GR5 van Vany naar Metz

2 mei 2025

start: auto parkeren in Thionville, met trein naar Metz, met bus...oh nee, met Uber naar Vany

kilometers: 9 kilometer

hoogtemeters: 110

Geen adieu, maar au revoir! Wanneer weten we nog niet, maar dat we de GR5 verder zullen stappen, weten we zeker. Wat hebben we de afgelopen vijf dagen genoten! De laatste etappes in Luxemburg werden afgevinkt en we bereikten Metz. Zo tof! Het lijkt of het verstilde van het Franse platteland ons nu pas doet beseffen hoe bijzonder dit is om te kunnen doen. Natuurlijk waren voorgaande trajecten ook vaak genieten geblazen, van de Deltawerken, vervolgens de Noorderkempen, weer even Nederland aantikkend, via de Belgische Ardennen en het Müllerthal naar het Moezelgebied. En nu dan in Lotharingen.

Het wandelen was vandaag maar een klein deel van onze dagbesteding. Het stuk van Vany naar Metz bedraagt slechts 9 kilometer. En...om in Vany te geraken hoeven we geen Uber te gebruiken...denken we. Gisteren hebben we alles uitgevogeld. Met de auto rijden we naar Thionville, hiervandaan pakken we de trein naar Metz en dan de bus naar Vany. Appeltje, eitje, toch? Omdat de parkeerplaats bij het station in Thionville nogal negatieve recensies liet zien, zocht René zelfs een iets verder gelegen parkeerplaats. Een korte wandeling door Thionville brengt ons hiervandaan bij het station. De treinrit naar Metz verloopt soepeltjes. De enige twijfel is of we de bus zullen halen. De overstaptijd is 8 minuten. En daar is het dat de kooltjes langzaam beginnen te gloeien. Waar is de bushalte? Van hot naar her lopen we, maar de halte voor bus P108 blijft onvindbaar. Na ruim drie kwartier zoeken, zien we 'm opeens, pal achter het station. De kooltjes koelen enigszins af. Tot de vertrektijd van bus P108, komt...en gaat. In de Fluo-app is de rit opeens verdwenen. Een andere bus met bijbehorende halte vinden lukt ons ook niet zo snel. Wat een ingewikkeld systeem is het hier, zeg. Inmiddels fikken de kooltjes bijna en komen er heftigere bewoordingen dan "gloeiende kooltjes" over mijn lippen. Dus, toch maar een Uber besteld. En twee minuten later, ja echt, zijn we op weg naar Vany. 

Bij het instappen melden we dat we "seulement un très petit peu Français" spreken. Nou, daar trekt chauffeur Jeremy zich pas du tout iets van aan. Hij ratelt er een eind op los over zijn eigen geschiedenis en die van de stad Metz. Ach, nu beseffen we in ieder geval wat voor belangrijke rots Metz in het verleden heeft gespeeld. 

Van de wandeling verwachten we niet veel qua natuur en dorpjes. Al na een paar kilometer zullen we de grenzen van Metz binnenwandelen. Toch krijgen we nog gele velden voorgeschoteld. Ook het dorpje Mey, onder de rook van Metz, doet heel aangenaam aan. De eerste flat komt in zicht. Over een soort grasveld lopen we daar linea recta heen. En tja, buitenwijken zijn nooit vaak de mooiste delen van een grote stad. Toch valt het hier redelijk mee. Bovendien voert de route ons door St. Julien lès Metz, waar het aanzienlijk luxe wonen is. Vanaf hier hebben we regelmatig een fraai uitzicht op de kathedraal in het centrum, ergens onder ons. 

En dan is daar weer een bekende, de Moezel. met de rivier aan ons rechterhand lopen we over en langs de door de Romeinen, dank Uber chauffeur Jeremy, gebouwde stadswallen. De bruggen over de Moezel bieden een fraai plaatje. Onder de bogen door zien we Temple Neuf, een protestantse kerk op een eiland in de Moezel. En door naar het volgende godshuis, de kathedraal Saint Etienne. Allemachies zeg, wat een enorm gebouw. En al dat glas in lood! We zijn onder de indruk. Op het plein voor de kathedraal vinden we een leuk eettentje. We zijn het erover eens dat we Metz een prachtige stad vinden, doorleefd en oud. Toch zijn we ook wel een beetje afgeknoedeld. Lopend naar het station genieten we nog van de smalle straatjes met de oude huizen. De rest van de stad bewaren we tot de volgende keer als ons GR5-avontuur hier verder gaat. 

Tot die tijd zullen we ons absoluut niet vervelen op de Nederlandse LAW's en andere paden.

