Hertogenpad van Odiliapeel naar Handel

24 februari 2026 

start: auto parkeren in Handel, 2 kilometer wandelen naar bushalte Verreheide, hiervandaan 2 bussen (via Uden) naar halte kerk in Odiliapeel

etappe: eerste deel van 7

kilometers: inclusief aanloop 14,5

Dit deel van Noord-Brabant blinkt niet uit wat bereikbaarheid met OV betreft. Hoewel het gewoon een doordeweekse dag is, is het ook vandaag een behoorlijk ingewikkelde puzzel die moet worden gelegd om van eindpunt naar start te geraken. Wel moet daarbij worden gezegd dat we onze eigen etappe indeling hebben gemaakt. René vindt het voor mij namelijk nog veel te ver om de 26 kilometer van etappe 7 in een keer af te tikken. Met een beetje gegrom ben ik het met hem eens. De 16 van gisteren gingen weliswaar prima, maar aan het eind had ik het echt wel een beetje gehad. Vandaar dus maar een dikke 12 voor vandaag. 

Daar komen nog wel 2 kilometer bij die we vanaf de parkeerplek in Handel afleggen om bij de bushalte te komen. Vanaf halte kerk lopen we over een laan met best leuke huizen Odiliapeel uit. Direct belanden we in een bosrijke omgeving. We rijgen de bosrijke stukken aan elkaar met rechte plattelandsweggetjes. Heel afwisselend is het niet, maar het stapt wel lekker weg. Uitzondering op de rechte stukken biedt Peellandschapspark Voskuilenheuvel. Slingerend lopen we over single tracks tussen de bomen door. In de verte zien we het wollige wit van een kudde schapen. De met riet gedekte schapenkraal staat nu leeg. Fleurige voorjaarsbloemen staan her en der in het bomenlandschap. Het gemeander door het park biedt een leuke afwisseling. Zodra we er weer uitlopen, krijgen we weer rechte asfaltwegen voor onze kiezen. 

Dan opeens bevinden we ons in een soort woongemeenschap. Het blijkt het terrein van Huize Padua. In de 18e eeuw werd op dit terrein door de Broeders Penitenten De Kluis gebouwd. Daarmee stichtten zij Huize Padua, een gesloten instelling voor mensen met een psychiatrische aandoening. Door de jaren heen kreeg het een steeds meer open karakter. 

Van buurtschap Padua is het nog maar een kort stuk naar Handel. De kruiswegstaties benadrukken de belangrijkheid van Handel als Maria-bedevaartsoort. Wij volgen de 14 beelden naar de kerk. Morgen ligt hier ons startpunt en zullen we het processiepark en de bron van dichterbij bekijken. Voor nu houden we het na een dikke 14 kilometer voor gezien. We gaan op "huis" aan. Even bijkomen en dan op naar De Cacaofabriek in Helmond om weer een film, Marty Supreme, te pakken. 

• op naar onze volgende wandeling op het Hertogenpad, van Handel naar De Rips
• terug naar onze vorige wandeling op het Hertogenpad, Padbrugse weg naar Mariapeel in Griendtsveen
• onze Hertogenpad-wandelingen
• onze andere wandelpaden

Hertogenpad Deurne (Padbrugseweg) naar Mariapeel (Griendtsveen)

23 februari 2026

start: auto parkeerplaats Mariapeel in Helenaveen met bus 262 via Deurne, bus 80 in 45 minuten naar halte Padbrugseweg in Deurne

etappe: nog 7 kilometer van etappe 8 en 8 kilometer van etappe 9

kilometers: 15,2

De planning was om gisteren dit deel van het Hertogenpad te stappen. In de gestaag vallende regen stonden we in Griendtsveen op de bus te wachten. Veel vertrouwen in het OV in Noord-Brabant hebben we niet naar aanleiding van onze ervaring tijdens de vorige etappes. Toen de geplande aankomsttijd kwam en weer ging, zakte dat vertrouwen nog dieper weg, onder flink gemopper trouwens. In de OV-app stond de bus nog steeds als op tijd. Gloeiende kooltjes. Diezelfde kooltjes doofden toen wij eens een kijkje op het bord met de tijden namen. Hu? Geen bus op zondag, maar hoe kan het dan dat deze wel in de app staat. Nou, die app geeft het vervoer voor een dag later aan, omdat er op zondag, inderdaad, geen bussen rijden. Pfff...Jut en Juul weer eens in de bocht. Even terug naar het Natuurhuisje in Grashoek om een plan B te bedenken. Dat werd een museum- en biosbezoek in Helmond. Ook leuk. En bovendien droog. 

stadskasteel Helmond

Maar vandaag klopt het gelukkig allemaal en kunnen we dan eindelijk op pad. Zo'n 15 kilometer Hertogenpad liggen onontgonnen voor ons. Mijn hoest door een fikse griep is grotendeels verdwenen en mijn door die griep gekneusd gehoeste rib houdt zich met behulp van paracetemol en ibuprofen aardig koest. 

