de eerste wereldoorlog zijn geëvacueerd. 

Via een soort van uiterwaarden, bekend als De Rug, lopen we naar Roosteren. Halverwege delen we het pad met paarden die in de wei grazen. Ze keuren ons geen blik waardig. Roosteren herbergt wat leuke huizen. Het wordt doorsneden door de drukke N296. Aan de overzijde van de weg worden we richting de Maas geleid. Wat een kracht gaat er toch van zo'n rivier uit, zo meanderend door het landschap. Op sommige delen lijkt het een meer, zo breed. Andere momenten is het een kabbelend stroompje. 

Tegen de wind in knokkend lopen we een paar kilometer langs het water. Tot in Illikhoven. Het naambord vergt een tweede keer kijken. Wat staat daar nou eigenlijk? Bij De Pitstop scoren wij ons startbakkie met een gedeeld stuk rijstevlaai, want we zitten nog een beetje vol van het ontbijt.

Even verderop geeft een bord, gelukkig heel duidelijk, aan dat er een routewijziging is. In plaats van langs de rivier richting Grevenbicht, worden we nu over een fietspad gestuurd. Met de wind op kop en de regen in ons gezicht is het nog even pittig doorstappen door dit smalste stukje van Nederland. Ondanks dat in Grevenbicht de B&B ligt, waar we overnachten, zijn we nu zo ongeveer op de helft. Via Sluis Born steken we het Julianakanaal over. Voor nu laten we het water even achter ons. Hopelijk lopen we zo weer enigszins beschut tegen de regen. Die valt overigens niet constant. 

Born biedt die beschutting nog niet. Dwars door dit plaatsje lopen we naar de A2 die we oversteken. In de verte zien we groen, ons eerste bos van vandaag. Het is het Limbrichter Bosch. Over smalle paadjes slingeren we tussen de bomen door. Dit is leuk! De plaats waarnaar dit bos is vernoemd is trouwens ook een stop waard. Zeker het kasteel in Limbricht. Hoewel nu helemaal leeg biedt de binnenplaats behorende bij het vierkante kasteel niet eens een mistroostig aanblik. Wat zal het hier op een zomerse dag gezellig zijn. Helemaal met een proeverijtje van de hier gelegen uitbaterij Het Proeflokaal. Een beeld van een vrouw met een kat aan haar voeten doet me vermoeden dat zij de heks is uit het boek van Susan Smit, De heks van Limbricht. Een naamplaatje geeft aan dat dit inderdaad Entgen Luijten is. 

Nu is het niet ver meer naar Sittard. Van het Pieterpad en de volgende etappe van het Pelgrimspad weten we dat de binnenstad gezellig is. Dat geldt niet voor de wijken waardoor wij de stad binnenlopen. Bovendien miezert het nog flink, dus we hebben er flink de pas in. Na 20 kilometer staan we op het Stationsplein. Hier startten we op 22 juli de etappes richting Maastricht. Als morgen het gat tussen Ell en Maaseik is gedicht, rest ons het deel tussen Middelbeers en Weert nog. Het schiet al op...

Redelijk vroeg ploffen we weer op de comfortabele stoelen in B&B Maasvallei. Wat fijn dat we vanochtend toch de wandelschoenen aantrokken en op pad gingen. De regen viel inderdaad, maar het was heel goed te doen! Blij dat we weer een stukje Pelgrimspad kunnen afvinken. 

• op naar de volgende officiële etappe, van Sittard naar Voerendaal
• op naar onze volgende wandeling op dit pad, van Ell naar Maaseik
• terug naar de vorige officiële wandeling, van Ell naar Maaseik
• terug naar onze vorige wandeling, van Weert naar Ell
• overzicht van de Pelgrimspadwandelingen
• onze andere wandelpaden

