Zuiderzeepad - van Harderwijk naar Nunspeet

 4 oktober 2020

Zuiderzeepad - van Harderwijk naar Nunspeet

etappe 13

19,2 kilometer - in werkelijkheid 22,3 kilometer

Negentien uur na het afscheid van gisteren staan we weer fris en fruitig op het station in Harderwijk. De trein heeft ons vanuit Nunspeet, waar de auto's staan geparkeerd, vervoerd. Het routeboekje laat zien dat er geen koffietentjes onderweg zijn. Natuurlijk hopen we er stiekem toch nog een te vinden die open is, maar voor de zekerheid besluiten we al in Harderwijk ons startbakkie te nemen. Eerst moeten we nog even de route opzoeken, waar we deze gisteren hebben verlaten. 

Harderwijk verrast ons. Wat een sfeervol plaatsje. Dwalend door straten met keitjes, langs oude huizen en restanten van de stadswal snuiven we de sfeer van lang geleden. Vanuit de serre van Restaurant Baars is er een mooi uitzicht over het plein op de Grote Kerk, die zijn naam eer aan doet. Een prima plekkie voor een kop koffie. Dit keer zonder lekkers, daar is het nog iets te vroeg voor. 

Verder door Harderwijk lopend, is duidelijk te zien dat dit een vissersplaats is. Er is een oud haventje waar karakteristieke vissersboten liggen. Netten hangen aan dek te drogen. Het levert een pittoresk plaatje op, een gammele ophaalbrug, een molen, de boten in de haven en de oude straten met keitjes. Via de genoemde brug verlaten wij dit leuke centrum. Door een minder fotogenieke buitenwijk lopen wij de stad uit. 

sfeervol Harderwijk

oude vissersplaats

Vallende blaadjes, paddenstoelen, het gure weer, gisteren was al duidelijk dat de herfst toch echt is aangebroken. Vandaag doet het jaargetijde er nog even een schepje bovenop als het zorgt dat de eikenbomen waar we onderdoor lopen een lading eikels op onze hoofden loslaten. Zijn het geen processierupsen, zijn het wel deze kleine bommetjes. 

Door het boerenland lopen we richting Kasteel de Essenburgh. Paarden en geitjes in hun weiden bieden vermaak. We lopen door een corridor van maïs dat aan de oogst toe is. Andere velden liggen er kaal bij. Er is nog een vage hoop dat we bij het kasteel ons gewenste bakkie kunnen scoren, maar helaas...sinds deze week is het koffiegebeuren hier gesloten. Op het kille terras worden onze zelf meegebrachte boterhammen soldaat gemaakt. Twee van de bewoners komen langs, waarschijnlijk gewoon uit nieuwsgierigheid. Ze vertellen wel direct het een en ander over de geschiedenis van dit klooster. 

En door gaan we weer. Via een laan vol paddenstoelen. Het ultieme kabouterwalhalla. Zodra we de A28 zijn gekruist, verandert het landschap volledig. Weg zijn de landweggetjes met de bijbehorende weide- of akkervelden. Hier is het bos en heide dat de klok slaat. En paddenstoelen! De echte! Die van kabouter Prikkebeen. Het is een prachtomgeving. We schuifelen door zand langs uitgebloeide heide. In de verte zien we een enorme woestijn op ons wachten. Inclusief heuvel. De zon is inmiddels doorgebroken. Het weer is ons echt gunstig gezind. Okay, heel af en toe hebben we wat miezer gevoeld en echt warm is het niet, maar nu bovendien ook nog zonnestralen. We zijn mazzelaars!

het stoeltje van kabouter Prikkebeen

door de woestijn

mooie doorkijkjes

de "echte"

kabouterbos

Na de heuvel wacht ons het bos.  We stiefelen stug door richting eindpunt. Het wandeltempo van vandaag lag laag. Dat zorgt ervoor dat we ons geplande etappedrankje bij het natuurcentrum in Nunspeet niet meer halen. Het centrum sluit namelijk om 17.00 uur. Met nog ruim 1 kilometer voor de boeg denken we het bos weer te verlaten als we de A28 weer oversteken. Aan de overkant duiken we direct het bos weer in voor het laatste stuk. Pas vlak voor het station laten we de bomen achter ons. Het etappedrankje scoren we bij Joris in een verlaten zaaltje. 

