GR5 Luxemburg - van Ouren (Lieler) naar Kohnenhoff

23 oktober 2023

start: bus vanaf Europarcs Kohnenhof, 152 naar Marnach Geschaftszenter, bus 170 naar Heinerscheid halte Gemein, bus 163 naar Lieler, halte Schull. In totaal 1:03 uur

etappe: van Ouren naar Kohnenhoff (dag 1 De Wandelende Cartograaf GR5 van Luxemburg) 

kilometers: 30

kilometers GR5: 21,7

Totaal aantal GR5 kilometers: 548

Hoogtmeters: 773

Wat een avontuur vandaag! Allereerst was het weer volop genieten in het Luxemburgse land en zelfs een klein deeltje Begie en Duitsland, maar de laatste kilometers hebben gezorgd voor een sterretje. Waarom? Dat volgt later. Eerst maar beginnen bij de start. 

Het leek nogal een toer om van Kohnenhoff in Ouren te geraken. Gisteren kregen wij echter de tip om met de bus tot Weiswampach of Lieler te reizen en daarvandaan naar Ouren te wandelen. Het kostte wat uitzoekwerk, maar wat ons betreft is dit een prima manier om daar te geraken met het OV. Vandaar dat we om 7:45 uur de deur van het huisje sluiten. De busstop ligt zo'n beetje voor de entree van het park. Tijd zat om op bus 152 te wachten. Alleen kom ik tot de ontdekking dat ik mijn horloge nog aan de lader heb liggen. Rene trekt een spurt en is niet veel later terug met het bewuste horloge. Hij heeft nauwelijks de tijd om even uit te hijgen voor de bus arriveert. 

In Marnach moeten we een kwartiertje wachten op de aansluiting. Het is mistig en kil. Gelukkig is het in de bus heerlijk warm. De wachttijd op de volgende halte valt gelukkig ook mee. Het valt ons overigens op dat de busbestuurders hier behoorlijk nors zijn. Vrijwel niemand groet. Alleen de chauffeur van de laatste bus is hier een uitzondering op. Misschien heeft het er iets mee te maken dat hij pas op het allerlaatste moment door vol in de remmen te gaan op ons stopverzoek reageerde. Gelukkig maar, want heel even dachten we nog een uur in de kou te moeten wachten op de volgende bus. Even voor 9.00 uur zet hij ons vriendelijk groetend af in Lieler. We kunnen aan de wandel. 

Langs een, heel rustige, doorgaande weg stappen we naar Ouren. Voor ons ontvouwt zich een herfstlandschap. Zelfs door de flarden mist zijn de kleuren goed zichtbaar. Na zo'n 2,5 kilometer valt ons een monument met vlaggen ernaast op. Verhip, we zijn er al, dit is het Drielandenpunt. Geen drukte of rijen wachtenden, maar ja, wat verwacht je ook op een maandagochtend om 9.30 uur. Na de startselfie en het - filmpje, moeten we een besluit nemen. Starten we hier met de route richting zuiden of lopen we eerst nog even naar de officiële start van dit deel, ongeveer 1 kilometer noordwaarts, in Ouren? Dat laatste scheelt ons morgen een stuk heen-en-weren en ach, het is droog en we hebben er zin in. Dus hup naar Ouren. 

Dat is geen verkeerde beslissing. Het landschap is hier echt prachtig. W le passeren een boom waarvan de bladeren in brand lijken te staan. De herfst is echt gearriveerd. Ouren is een plaats waarvan ik de naam al vele malen ben tegengekomen in allerlei verslagen en blogs over de GR5. Vandaar wellicht dat ik me een veel grotere plaats had voorgesteld. Het is echter een ieniemienie dorpje. Mooi dat we nu even kunnen kijken waar we morgen moeten parkeren om de bus te nemen die slechts 1x per dag naar Grufflingen rijdt. 

Als mijn horloge voor kilometer 4 piept, begint eigenlijk de echte etappe van vandaag. We lopen opnieuw richting de grens met Luxemburg. In ons boekje hebben we al gezien dat we zo'n beetje de hele dag de Our volgen. Logisch ook wel, want ons huisje ligt ook aan de rivier. 