Pelgrimspad van Weert naar Ell

17 februari 2024 

start: met de auto in ruim 2 uur naar de Niesstraat in Ell, hiervandaan 2 bussen (73 naar Weert station en 11 richting Eindhoven) naar halte Geurtsvenweg in Weert. 200 Meter verderop ligt de route

kilometers Pelgrimspad: 16,9

totaal kilometers gestapt: 17,8

Zou het dan eindelijk weer eens gaan lukken om een stuk van het Pelgrimspad af te vinken? De GPX-en van de routes zijn gedownload, het overnachtingsadres geboekt. Nu alleen nog echt gaan. Voorgaande keren gooide mijn gebroken arm en 2x een fikse griep en zo, roet in het eten. De afgelopen week was weliswaar beredruk, maar vanochtend, met een behoorlijk slaapgebrek van de afgelopen dagen, lukte het dan toch om rond 8.00 uur naar het zuiden te sturen. Op naar Ell, wie kent het niet...

Ruim 2 uur later parkeren we vlakbij bushalte Niesstraat de auto. Bus 73 rijdt ons via dorpjes als Swartbroek in ruim een kwartier naar het station van Weert. Hiervandaan is het nog maar een minuut of 5 met bus 11 naar halte Geurtseven. Even verderop ritsen we naadloos in op de route. 

Deze start vandaag voor ons in het gebied van de IJzeren Man. Hé, kennen we dat niet? In Vught liepen we langs een soortgelijke plas met exact dezelfde benaming. De verklaring omtrent de naam is dan ook hetzelfde. De zandafgraving, hier ten behoeve van de spoorlijn Eindhoven - Weert, werd gedaan door een grote machine die in de volksmond de IJzeren Man werd genoemd. Het gebied eromheen heeft een invulling gekregen die dagjesgasten trekt, een milieucentrum, een klimbos en bijvoorbeeld een zwembad. Wij laten alles links liggen en maken in het voorbijgaan alleen een paar keer gebruik van de trimtoestellen die langs ons wandelpad staan. 

Langs een andere zandwinningsplas lopen we over ongezellig rechte wegen richting Altweerterheide. Het kerkje in de verte lonks. We hebben zin in een startbakkie. Helaas slaat de route ver voor het dorp weer af. Hopen dus maar op een volgende plek voor een koppie. Even vergeten we deze behoefte als we over smalle paadjes door het gebied van Kemper-broek slingeren langs de Tungelerwallen. Fijn, een beetje afwisseling op die rechte wegen. 

Tungelroy is onze volgende kans op het steeds harder nodige kopje koffie. Of het nu aan onze vermoeidheid ligt of de route, waarschijnlijk is het een combinatie ervan, maar we hebben het een beetje zwaar. Tungelroy biedt behalve een kapel en een molen, weinig soelaas. Door dus maar. Zonder cafeïnefix. 

Van het laatste natuurgebied De Krang worden we eigenlijk alleen maar chagrijniger. Wat een blubberbad, zeg! Glijdend en glibberend naderen we Ell. Als de route na bijna 17 kilometer naar rechts afbuigt, slaan wij linksaf naar de auto. We ontdoen ons van de modderschoenen en gaan maar vast op weg naar de B&B. Daar in de buurt zal vast wel een gezellig tentje open zijn. 

Dat vergt even wat googelen, maar uiteindelijk zitten we bij De Pitstop in Illikhoven (ja, ja, je komt nog eens ergens) achter een bakkie leut vergezeld door een stuk rijstevlaai. 

Bnb Maasvallei

B&B Maasvallei in Grevenbicht zorgt ervoor dat ons grumpy gevoel van vandaag als sneeuw voor de zon verdwijnt. Prachtig gelegen aan de Maas. De kamer is heerlijk comfortabel. Precies wat we nu nodig hebben. We genieten van het lekkers in de koelkast en ploffen op bed. Even bijkomen. Morgen stappen we verder naar Roosteren. Tenminste...de weersverwachting belooft niet veel goeds. 