Een busje en een groter exemplaar brengen ons van halte Brug Kamp in Helenaveen naar halte Padbrugseweg in Deurne. Een kilometer verderop ritsen we in op de route. Langs de doorgaande weg stappen we de provincie Limburg binnen. Zes kilometer lang struinen we vervolgens over een modderig graspad langs het Peelkanaal. Saai is het niet, want we stappen van bunker naar bunker. Op de oevers zien we kunstig afgeknaagde bomen. De daders hiervan, bevers, blijven uit het zicht. 

Met even wat bochten door het lieflijke Griendtsveen komen we op een volgend recht stuk langs een ander kanaal. Als we het hoogveenlandschap van Mariapeel instappen, vergezelt een waterig zonnetje ons. Aan de knoppen van de bomen en het gekwetter van watervogels leiden we af dat het voorjaar echt in aantocht is. De waterstand in het gebied is de afgelopen jaren verhoogd. Hierdoor zijn onder andere berken met hun voeten in het water komen te staan. Langzaam zijn de bomen afgestorven met als resultaat dat er nu nog wat armetierige stammetjes boven het water uitpiepen. 

De pijnstillers raken uitgewerkt. Mijn conditie, na drie weken griep, heb ik danig overschat. Een bankje biedt uitkomst voor we aan de laatste kilometers door het waterrijke gebied beginnen. Ter nagedachtenis aan in het Peelmoeras gesneuvelde piloten is een stalen monument bestaande uit een silhouet van een vliegtuig met daaromheen een doorbroken cirkel geplaatst. Het staat pal tegenover de crashplek van een Brits gevechtsvliegtuig dat hier op 14 maart 1941 is neergestort. 

Vlak na het monument zijn we terug bij de auto. Heerlijk om weer wat kilometers te hebben gemaakt. Ook fijn om bijtijds in het huisje In de zevende hemel terug te zijn, waar ik mooi een middagdutje kan doen voor we in de avond weer naar De Cacaofabriek in Helmond rijden om de film The secret agent te zien. Morgen weer op pad. 

• op naar de volgende wandeling op het Hertogenpad, van Odiliapeel naar Handel
• terug naar de vorige wandeling op het Hertogenpad, Stippelberg - Deurne v.v.
• overzicht van onze Hertogenpadwandelingen
• onze andere wandelpaden

Hertogenpad van landgoed Stippelberg naar bushalte Kraaienhut (Deurne) en weer terug

2 februari 2026

start: parkeren bij bushalte Boswachterij landgoed Stippelberg, de rest van het verhaal staat in de blog beschreven

etappe: deel van 8 en weer terug

kilometers: 19

Het is ons inderdaad niet gelukt om de OV-puzzel te leggen voor de laatste etappe tijdens onze wandelbreak tussen Kerst en Oud en Nieuw. De wandeling naar Odiliapeel was onze laatste van 2025. Passend om dan ook het nieuwe jaar maar te starten op het Hertogenpad. Bovendien hebben we in de februarivakantie een 5-daagse op dit pad gepland. Daarom zou het fijn zijn om de ontbrekende 26 kilometer tussen Odiliapeel en landgoed de Stippelberg voor die tijd nog even af te vinken. En dat gaan we vandaag doen. Denken we. Hopen we. 

Het OV blijkt namelijk nog steeds een spannende factor. In de weekenden is het sowieso een no go hier, maar vandaag, op een maandag is het te doen. Om te beginnen is er een rit van tussen de ruim genomen 2 en 3 uur voor nodig om bij het finishpunt, bushalte Boswachterij De Rips, te belanden. De bus vertrekt om 9:30 uur. Nog geen 25 minuten later hebben we dan na een 5 minuten overstap (o jee, is dat niet krapjes...) de trein richting Nijmegen. In Cuijk stappen we uit om met weer een andere bus het laatste stuk naar Odiliapeel af te leggen. Te doen, toch!

