Pelgrimspad van Knegsel naar Heeze

3 maart 2024

start: vanuit ons Vrienden op de Fiets-adres in Knegsel

etappe: restant 3 en geheel 4 volgens boekje Wandelnet

kilometers:

Poeh, dat was een enerverende dag. Extra fijn dat we met de trein reizen, want dat is fijn bijkomen. 

De dag begint rustig. De wekker zingt ons om 7.00 uur wakker. Aangekleed en de rugzakken weer ingepakt, zitten we om 8.00 uur aan het ontbijt. Een uurtje later kunnen we op pad. Wat een toffe stek was dit weer.

Het vergt een ruime kilometer om weer op de route te komen. Terwijl we de startselfie schieten, vallen regendruppels op ons hoofd. Maar dat was niet de afspraak! Volgens de weersites zou het vandaag namelijk droog blijven. De A67 overstekend bereiken we Steensel. Een Mariakapelletje verwelkomt ons. Zompige bospaden en kaarsrechte geasfalteerde fietspaden voeren ons naar Riethoven. De jassen kunnen uit. Het is gestopt met regenen. Bovendien is het gewoon warm. Na Riethoven lopen we meer bossen tegemoet. Hier loopt het Pelgrimspad even gelijk op met het Grenslandpad. We zullen hier dus nog eens komen. 

Net nadat René heeft geopperd dat hij wel toe is aan een bakkie, lopen we over een camping langs restaurant De Volmolen. De speciaal voor hen gebakken vlaai smaakt dikke prima bij onze cappuccino's. Na een blik te hebben geworpen op het aan de overkant gelegen waterrad in de Dommel, mogen we een stuk verhard stappen.

Het gehucht Loon bestaat uit slechts enkele huizen, maar die zijn dan wel allemaal monumentaal. Het zijn oude langgevelboerderijen, die nu tot mooie woonhuizen zijn omgetoverd. Het geeft het centrale plein, de Brink, een mooi aanzicht. 

Op de een of andere manier vinden de routemakers, of beter vonden, want er schijnt een routewijziging te zijn gepland, het belangrijk om Valkenswaard aan te tikken. In een rechte lijn lopen we hiernaartoe om na een scherpe bocht direct in net zo'n rechte lijn weer terug te gaan. Op Strava vormen onze lijnen een scherpe V. 

En dan begint het avontuur pas echt. Tegenover restaurant Treeswijkhoeve verlaten we het asfalt. Mooie bospaden wachten. Het valt best mee met de modder. Denken we. Een laan, waar stapels vers gezaagde boomstammen liggen, mondt uit in een ware modderpoel. Vrachtwagens hebben door achterlaten van diepe sporen de paden hier onbegaanbaar gemaakt. Meerdere keren banen we ons een weg door het bos om de zuigende blubber te ontwijken. Na het riviertje Tongelreep hebben we het gehad. Het is nog zo'n 5 kilometer tot Heeze. Het worden lange kilometers. Het pad is meerdere keren verdwenen onder een enorme laag water. Geen doorkomen aan. We zoeken ons een weg en moeten af en toe acrobatische capriolen uithalen om geen nat pak te halen.

De laatste kilometers tot Heeze kiezen we eieren voor ons geld en volgen een verharde weg. Moe, maar dik voldaan, stappen we in Heeze even voor half 4 op de trein naar huis.

• op naar de volgende etappe, van Heeze naar Maarheeze
• terug naar de vorige etappe, van Middelbeers naar Knegsel
• overzicht van onze Pelgrimspadwandelingen
• onze andere wandelpaden

Pelgrimspad - van Middelbeers naar Knegsel

2 maart 2024

start: met 2 treinen en 3 bussen in 3 uur naar halte Hertog Janstraat in Middelbeers

Twee weken geleden stapten we op het Pelgrimspad in 3 dagen van Weert naar Sittard met 2 fijne overnachtingen bij BnB Maasvallei. Het stuk tussen Middelbeers en Weert lag nog braak. Daar hebben we vandaag iets aan gedaan. We stapten van Middelbeers naar Knegsel. 

