Marskramerpad van Oldenzaal naar Borne

24 augustus 2025

start: vanaf de B&B in 15 minuten naar P+R Borne, met de trein via overstap in Hengelo in 27 minuten naar Oldenzaal

etappe: 2

kilometers: inclusief aan- en uitloop 20

Op 14 mei 2021 drukten wij onze GPS voor het Kurhaus in Scheveningen. Een nieuw wandelavontuur was van start. Ruim 4 jaar later staan we nu aan het begin van de laatste etappe van het Marskramerpad. Het is altijd een speciaal gevoel. 

Omdat we gisteren de lange etappe van Bad Bentheim naar Oldenzaal hebben afgevinkt, hebben we vandaag iets meer tijd om rustig op te starten. René rent zelfs nog een rondje in de buurt van de B&B. Daarna ontbijten we op ons gemak, pakken de auto in, nemen afscheid en koersen naar P+R in Borne. Het wordt al een beetje een bekende plek. De koffie van De Koffiekaravaan op het station smaakte eergisteren dikke prima. We hebben nog wat minuten voor de trein naar Hengelo vertrekt, dus we scoren nog een bakkie. Via Hengelo belanden we binnen het half uur in Oldenzaal. De route ligt maar een meter of 200 van het station. Ons laatste stuk LAW 3 is begonnen. 

De eerste kilometers laten zien hoe leuk de binnenstad van Oldenzaal is. Onze startselfie schieten we bij een eerbetoon aan Hermanna-Molkenboer Trip. Zij zorgde dat er in de haar nagelaten textielfabriek Molkenboer, de vrouwonvriendelijke korsetten werden vervangen door soepel zittende exemplaren. Door op deze zondagochtend rustige, maar heel knus aandoende, straten, lopen we door de binnenstad. 

Eenmaal buiten de stad stuiten we al snel op een enorme plas. Het is recreatiegebied Het Hulsbeek. Fijn, want daar is dan vast ook horeca. En dat klopt. Het Buitenhuys nodigt uit met een groot terras en openstaande deur. Mooi, want ik moet heel nodig...als ik echter naar binnen wil lopen wordt er vanaf het terras een bozig "hallo?" geroepen. Ik vraag of ze een toilet hebben waar ik gebruik van mag maken. Een man die bezig is het terras schoon te spuiten, roept "nee" en geeft met een zwaai van zijn arm aan dat ik weer weg moet. Ok, dat doe ik dus ook, maar het had ook iets anders gekund, toch?

Over single tracks vervolgen we onze route langs het water. Bospaden en plattelandsweggetjes brengen ons richting Deurningen. Rustpunt Sniedershof ziet er te uitnodigend uit om zomaar langs te lopen. Eerst een beker cup-a-soup om even bij te komen en daarna een kop koffie zorgen dat we er weer helemaal tegen kunnen. Bovendien maken we een gezellig praatje met een ander stel Marskramerpadstappers. Zo leuk om wandelverhalen uit te wisselen. 

Op naar Deurningen. Dwars steken we het dorp door om aan het eind een soort van tropisch zwemparadijsglijbaan gewoon in een achtertuin te zien staan. Wel een beetje bijzonder. Opnieuw lopen we over rustige plattelandsweggetjes. Dat stapt best fijn zo richting Borne. En dan heeft de route nog een verrassing in petto. Kon de tekenspray de afgelopen dagen diep in de tas blijven, nu moet deze toch tevoorschijn worden gehaald. De laatste kilometers naar Borne gaan over een stuk weiland dat al een tijd niet gemaaid is. Zigzaggend door de brandnetels komen we op een stuk met iets minder hoog groen. Verbaasd zien we dat onze GPS'en afwijkend zijn. Beide hebben we deze via Wandelnet gedownload. Vrij recent. Omdat de GPS van René overeenkomt met de routeaanduideling volgen we deze. Met goed gevolg, want na een kilometer of 20 staan we op hetzelfde punt als afgelopen vrijdag. We zijn er. Het Marskramerpad is volledig afgestapt. 372 Officiële kilometers van Kurhaus naar kuuroord hebben we overbrugd. Als een soort van toetje mogen we nog 2 kilometer door Borne om bij de auto te komen. 