Het weekend zit er op. Tenminste, voor wat betreft het wandelen van het Zuiderzeepad. We nemen afscheid van John en Mariska die huiswaarts keren. Bijna 50 kilometer hebben we het pad verder bewandeld. Vooral de etappe van vandaag was een gevarieerde. Er zat echt alles in. Zoals al gezegd, is het natuurlijk balen geweest dat we door corona niet met zijn zessen in het huisje konden. Daarentegen zat het weer, dat vooraf veel nat beloofde, enorm mee. 

Voor Monique, Ferdy, René en mij zit het weekend er nog niet op. Morgen liggen er nog wat kilometers voor ons in het vooruitzicht. We gaan ons debuut maken op het Westerborkpad. 

• op naar de volgende etappe
• terug naar de vorige etappe
• overzicht van onze Zuiderzeepadetappes

Zuiderzeepad - van Nijkerk naar Harderwijk

 3 oktober 2020

Zuiderzeepad - van Nijkerk via Ermelo naar Harderwijk

etappe 11 en 12

23,7 kilometer, in werkelijkheid 24,5 kilometer (tot station Harderwijk)

modderig

Corona en de daarmee samenhangende beperkende maatregelen maken ons al lang geplande weekend een behoorlijk logistieke puzzel. Het gereserveerde huisje voor acht personen, mag nu slechts door maximaal vier personen tegelijk worden bezet. Het is even heen-en-weer appen, maar uiteindelijk is er een mooie oplossing gevonden. Het wordt een heel gewissel van de wacht. Steeds zullen maar twee stellen tegelijk het huisje bezetten. Dat houdt in dat een stel op zaterdag thuis slapen en dus een ritje heen-en-weer hebben. René en ik besluiten dat wij dat zullen doen. 

Zaterdagochtend om even na 10.00 uur op het station in Nijkerk is ons wandelclupje compleet. Twee etappes liggen vandaag voor ons. Niet alleen de coronamaatregelen leken roet in het eten te gooien. Ook buienradar deed zijn best om ons van gedachten te laten veranderen. Het zou een nat weekend worden. Om te laten zien dat de voorspelling geen wassen neus is, vallen binnen de eerste kilometer de eerste druppels al. Snel worden de regenjacks uit de rugzakken gevist en de regenhoezen om dezelfde rugzakken gefrutseld. Gelukkig blijken ze slechts kort nodig te zijn. De rest van de dag voelen we nog af en toe een miezer, maar het mag eigenlijk geen naam hebben. 

Het stuk naar Putten loopt grotendeels gelijk aan de route van het Westerborkpad, altijd in de buurt van het spoor dat vanaf Amsterdam vanuit de Hollandsche Schouwburg naar Westerbork gaat. We wandelen over landweggetjes, een golfbaan, langs weilanden met paarden en een enorm veld met scharrelkippetjes. Een enorme modderplas met dikke runderen die tot ver over hun knieën in de modder zijn weggezakt, zorgt bij ons voor een dikke glimlach. 

Gelukkig kunen we nu de drukke N-wegen achter ons laten. We gaan natuurgebieden in. Eerst dat van landgoed Oldenaller. Gevallen bladeren, bomen die al enigszins geel of rood kleuren en vele soorten paddenstoelen tonen dat de herfst in volle vaart is aangebroken. 

Kasteel Oldenhaller

De in het Zuiderzeepadboekje aangegeven koffiepunten blijken helaas of gesloten of volledig verdwenen. Vlak voor Putten biedt Kasteel de Vanenberg redding. Het is wel een beetje chique de trala. In eerste instantie worden we niet heel warm welkom geheten in ons wandelkloffie. Toch zitten we even later in twee groepjes van drie achter een bakkie leut (koffie of chocomelk) met voor sommigen een fancy appelgebakje erbij. 

Dwars door wat weilanden loopt de route naar Ermelo. In René blijkt een onvermoede paardenfluisteraar te schuilen. Ermelo is de finish van etappe 11. Wij gaan direct verder met de volgende etappe naar Harderwijk via het terrein van 's Heeren Loo en een nieuwbouwwijk. Pas hier doet het pad zijn naam weer eer aan als het langs de oever van het Veluwemeer loopt. Nog voor het muziekje vanuit het horloge van René klinkt, dat het eind van de etappe aangeeft, buigen wij af naar het station. 