Om aan de start te geraken vertrouwen we dit keer volledig op het OV. En dat vertrouwen was terecht. Ok, het was een reis van maar liefst 3 uur, maar om 12.00 uur staan we in de Hertog Janstraat in Middelbeers. Voor we de GPS'en aandrukken, strijken we neer in het hippe Grandcafé De Beerze voor een heerlijke lunch. Met, zelfs een beetje te, volle buiken beginnen we om 13.00 uur aan de route. In Middelbeers staan erg leuke optrekjes. Het zijn vooral oudere woningen die zijn gerenoveerd en gerestaureerd. Het zorgt voor een fijne sfeer. Vlak voor we het plaatsje verlaten, zien we ons eerste lammetje van dit jaar. De lente is begonnen. Dat blijkt overigens ook uit de temperatuur. 

De route voert ons het bos in. Tenminste...uhm, moeten we over dat pad? Nee toch? Het staat echt volledig blank. Dat wordt plonzen. En dat is niet de enige keer vandaag. Ach, het maakt het extra avontuurlijk. Regelmatig maken we een ruime omtrekkende beweging om niet te hoeven zwemmen. Als dat niet mogelijk is, maken we gebruik van boomstammen in het water om enigszins droge voeten te houden. Dat lukt wonderbaarlijk. 

Over de Landschotse Heide ronden we het Kromven. Meer bossen brengen ons in Vessem, een ware pelgrimsplaats. Bij de Pelgrimshoeve twijfelen we of we nog een bakkie doen. Het lijkt er echter op dat de minimumleeftijd vandaag zeker 80+ is, dus we houden het bij een blik door de ramen. Ook de even verderop gelegen Pelgrimsherberg laten we links liggen. 

We vervolgen onze weg naar Knegsel, onze finishplaats vandaag. Meer modderpaden door bossen wachten op ons. De zon zorgt af en toe voor prachtige spiegeling in de plassen. Meerdere keren passeren we vandaag grote stallen, waar niet echt een bloemetjesaroma uit opstijgt. In dit gebied zien we naast de stallen ook veel tuinbouw. De grond hier lijkt geschikt voor coniferen, want daar zien we velden vol van. 

Om bij ons overnachtingsstekkie van Vrienden op de Fiets te komen, moeten we even van de route af. Het is altijd afwachten in wat voor onderkomen we terecht komen via deze organisatie. Nou, vandaag zijn we weer bofferds. Het is een heel huis met alles erop en eraan. Lekker bijkomen om morgen een lange etappe van bijna 30 kilometer naar Heeze af te tikken. 

• op naar de volgende etappe, van Knegsel naar Heeze
• terug naar de officiële vorige etappe, van Haaren naar Middelbeers
• terug naar de door ons gestapte vorige etappe, van Ell naar Maaseik
• overzicht van onze wandelingen op het Pelgrimspad
• onze andere wandelpaden

Nederlands Kustpad van Vlissingen naar Kasteel Westhove Domburg

10 mei 2024

start: parkeren bij StayOkay Kasteel Westhove, bus naar station Vlissingen

etappe volgens Wandelnet: restant 2 en 3 volledig

kaarten volgens boekje: 6 t/m 11

kilometers gestapt:

En dan hebben we nog maar een gat te dichten op het eerste deel van het Nederlands Kustpad. We hoeven alleen nog van Vlissingen naar Kasteel Westhove in Domburg om boekje 1 uit te stappen. En dat doen we vandaag. 