• op naar de volgende officiële etappe, van Ell naar Maaseik
• op naar onze volgende etappe, van Maaseik naar Sittard
• terug naar de vorige officiële etappe, van Maarheeze naar Weert
• terug naar onze vorige wandeling, van Haaren naar Middelbeers
• overzicht van onze Pelgrimspadwandelingen
• onze andere wandelpaden

Pelgrimspad van Mesch (Eijsden) naar Visé

3 september 2023

start: auto geparkeerd bij station Visé. Trein naar Eijsden, 4 minuten

etappe 15: van Mesch naar Visé

kilometers: 13

kilometers totaal: 16,4

Zo, deze anders-dan-verwacht-verlopen-vakantie is toch nog fijn afgesloten. Morgen mag ook ik weer aan de slag, maar vandaag stapten we nog even fijn op het Pelgrimspad, van Eijsden naar Visé om precies te zijn. 

De auto parkeerden we in Visé bij het station. Deze plek is ons al bekend, omdat Visé ook een etappeplaats is op de GR5. Het boemeltje van een trein brengt ons van het ongezellige station langs de A2 in 4 minuten naar het station in Eijsden. Hiervandaan is het bijna 3 kilometer om weer op de route te geraken. Mooie kilometers overigens met uitzicht over Maastricht dat onder ons ligt. 

Bij de wandelboom starten we het laatste stuk van etappe 14 richting Mesch. De bomen bieden schaduw tegen het best prikkende zonnetje. In Mesch tringelt de GPS. De volgende etappe kan worden gestart. Hier scoren we dan ook direct maar ons startbakkie. Hoewel we nog redelijk vol zitten van het ontbijt kunnen we een punt vlaai erbij niet weerstaan. Het mag ook wel, want het is feest vandaag. René is jarig! 

Het pad vervolgend passeren we net buiten Mesch in de berm een grenspaal. We zijn in België! Zo lopend een ander land binnengaan blijft toch altijd een bijzonder momentje. Afwisselend over zandpaden langs velden met maïs dat bijna uit de kolf barst, andere akkers met aardappelen, wat appelgaarden en door bossen over smalle paadjes, bereiken we Dalhem. 

Ook dit plaatsje kennen we nog van de GR5. Destijds liepen we via een schattig poortje onder het kasteel door van de boven- naar de benedenstad. Ook nu zien we een poort, nou ja, eigenlijk is het een enorme boog van een stenen, hooggelegen spoorbrug. Wat klim en daal je toch redelijk ongemerkt veel. Diezelfde spoorlijn lag zojuist namelijk nog redelijk diep onder ons. Even maken we een korte detour om de brug op de foto vast te leggen. Onnodig zo blijkt als we er even later zelfs onderdoor lopen. 

De tekenspray moet even uit de tas worden gevist. Rijkelijk spuiten we onszelf in. De komende kilometers struinen we namelijk door weilanden. Aan de hoogte van het gras te zien is het best een tijdje geleden dat dit is gemaaid. Af en toe klimmen we een hek over of stappen we door een houten poort om in een volgend veld te komen. 

Vanaf 4 kilometer voor Visé lopen we in omgekeerde richting in onze eigen voetstappen, hier achtergelaten tijdens de etappe naar Saive in februari. Toen namen we een verkeerde afslag en belandden we ongemerkt op het Pelgrimspad. Op zo'n moment is fijn dat de GPS van René zich dan laat horen, omdat het een koersfout heeft gesignaleerd, anders zouden we heel wat kilometers extra afleggen tijdens onze wandelingen. 

De koude gure vlakte die we ons herinneren is nu aan het oog onttrokken door het hoge maïs en koud is het ook niet echt. Trappen aflopend stappen we Visé binnen. Dat is overigens veel leuker dan het armetierige stationnetje doet vermoeden. Toch stappen we snel door naar de auto. We hebben nog een ritje huiswaarts voor de boeg.

Hoewel Visé het eindstation is van het Pelgrimspad, kunnen wij het nog niet afvinken. We hebben nog een gat dicht te lopen tussen Haaren en Sittard, een leuk vooruitzicht! 