Tot aan Dasburg is de route niet heel gevarieerd. Dat klinkt eentonig, maar niets is minder waar. Dit is echt een bizar mooi stuk. In eerste instantie lopen we over een redelijk breed pad parallel aan het water. Aan de overzijde vechten bomen om hun mooiste kleuren te tonen. Asfalt maakt plaats voor een zachte ondergrond. Het pad wordt smaller en golft meer op en neer. De wand rechts van ons wordt hoger en woester. Ruige rotsformaties lijken zachter doordat ze met mos bekleed zijn. De mist is inmiddels verjaagd. Niet dat we de zon zien, maar ergens achter de wolken doet ze haar best. Bij vlagen lopen we hoog boven het water. Het pad wordt steeds smaller en regelmatig is het uitkijken geblazen om niet in een spleet te stappen of de hoge helling af te roetsjen. Over de paddenstoelen hoeven we het eigenlijk niet meer te hebben. Ook vandaag komen we ze weer in alle soorten en maten tegen. 

Af en toe mogen we een bruggetje over om een zijtak van de rivier over te steken, zodat we de stroom van de Our kunnen blijven volgen. Hoewel we regelmatig even moeten aanzetten om een heuvel te bedwingen, laat het echte klim- en zoals later zal blijken ook klauterwerk nog op zich wachten. Na een kort pauzemoment komen we bij een wegwijzer. De GR5 gaat linksaf een enorme betonnen trap af (67 treden heb ik geteld...). Een korte omweg naar rechts leidt naar uitzichtspunt Kasselslay. Even is er twijfel, maar ach, we zijn hier nu toch. Het levert weer magnifique vergezichten op. 

Na ruim 20 kilometer bereiken we Dasburg. Van onze startbakkies komt weinig in Luxemburg. We komen gewoonweg helemaal niets tegen. Dan scoren we onze koffiefix maar bij het lokale tankstation. De automaatkoffie smaakt wonderwel prima. 

In het boekje hebben we gezien dat bij de brug in Dasburg voor een alternatieve route kan worden gekozen. Om de drukke N10 te vermijden kan ook gestapt worden aan de Duitse kant van de Our. Daar gaan wij voor. Het blijkt slechts een 300 meter extra te zijn. Geen idee natuurlijk hoe de originele route is, maar dit stuk voert ons door een mooi stuk bos. 

Weer aangekomen op de N10 is het goed oppassen geblazen waar we het bos weer in moeten. Vanaf nu begint het serieuze klimwerk. In eerste instantie is het weliswaar flink stijgende bospad nog redelijk begaanbaar. Bovendien volgt hierna weer een stuk asfalt dat nog wel stijgt, maar goed beloopbaar is. Eenmaal boven komen we op een plateau terecht. Het verharde weggetje voert door een knalgroen grasland om vervolgens weer naar het bos te draaien. Op de GPS ziet Rene al dat dit een behoorlijke kuitenbijter wordt. En dat klopt, maar ook nu staan we weer in no-time boven. En dan begint het avontuur...

De afdaling gaat over een smal pad. Hoewel we al diverse keren hebben geroepen dat dit deel GR5 echt het mooist is in de herfst, merken we vooral nu dat het ook nadelen heeft. De al gevallen blaadjes maken de ondergrond glad. Daarnaast bedekken ze de van zichzelf al gladde stenen. Om nog een extraatje aan het al hoge glijgehalte toe te voegen zorgt de inmiddels gestaag vallende regen voor een extra dimensie in gladheid. Laten we zeggen dat de stokken hun dienst doen. En zelfs met zo'n steuntje in de hand roetsjen we regelmatig weg. Spannend vind ik vooral de smalle paadjes naast de hoge afgrond. Vaak lopen deze schuin weg en als ik dan mijn voet op de modderige ondergrond moet neerzetten na over een partij stenen te zijn geklauterd, ben ik als de dood dat ik zo de afgrond in glijd. 

Alsof we nog niet genoeg alert moeten zijn, worden we ook nog getrakteerd op wat neergevallen bomen. Dwars over het pad. Normaal zou je zeggen dat je daar makkelijk overheen klimt, maar ook de stammen zijn extreem glibberig. Erop staan is een no-go. Dus het wordt klimmen over en kruipen onder de stammen door. En dat niet een keer, maar meerdere keren. Ons tempo is echt gedaald tot 2 a 3 kilometer per uur. Eenmaal beneden mogen we nog een behoorlijk stuk langs een ruizend bergstroompje stappen....nou ja, schuifelen, want ook nu is het meer een hindernissenparcours dan een wandeling. 