Het weer zit aan alle kanten mee. De zon schijnt best fel, maar de warmte wordt door een lichte noorderwind gedempt. Vlissingen is ons nog onbekend. Nu verkennen we ook vandaag de plaats niet echt, maar het deel dat we zien, spreekt ons zeer aan. Wat een aparte sfeer geeft deze stad zo gelegen aan de Westerschelde. Na het verlaten van de veerboot komen we in onbebouwd gebied. In de verte ligt een molen aan het water. Over de boulevard lopen we die kant op. Het is eb. Aan de waterlijn staat een aantal mensen in schelpzoekhouding. Grote schepen inclusief ferry's toeven voorbij in een vlaag van mist. Langs de boulevard staan her en der wat aandenkens aan WWII. De informatie maakt indruk. Op de punt waar de Westerschelde landinwaarts (of is het juist de Noordzee in) stroomt, staat het Keizersbolwerk, onderdeel van de voormalige verdedigingslinie van de stad. Wij lopen het vestingwerk uit de 16 eeuw via de Waterpoort binnen. Bovenop staat het beeld van Michiel de Ruyter, ooit zeeheld, maar een controversiële gezien zijn betrokkenheid bij de slavenhandel. 

Over de boulevard langs het Noordzeestrand lopen we noordwaarts, langs de Westbeer, een ander onderdeel van de voormalige vestingwerken. Rechts van ons staan mooie, statige panden, vaak verweerd door de zoute wind die haar waait. Vlak voor een kunstwerk van bamboebuizen, het Windorgel, nemen we ons startbakkie bij een van de vele restaurantjes hier langs de boulevard. Het lekkers dat we erbij nemen kan mooi als brandstof dienen voor de vele duinen die ons wachten. 

Het landschap golft flink. Dit zijn niet de kleinste duinen van Nederland. Ach, het is een mooie repetitie voor ons Luxemburgse GR5 avontuur dat volgende week op de planning staat. Neerkijkend op het strand zien we badgasten die weggeplukt lijken te zijn uit Madurodam. De rijtjes paalhoofden, de houten golfbrekers, zorgen dat het zand in compartimenten is ingedeeld. 

En dan is daar Zoutelande! Eindelijk mag ik het bekende nummer van mijn favoriete Nederlandse band legitiem hardop zingen. Het is trouwens duidelijk te merken aan de hoeveelheid strandgangers dat dit niet voor niets de Zeeuwse Riviera wordt genoemd. De populariteit dankt het aan het feit dat het een van de weinige Nederlandse stranden op het zuiden is. Het volgende dorp, Westkapelle is, net zoals Zoutelande trouwens, een gezellig vakantiedorp. 

De route buigt af van de kust. In plaats daarvan stappen we een drietal kilometer parallel aan de duinenrij over een stuk gras langs een vogelgebied. Klinkt mooi, toch? Nou, wij vinden er niet zo heel veel aan, waarschijnlijk vooral omdat we geen enkele vogel spotten. We willen terug naar de kust. En dat gebeurt. Het stuk tot Domburg lopen we boven op een hoog duin over een grindpad. De glorie van deze eens mondaine badplaats zien we terug aan de enorme, ietwat vervallen, maar nog steeds sfeervolle villa's. Wat een sfeertje! 

Er wacht ons nog een klein stuk bos, de Manteling. De naam van dit natuurgebied is te herleiden naar de functie die het had voor het noorden van Walcheren, het is een dekmantel tegen de gure zeewind. Bij Kasteel Westhove, waar tegenwoordig een Stay Okay in is gevestigd, tringelen onze GPS'en. De route is compleet. En niet alleen deze route, nee, het volledige boekje van het Nederlands Kustpad deel 1, inclusief het stuk naar Bergen op Zoom, dat onderdeel is van de GR5 hebben we afgestapt. Op naar deel 3, want deel 2 staat al een tijdje op ons plankje afgeronde wandelprojecten. 

