Het is geen straf om terug te keren naar heksenstad Oudewater. Wat een leuk plaats is dit! Voor we kilometers maken op het pad, starten we met een bakkie koffie met lekkers om de verjaardag van Korine te vieren. Altijd leuk om de wandeldag op deze manier te beginnen.
Door fraaie straten met oude huizen, Oudewater kreeg al in 1265 stadsrechten, lopen we langs de Hollandsche IJssel de stad uit. Al snel wordt het asfalt verruild voor graskades. Het stapt fijn. Met uitzondering van een voorbij toevend bootje of een ons verbaasd aanstarend schaap is het een stille wereld. Nou ja, wij kletsen er natuurlijk gezellig op los.
In Hekendorp verlaten we via een ophaalbrug de provincie Utrecht. Zuid-Holland verwelkomt ons met een tiendweg. Het houdt in dat we regelmatig over een hek mogen klimmen of capriolen aan de waterrand moeten uithalen om ons pad te kunnen vervolgen. We houden gelukkig allen een droog pak. Polderpaden voeren ons richting Haastrecht. De plaats zelf laten we rechts liggen. Een wandelpaal bevestigt dat wij, René en ik, hier al eerder zijn geweest op het Pelgrimspad. Tot Schoonhoven is het dus bekend terrein. Dat vinden we overigens helemaal niet erg, want we herinneren ons nog dat het komende stuk best voor herhaling vatbaar is.
Het brengt ons langs een volgend watertje, rivier de Vlist. De route loopt aan de rustige kant van de rivier. Aan de overzijde zien we regelmatig auto's rijden. Wij komen slechts af en toe een fietser tegen. Het glinsterende water rechts van ons wordt bewoond door watervogels. Links van ons liggen prachtige boerderijen. Op een soort van eiland ligt een particuliere tuin die is opengesteld voor bezoekers. Wij nemen plaats op een van de bankjes en struinen wat rond door de idyllische tuin langs de beelden, vijvers en mooie bloemen. In een polderlandschap als dit mag een molen natuurlijk niet ontbreken. Vlak voor Schoonhoven passeren we wipmolen Bon Repas. Het blijft een mooi plaatje!
Van de heksenstad lopen we de zilverstad binnen. Hoewel, we maken eerst nog een lus door het Springer Park. Een muziekkapel ligt als een eiland in het water. Ook hier weer sfeervolle huizen. Voor sommige ervan ligt een zilverkleurig, vierkant steentje in de stoep. Ze geven aan dat in het pad edelsmeden woonden en werkten. De gravure in de steen is het meesterteken, de handtekening van de edelsmid.
De Veerstraat voert ons, hoe logisch, naar het veer. Via een poort verlaten we het centrum. Voor ons ligt de Lek. Deze steken we de volgende wandeling over met het bewuste veer. Vandaag sluiten we af met een lunch bij Rivero.
start: met twee auto's naar Oudewater, een parkeren we op de Molenwal (bij zwembad). Met de andere auto rijden we naar Woerden, we parkeren in de buurt van Oudeland. Hier ritsen we in op de route.
kilometers: met aan- en uitloop 14,3
etappe: 5 volgens Wandelnet
Voor ons vandaag geen uitgebreid Paasontbijt of een speurtocht naar verstopte eieren, nee, wij gaan op pad. Samen met Korine en Gerard stappen we een stukje verder richting Bergen op Zoom op het Floris V-pad. Ons startpunt vandaag is Woerden, waarvandaan we naar Oudewater lopen.
Waarom loopt dit pad eigenlijk door Woerden? Even nazoeken levert op dat Floris dat waarschijnlijk liever ook niet had gehad. Naar aanleiding van een fikse ruzie over Montfoort, dat Floris inpikte van Herman van Woerden, nam laatstgenoemde wraak door hem te laten vermoorden. Als hij dat vooraf had geweten had hij Montfoort vast gelaten voor wat het was.