De N10 wordt weer bereikt. De GPS geeft aan dat het nu nog maar een kilometer of 1,5  is. Vanochtend hebben we de GPX gedownload van Longdistancepaths.eu en als finish hebben we Kounenhaff aangegeven. Dit is de weg waar Europarcs aan ligt. Die laatste anderhalve kilometer worden wel direct de zwaarste, want in dit korte stuk mogen we nog zo'n 160 meter klimmen. Aanpoten dus. En dat is een understatement. Voor elke twee stappen omhoog glijden we er weer een naar beneden. Okay, een beetje overdreven, maar echt makkelijk gaat het niet op deze zompige ondergrond. Bovendien wordt het hindernissenparcours hier vervolgd. Regelmatig moeten we al balancerend op de smalle paadjes over omgevallen bomen heen klimmen. 

Opeens hebben we van bovenaf een schitterend uitzicht op de Our...hee...daar ligt ons park, links onder ons! Hu? Draaien we zo soms terug in de afdaling? Nee hoor, we stampen gewoon steeds verder weg van het park. Een shortcut recht naar beneden zit er niet in, want we zitten echt megahoog. Deze afdaling loopt gelukkig niet langs een smalle afgrond, maar het is nog steeds oppassen geblazen om niet onderuit te gaan over de vele stronken en stenen. En dan piept de GPS. We zijn er! Niet dus! We staan gewoon nog middenin het bos en moeten zelfs nog een heel stuk dalen om op de N10 te komen. 

Daar aangekomen moeten we een bijna 2 kilometer teruglopen. Tot onze verbazing passeren we zelfs het punt waar we het smalle pad in liepen om aan onze laatste klim te beginnen. Jemig...toen we de N10 eerder bereikten hadden we gewoon linksaf moeten slaan. Dan hadden we na zo'n 400 meter " thuis"  geweest. In plaats daarvan hebben wij in de regen onnodig lopen bikkelen. Nou ja, onnodig...dit scheelt de volgende etappe in ieder geval weer een stuk. En nu zo zittend op de bank is het toch wel weer een leuk avontuur. 

Morgen dichten we het gat dat ons nog wacht van Grufflingen tot Ouren, ons laatste stuk GR5 in Belgie. De bus in Ouren naar Grufflingen vertrekt om 7.15 uur. Dat wordt een vroegertje....

• op naar de volgende officiële GR5 etappe van Kohnenhof naar Bivels
• op naar onze volgende GR5 etappe van Grufflingen naar Ouren
• terug naar de officieel vorige GR5 etappe van Grufflingen naar Ouren
• terug naar onze vorige GR5 etappe van Bivels naar Bleesbrueck
• onze GR5 wandelingen op een rijtje
• onze andere wandelpaden

GR5 van Vielsalm naar Grufflingen

27 april 2023

start: met de auto in 25 minuten naar Grufflingen, parkeren bij kerk, 50 meter naar bushalte, bus 395 en 745 in ruim 1 uur naar Trois Ponts, overstap op trein (die uitviel) naar Vielsalm. OV normaal 2 uur, nu 1 uur langer

etappe: van Vielsalm naar Grufflingen

kilometers: 21,1

GR5 kilometers: 19,5

Totaal aantal GR5 kilometers: 509

hoogtemeters: 415

Bij het plannen van een wandeltrip staan we altijd voor een dilemma. Gaan we met de rugzak en wandelen we door of kiezen we voor een vaste plek waarvandaan we de etappes aanvliegen. Beide manieren hebben voor- en nadelen en we vinden beide even tof. Het nadeel van een vaste plek is dat het OV nog wel eens een probleem kan opleveren. In deze omgeving is dat het geval. Het OV is hier schaars en wat er is rijdt sporadisch. Heel even dachten we gisteravond dan ook we deze trip niet verder zouden kunnen stappen dan Vielsalm, maar toch vonden we nog een optie. Wel een krappe met wat spanning, maar toch. Ook moest even flink worden gespeurd via Google naar een parkeermogelijkheid, maar met onder andere hulp van de Facebooksite voor de GR5 groep lukte dat. 

6.30 uur

Vandaar dat we vanochtend met wat extra speling op weg gaan naar Grufflingen. Parkeren blijkt totaal geen probleem. Bij de kerk is ruimte genoeg. Hiervandaan is het maar 50 meter naar de bushalte. Wel komen er aan het einde van de dag nog zo'n 700 meter bij, want de parkeerplek ligt niet langs de route. 