• op naar de volgende etappe volgens het Wandelnet boekje, 
• terug naar de vorige etappe volgens het Wandelnet boekje, 
• terug naar onze vorige etappe, 
• overzicht van onze wandelingen op het Nederlands Kustpad deel 1
• onze andere wandelpaden

Floris V-pad van Nieuwer ter Aa naar Kockengen

 22 december 2024

start: met twee auto's naar Kockengen, een geparkeerd in de buurt van de kerk, met de andere naar Nieuwer ter Aa. 

kilometers: 8,5

etappe: deel van etappe 4

Even was er twijfel of de voor vandaag geplande afspraak weer wat Floris V-pad kilometers te stappen wel door kon gaan. Begin december heb ik mijn heup geblesseerd, een slijmbeursontsteking was het verdict. Niet al te gek doen, dus. Sindsdien heb ik al weer wat voorzichtige kilometers gemaakt. Zonder naweeën. Vandaar dat we besluiten om toch op pad te gaan. Weliswaar met het plan minder kilometers te stappen dan normaal, maar we gaan in ieder geval. 

De grootste hindernis is overigens niet mijn heup, maar het vinden van een parkeerplaats in Kockengen. Tja, wat wil je, zondagochtend op een tijd dat de kerkdienst in volle gang is. Na wat rondjes rijden en met een beetje uitdaging (want op het randje van het water) lukt het toch de auto te parkeren. Met onze auto rijden we naar Nieuwer ter Aa. Een plek hier vinden gaat wat makkelijker. 

Heel divers is de route van vandaag niet. Zodra we Nieuwer ter Aa via Laantje verlaten, lopen we op het platteland. De enige variatie ligt in de ondergrond, verhard of zachte kades. Toch vervelen we ons niet. Sowieso is er met z'n viertjes altijd genoeg te kletsen, maar ook zorgen de wolkenpartijen voor een mooi schouwspel. Een flets zonnetje schijnt fel tussen de bewolking door. Her en der is zowaar wat blauwe lucht te bespeuren. Rietkragen wuiven terwijl we langslopen, ons blik op het weidse veenweidegebied. Dit is de omgeving van de oude Hollandse Waterlinie. Waarschijnlijk behoorden deze polders tot het inundatiegebied van de lijn tussen Muiden en Gorinchem. Gelukkig lopen wij er met droge voeten door. Of dat tegenwoordig nog steeds te danken is aan de even verderop gelegen Spengense Molen is te betwijfelen. Wel zorgt de wipmolen voor mooie plaatjes. 

En dan is daar toch wel het hoogtepunt van deze wandeling, het voetveer Joostendam. Altijd leuk om met zo'n pontje jezelf naar de overkant te trekken. Tenminste, gewoonlijk vinden we dat leuk. Vandaag staat er echter een enorme woei. We hebben de pech dat het veer aan de overkant ligt. Al draaiend aan de zwengel zet het zich in beweging...om midden op het water door de wind gegrepen te worden en af te drijven. Terwijl de ketting strak trekt, botst het plateau tegen de aanmeerpalen. Wat we ook proberen, weer even laten vieren, opnieuw strak trekken, de wind wint van ons. Maar wij zijn natuurlijk niet voor een gat te vangen. We geven het veer alle ruimte en terwijl het halverwege het water ligt, trekken wij met vereende krachten de ketting vanaf de zijkant strak. Dat lukt! En zo belanden we toch, zonder nat pak, aan de overkant. 

Vanaf hier is het niet ver meer naar Luilekkerland. Kockengen dankt haar naam namelijk aan het Franse Cocagne, dat dus Luilekkerland betekent. Dit dankzij de bisschop van Utrecht die ten tijde van de Grote Ontginning pioniers wilde lokken door de plaatsen aantrekkelijke namen te geven. 

Eetcafé De Voorstraat wordt onze lunchstek. Uiteraard vergezeld van een lekker drankje. De 8,5 kilometers stapten best rap weg. Het belangrijkste is dat mijn heup weinig protest heeft gegeven. Dat biedt hoop. 

• op naar de volgende wandeling op het Floris V- pad, van Kockengen naar Woerden
• terug naar de vorige wandeling op het Floris V-pad, van Kortenhoef naar Nieuwer ter Aa
• overzicht van onze wandelingen op het Floris V-pad
• onze andere wandelpaden