Schaapjes lokken

Dag één van ons wandelweekend zit erop. Wij taaien af naar huis. De anderen gaan richting het huisje in Nunspeet. Morgen zien we elkaar weer. 

• op naar de volgende etappe
• terug naar de vorige etappe
• overzicht van onze Zuiderzeepadetappes

Zuiderzeepad - van Eemnes naar Nijkerk

 18 juli

Zuiderzeepad - etappe Eemnes - Nijkerk
28,5 kilometer

Ruim een week geleden liepen we van Muiderberg naar Eemnes. Op die etappe hebben we lang moeten wachten. Gelukkig duurt het wachten nu minder lang. We kunnen weer op pad. Een speciale editie dit keer, want de mannen zijn mee. Ferdy en René wandelen mee. John fietst zijn eigen etappe. Hem zien we bij start en finish en tijdens de geplande rustmomentjes. Bovendien rijdt hij beide auto's naar het eindpunt van onze dagetappe, zodat we direct na de laatste meters kunnen neerploffen in de auto. Voor vandaag geen openbaar vervoer. 

Net zo verwarrend als we de vorige keer afsloten (het heen-en-weer lopen in verband met een tijdelijk opgedoekte bushalte), is de start vandaag. Na even op elkaar te hebben gewacht op verschillende plekken, biedt een simpel telefoontje uitkomst. Even na tienen kunnen we van start. In tegenstelling tot de natte etappe naar Eemnes, is het nu schitterend weer, zelfs een beetje te warm om het ideaal wandelweer te noemen. John vertrekt richting Nijkerk met de auto. De wandelaars zetten via de landelijke Eemnesservaartsteeg koers richting de Eem.

Zuiderzeepad - van Muiderberg naar Eemnes

 9 juli

Zuiderzeepad - etappe Muiderberg - Eemnes
27,5 kilometer

toegang tot de heide

De weersverwachting zorgt nog voor enige twijfel. Buienradar vertoont wel erg veel donkere wolken, waar nattigheid uit neerdaalt. En dat niet voor even...nee, de hele dag door is er een dikke kans op een nat pak. Toch rijden we even na acht uur over de A7 zuidwaarts. De vorige etappe eindigde in Muiderberg. Het is al even geleden dat we hier onze laatste Zuiderzeepadmeters maakten. Corona gooide roet in het eten. Deste leuker dat we nu weer op pad kunnen. Ondanks de donkere wolken.

Gelukkig ook weer compleet, dus met z'n drietjes. Monique moest de vorige keer verstek laten gaan vanwege een migraine aanval. Zij liep de etappe van Amsterdam naar Diemen een paar dagen geleden.

We starten droog. De regen dreigt, maar we voelen nog geen spatjes. Al snel lopen we op de Zeeweg, de route langs het water. Helaas moeten de regencapes al binnen de eerste kilometer uit de rugzakken worden gevist. Ach, we zijn voorbereid. Muiderberg laten we al snel achter ons en daarmee ook de verharde paden. De regencapes beschermen redelijk tegen het neerkomende water. Onze benen zijn echter onbeschermd. Al snel kleven de broekspijpen aan onze benen.

Over grasdijken, tussen schapen door, langs smalle single tracks met constant uitzicht op uitgestrekte polders banen we ons een weg. Een zwerm zwaluwen vergezelt ons een tijdje. Steeds als we in de buurt komen vliegen ze op om even verder op de dijk weer neer te strijken. Tot wij ook daar in de buurt zijn en het hele gebeuren zich herhaalt.

grasdijken vol schapen

We kruizen onder de A1 door. Een fietspad linksaf lonkt. De route voert ons rechtsaf. Door dichtbegroeide bosjes met brandnetels, berenklauw en hoog gras. Wat een geluk dat we lange broeken aan hebben. Nu worden we alleen nat. Kleddertjenat. Opnieuw over een grasdijk lopen we naar de vesting van Naarden. We ruiken de koffie al. Deze moet nog even wachten, want eerst ronden we het plaatsje over de vestingwal. Na bijna een volle ronde kunnen we de sfeervolle straatjes verkennen. Hier vinden we eindelijk de welverdiende koffie of thee.