Twee bussen brengen ons naar het treinstation in Trois Ponts. De aansluiting is een krappe. Als de opvolgende bus niet verschijnt vrezen we dat deze al is gepasseerd. Een mede-wachtende-passagier weet raad en meldt ons dat de bus vertraging heeft. Opgelucht halen we adem. Dit was zo'n beetje het enige punt dat een beetje wrong. In Trois Ponts hebben we ruim een kwartier om over te stappen op de trein. Makkie dus. Uh, niet, want opeens geeft de app van de NMBS aan dat de trein eruit ligt. Even slikken, maar kan gebeuren natuurlijk. Gelukkig gaat de volgende, over een uur, wel. En inmiddels weten we hoe we wachttijd moeten doden, met een startbakkie. Dat doen we dus. 

In Vielsalm stappen we om 12.15 uur, een uur later dan gepland het stationnetje uit. Het GR5-pad ligt precies een kilometer verderop. Al voor we de startselfie maken heb ik mijn jasje uit. Het is gewoon warm. Uiteraard zijn we vandaag in het oranje en laten we zeggen, dat zodra we in onze shirts lopen we niet meer over het hoofd te zien zijn. 

Het hoogteprofiel laat zien dat de klimmeters mooi verdeeld zijn over de hele etappe. Wel start de wandeling direct stijgend. Door het buitenwijkje Cahay verlaten we Vielsalm. Een bos verwelkomt ons. Echt lange stukken omringd door bomen stappen we vandaag niet. Steeds wordt een stuk bos afgewisseld met op- en neergaande en slingerende weggetjes door groene weides. Soms moet een stroompje worden overgestoken via een houten bruggetje. Even vrezen we dat er weer veel modderpaden wachten, maar dat blijkt onterecht. Wel ontwijken we een pad waarover het water naar beneden stroomt door heel even dwars door het dennenbos te stappen. 

Voorbij Commaster lijkt het of onze benen een eigen wil krijgen. Er wordt stevig doorgestapt, zelfs heuvelop, schijnbaar zonder moeite. Nu zijn er op dit stuk ook niet echt heel steile heuvels. De volgens onze GPS'en verwachte eindtijd van over achten is al behoorlijk naar voren bijgesteld. 

Braunlauf zien we al van bovenaf liggen. We dalen af om vervolgens na het dorp weer te klimmen. De N62 waaraan Grufflingen ligt komt in zicht. Op de kruising met deze drukke weg kunnen we kiezen. Of we verlaten hier de route en lopen rechtstreeks naar de auto of we vervolgen de route nog zo'n 2 kilometer en slaan verderop pas af. Het gaat nog zo lekker dat we uiteraard voor optie 2 gaan. Dit geeft ook nog een mooi uitzicht over een weiland voor koeien richting het dorp. 

Om even voor half 5 zitten we weer in de auto. De vertraging van eerder vandaag is helemaal weggewerkt. Ondanks de wat bibberige start, was dit gewoon een heerlijke wandeldag! Het was genieten van de zon en de best afwisselende omgeving. Duidelijk is we op de rand van België lopen. Teksten op borden en aanduidingen staan veelal in het Duits. Er lijken hier meer auto's met een Luxemburgse kentekenplaat te rijden dan met een Belgische. De GR5 nadert dan ook de grens. Nog een etappe rest ons in België, maar die bewaren we voor een volgende trip. 

Al voor 5 uur zitten we weer op de bank in het appartement om onze laatste avond hier in te gaan. Morgen weer aan de wandel, maar dus niet op de GR5. 

• op naar de volgende etappe
• terug naar de vorige etappe, van Stavelot naar Vielsalm
• overzicht van onze GR5 wandelingen 
• onze andere wandelpaden

GR5 van Stavelot naar Vielsalm

26 april 2023

start: met de auto naar Vielsalm, parkeren bij station, trein naar Trois-Ponts, bus 745 naar Stavelot

etappe: Stavelot naar Vielsalm

kilometers: 17,3

gestapte kilometers: 18,4

totaal GR5 kilometers: 490

hoogtemeters: 418

Even was er vanochtend de gedachte dat we ons aan het einde van deze wandeldag weleens voor een dilemma geplaatst zouden kunnen zien. Wat nou als we ook vandaag weer een geweldige route op de GR5 voorgeschoteld zouden krijgen. Het wordt dan wel erg dringen geblazen in onze top 3. Maar gelukkig is daar geen sprake van. De top blijft ongewijzigd. Vandaag was mooi, maar daar blijft het dan ook wel bij.