Terugkijken op deze lange-afstands-wandeling doen we later. Eert maar weer huiswaarts. De vakantie zit er nu toch echt op. Morgen mag ik weer aan de slag. En dan op naar nog lopende of nieuwe wandelavonturen!

• terug naar de vorige Marskramerpadwandeling, van Bad Bentheim naar Oldenzaal
• overzicht van onze Marskramerpadwandelingen
• onze andere wandelpaden

Marskramerpad van Bad Bentheim naar Oldenzaal

23 augustus 2025

start: vanaf de B&B met de auto in 15 minuten naar P+R Oldenzaal, trein in 10 minuten naar Bad Bentheim

etappe: 1 

kilometers: 27

overnachten: B&B De Tuinkamer in Enschede

Eigenlijk was het plan om te finishen in Bad Bentheim, want dat is de volgorde volgens het boekje van Wandelnet als je van west naar oost loopt. Omdat we morgen weer huiswaarts gaan, leek het ons handiger om op een niet-reisdag het hoogste aantal kilometers te lopen. Vandaag dus. Etappe 1 dus, naar Bad Bentheim, want dat telt met aan- en uitloop ruim 27 kilometer. En als we dan toch de zaken al husselen, kunnen we net zo goed ook de volgorde omdraaien. Het leek ons namelijk grappig om onze een na laatste etappe te starten bij het officiële beginpunt, de burcht van Bad Bentheim. En zo geschiedde. 

Daar staan we even voor 10 uur. Niet heel vroeg, maar we wilden eerst op ons gemak ontbijten in de B&B. Gelukkig zijn we wel bijtijds op het station in Oldenzaal om de trein naar Bad Bentheim te nemen, want...uhm...kaartjes. Het is een grensoverschrijdende rit. Inchecken met onze OV-pas kan niet. De kaartjesautomaat voorziet alleen in binnenlandse reizen en meer smaken kaartjesverkoop op het station zijn er niet. Nou, dan maar online gekeken. Dat lukt. Wat een gedoe voor een ritje van 10 minuten. Trouwens, bij het instappen zien we dat er een automaat in de trein staat. 

De hooggelegen burcht ligt een minuut of 10 stappen vanaf het station. Erg leuk om hier na 15 jaar weer te zijn. Het kasteel van binnen bekijken doen we niet. Dat hebben we destijds al gedaan. We bewonderen het van de buitenkant, schieten een startselfie en gaan op pad. Kort komen we aan de klets met twee andere Marskramerpadstappers die vandaag hun avontuur starten. Even verderop lopen we een tijdje op met nog een stel dat vandaag aan dit wandelavontuur is begonnen. Ze hebben nog veel moois voor de boeg. 

Wij trouwens ook, want het is weer een mooi stuk pad. Na Bad Bentheim lopen we een tijd beschut langs een bosrand. Als we de bomen achter ons hebben gelaten, kijken we een groene, glooiende ruimte in met her en der een boerderij. Gildehaus is het volgende plaatsje. We twijfelen of we af zullen slaan om in het dorp een kop koffie te scoren. We lopen door. Helaas verkopen ze bij de molen aan het eind van het dorp alleen brood van zelfgemalen meel. Nou nee, dank. Wij willen koffie. Door dus.

We zijn niet de enigen die van het mooie weer genieten. Colonnes fietsers komen ons tegemoet. Goed het is een stuk frisser dan de temperatuur die we van Finland of vorige week op het Maarten van Rossumpad gewend zijn, maar uit de wind met de zon op ons bol uitkijkend over het knalgroene landschap, voelen we echt dat het nog zomer is. In de schaduw met een frisser windje, terwijl de eikels je om de oren vliegen, merk je even later, dat de herfst toch echt in aantocht is. 

Na 15 kilometer zien we aan een rechte lijn op onze horloges dat we Nederland weer binnenstappen. Geen tromgeroffel, geen vlaggen, niets. Hoogstens de weer witrode markeringen in plaats van een zwarte T, geven aan dat we terug op eigen bodem zijn. 