• op naar de volgende GR5-wandeling, van Metz naar
• terug naar de vorige GR5-wandeling, van Kédange sur Canner naar Vany
• overzicht van onze GR5-wandelingen
• onze andere wandelpaden

GR5 van Kédange sur Canner naar Vany

1 mei 2025

start: met de auto naar Vany, hiervandaan een vooraf gereserveerde taxi naar Kédange sur Canner

kilometers: 27,7

hoogtemeters: 397

Zo jammer dat morgen al weer de laatste dag is van deze wandelvakantie. We zitten helemaal in het ritme. Vandaag was de langste afstand, maar die ging easypeasy. Onze benen zitten weer helemaal in de wandelflow. Ok, warm hadden we het wel, maar daar klagen we niet over. 

Daarnaast valt de omgeving ons alles mee. Van blogs en verslagen over dit stuk GR5 krijg je het idee dat dit een beetje saai deel van Frankrijk is. Nou, wij denken daar anders over. Al moet worden gezegd dat het weer en de tijd van het jaar daar wel een belangrijke rol in spelen. Ook vandaag kregen we volop knalgele velden voorgeschoteld. Het is net alsof er over dit stukje Frankrijk nonchalant een lappendeken is gedrapeerd met groene en gele patches. Prachtig. 

De start vanochtend met een Uber verloopt al even soepeltjes als gisteren. De auto parkeren we in Vany, waar de Uber-chauffeur ons oppikt om ons even later in Kédange-sur-Canner weer te droppen. Tot Hombourg-Budange, een volgend dorpje, voert de route door bebouwing. Verwonderd zien we op vele straathoeken vrouwen boeketjes van Lelietjes-van-Dalen verkopen. Is dat normaal in deze streek? Is het vandaag een speciale dag? Ah, jawel, het is de Dag van de Arbeid en in Frankrijk wordt dat fanatiek gevierd. De Franse vertaling voor Lelietje-van-Dalen is Muguet de Mai. Vandaar dus. 

In Hombourg-Budange slaan we bij het plaatselijke chateau het platteland op. Nog lang hebben we zicht op het bouwwerk als we een blik achterom werpen. Dat doen we overigens niet vaak, want voor ons is genoeg te zien. Wat  een geweldige omgeving weer. Het geel en groen van de velden golft om ons heen. Aboncourt geeft met de Mairie naast de kerk en de luiken van Café Marcus een ansichtkaartaanblik. Dit is toch echt Frankrijk. En wij stappen hier gewoon van dorp naar dorp. Zo tof!

Op naar het volgende dorp, Saint Hubert. Hoewel dus toute Frankrijk vrij is, is het in de dorpen en op de wegen enorm stil. Wel komen we heel af en toe andere wandelaars tegen. In Saint-Hubert nemen we tijd om te lunchen. Nee, niet in een eettentje, want alles is dicht. Midden in het dorp staat een soort overkapping met picknicktafels. In de schaduw bikken we onze vanochtend gesmeerde broodjes. Heerlijk.  

Zo'n beetje tot Vigy is er schaduw, omdat het pad door een bos voert. Bodembedekkende daslook zorgt ervoor dat het hier niet geel, maar wit ziet. Of het echt veel fijner ruikt...tja. Na  Vigy wordt het even bikkelen als we een behoorlijk tijdje over een zandpad met de zon op onze bol rechttoe rechtaan mogen. Wat zal het hier met echt hoge temperaturen afzien zijn.

Als we na weer een stukje bos op een open plek komen, zien we een idyllisch, echt Frans plaatje voor onze neus. De hele dag zijn we nauwelijks andere mensen tegengekomen. In de dorpjes is het uitgestorven. Maar hier, voor de schilderachtige Chapelle Notre-Dame de la Salette zit een groep mensen aan gedekte schragentafels. Kinderen spelen rondom hen. Op de tafels staan glazen met wijn en allerlei soorten eten met, uiteraard, stokbrood. Het lijkt bijna een fotoshoot voor een tijdschrift. 

Het mooie landschap blijft ons, zelfs als we de A4 oversteken, tot de laatste kilometers begeleiden. In Vany zitten de dik 27 kilometers van de route van vandaag erop. Morgen lopen we naar Metz. Als we de borden vandaag mogen geloven is dat niet ver meer. Nu alleen nog even de OV-puzzel leggen...