Nog enigszins schuilend in mijn capuchon, want het miezert een ietsiepietsie, voegen we nog net op Landgoed Bredius in op de route. Deze voert ons over een regenboogkleurig zebrapad de plaats in. De meeste winkels zijn wegens tweede paasdag gesloten. Gelukkig is de horeca wel open. Voor we op weg naar Oudewater gaan, willen we een startbakkie. Van ons Romeinse Limespad-avontuur weten we dat op het Kazerneplein een fijne koffietent zit. Brownies en Downies is gelukkig wel open. Al bij binnenkomst worden we getrakteerd op een paaseitje. Het plein waaraan dit toffe tentje zit, heet niet voor niets Kazerneplein. De gebouwen die nu een horecabestemming hebben, waren vroeger onderdeel van een kazerne die her gevestigd was. Een ander monumentaal pand is Molen de Windhond. Tegenwoordig is de molen nog steeds als korenmaler in gebruik. Het meel wordt zowel in de molenwinkel als bij een aantal bakkerijen verkocht.
Zigzaggend door de buitenwijken lopen we richting de A12. Aan de andere kant van de snelweg verlaten we de gebaande paden. We belanden in het Linschoter Bos. Aangekomen bij het watertje Lange Linschoten wordt het lastig om nog fout te lopen tot Oudewater. Het enige dat we hoeven te doen is met het water meeslingeren. Geen moment is de route saai. Allereerst kunnen we door het hek het statige kasteelachtige huis van Landgoed Linschoten bewonderen. Vervolgens worden de optrekjes minder statig, maar wat ons betreft wel gezelliger en leuker. In het water is er genoeg vertier, een mama-eend met maar liefst 11 pulletjes of een mini-fuutje dat meelift op de rug van moeders. In het weiland springen lammetjes rond. Hoewel het zonnetje het vandaag niet wint van de grauwe wolken, zorgen bomen vol in de bloesem voor nog een beetje extra voorjaarsgevoel.
Nog steeds het riviertje Lange Linschoten volgend bereiken we Oudewater. Stenen boogbruggetjes voorzien van sluisdeuren brengen ons naar het Waagplein. Hier werden in de 16e eeuw vrouwen gewogen. Gelukkig werden ze hier nooit te licht bevonden. De heksenwaag in Oudewater was beroemd om de eerlijke wegingen. Nooit zijn hier vrouwen ter dood veroordeeld.
Even verderop in het pittoreske plaatsje zien we een beeld van Swiebertje. Waarom dat dan? Het blijkt dat heel wat afleveringen van deze serie met zwerver Swiebertje, Bromsnor, Malle Pietje en Saartje uit de jaren 60 en 70 zijn opgenomen in en rondom Oudewater.
Inmiddels hebben we er zo'n 13 kilometer opzitten en zijn we weer bij de auto aangekomen. De volgende etappe belooft ook weer moois. Dan gaan we op weg naar zilverstad Schoonhoven. Voor nu was dit een fijne tweede paasdag!
Griep en blessures zorgden ervoor dat het al weer even geleden is dat we op Floris V-pad waren. Op 22 december van het vorige jaar stapten we van Nieuwer ter Aa naar Kockengen. Precies 3 maanden later, vandaag dus, vervolgen we onze route naar, uiteindelijk, Bergen op Zoom. Nadat we een auto in Woerden hebben achtergelaten, rijden we met z'n vieren richting Kockengen. Hier starten we ons tweede deel van etappe 4. Op naar Woerden.
In ons enthousiasme vergeten we helemaal om de naam startbakkie eer aan te doen en in Kockengen te beginnen met een koffiestop. Hoewel de route door maar een klein deel van het plaatsje voert, zien we waarschijnlijk wel het meest pittoreske. Over een ophaalbruggetje lopen we de gezellige Nieuwstraat in. De voorjaarsbloemen en paastakken bij de lokale bloemenwinkel hier verhogen de sfeer. Na een kort rondje om de hervormde kerk, verlaten we langs kanaal Bijleveld het dorp. Een smal pad langs het water leidt ons door het groene landschap. Wuivend riet en knotwilgen vormen enige tijd ons uitzicht. De jassen zijn inmiddels in de rugzakken verdwenen. Het voorjaar is begonnen. Dat maken ook de bloeiende magnoliabomen duidelijk. Ook in het water is de lente begonnen. Zwanen bouwen een nest en futen, eenden en waterkippen hebben het druk op en in het water.
Als we een kilometer of 5 hebben gewandeld, verruilen we de gebaande route voor een single track tussen twee sloten in. Slingerend lopen we over dan weer de ene dan de andere oever. Achter elkaar stappend, want het is te smal om naast elkaar te lopen, melden we dat dit wel een heel tof paadje is. We mogen er zo'n 2 kilometer van genieten.
