St Olav Waterway - naar Turku

15 juli

old town Turku

 

Hoofdstuk twee, het belangrijkste deel van onze trip is begonnen. Vanaf nu hoeven we zelf vrijwel niets meer te regelen. Dat is allemaal gedaan door Ruben van Nordic Pilgrim, waar we onze reis hebben geboekt. Wellicht had het mogelijk geweest alles zelf te plannen, maar deze manier is vele malen relaxter. Bovendien hebben we gemerkt dat het vrijwel onmogelijk is om ook maar één woord Fins te begrijpen. Dat geldt zowel voor gesproken als geschreven taal. Een rare ervaring, want tot nu wisten we ons in andere landen met ons, steenkolen, Duits, Engels, Frans en een poco Spaans best te redden. Gelukkig spreken veel Finnen Engels, dus ook hier gaat het ons lukken, maar borden en aanwijzingen lezen is een dingetje. Niet alleen is de taal een barrière, ook de schaarste aan overnachtingsplekken in sommige gebieden maakt het zelfstandig plannen van deze reis best lastig. 

Maar goed, vanochtend waren we nog wel op onszelf aangewezen. Bijtijds verlaten we hotel Finn, een prima basis voor onze stedentrip. Busstation Kamppi is zo'n 500 meter lopen. Hier is nog voldoende tijd, jeej voor de verkenning van gisteren, om bij Espresso House een ontbijtje met natuurlijk een haver flatwhite te scoren.

Precies om 10.00 uur worden onze koffers in het bagageruim van bus OB1, en nee, we hebben geen R2D2 kunnen ontdekken, richting Turku geplaatst. Vooraf hebben wij al stoelen gereserveerd voor de twee uur durende reis. Eenmaal op onze plek hebben we spijt dat we niet bovenin de dubbeldekker een plekje hebben gekozen. De beenruimte is niet super, zelfs niet voor mijn korte pootjes. Voeg daarbij het erg lage plafond en je kunt je voorstellen dat het bijna claustrofobisch aandoet. Tijdens de reis merken we daar verder niet veel meer van. De twee uur gaan rap voorbij. René verdiept zich in de route van de komende dagen. Ik luister muziek en zie het Finse landschap aan me voorbijtrekken. 

In Turku is het nog geen kilometer wandelen naar hotel Centro. Lang leve de koffers met wieltjes! Hoewel die van mij blijkt niet zo'n lang leven beschoren. Het handvat klikt niet meer uit, maar gelukkig heb ik niet van die lange armen. De kamer is nog niet gereed. Geen probleem. We laten de bagage achter en koersen richting kathedraal. Turku is een van de grotere steden van Finland. Toch is het gevoel hier anders dan in Helsinki. In de buurt van het hotel ogen de huizen grauwer en blokkerig. Straten zijn niet zo schoon als in de hoofdstad. Deze vibe verandert overigens als we de rivier de Aura naderen en oversteken. Hier heerst gezelligheid onder groene bomen. De spits van de kathedraal piept boven het bladerdak uit. Hier start morgen ons avontuur. We nemen alvast een kijkje in de indrukwekkende kathedraal. Bij de ingang kopen we een pelgrimspaspoort om de stempels van de komende dagen in te verzamelen. Met de eerste stempel wachten we uiteraard tot morgen. 

Langs de oever van de rivier lopen we richting centrum. Onze buiken knorren. Het is dan ook al lang lunchtijd geweest. Het eerste restaurantje dat we tegenkomen ziet er en erg tof uit en heeft ook nog een menukaart naar onze gading. Keuze gemaakt dus. De vegan burger met een lokaal 0% biertje van het merk Stallhagen fietsen er goed in. 

We volgen de rivier nog even om aan de overkant weer terug te lopen. De kamer zal inmiddels gereed zijn. Op naar het hotel dus. De kamer is dikke prima. Geen uitzicht, maar voor een nachtje maakt dat natuurlijk geen fluit uit. Het is nog vroeg en we willen nog wel iets meer van Turku zien. Internet geeft de tip naar het oude deel van de stad te gaan. Op weg hiernaartoe komen we, na even te hebben geklommen, in een uitgestrekt park. Vanaf de rand hebben we een weids uitzicht over de stad. Eenmaal weer beneden wordt duidelijk dat er van de oude week niet veel meer over is dan wat gebouwen die voorheen bij de kathedraal behoorden. Naast deze gebouwen is er nog een fotogeniek straatje met kinderkopjes en oude in verschillende kleuren gepleisterde huizen. Dat is zo'n beetje heel "old town" Turku. 

René heeft nog trek. Ik niet echt. De eetstalletjes op het plein voor de kerk bieden hier de perfecte oplossing voor. Bij een Indisch stalletje bestellen we bao buns en een friet. Er heerst een heerlijk zomers sfeertje, overal tafeltjes met etende en drinkende mensen die het naar hun zin hebben. Wat een gezelligheid. Donkere wolken en gerommel maken hier wat ons betreft een einde aan. 

Morgen gaan we echt op pad. Dan begint het St. Olav Waterway-avontuur. 

• op naar Helsinki
• etappe 1: van Turku naar Pargas
• St. Olav Waterway overzicht