De start belooft anders. Voor het eerst piepen zonnestralen bij het wakker worden onder de gordijnen door. De regenjassen kunnen thuis blijven vandaag. De rit naar Vielsalm is ook een korte, al is het even speuren in verband met een afgesloten weg. Het bordje “deviation” zegt wel dat er een omleiding is, maar als er geen volgende bordjes verschijnen is het maar gissen hoe deze dan loopt. Door schade en schande wijs geworden nemen wij altijd ruim de tijd als we met het OV moeten, dus er is geen paniek. Bij het station in Vielsalm is er voldoende parkeerruimte. Hier rijden niet al te veel treinen, daarom is het gevaar van in de verkeerde te stappen niet zo groot. In Trois Ponts staat bus 745 ons al op te wachten om ons terug naar Stavelot te brengen.

uitzicht vanuit het huis vanochtend vroeg

op een klein stationnetje...

Een beetje teleurgesteld starten we aan de route. De afgelopen dagen hebben we een gezellig uitziend koffietentje ontdekt, een perfecte locatie voor een startbakkie. Maar ja, dan moet het wel open zijn en laat dat nou net niet het geval zijn. Dan maar zonder startbakkie op pad. Stavelot is een leuk plaatsje, maar de GR5 doet niet veel van de bezienswaardigheden aan. Eigenlijk loopt de route er gewoon in een rechte lijn door.

Alsof we al weten dat vandaag niet zoveel spectaculairs zal brengen, besluiten we zelf maar een beetje sjeu aan de dag toe te voegen door al direct verkeerd te lopen. Geobsedeerd als we zijn door de rood/witte markeringen slaan we over de brug direct rechtsaf. Na zo’n 100 meter bemerkt René dat de lijn op zijn GPS wel erg afwijkt met de route die wij volgen. Keren dus. De gevolgde rood/witte sticker laat zien dat er meerdere GR-wandelingen zijn. Deze is namelijk van de GR14. Ongetwijfeld ook mooi, maar wij willen naar Nice. Op den duur dan.

blik op Stavelot

De, nu juiste, route laat ons direct klimmen. Mooi, want het is best koud en een beetje bikkelen zorgt ervoor dat we het wat warmer krijgen. Achterom kijkend is het uitzicht op Stavelot een foto waard. Uiteraard worden we weer eens het bos in gestuurd. En eigenlijk is dat het verdere verhaal van deze route. Bos, bos en nog eens bos over lange paden. Uiteraard met hier en daar een open plek en een klein gehucht, maar echt veel meer krijgen we niet voor onze kiezen. Geen klaterende beekjes, boomstammen die de weg versperren, krakkemikkige vlonderpaden en zelfs de kans op modderhappen is vandaag erg klein. Ach, we zijn gewoon te verwend door de supermooie etappes van eerder deze week, want ondanks dit geklaag is het gewoon een fijne wandeldag. Bovendien vermaken we ons prima door de perfecte kerstboom uit te zoeken voor de komende feestdagen. De exemplaren die we zien houden wel in dat er een stevige verbouwing moet komen willen ze in ons huis passen…

Een etappedrankje is er deze week nog niet van gekomen. Daarom ploffen we neer op het terras van Contes de Salme aan het Lac des Doyards. De biertjes van St. Hubertus vergezeld door een kaasplankje zorgen toch nog voor een sterretje op deze dag. Wat een toffe flesjes en glazen! Die wil ik! Vandaar dat we op weg naar de auto nog even een Carrefour instappen om de biertjes te scoren. Helaas nog zonder glas, maar ik heb een missie.

Na 17,5 kilometer zit de route er op voor vandaag. De GPS’en mogen nog niet uit. De auto staat namelijk bij het station, zo’n 650 meter verderop. Op naar ons appartementje om de planning voor morgen te maken. Dan gaan we uiteraard in het oranje op pad.

• op naar de volgende etappe, van Vielsalm naar Gufflinger
• terug naar de vorige etappe, van Spa naar Stavelot
• overzicht van onze GR5 wandelingen
• onze andere wandelpaden