Groene wissel Medemblik (366)

4 maart 2020

Groene wissel Medemblik, IJsselmeer en Groote Vliet
Nummer 366
14 kilometer
Gelopen kilometers: 14,9

Zowel Monique als ik hebben wandelboekjes aangeschaft van de Groene wissels. Monique kocht Groene wissels Noord-Holland. Toevallig was deze net niet op voorraad toen ik in de boekhandel was, maar Provinciewandelgids Noord-Holland bevat soortgelijke en sommige zelfs volledig dezelfde wandelingen. We gaan voor een plaats niet te ver van huis met een lengte van tussen de 10 en 15 kilometer. De keuze valt op nummer 366, een rondje Medemblik.

Om even voor negen uur parkeren we de auto op een nog volledig lege parkeerplaats aan de rand van de oudste stad van West-Friesland. De molen levert al direct een fotogeniek plaatje op. De officiële route begint bij het busstation, gelegen tegenover het stoomtreinstationnetje. Na een kort stukje over de dijk staan we aan de start van Groene wissel 366.

Halverwege de Nieuwstraat besef ik dat ik mijn GPS niet heb aangedrukt. Dat kan natuurlijk niet, een wandeling niet vastleggen. Daarom spurt ik terug, zet op de hoek mijn horloge aan en loop weer naar Monique. De eerste meters zijn in ieder geval in een hoge hartslag afgelegd. Langs grachtjes, door smalle straten met huizen met leuke geveltjes komen we in het Koningin Emmapark. Van de haven zien we nog maar weinig. Die mogen we vast bij onze terugkeer in dit stadje bewonderen.
Voor we de dijk oplopen kunnen we eerst nog een blik werpen op de achterkant van kasteel Radboud. Even loop ik terug om het iets beter op de foto te krijgen. Jammer dat de route er niet omheen loopt. Al hadden we dat natuurlijk zelf ook kunnen doen.

Het weer zit mee. De zon laat het water schitteren. Langs de buitenhaven bereiken we De Vooroever. Bij een bijtje...oh nee, baaitje, volgen we het pad langs het water. Het levert mooie vergezichten op over het IJsselmeer. Dat het de afgelopen dagen niet zulk mooi, droog weer is geweest als vandaag blijkt als we opeens voor een waterplas staan in plaats van het voetpad. We doen nog een poging om over stenen klauterend de route te volgen, maar als we zien dat dat sowieso een nat pak op gaat leveren, keren we terug. Een andere, droge, route is snel gevonden.

Tot Onderdijk lopen we langs het water, dat onze blik blijft trekken. Wat een mooie gezicht met die zon op de golfjes. Eigenlijk hopen we tegen beter weten in dat ons in Onderdijk een koffietent wacht, die open is. Ons vermoeden wordt helaas bevestigd. Alles is gesloten. We gaan door. Gelukkig is het niet een al te ver terug naar Medemblik.

De routebeschrijving belooft ons over een aantal kilometers een akelig saai stuk. Niet echt een fijn vooruitzicht. Vooralsnog valt het gelukkig mee. Onderdijk zelf is een gehucht dat niet veel voorstelt. Aan de andere kant van de Groote Vliet lopen we terug richting Medemblik. Het is rustig in het natuurgebied. Wellicht dat het door de vele gekapte bomen komt, maar eigenlijk vind ik dit stuk van de route redelijk nietszeggend. De aandacht wordt nog wel even afgeleid door een specht die ons hoog in een boom verwelkomt. Steeds denk ik dat dit het door het boekje bedoelde saaie stuk is. Helaas, dat moet nog komen. Dat blijkt namelijk een stuk van bijna een kilometer lang langs de N240 te zijn. Gelukkig wel op de naastliggende ventweg. In de verte zien we de rotonde die ons terug Medemblik in voert. Het lijkt een enorme lange kilometer. We hebben de pas er flink in om dit stuk snel te slechten. Vlak voor de rotonde kijken we even hoe we vanaf hier verder moeten. Nou, dat hoeven we niet. We moeten terug. Een heel eind. We hebben namelijk een afslag gemist. Onbedoeld hebben we het saaie stuk dubbel zo lang gemaakt als volgens de route zou moeten.

Teruggaan doen we echter niet. Via een fietspad komen we op de Admiraliteitsweg. Hier proberen we de route weer op te pikken. Dat kost even zoeken en wat navragen. Dan lopen we weer in de sporen van de Groene wissel het oude centrum binnen. Over een smal voetpad op de kademuur bewonderen we de haven aan onze rechterhand. Fijn om toch de route zo te kunnen beeindigen, want wat is het centrum van Medemblik sfeervol. Nog even het poortje bij de Bonifaciuskerk onderdoor en we zijn terug bij het beginpunt. De GPS zet ik uit op bijna 15 kilometer.