• op naar de volgende GR5-wandeling, van Vany naar Metz
• terug naar de vorige GR5-wandeling, van Apach naar Kédange sur Canner
• overzicht van onze GR5-wandelingen
• onze andere wandelpaden

GR5 van Apach naar Kédange sur Canner

30 april 2025

start: met de auto naar Kédange sur Canner, hiervandaan met gereserveerde Uber naar Apach

kilometers: 26

hoogtemeters: 480

Wat een verschil maakt een landsgrens! Vandaag stapten we door een totaal andere omgeving dan gisteren. Ok, die grens heeft daar waarschijnlijk minder mee te maken dan het loslaten van de Moezel. Wij kozen namelijk voor de nieuwe, oostelijke variant van de GR5 route. Sowieso, omdat dit gezien de markeringen toch wel de officiële route lijkt, maar ook, door de berichten op de Facebook-groep E2/GR5. De westelijke route volgt de rivier tot Metz. Dat gebeurt met name over verharde fietspaden. Wij hebben zin in zachtere ondergrond. Een wijze keuze? Op zich wel, maar we zullen natuurlijk nooit weten hoe het alternatief zou zijn geweest. Onze ervaring reikt vandaag tot Kédange-sur-Canner. 

Een Uber pikt ons vanochtend op deze finishplek op. Ja, ja, een Uber, we moeten er door het ontbreken van openbaar vervoer hier toch aan geloven. De chauffeur staat keurig op tijd in Kédange-sur-Canner op ons te wachten. Nog geen half uur later stappen we in Apach uit. Onze eerste etappe op volledig Frans grondgebied kan van start. Gisteren merkten we al dat de wit-rode markeringen ons een andere kant op wijzen dan onze GPS of het boekje van de Wandelde Cartograaf ons heen wil hebben. In eerste instantie volgen we laatstegenoemden. Langs een spoorweg komen we in Sierck-les-Bains. Hier zien we de route-aanduidingen gelukkig weer terug. 

De imponerende burcht van de hertogen van Lotharingen bewonderen we alleen van de buitenkant. In het dorpje proef je de sfeer van lang geleden, rommelige pleintjes, smalle straten en oude huizen. Wij houden ervan! Via het lieflijke kapelletje Marienfloss denken we het plaatsje te verlaten. Even is er weer twijfel. Opnieuw komen de markeringen niet overeen met de GPS. Het besluit valt om het wit-rood te volgen en onze GPS'en te negeren. Hoewel, niet helemaal, we houden onze horloges in de gaten of we enigszins in de buurt blijven van de route die daarop staat aangegeven. Met een scherpe bocht keren we terug in een buitenwijk van Sierck-les-Bains. Stevig omhoog stappend wandelen we eerst door een straat met vrijstaande huizen en vervolgens over een smal pad door een bos. Vlak voor Montenach komen GPS en markeringen weer samen. Hoog op een heuvel staat het plaatselijke kerkje. De route blijft laag. Het is erg rustig. Hoogstens is er wat verkeer op straat, dat ons trouwens steeds voorrang verleent.

Een landweg voert ons naar Haute Sierck. Glooiend ligt het Franse land om ons heen. Het blauw van de lucht matcht uitstekend met het sappige groen van de weilanden en de bomen. Beide kleuren worden onderbroken door knalgele velden vol bloeiend koolzaad. Van een afstand lijken het lapjes in een lappendeken. Van dichtbij zien we dat het gewoon hele dekens zijn. Wat een koolzaadproductie! Echt zover het oog reikt, velden vol! Het ruikt overigens niet heel fijn. Vooral als je er iets langer langs loopt, verandert de geur in meur.

In het volgende dorp, Sainte Marguerite, vinden we eindelijk een bankje. Helaas niet in de schaduw. Het is inmiddels behoorlijk warm geworden. Waarschijnlijk zien we er een beetje oververhit uit, want een langslopende dame vraagt vriendelijk of we in orde zijn en of we nog genoeg water hebben. Beide vragen beantwoorden we positief. Daarop geeft ze aan dat het in de kapel, waar we naast zitten, fijn koel is. Zo aardig!

Het ieniemienie dorpje is het laatst dat we tegenkomen voor Kédange-sur-Canner. In het open land is nul schaduw. Afleiding vinden we nog steeds in de gele koolzaadvelden. Helaas kunnen we daar niet van genieten als we langs de best drukke D60 komen te lopen. Alle Fransen die we tot nu tegenkwamen, waren aardig, toch lijkt dat te veranderen als ze een stuur in handen krijgen. Hoewel voldoende ruimte, scheuren ze rakelings langs ons. Inhalen terwijl wij niet in de berm kunnen wegduiken, vinden ze ook geen probleem. We zijn blij als we het bos weer worden ingestuurd door de route. 