Muren van maïs, velden met suikerboten vormen ons decor op weg naar Oldenzaal. Twee keer passeren we een Mariakapelletje. In plaats van rechtstreeks de plaats binnen te lopen, heeft de route nog een extraatje in petto. We mogen nog met een extra lus door natuurgebied Boerskotten. Naast fraaie natuur staan hier een paar prachtige optrekjes. Die staan er trouwens ook in de straat waarlangs wij de stad binnenlopen. Als de GPS klingelt dat we na ruim 27 kilometer rechtsaf mogen, zijn wij ongehoorzaam. De auto staat een paar honderd meter verderop bij P+R. We zijn er. Bijna weer een pad afgerond. Die finish staat voor morgen op de planning. Eerst lekker chillen in de B&B. 

• op naar onze volgende Marskramerpadwandeling, van Oldenzaal naar Borne
• terug naar onze vorige Marskramerpadwandeling, om Borne heen
• overzicht van onze Marskramerpadwandelingen
• onze andere wandelpaden

Grote Rivierenpad van Nijmegen naar Kranenburg

6 april 2025

start: met de auto vanaf B&B de Blauwe Steen in Beuningen in 25 minuten naar Kranenburg 

parkeren: parkeerplaats Kranenburg Mitte

OV: bus SB58 naar station Nijmegen in 20 minuten

etappe: 14 volgens Wandelnet

kilometers 17

Het genieten vandaag was een stuk minder dan gisteren...een stuk van 10 kilometer! Het was dus niet dat we de route van vandaag minder vonden, nee, deze was alleen een stuk korter, maar verder even prachtig. De omgeving verschilde wel volledig met de etappe tussen station Hemmen-Dodewaard en Nijmegen, maar jongens wat hadden we het weer fijn op het Grote Rivierenpad.

Om te beginnen starten we aangenaam op in B&B de Blauwe Steen, rustig wakker worden, een heerlijk ontbijt en een laat vertrek richting Kranenburg. Er wachten ons vandaag immers relatief weinig kilometers en ook rijdt de bus op zondagen om de twee uur. Op tijd parkeren we de auto in de Duitse grensplaats. We kunnen zelfs nog een bezoek brengen aan de Petrus en Pauluskerk, waar we een kaarsje branden. "Geloven in" doen we niet, maar het ritueel spreekt ons aan.

Bus SB58 brengt ons naar het Centraal station in Nijmegen. Vijfhonderd meter verderop in de stad pakken we de koers weer op. Deze voert ons door het mooie Nijmegen. Wat een geschiedenis ligt hier. De eerste hoogtemeters hebben we ook direct al te pakken als we naar het terras van de Stevenskerk klimmen. Eenmaal weer afgedaald naar het niveau van de Waal, mogen we opnieuw omhoog naar het Valkhofpark. De Sint-Nicolaaskapel en de Barbarossa-ruïne hebben we al nauwkeurig bekeken, toen we hier op het Romeinse Limespad liepen. Uiteraard lopen we er toch ook nu nogmaals langs. Ook nemen we even de tijd voor het uitzicht op de Waalbrug en de daarachter liggende Ooijpolder. 

Aan de overkant van de weg klimmen we langs de rand van de wijk Hunneberg langzaam maar gestaag omhoog. Het uitzicht over de links gelegen Ooijpolder wordt steeds weidser. Tot de splitsing van het Romeinse Limespad en het Grote Rivierenpad lopen we in onze eigen voetstappen. Eerstgenoemde gaat nog even rechtdoor. Wij slaan linksaf om de reeds gemaakte hoogtemeters rap te dalen. Bijna op de N325 beland, zien we aan een witrode sticker dat we een hek door moeten. Een single track achter huizen langs brengt ons alsnog op de doorgaande weg. Maar niet voor lang. De weg Ubbergen in gaat vals plat, maar ondertussen toch flink omhoog. De prachtige huizen aan beide zijden van de straat bieden voldoende afleiding. Vooral het abdij-achtige bouwwerk De Refter gunnen we een tweede blik. Tegenwoordig wonen en werken mensen van allerlei pluimage in de vertrekken waar eens meisje van gegoede huize Franstalig onderwijs kregen. 