• terug naar de vorige wandeling, van Cadier en Keer naar Mesch (Eijsden)
• overzicht van de Pelgrimspadwandelingen
• onze andere wandelpaden

Pelgrimspad - van Cadier en Keer naar Mesch (Eijsden)

2 september 2023

start: de gastvrouw van de B&B zet ons af in Cadier en Keer bij de kruising van de Limburger en Beatrixstraat

etappe 14: van Cadier en Keer naar Mesch

kilometers: 13

totaal kilometers: 16,3

horeca: eetcafé De Bosrand in Sint Geertruid

Overnachten: B&B Hoeve de Hoge Swaen

Onze zomervakantie luidden we 22, 23 en 24 juli in op het Pelgrimspad. De bedoeling erachter was om vast wat hoogtemeters te maken voor onze wandelvakantie. Het was weer volop genieten. Wat vinden we Limburg toch mooi! 

De bewuste wandelvakantie pakte anders uit dan verwacht. Het begin in de Vogezen/Elzas was prachtig. Drie dagen maakten we prachtige wandelingen in de omgeving van Le Grand Ballon tot het pittoreske Eguisheim. We genoten! Vervolgens togen we naar Piemonte waar ons een ruime week in de Alpen wachtte. Via STAP-reizen hadden we een vakantie in la Valle Maira geboekt. Zes dagen pittig klimmen wachtte op ons. Dat dachten we tenminste. Want daar kwam op de eerste wandeldag helaas al een eind aan. Ik maakte een onhandige, flinke val, waarbij ik, zo bleek later in het ziekenhuis, mijn rechterarm in de bovenkop op twee plaatsen brak. Einde vakantie. Nou, einde van het wandelen in ieder geval, want we besloten wel te blijven. De omgeving was prachtig, maar helaas konden we hier dus veel minder van genieten dan gehoopt. 

Maar goed, nu mogen we weer...of beter ik mag weer! Afgelopen woensdag kreeg ik groen licht van de traumatoloog om weer iets te doen met mijn arm. Belangrijker, er mag "gewoon" worden gewandeld. Wel nog met de kanttekening dat ik voorzichtig moet zijn, want opnieuw een val zou niet al te best zijn. Ja, dat snap ik. 

Eigenlijk zouden we drie dagen aaneen op het Pelgrimspad stappen met onze rugzakken. De overnachtingsplekken waren al geboekt. Van het dragen van een rugzak door mij is nu natuurlijk geen sprake. Vandaar dat we de plannen omgooien. Snel werd een ander B&B adres gezocht. Dat bleek nog niet mee te vallen, maar uiteindelijk slaagden we bij B&B Hoeve de Hoge Swaen in Maastricht, een prima uitvalsbasis voor zowel een stedentrip Maastricht als de omgeving. Gisteren hebben we de Limburgse hoofdstad al verkend, bij vlagen in de plenzende regen. Voor vandaag staat dan eindelijk weer een wandeldag op het programma. 

Dus hup, op pad. De gastvrouw van de B&B is zo vriendelijk ons een lift naar Cadier en Keer te geven. Hier slaan we nu aan het eind van de Beatrixstraat linksaf in plaats van rechts, zoals we op 24 juli deden. Nog even lopen we door het plaatsje. Het voelt weer fijn om in het Zuid-Limburgse land te zijn. Dat gevoel wordt nog eens versterkt als we aan de overkant van de Rijksweg een holle weg, zo kenmerkend voor deze omgeving, inlopen. Het is een beetje oppassen op de keien en de omhoogstekende boomwortels, maar ik geniet om weer te kunnen stappen. 

Langs de rand van het bos golven we op en neer over een single track. Even moeten we een korte detour maken, omdat een omgevallen boom het pad verspert. Het zicht wordt onttrokken door het bos, maar zodra we dit uitlopen zien we hoe mooi het hier is. Het is maar voor kort, want al snel voert de route ons opnieuw een begroeid pad in. Nou ja, pad, het lijkt meer een rivier. Het is duidelijk dat er de afgelopen dagen veel regen is gevallen. Het water stroomt over het pad. In eerste instantie nog in dunnen sliertjes, maar al snel vormen deze grotere plassen. Op een gegeven moment zijn deze net zo breed als het pad is. Plonzend en spetterend stappen we voort.