Direct de auto opzoeken doen we niet. In de Nieuwstraat is vast wel iets open voor een etappedrankje, een kop cappuccino in dit geval. Rumours is net open. De serveersters bergt nog even de stofzuiger op voor ze ons komt bedienen. Niet veel later zitten we aan onze koppies met een heerlijk glaasje koffielikeur erbij. Dat is nog eens een fijne afsluiting.

Deze Groene wissel is met uitzondering van het stuk langs de Groote Vliet, hoewel dat in de zomermaanden misschien anders aandoet, en de N240 beslist een aanrader.

Zuiderzeepad - van Monnickendam naar Amsterdam

2 januari 2020

Zuiderzeepad - van Monnickendam naar Amsterdam
27,4 kilometer

2020 Beginnen we sportief met een volgende etappe van het Zuiderzeepad. Het weer zit niet echt mee. Het is guur en mistig. Toch gaan wij vol goede zin op pad. Het OV brengt ons naar de halte waar we vorige keer zijn geëindigd. De finishlijn voor vandaag ligt op het Centraal Station in Amsterdam, waarvandaan we makkelijk met de trein weer huiswaarts kunnen reizen.

We starten vandaag bovenop de dijk richting Marken. De wind blaast vol om ons hoofd. Mutsen op, shawls om. We kunnen! Na ruim een kilometer slaan we rechtsaf het land in. De mist zorgt voor een surrealistisch beeld. Er heerst hier rust. Nauwelijks huizen, veel water met bewoners en uitgestrekte weilanden, waar we al snel van dichterbij kennis mee mogen maken.

Zuiderzeepad - van Edam naar Monnickendam (met Marken)

23 oktober

Zuiderzeepad - etappe Edam - Monnickendam (inclusief Marken)
21,5 kilometer

op naar Monnickendam

Voor de start van onze derde etappe rijden we met de auto naar Monnickendam. Mariska heeft een plek uitgezocht waar we de auto kunnen parkeren. Met de bus gaan we daarvandaan naar het startpunt in Edam van waar we dan naar de auto terug lopen.

De parkeerplek is zo gevonden. Op het busstation in Edam te komen heeft wat meer voeten in de aarde. Op weg naar de bushalte in Monnickendam zien we een dixie staan, zo'n huisje dat als toilet wordt gebruikt, bij bouwwerkzaamheden in dit geval. Zowel Monique als ik moeten eigenlijk wel nodig. Ik twijfel dan ook geen moment en duik de dixie in. Monique volgt even later. Als we echter langs een verderop geparkeerd busje lopen met een van de werknemers erin, blijkt dat hij ons dat niet in dank afneemt. Nou ja, sorry...en een fijne dag!

Zuiderzeepad - van Hoorn naar Edam

22 augustus 2019

Zuiderzeepad - etappe Hoorn - Edam
26,7 kilometer

zicht op Hoorn

Ruim een maand geleden startten wij met ons Zuiderzeeavontuur in Enkhuizen. Deze eerste etappe voerde ons naar onze woonplaats Hoorn. Vandaag hoeven we dan ook geen gebruik te maken van het OV om bij het startpunt van deze etappe te geraken. Om even na 8:00 uur staan we op de dijk bij de tuibrug.

De dag start dan ook met bekende plekken. Via de dijk lopen we het Julianapark in langs de oever van het Markermeer. Als we de bocht ronden hebben we een prachtig uitzicht op ons stadje. Wat is Hoorn toch mooi! De straatjes in het oude centrum zijn ons ook niet onbekend. Toch is het zaak regelmatig een blik in het boekje te werpen om te kijken hoe de route precies loopt. Voor we Hoorn uitlopen besluiten we bij Turf een stop te maken. Van de vorige keer hebben we ervaren dat het zomaar zou kunnen dat de koffietentjes langs de route niet open zijn. Dat eerste koppie hebben we dan in ieder geval binnen.