De route verlaat de bebouwde kom en stuurt ons het bos in. Slingerend en golvend over landgoed Heerlijkheid Beek bedwingen we de Boter- en de Ravenberg. Langs de rand van Beek-Ubbergen maakt een informatiebord ons opmerkzaam op de overblijfselen van een spoelput. In het boekje van Wandelnet las ik al over de geschiedenis van de wasboerderijen in dit gebied. De wasmachine maakte rap een einde aan deze werkverschaffing. 

Meer bospaden brengen ons de Duivelsberg op. Constant lopen we op het randje van Nederland. Duitsland ligt op een steenworp afstand. Voor we naar de oosterburen oversteken, maken we een stop bij pannenkoekentent De Duivelsberg. Aan de pannenkoek die we hier verorberden toen we hier finishten op het Romeinse Limespad hebben we goede herinneringen. Bovendien hebben ze hier vegan opties. Genoeg redenen voor opnieuw een stop. Terwijl wij proosten met onze 0% Kwaremont-biertjes, houden we de verrichtingen in de Ronde van Vlaanderen in de gaten. Laat nou net een groepje wegspringen op de beklimming van de Kwaremont...proost dan maar!

Opnieuw zijn we enthousiast! Helaas zijn alle LAW's die hier lopen inmiddels door ons afgevinkt. Zo bevestigt ook de wandelboom even verderop. Ach, dan toch maar eens Streekpad Rijk van Nijmegen, de N70, de Walk of Wisdom of het stuk naar Xanten op het Romeinse Limespad gaan stappen. Alsof we een excuus nodig hebben hier nog eens te komen...

En dan zijn we toch zomaar opeens in Duitsland. Een smal pad langs een glooiend veld voert opnieuw naar de N325. Eigenlijk slingert de route van vandaag constant langs deze weg met een paar uitstapjes. De laatste kilometers naar Kranenburg kunnen rechttoe rechtaan langs de Hauptstrasse worden afgelegd. Echt een idyllisch einde is het niet. Gelukkig hebben de routemakers ontdekt dat er een groener pad verscholen achter niet geknotte knotwilgen parallel aan de N-weg loopt. 

In Kranenburg aangekomen vragen we ons af wat deze laatste twee etappes toevoegen aan het Grote Rivierenpad. Van een rivier hebben we na Nijmegen nog maar weinig gezien. Wellicht dat we daar nog achter komen op weg naar Kleef. Voor vandaag houden we het voor gezien. De gezellige BB wacht. Snel op naar Beuningen om te chillen. Het Grote Rivierenpad kan bijna in de boeken. 

• op naar de volgende wandeling op het Grote Rivierenpad, van Kranenburg naar Kleef
• terug naar de vorige wandeling op het Grote Rivierenpad, van station Hemmen-Dodewaard naar Kranenburg
• overzicht van onze wandelingen op het Grote Rivierenpad
• onze andere wandelpaden

Grote Rivierenpad van Kranenburg naar Kleef

7 april 2025

start: met de auto in 40 minuten van B&B de Blauwe Steen in Beuningen naar Kleef

parkeren: P+R bij het station in Kleef

OV: bus SB58 in 20 minuten naar halte Mitte in Kranenburg

etappe: 15 van Kranenburg naar Kleef

kilometers: 17

Om half 8 worden we door onze wekker wakker gezongen. Het is een speciale dag. En niet alleen omdat we vandaag het Grote Rivierenpad af zullen stappen, maar vooral omdat we vandaag onze trouwdag vieren. Net als voorgaande jaren doen we dit op een wandelpad. De dag start al feestelijk als om 8.30 uur de ontbijtmand wordt gebracht. Vandaag beginnen we met een warm appelwentelteefje. Njom! 

Om tien uur trekken we de deur van de B&B achter ons dicht. Wat was het een tof plekje! Echt een dikke aanrader. Wellicht dat we hier nog eens terugkeren als we bijvoorbeeld het streekpand rondom Nijmegen of the Walk of Wisdom lopen. 

Via Nijmegen rijden we Duitsland binnen. Achter het station in Kleef ligt een soort P+R. Via een trap steken we de sporen over om aan de kant van de bussen te komen. Hiervandaan brengt bus SB58 ons in zo'n 20 minuten naar halte Mitte in Kranenburg, waar we gisteren opstapten richting Nijmegen. We maken hetzelfde rondje rondom de kerk voor we het plaatsje weer verlaten. 