Al op de A7 blijkt dat dit geen appeltje-eitje gaat worden. Het staat muurvast. Verkeersapps tonen dat in verband met een ongeluk meerdere rijbanen dicht zijn en de vertraging al heel snel tot over het uur oploopt. Wat nu? Keren? Nee, we hebben nog even speling en anders nemen we de bus een uur later. Dat houdt wel in dat we flink door moeten stappen om voor het donker terug te zijn, maar het moet lukken. Dus via wat B-wegen, met ook vertraging uiteraard, hebben we aan de andere kant van Amsterdam op de A10 eindelijk vrij baan om gas te kunnen geven. Dat het de bus van 10.30 gaat worden staat inmiddels al vast. 

Ruimschoots op tijd parkeren we de auto vlakbij de bushalte. Glurend of we de bus in de verte al zien verschijnen, checken we voor de zekerheid de OV-app nog even. What the heck...4 minuten vertraging? Allemachies, dan redden we de aansluiting niet. Gloeiende kooltjes. De 4 minuten worden er 6. Toch stappen we, ik bokchagrijnig, in. Je weet nooit of de trein niet ook ietsiepietsie vertraging heeft en wie weet maakt de chauffeur nog wat tijd goed. Dat doet ze. Het is dat er vlak voor de halte bij het station in Boxmeer nog een mevrouw met kinderwagen uitstapt, anders hadden we het gered. Nu zien we terwijl wij het perron op komen rennen, de trein richting Nijmegen vertrekken. De kooltjes gloeien op zijn hardst...

Veel tijd om na te denken wat te doen hebben we niet. Bussen rijden hier sporadisch. De bus terug naar de auto vertrekt over een paar minuten, dezelfde bus overigens, en om niet een uur te moeten wachten, springen we daar maar weer in. Onderweg bedenken we wel een plan...uhm...F inmiddels of zo. Dat vergt behoorlijk wat hersengymnastiek, want we moeten ook rekening houden met volgende wandeldagen op dit pad. We komen eropuit dat we vandaag een heen-en-weertje maken op het volgende deel. We lopen dus vast verder. 

Eenmaal weer aan de wandel trekt ons humeur (nou ja, vooral mijn humeur zat diep onder nul) redelijk snel bij. Het is niet zo dat dit een heel spectaculair stuk van het Hertogenpad is, maar we stappen fijn door bosrijk gebied afgewisseld door open heidelandschappen. Net voor 10 kilometer buigt de route naar links. We hebben de Deurnseweg bereikt. Ons teken om weer terug te lopen richting auto. De route hiervoor laten we door onze Garmin berekenen. Dit zorgt weliswaar niet voor de meest bezienswaardige weg, maar wel de snelste. Dat betekent weinig fotostops, dus lekker doorstappen. Wel een stop waardig is een weide vol miniatuurpaardjes. Het is dat ze net niet in mijn rugzak passen, anders had ik er zo een paar mee willen nemen. Te schattig. 

De rest van de route is niet echt noemenswaardig. We zijn dan ook blij als we weer bij de auto zijn aanbeland. Op de terugweg bedenken we vast hoe de volgende routes en de nog te stappen, aangevlogen kunnen worden. Dit gaan we doen vanuit een Natuurhuisje in Grashoek. Ik hoop dat we onze grootste OV-uitdagingen voor dit pad achter de rug hebben...

• op naar de volgende wandeling op het Hertogenpad
• terug naar onze vorige wandeling op het hertogenpad, van Uden naar Odiliapeel
• overzicht van onze Hertogenpad wandelingen
• onze andere wandelpaden

Hertogenpad van Uden naar Odiliapeel

29 december 2025

start: parkeren bij de kerk in Odiliapeel, bus 91 via station Uden en bus 157 in 40 minuten naar Sonhofweg in Uden

etappe: 6

kilometers:

Het was ook een beetje jinxen, toen we gisteren tegen elkaar zeiden dat dit Hertogenpad wel heel tof is. Het stuk van vandaag, tenminste een deel van de route, logenstraft die bewering volledig. Ok, de start is nog helemaal dikke prima. Vanaf bushalte Sonhofweg is het een kilometer stappen tot we bovenop het viaduct over de A50 staan. Hier ligt het startpunt voor vandaag. 