Langs Schouwburg Het Park lopen we de Westerdijk op. De beschrijving wil ons voor het grootste deel van de tocht op de dijk hebben. Wij zijn af en toe ongehoorzaam. Het is schitterend weer, warm zelfs, en daarom lopen we in korte broek. Dat voegt niet fijn met de brandnetels die een plekje op de dijk hebben gevonden. Af en toe struinen we dan ook naar beneden om op het asfalt onze weg te vervolgen. Dit tot groot genoegen van de vele schaapjes die helemaal geen last van de priknetels hebben. Zij vinden het maar raar om drie van die mensen langs te zien lopen. Als het maar even kan blijven we boven en klimmen regelmatig over hekken naar een volgend stuk dijk. Toch een stuk leuker zo tussen de schapen en zelfs wat verdwaalde koeien met het uitzicht op het water.

In Schardam verlaten we de dijk voor eventjes. Via wat paadjes over het gras keren we echter snel weer terug. Wat prachtig gelegen boerderijen, een sluisje, een lieflijk kerkje en de banpaal met Eenhoorn zijn hier de bezienswaardigheden.

De Eenhoorn in Schardam

Tot Edam blijven we nu strak langs het water lopen. Soms moeten we daar zelfs de gebaande paden voor verlaten en riskeren we de stekels van de brandnetels als we over de oevers van het Markermeer struinen. Het is maar goed dat het de laatste tijd redelijk droog is geweest, anders zou het een behoorlijke modderboel zijn geweest.

De skyline van Hoorn blijft in zicht

Heel even twijfelen of we af zullen slaan naar Etersheim, herkenbaar aan de molen die we een paar honderd meter landinwaarts zien staan. Er schijnt in het naastgelegen tentje heerlijke appeltaart geserveerd te worden. Omdat we vandaag aan een tijdlimiet zitten, besluiten we de appeltaart te laten en het te doen met de meegenomen boterhammen. Deze eten we op vergezeld door twee Duits sprekende jongens die op de fiets op weg zijn naar Leeuwarden.

Dag, appeltaart

Follow the yellow...uh...rood/witte pijlen

Hoewel de weg redelijk eentonig wordt, boven lopen is bijna geen optie meer, zorgen de weidse uitzichten, veelal met schaapjes op de voorgrond en vogels in de lucht voor genoeg afleiding. Lang hebben we een boer in het vizier die met zijn trekker een enorm stuk weiland maait. Als we boven op de dijk kunnen lopen en we werpen een blik achterom, zien we vrijwel constant nog de contouren van de skyline van Hoorn.

In Oosthuizen ontdekken we een horecagelegenheid die niet op het kaartje staat vermeld. Dat ontbreken zal zijn omdat het alleen in de zomer open is. Het is namelijk een natuurzwembad in het Markermeer. Aan zwemmen hebben we niet zo'n behoefte, ondanks dat de temperatuur er prima voor is. Wij stevenen rechtstreeks af op de kiosk, waar waterijsjes worden verkocht. Hoe lekker kan een raketje smaken!

Bijna in Edam

Als de waterflessen zijn bijgevuld, vervolgen we onze weg voor het laatste stuk van vandaag. In de verte zien we de enorme kerk van Edam al opdoemen. Het duurt nog even voordat we onze finishplaats voor vandaag bereiken. Zodra we rechts het gelijknamige fort zien liggen, zijn we er. Tenminste, het is nog een aardige tippel door dit leuke plaatsje om bij de bushalte te komen. Natuurlijk willen we ook nog een beetje sfeer proeven, dat is ook de bedoeling van de routebeschrijving, en daarom lopen we niet rechtstreeks naar het busstation. Kriskras lopen we door dit leuke dorp met mooie gevels, een enorme kerk en sfeervolle straatjes. De laatste kilometer zetten we er nog even de vaart in, zodat we de bus die ons naar Hoorn zal terugbrengen nog halen. Dat lukt! De kilometerteller zetten we stil op bijna 27 kilometer. De volgende etappe wordt een bijzondere. Dan nemen we tussendoor vanuit Volendam het bootje heen-en-weer naar Marken.

• op naar de volgende etappe
• terug naar de vorige etappe
• overzicht van onze Zuiderzeepadetappes

Zuiderzeepad - van Enkhuizen naar Hoorn

16 juli 2019

Zuiderzeepad - etappe Enkhuizen - Hoorn
26,4 kilometer

Zuiderzeepad-avonturiers

Na de wandeling rondom Den Helder met Mariska van ruim 2 maanden geleden ontstond het idee om een wandelproject te bedenken. Het lopen van een LAW leek ons wel wat. Veel tijd om te bedenken welk pad daarvoor in aanmerking zou komen kostte het ons niet. Ons stadje ligt aan de voormalige Zuiderzee. Hoe leuk is het dan om het gelijknamige pad, het Zuiderzeepad, te bedwingen. Monique had niet veel overredingskracht nodig om ook aan boord te springen. En zo gebeurde het dat we op 16 juli met ons Zuiderzeeavontuur aanvingen.