Bossen worden afgewisseld met akkers voor fruitbomen, appelbomen voornamelijk. De vruchten hangen zwaar en diepgekleurd aan de takken. Je zou er zo een hap van willen nemen. Ook lopen we regelmatig door een corridor van maïs. Toch zijn het voornamelijk bomen die we op dit stuk van het Pelgrimspad zien. Door de bossen op- en neergaand is het fijn stappen. Toch missen we de vergezichten af en toe. 

Bij Camping De Bosrand zit volgens het Pelgrimspadboekje ook een eetcafé, een mooie stop voor een hapje en drankje. We vullen onze buiken met tosti's en een 0% biertje. Onze weg vervolgend voegen we in op het Krijtlandpad. Ach, dat zijn fijne herinneringen, ons eerste pad dat we afstapten. Vanaf toen zijn we verknocht geraakt aan wandelen in Zuid-Limburg. 

Bij een wandelpaal laten we voor vandaag het Pelgrimspad achter. We moeten immers weer bij de B&B geraken en de snelste manier is om dan de trein in Eijsden te nemen. Dat houdt in dat we een kilometer of 2 a 3 extra stappen, maar in dit landschap is dat absoluut geen straf. Leuke bijkomstigheid is dat we in Eijsden nu mooi nog een lekker ijsje kunnen scoren. 

's Avonds zoeken we een terras op in Maastricht. Bij Cucina50 nemen we vast een voorschot op de verjaardag van René. Het wandelen met een arm in een sling is me niet tegengevallen. Morgen kan het stuk naar Visé gewoon worden afgevinkt. 

• op naar de volgende wandeling, van Mesch naar Visé
• terug naar de vorige wandeling, van Schin op Geul naar Maastricht
• overzicht van onze Pelgrimspadwandelingen
• onze andere wandelpaden

Pelgrimspad van Schin op Geul naar Maastricht

24 juli 2023

start: in 10 minuten met de auto vanaf B&B La Vita Felice naar P+R station Schin op Geul, hier is het zo'n 200 meter om de route weer op te pikken

etappe: 13 van Wandelnet

kilometers Pelgrimspad: 22,1

kilometers gestapt: 25,4

horeca: Café Zuid, Maastricht

Of het nu aan het fijne bed ligt, aan het feit dat ik vakantie heb en mijn gedachten even niet over het werk hoeven te gaan of omdat we weer eens een flinke inspanning hebben verricht in de buitenlucht, ik slaap in ieder geval als een roos. Okay, het gat in de dag is mij nog steeds onbekend, maar het is in ieder geval al licht als ik mijn ogen open. De dag begint met een kop thee op bed. Na het ontbijt, ik meldde gisteren volgens mij al hoe heerlijk luxe het is om dat voorgeschoteld te krijgen, toch, is het inpakken geblazen, want vanavond slapen we weer in ons eigen bedje. Even voor tienen nemen we afscheid van de gastheer. B&B La Vita Felice bood ons een relaxte plek om bij te komen van onze wandelingen voor 2 nachtjes. 

Het P+R terrein van station Schin op Geul is ons al bekend. Dit keer vertrekken we hier niet met de trein. Parkeren hier is namelijk een stuk eenvoudiger dan in Maastricht, bovendien is het gratis. We gaan dus direct aan de wandel. Het Pelgrimspad ligt zo'n 200 meter vanaf het station verwijderd voor de deur van de Sint-Mauritiuskerk. 

Direct buiten het dorp steken we het spoor onderdoor om er aan de andere zijde een tijdje parallel aan te lopen. Rechts van ons laten kale, lichtgele wanden zien dat hier mergel is gegraven. Het langzaam stijgen van het pad stopt als we rechtsaf een behoorlijk steile trap omhoog mogen. Eenmaal boven zien we het witte gebouw van De kluis van de Schaesberg. Van ons GR5-avontuur weten we inmiddels dat een kluis een afgezonderde woning van een kluizenaar is. Even wijken we van het pad af om een ronde langs de 14 staties van Jezus te maken. Het is een moderne weergave van het verhaal van de kruisiging. Het uitzicht op Schin op Geul, waarvandaan we net zijn vertrokken, maakt duidelijk dat we inmiddels al een flink stuk hebben geklommen. 