Al snel verruilen we de verharde paden voor zacht gras. Door een glooiend landschap gevuld met frisgroene velden met her en der een witte boerderij maakt dat het een heel rustgevende omgeving is. In de verte zien we, als ware het miniaturen, auto's over de smalle wegen rijden. Ons doel ligt recht voor ons, een heuvelachtig bos. Het is even rechts en links afslaan, maar dan lopen we inderdaad schuin omhoog het bos in. Eenmaal tussen de bomen houden we linksafslaand de bosrand aan. Tussen de bomen door hebben we uitzicht op de onder ons liggende boerderijen. In de verte steekt de kerktoren van Kranenburg boven huizen uit. Voor we afslaan om een volgend stuk bos te betreden, stoppen we op de hoek van Hövel. Hier staat een stenen pilaar met een gat erin. Het informatiebord verhaalt over een wonder over een hostie. Een herder kon deze hostie niet doorslikken en spuugde deze in een boom. Achtentwintig jaren nadien werd de bewuste boom geveld. De hostie werd teruggevonden. Het hele verhaal is me niet volledig duidelijk, maar het heeft iets met de Petrus en Paulus Kerk in Kranenburg te maken. Vandaar dat de toren van juist die kerk verschijnt als je door het gat in de pilaar gluurt. 

Meer bomen volgen, afgewisseld met nu en dan een open vlakte. Boeren zijn hard aan het werk de velden zaairijp te maken. Hoewel de bospaden fijn stappen, is het prettig om zo nu en dan open ruimte te zien. Dan pas komt het landschap volledig tot zijn recht. Onze jassen zijn al lang in de rugzakken verdwenen. In de luwte met de zon in onze rug, voelen we de warmte. Zodra de wind komt opzetten, voelen we de kou in onze armen bijten. De lente hangt in de lucht, maar de winterkou is nog niet helemaal vertrokken. 

Het laatste stuk bos is niet heel afwisselend, brede paden voeren kaarsrecht richting Kleef. Bij het voorstadje Materborn laten we de bomen definitief achter ons. Een open veld ontvouwt zich voor ons. Op- en neergaande straten zorgen voor de laatste hoogtemeters van vandaag, in totaal zijn dat er 228. Vanaf het monument dat de Duits-Franse oorlog herdenkt is er een prachtig uitzicht over het dal en de aan de overkant van de weg gelegen dierentuin. 

De stad is nu niet ver meer. We dalen flink in het bos. En dan zijn we in de finishplaats van het Grote Rivierenpad. De hele dag hebben we het erover gehad, waarom dit pad ons naar deze plaats voert. Zowel gisteren als vandaag hebben we geen rivier meer gezien. Het Wandelnetboekje maakt ons ook niet wijzer. Ach, we hebben mooie wandeldagen gehad, daar gaat het dus niet om, maar een beetje vreemd is het wel. Ook het eindpunt van dit pad stelt ons enigszins teleur. Geen plakkaat, geen wandelpaal, nee, helemaal niets refereert eraan dat dit het beginpunt, of eind- natuurlijk, is van een LAW. Op de hoek van de Kavarinerstrasse en Grosse Strasse zit ons Grote Rivierpadavontuur erop. Het steekt schril af bij al het moois dat we tijdens het wandelen van dit pad hebben gezien. 

En wellicht dat het nog een nabrander zal krijgen. In de buurt van Rotterdam hebben we twee alternatieven links laten liggen, het Erasmus- en het Rottemerenpad. De komende maanden staat er een bezoek aan Rotterdam op de planning om de route van de marathon te wandelen. Wie weet stappen we dan als opmaat een deel van deze paden. Maar voor nu halen we het boekje van LAW 6 van het plankje met onze lopende wandelprojecten. Gelukkig staan er nog genoeg andere boekjes op. 

• terug naar de vorige wandeling op het Grote Rivierenpad, van Nijmegen naar Kranenburg
• overzicht van onze wandelingen op het Grote Rivierenpad
• onze andere wandelpaden