Langzaam komt Woerden in zicht. De drukke N198 steken we onderdoor. Aan de overzijde bereiken we het jaagpad langs de Oude Rijn. Lang geleden maakte deze rivier deel uit van de noordgrens van het Romeinse Rijk. Het Romeinse Limespad, limes betekent grens, hebben wij al afgevinkt. Vandaar dat dit stuk ons niet onbekend voorkomt. Hier nogmaals lopen is absoluut geen straf. Links van ons staan prachtige optrekjes. Over het water uitkijkend hebben we een mooi zicht op Woerden. Rechtstreeks de plaats inlopen doen we niet. Over de Meanderbrug lopen we landgoed Bredius op. Goed onderhouden wandelpaden brengen ons naar het Parkcafé. Eigenlijk was het de bedoeling dat we in het stadje zelf een plekje zouden zoeken om te lunchen, maar deze plek ziet er leuk genoeg uit om hier op het terras in de zon neer te strijken. Bovendien blijkt de lunchkaart ook nog eens dikke prima. Ons eerste "terrasje" van 2025 is een feit!
Hiervandaan is het nog geen kilometer meer tot waar de auto staat. De etappe helemaal afstappen doen we net niet. Dat laatste stukje bewaren we tot de volgende keer. Vandaag was in ieder geval weer een dag voor in de boeken.
start: van het Natuurhuisje in Zoelen in 15 minuten naar Tricht
parkeren: parkeren op een kleine parkeerplaats bij het Trichtsevoetpad in Tricht, Lingedijk 106
OV: trein Geldermalsen - Leerdam (11 minuten)
etappe:10 volgens Wandelnet
kilometers:22,3
Sommige dagen hebben een zilveren randje. Vandaag was zo'n dag. Alles zat mee. Om te beginnen de stek waar we verblijven. Het was even wennen aan de omvang van het huisje. Het is echt ieniemienie, dus even passen en meten waar we onze spullen laten. Maar als dat eenmaal is gebeurd, is het echt een heel fijne, sfeervolle plek. Het is ook heel bijzonder om vanuit het huisje zo'n beetje recht tegen een molen aan te lopen. Heel bijzonder. Maar niet alleen het Natuurhuisje zit mee. Nee, de hele dag liepen we onder een staalblauwe lucht. Er waaide een koude oostenwind, maar in de luwte maakte de zon duidelijk dat er voorjaar in de lucht zit. En dan de route, mee slingerend met de meanderende Linge over dijkjes waarlangs echt mooie optrekjes staan, was het echt een topetappe van het Grote Rivierenpad. Maar laten we beginnen bij het begin...
En dat is wakker worden in het Natuurhuisje in Zoelen. Terwijl René zorgt voor wat warmte door de houtkachel op te stoken, maak ik ons dagelijkse koppie cappu om de dag te kunnen starten. Bij het openen van de gordijnen is er even de vraag of we een witte wereld voorgeschoteld krijgen. Helaas. Behalve het wit van de sneeuwklokjes is er niets te bespeuren. De zonsopkomst vergoedt veel!
De planning om rond 9.00 uur te vertrekken loopt volledig in de soep. Niet omdat er van alles aan de hand is, maar omdat de dagstart in het huisje dwingt tot onthaasten. Zelfs mijn drukke hoofd raakt niet in de stress door het latere vertrek. Sowieso is het geen probleem. De finish-, dus parkeerplek, voor vandaag ligt slechts op zo'n 15 minuten rijden vanaf het huisje. In Tricht, vlakbij de spoorlijn, denkt René via Google een mooie plek te hebben gevonden. Dat klopt als een bus. Via een naastgelegen pad lopen we in minder dan 10 minuten naar station Geldermalsen. Hier moet nog even een sprintje worden getrokken om de trein naar Leerdam te halen. Zwaarhijgend, poeh zeg, waar is mijn conditie gebleven, tuffen we even later naar Leerdam.