Eigenlijk belanden we direct in natuurgebied De Maashorst. In eerste instantie lopen we over verharde paden. Het bos lijkt nog ver. Bij het Natuurcentrum liggen wat boerderijen met eromheen uitgestrekte, nu lege, weides. Langzaamaan maakt het nog beijzelde gras plaats voor kale bomen. Een hek maakt duidelijk dat we een gebied met grote grazers binnengaan. Meestal is het dan zoeken waar de beesten zich bevinden. Nou, niet dit keer. Pontificaal poseren paarden en runderen midden op het pad. Waarschijnlijk zijn ze mensen gewend, maar wij nemen de waarschuwing ter harte en nemen het zekere voor het onzekere. Via een omtrekkende beweging door modder en bossages gaan we met een grote boog om de grazende beesten die ons geen blik waardig gunnen. Voor we het gebied weer uitwandelen, kijken we nog even achterom. Het blijft toch wel bijzonder om zo vlakbij die kolossen te wandelen. Meer bossen brengen ons vervolgens in de bebouwing van Uden. 

Hier stuiten we op informatieborden die ons onverwacht stil maken. Ze vertellen dat hier, in het nu ogenschijnlijk rustige Uden, tijdens de Eerste Wereldoorlog een enorme opvanglocatie voor Belgische vluchtelingen lag. Tussen 1915 en 1918 bood Vluchtoord Uden meer dan 15.000 Belgen een veilig thuis, ver weg van het oorlogsgeweld. We proberen ons voor te stellen hoe het hier toen moet zijn geweest, geen stilte onderbroken door fluitende vogels, maar geroezemoes van duizenden mensen die alles achter zich hebben gelaten. Mannen en vrouwen op zoek naar veiligheid, vol hoop op een goede afloop. Het maakt weer eens dat we merken hoeveel meer wandelen is dan alleen je ene voet voor je andere zetten. Het geeft je ook echt wat mee. 

Tijdens de laatste ruim 10 kilometer valt er weinig meer te beleven. Op de kaart hadden we al gezien dat de route een enorme omweg maakt langs de randen van een paarse vlek. Er ging toen nog geen belletje rinkelen. Bij het zien van van het volgende plaatsnaambord gaat die bel echter wel af. Het is vliegbasis Vonkel. Waarschijnlijk is het hier een stuk minder saai als er vliegen opstijgen of landen of als er in ieder geval ook maar enige bedrijvigheid op het terrein te bespeuren valt. Vandaag is er niets, noppes, nada. Wat er te zien en te ruiken valt, ligt links van ons. Voor de echt bizar grote varkensstallen staan vrachtwagens met open kleppen. Wat daar gebeurt wil ik niet zien. Vaak roep ik dat ik ergens heel goed kan wonen, nou, dat geldt niet voor dit stukje Noord-Brabant (zelfs al ligt het dan dichtbij het Eindhoven van PSV...).

Ook de laatste taaie kilometers tikken we af. De routemakers proberen het gevoel van de laatste saaie kilometers om Volkel heen en door een industriegebied nog weg te werken door een rondje langs een recreatieplas toe te voegen. Ons helpt het niet. Ondanks het toch niet tegenvallende begin, gaan deze 22 kilometer van etappe 6 niet de boeken in met een sterretje. Wij gaan weer snel op naar de B&B, om na een warme douche dik weggedoken onder de dekens de prestaties van de Nederlandse schaatsers op het OKT te volgen. 

Morgen wordt nog wel een hele toer om weer een stuk Hertogenpad te stappen. Het OV biedt zoals we het nu zien geen optie om bij en van start of finish te geraken. Dan maar een plan B bedacht...en dat houdt in dat we het komende stuk Hertogenpad voor een ander moment bewaren. 

• op naar de volgende wandeling op het Hertogenpad, Stippelberg naar bushalte Kraaienhut, Deurne
• terug naar de vorige wandeling op het Hertogenpad, van Uden naar Berlicum
• overzicht van onze wandelingen op het Hertogenpad
• onze andere wandelpaden

Hertogenpad van Uden naar Berlicum

28 december 2025

start: vanaf B&B met bus 158 (halte Mercuriusplein, Blericum) via station Veghel met bus 157 naar halte Sonhofweg in Uden

etappe: 5, van oost naar west 

kilometers:

Glibberend begeven we ons vanochtend naar de halte voor de eerste busrit van vandaag. B&B Anno 1900 ligt zo'n beetje aan de route van het Hertogenpad. Daarom hebben we besloten de auto een dagje rust te geven. Hiervoor moeten we wel een beetje tegendraads doen. De etappe van vandaag lopen we namelijk de andere kant op, van oost naar west. Dit komt namelijk beter uit qua OV. 