Door het bos stappend komen we na eerst het spoor en vervolgens De Geul te zijn overgestoken, bij een volgende monument, Kasteel Schaloen. De naastgelegen tuin, Oud-Valkenburg, geniet nogal wat faam. Helaas is het op maandag gesloten, we kunnen dus door. Op naar Scheulder, waar volgens het boekje mogelijkheid is om ons startbakkie te scoren. Via verschillende draaihekjes, die daar zoals vaker eigenlijk gewoon alleen nog voor de sier staan, bereiken we het dorpje. Er zit een gezellig aandoende brasserie. Geopend van woensdag tot zondag...geen startbakkie dus. 

Mijn regenhoes haal ik van de rugzak. Het zonnetje laat zich niet veel zien vandaag, maar de temperatuur is prima. En tja, dat had ik natuurlijk niet moeten doen. Het gaat miezeren. Geen probleem, denken we nog. Maar de fijne regen verandert in dikke druppels. Binnen no-time plenst het. Snel doen we de regencondooms weer om de rugzakken. Ik hijs me in mijn regenjack. René probeert droog te blijven onder zijn plu. Onze broeken zijn al snel doorweekt. Ach, in de verte zien we de lucht al lichter worden. Dit zal niet lang duren. En zo blijkt. 

Helaas laat een stop voor een startbakkie nog steeds op zich wachten. Eigenlijk passeren we nauwelijks dorpjes. De omgeving is nog steeds mooi, hoor, glooiende heuvels, meestal bedekt met gewassen, af en toe een mergelwand, stukken bos. Het is niet heel vervelend hier door te stappen, maar echt spectaculair wordt het vandaag niet. Een markering van het Krijtland doet ons beseffen dat we hier al eerder hebben gelopen. Om ook dit deel van ons Pelgrimspad-avontuur vast te leggen, film ik René terwijl hij langsloopt in het heuvellandschap, zoals we vaker doen. Hij besluit eens lollig te doen en gaat in de achteruit. Ach ja, drie dagen samen aan de wandel heeft toch invloed op hem, dat wordt nog wat tijdens de vakantie...

In Cadier en Keer, waar we overigens ook geen koffietent tegenkomen, is de vertakking van het Pelgrimspad. Wat de officiële tak is weten we eigenlijk niet, wel dat wij nu die naar Maastricht nemen. Vlak voor we de buitenwijken van de Limburgse hoofdstad bereiken, krijgen we nog een plens op ons dak. Gelukkig biedt een boom dik in de bladeren een goede schuilplek. Langs de universiteit lopen we richting de Maas. Aangekomen aan het water zien we links aan de overkant de heuvels van de Sint-Pietersberg. Rechts van ons overspannen bruggen de Maas. Over de oude Sint-Servaasbrug met de stenen bogen zullen wij het centrum inlopen. Maar niet voordat we dan eindelijk eens op een terras kunnen neerstrijken voor een kop koffie. Met vlaai en opnieuw helaas geen rijstevlaai. 

Het Vrijthof is nauwelijks toegankelijk. Er wordt druk gewerkt om alle bouwsels van de concerten van André Rieu van de afgelopen dagen af te breken. Het zorgt ervoor dat wij een kort ommetje moeten maken om bij de Sint Servaasbasiliek te komen. Het is een passend eind van dit stuk Pelgrimspad. 

Op weg naar het station scoren we dan op de valreep nog ons stuk rijstevlaai, een mini-exemplaar, dat wel. De trein brengt ons in een minuut of 20 naar station Schin op Geul. Er wacht ons nog een autorit van een uur of 3. Mooi om even terug te kijken op deze drie wandeldagen. Het was weer een feestje!

• terug naar de vorige wandeling, van Voerendaal naar Schin op Geul
• op naar de volgende wandeling, van Cadier en Keer naar Mesch
• overzicht van onze Pelgrimspadwandelingen
• onze andere wandelpaden