De laatste kilometers hebben we het end een beetje in de bek. Het loopt heerlijk schaduwrijk, maar heel afwisselend is het niet meer. Na 26 kilometer en toch nog 500 hoogtemeters staan we weer naast de auto. Het was, met name voor mij, toch wel een bikkeldagje. De twee dagen langs de Moezel waren weliswaar prachtig, maar zeker niet de makkelijkste stukken, ook door het warme weer. Vandaar wellicht, dat vandaag iets moeizamer verliep. Hoewel, nu, gedoucht en wel, lonkt de dag van morgen al weer...

• op naar de volgende GR5-wandeling, van Kédange-sur-Canner naar Vany
• terug naar de vorige GR5-wandeling, van Remich naar Apach
• overzicht van onze GR5-wandelingen
• onze andere wandelpaden

GR5 van Remich naar Apach

29 april 2025

start: met de auto naar Apach, daarvandaan te voet naar Schengen, bus 432 naar Remich

kilometers: 2,9 + 19,9

hoogtemeters: 640 

Hoe tof! Vandaag was toch wel een bijzondere dag, na Nederland en België kunnen we zeggen dat we nu ook Luxemburg volledig te voet hebben doorkruist. Kanttekening is dat we Nederland niet via deze GR5 in de lengte zijn doorgestoken. Dat was het Pieterpad. Dit deel van de GR5 begint officieel in Hoek van Holland. Daar is dit wandelavontuur dan ook begonnen.

Maar goed, vandaag wandelden we bij het oversteken van de Moezel, Luxemburg uit en via Duitsland stapten we Frankrijk in. Een volgend traject is begonnen. Vanaf Hoek van Holland zijn van de ongeveer 2200 kilometer naar Nice, er 704 onder onze voeten doorgegaan. Nog 1491 te gaan.

Het stuk van vandaag tussen Remich en Apach is overigens geen appeltje, eitje. Het aantal kilo- en hoogtemeters is ongeveer gelijk aan dat van gisteren, maar de heuvels hakken er pittiger in. De steile klimmetjes bijten me net iets harder in de kuiten. De afdalingen, want ook vandaag is het klimmen en dalen geblazen naar de dorpjes langs de Moezel, zijn ook steiler. Dat deert echter niet, want trappen, vaak enorm lange, af gaat toch net ietsie makkelijker dan op. Maar liefst drie keer mogen we vanaf best grote hoogte via treden een dorpje in dalen. 

Verder is het gewoon weer ouderwets genieten. Dat kan hier bijna ook niet anders in deze prachtige omgeving met die weidse vergezichten. ja, dat is dan wel weer een cadeautje na al dat gebikkel omhoog.  En wat een liters Moezelwijn worden hier geproduceerd als je al die flanken vol druivenranken ziet. Niet normaal, we worden er tijdens het wandelen al dorstig van.

In de buurt van Schengen gaan we niet linea recta het dorp, bekend van de verdragen uit 1985, in. Nee, we maken nog even een detour met wat extra hoogtemeters om een mooi uitzicht op het drie-landenpunt te krijgen. Hier aan de Moezel ligt de grens tussen Luxemburg, Duitsland en Frankrijk. 

Vanochtend zijn wij voor 9:30 uur al twee grenzen gepasseerd. Vanwege het gebrekkige open vervoer, dat volgens ons de landsgrenzen nauwelijks overschrijdt, besloten wij in Apach de auto te parkeren om vervolgens lopend naar Schengen te gaan, waarvandaan een bus ons naar Remich zou brengen. Dat plan verliep vlekkeloos. Het zijn natuurlijk maar een dikke twee kilometer, dus wat kon er misgaan...zou je denken. Nou, de bewuste bus zou weleens eerder kunnen verschijnen dan aangegeven. Terwijl wij nog genoten van een startbakkie, zag ik bus 432 langsrijden. Hoppa, met koffiebeker in hand, in sprint achter de bus aan. Het was dat er nog iemand uit moest, anders zou de chauffeur vast zijn doorgereden. De deur was al weer dicht, maar toen hij plotsklaps een in een fel oranje gehuld shirt, wild gebarend persoon voor de deur zag staan, besloot hij deze weer te openen. Pfff, gelukkig maar. Bovendien heeft wonder boven wonder de koffie het ook nog eens overleefd. Van dat startbakkie genoten we dus verder in de bus. 

Vanaf nu, in Frankrijk, volgen we niet langer de blauw-gele markeringen. Nee, de ons zo vertrouwde wit-rode strepen zijn terug. Nu alleen nog even bedenken hoe we morgen de rit naar de start aanvliegen. Openbaar vervoer lijkt niet echt een optie. Dan toch maar eens Uberen?

• op naar de volgende GR5-wandeling, van Apach naar Kédange sur Canner
• terug naar de vorige GR5-wandeling, van Machtum naar Remich
• overzicht van onze GR5-wandelingen
• onze andere wandelpaden