De start vandaag was een koude. De hoge ruimte van de B&B heeft als consequentie dat het moeilijk warm te stoken valt. Ook het kacheltje dat er nu tijdelijk is bijgezet verhelpt dit euvel niet helemaal. Het is niet het enige minpuntje. Bij reserveren hebben wij gevraagd of een veganistisch ontbijt mogelijk is. Het antwoord op deze vraag kostte wat tijd, maar was uiteindelijk wel bevestigend. Een blik in de koelkast gisteravond maakte duidelijk dat bij de eigenaar niet helemaal bekend is wat plantaardig inhoudt. Hij vertelde wel dat hij zijn best had gedaan, maar het stuk kaas en de eitjes lieten anders weten. Op onze opmerking dat we veganistisch eten en niet vegetarisch haalde hij een beetje zijn schouders op. Gelukkig was er wel soja-yoghurt, dus we konden een prima ontbijtje in elkaar fabrieken. 

Na drie busritjes, een meer dan gepland, maar zo skippen we de wachttijd van 25 minuten, brengen ons naar halte ziekenhuis in Uden. Hiervandaan is het anderhalve kilometer stappen voor we op de route in kunnen ritsen. Op naar Berlicum.

De eerste kilometers lopen we tussen bomen door. Door de kale takken heen schittert het witte zand van de zandvlakte van de Bedafse Bergen. Voor we ons in de grote zandbak storten, nemen we een van "huis" meegenomen warme chocolademelk. Niet dat we moeten doorwaren, want in tegenstelling tot gisteren is het windstil en daardoor veel minder koud. Bovendien doet het zonnetje haar stinkende best. Stiefelen door het zand is altijd leuk en zo ook nu. Wat volgt zijn meer bossen en plattelandsweggetjes. We passeren weilanden vol met bomen of planten. Dat denken we in ieder geval, want behalve de stokken waarlangs ze moeten gaan groeien en de bakken waaruit ze tevoorschijn moeten komen, is er nog niets te zien. Even verderop zorgen twee paarden voor entertainment. In sneltreinvaart racen ze door hun weide. Iets minder amusant is de geur die uit de varkensstallen komt, waar we een tijdje langs lopen.

Kort verlaten we de route om bij een museumboerderij een koppie te doen. We zijn niet de enige wandelaars. Vandaag, wat een mazzel hebben ook zij met het weer, is hier namelijk een wandeltocht met ongeveer 300 deelnemers. Het volgende stuk met meer bossen brengt ons bij Kasteel Heeswijk. Bij de Museumboerderij was voor ons behalve een zwarte koffie, niets te halen. Hier scoren we een heerlijk vegan worstenbroodje vergezeld door een lokaal Berne abdijbiertje. Als we lezen dat onze Museumjaarkaart mag worden gebruikt voor een bezoek aan het kasteel, lopen we de toegangspoort door. Het kasteel verdient veel meer dan ons flitsbezoek. Wel krijgen we even kort een inkijkje in een stukje geschiedenis. 

Een ongezellig stuk langs een doorgaande weg zorgt dat we even kunnen doorstappen. Voordat we evenwijdig aan de Aa naar Berlicum wandelen, passeren we de ruïne van Seldensate. Een knoloranje bol vergezelt ons Berlicum in. Onze GPS'en laten een dikke 25 kilometer op de teller zien. Snel naar de B&B om het OKT te kijken. Daarna op naar Den Bosch. We laten ook onze Cinevillepassen vandaag wapperen om bij de Verkade-fabriek de film If I had legs I'd kick you te zien. Maar niet voordat we daar een hapje hebben gegeten. 

Morgen meer Hertogenpad.

• op naar de volgende etappe op het Hertogenpad, van Uden naar Odiliapeel
• terug naar de vorige etappe op het Hertogenpad, van Nieuwkuijk naar Berlicum
• overzicht van onze wandelingen op het Hertogenpad
• onze andere wandelpaden