De eerste etappes zijn nog een makkie om te bereizen. De trein brengt ons binnen no-time in Enkhuizen. De eerste kilometer lopen we doelloos. Dat wil zeggen, nog niet op het Zuiderzeepad. Het begin is namelijk een stukje verder gelegen langs de kade ter hoogte van het Zuiderzeemuseum. Toch geven deze "zinloze" meters al een sfeervol beeld van het historische Enkhuizen. We passeren onder andere de Drommedaris, een oude poort in de voormalige stadsmuur. Niet veel verder zien we het Staverse poortje. Geen feestelijk onthaal, uitzwaaicomité of stempelpost. Nee, het officiële begin van deze bijna 500 kilometer lange wandeling wordt nauwelijks aangegeven. Uiteraard maken wij wel even een foto. Ons avontuur kan beginnen!

geen toeters en bellen bij dit officiële beginpunt
van het Zuiderzeepad

De eerste kilometers voeren ons door de historische Zuiderzeeplaats. We lopen door smalle steegjes met pittoreske huisjes, langs vele singels, over de oude stadsmuren naar de Koepoort. Hier wijken we even van de route af op zoek naar een leuk koffietentje. In de Westerstraat vinden we dit niet. Daarom zoeken we maar een plekje in het erg lege Hotel De Koepoort. Dat het geen restaurant is laat de serveerster ons duidelijk merken als een van ons om appeltaart vraagt. Koffie is er gelukkig wel.

De dijk en het water laten nog steeds op zich wachten. Eerst kruizen we de provinciale weg en lopen binnendoor naar Bovenkarspel. Hier slaan we linksaf de lange Broekerhavenweg op. Aan het eind hiervan komen we in, wie kent het niet, Broekerhaven. Over de sluis, waar net een buslading toeristen is losgelaten, lopen we naar de andere kant van dit binnenwatertje. En dan wacht eindelijk de dijk, de Zuiderdijk. Deze verlaten we de komende kilometers niet. We volgen hem helemaal tot het einde, waar hij overgaat in de Schellinkhouterdijk, vlakbij ons eindpunt, Hoorn.

Op dit stuk loopt de route, en wij dus ook, volledig over het asfalt. We delen de weg met automobilisten en fietsers. Het is een door-de-weekse-dag, dus we hebben het geluk dat het niet echt druk is. Nadeel van een dinsdag is dat alle eetgelegenheden tussen Enkhuizen en Schellinkhout potdicht zijn. Het is even doorbikkelen tot ons volgende kopje koffie. Gelukkig hebben we zelf ook wat eetwerk mee. Bij een van de gemalen zoeken we een plekje langs het water om ons brood te eten.

Bang om te verdwalen hoeven we niet te zijn. Het water houden we consequent aan ons linkerkant. In de verte zien we wat vissersboten voorbij varen. De schapen in de weilanden kijken ons een beetje...uh...schaapachtig aan. Ganzen gakken of steken hun kop in het water als we passeren.

Na ruim 20 kilometer lopen we Schellinkhout in. We hebben trek in een kop koffie. Het café bij de midgetgolfbaan blijkt open. De koffie en thee smaken na al deze kilometers deste lekkerder.

Schellinkhout is mij niet onbekend. Onze hardlooprondjes doen dit dorp regelmatig aan. Daarom lijkt het nog maar een kippeneindje voordat we op onze bestemming zijn. Wandelkilometers zijn uiteraard net zo lang als hardloopkilometers, maar duren veel langer. Toch komen we nog redelijk fris en fruitig aan bij het plaatsnaambord Hoorn. We lopen dit keer niet tot het centrum. De tuibrug bij de Kersenboogerd is onze finish voor vandaag. Net zo makkelijk, want hiervandaan is het voor ons allen nog maar een kort stukje naar huis. De kop is eraf...de volgende keer koersen we naar Edam.

• op naar de volgende etappe
• overzicht van onze Zuiderzeepadetappes