Voor het station ligt de start van de route naar Tricht. Het mooie van Leerdam hebben de routemakers bewaard tot etappe 10, deze dus. Via het oude centrum komen we bij de stadswal. René merkt op dat alles hier in het teken van de Linge staat, terwijl hij wijst naar een winkel met op de gevel Lingerie. Bij de wal aangekomen, zijn we diezelfde routemakers even ongehoorzaam, door in plaats van rechtsaf richting de brug over de Linge te gaan, eerst omhoog de Zuidwal op te lopen. Wat een schattige huizen staan hier! "Je zou er zo kunnen wonen", en dat is niet de laatste keer dat we dat vandaag zullen roepen. Benedenlangs lopen we terug richting de route. Het Glasmuseum is op deze zondagochtend nog gesloten. Leerdam als glasstad zullen wij een andere keer moeten ervaren.
De Linge overstekend lopen we Utrecht uit en Gelderland in. Vanaf nu volgen we als een zilveren routeaanduiding de rivier, af en toe afdwalend, maar steeds weer terugkerend. Al direct wordt duidelijk dat het fijn wonen is aan de Linge. Wat een geweldige optrekjes staan hier. Sfeervol verbouwde oude huizen afgewisseld met nieuwe bouwwerken.
De rivier rijgt de dorpjes aaneen. Het eerste dat wij binnenlopen is Asperen. Wat een charmant plaatsje, zelfs met een openliggende hoofdstraat, zien we dat het hier aangenaam wonen is. Een paar jaar geleden toen we het Waterliniepad wandelden, verbleven we hier in het sluishuisje. Die route loopt niet door het plaatsje, dus van de leuke straatjes zagen we toen niets. Onze toffe B&B-stek, Linge Lodge, van toen passerend over de sluizen, lopen we richting Fort Asperen. Helaas is dit pas geopend vanaf halverwege april. Wij moeten het doen met een blik op het historische bouwwerk.
Een mooi pad brengt ons in Acquoy. De dijk langs de Linge is ook hier heel 'woonwaardig', dat uitzicht...en die huizen! Natuurlijk helpt de staalblauwe lucht daar enigszins aan mee, maar wat een mooie omgeving. Bij Lingezicht, dat de naam eer aandoet, scoren we ons startbakkie. Aan de inrichting zien we dat we hier niet om haver- of sojamelk hoeven te vragen. En dat klopt, want het enige dat ze schenken is koffie of thee, geen espresso, geen cappuccino, gewoon koffie of thee. Wij doen het er mee.
Het water rijgt Acquoy aaneen met Rhenoy. Hierover moeten we even over een glibberig grasveld. De onderlaag is nog bevroren, de bovenlaag net ontdooit. Met een slinger bereiken we Rumpt. Zeiden we eerder vandaag, dat we overal zouden kunnen wonen, nou, we vermoeden al snel dat dat niet geldt voor Rumpt. Aan de auto's en huizen te zien moet je hier een aardige zak geld meenemen voor een huis. Het is vooral een lust voor het oog. Vooral de tot woningen verbouwde kerk spreekt ons aan.
Via een brug bereiken we Beesd. De Voorstraat maakt duidelijk dat ook hier weer erg leuke huizen staan. De Linge volgend duiken we de A2 onderdoor. De bebouwing verdwijnt. Een bosrijk pad leidt ons door Landgoed Heerlijkheid Mariënwaerdt. Even twijfelen we of we een kijkje nemen in de landgoedwinkel. We besluiten echter door te stappen. Nog steeds langs de Linge. Knotwilgen staan dichtbij het water. Het pad lijkt een soort boomtoppenpad. Fruitbomen langs beide zijden staan lager geplant. Het vergt wat verbeelding om je voor te kunnen stellen dat de kale, knokige takken over een paar weken in frisse bloesem zijn gehuld. Op dit moment lijken de bomen meer op de beukboom van de Harry Potter films. Misschien moeten we nog maar eens terugkomen als dezelfde bomen vol hangen met sappige vruchten. Toch hebben we geen moment spijt dat we deze route in dit jaargetijde lopen. Elk seizoen heeft wel iets.
Tricht komt in zicht. Om bij de auto te komen, wandelen we onder het spoor door. Precies op het moment dat we de auto zien staan, klingelt de GPS. Einde van de etappe. Morgen stappen we hiervandaan door naar Tiel. Waarschijnlijk staan ons dan nog meer, kale, fruitgaarden te wachten. We hebben er zin in! Eerst nog een avondje genieten in ons tiny huisje.
