Wat zullen we gaan doen in de herfstvakantie, of beter, waar zullen we gaan wandelen? Dat was de vraag in het voorjaar. Gaan we door op de GR5? Zullen we starten met een nieuwe LAW in Nederland? Of gaan we gewoon iets heel anders doen? Nou, dat laatste is het geworden. Nog voor onze zomervakantie hadden wij onze herfstvakantie al geboekt.
Echt heel ver reizen voor dit nieuwe project hoefden we niet. Net over de grens ligt de start van een bekende Duitse langeafstandswandeling. De Eifelsteig is een van de Top Trails van Duitsland. Om dit predicaat te krijgen moet de route zorgvuldig zijn gemarkeerd. Verder zijn er goede verbindingen met het OV om van en naar de route te geraken, zijn het vooral onverharde paden, smalle wandelwegen en bosgebieden die je van A naar B voeren en zijn de landschappen afwisselend. De Eifelsteig is een van deze 15 toonaangevende langeafstandspaden bij onze oosterburen. In 313 kilometer verdeeld over 15 etappes wandel je van Aken naar Trier. Wij hebben slechts een week herfstvakantie, tekort om de hele route te stappen. Ecktiv biedt een reis aan waarin de eerste zes trajecten worden gestapt. Aangezien alles voor ons wordt geregeld, slaapplaatsen en bagagevervoer, is de keuze snel gemaakt. Wij gaan met de Eifelsteig starten.
10 oktober
op naar Aken
En zo begint een nieuw avontuur. Onze trouwe vierwieler gunnen we ook vakantie. Wij gaan dus met het openbaar vervoer. Drie treinen brengen ons naar Aken. Het hotel voor de eerste nacht ligt in Buscheid, een buitenwijk van de stad. Een stadsbus zet ons er niet ver vandaan af. Als we het hotel zien, is het even slikken. Hm, we weten dat het geen 5-sterren resort is, maar dit ziet er wel heel shabby uit. Inchecken kan uiteraard om 11.00 uur nog niet. Met een beetje twijfel laten we de tassen toch in de "ja hoor, het is hier veilig"-lobby (nou ja, eigenlijk gewoon de entreehal van het hotel) achter.
Op naar het centrum. We kennen Aken nog niet, dus we zijn benieuwd. Zonder de rugzakken en tassen lopen we de ruim 3 kilometer. Aan vlak doen ze hier niet, dus we golven al een beetje op en neer. Aan leuke shoppies en koffietentjes merken we dat we in het centrum zijn beland. De "hangryness" heeft bij mij toegeslagen, dus het is voor iedereen om mij heen beter dat er wat eten naar binnen wordt gewerkt. In eerste instantie proberen we dat in een hippe koffietent. Als we een kwartier zitten en er nog niemand is langs geweest, besluiten we dat dit het niet gaat worden. Verder dus maar. Het lukt net voor mijn bom barst om in het Café Loft und Garden bij de Mayersche Buchhandlung iets te bestellen. Ook hier zijn ze niet van de snelle, maar na een half uur wachten zitten we dan toch eindelijk achter een heerlijk maaltje. Het sein kan weer op veilig. En nu we toch in de boekhandel zijn, schaffen we direct het boekje van de Eifelsteig aan. Niet nodig, want we hebben de beschrijving en GPX ontvangen, maar we vinden het leuk om een boekje op de plank van onze wandelprojecten te hebben staan.
Een stuk vrolijker verkennen we de stad. Opvallend zijn de vele bijzondere beelden. In het zonnetje is het weer nog dikke prima. De terrassen zitten bommetje vol. Laverend door de vele groepsrondleidingen lopen we door de gezellige straatjes. Bij een van de vele bakkerijen die Printen verkopen, scoren wij een zakje van deze lokale lekkernij. Om ons even aan de drukte in het centrum te onttrekken, lopen we de Lousberg op. Hiervandaan schijnen we een mooi uitzicht over de stad te hebben. Dat zal vooral in de winter het geval zijn. Nu met de bomen nog vol in blad, vangen we slechts her en der een glimp van de stad onder ons op.
Naar beneden dus maar weer, waar we met uitzicht op het bijzondere Rathaus een vrije plek op een terras vinden. Met een Aperöl Spritz in de hand verlengen we de zomer nog even. Laten ze bij deze tent nou ook veganistische varianten op echt Duitse gerechten hebben. Nou, dan laten we een bratwurst niet aan onze neus voorbij gaan.
We hebben het dan wel een beetje gehad. Op naar het hotel in de hoop dat dit geen Bates motel blijkt te zijn. Onze tassen staan er in ieder geval nog. En ook de kamer blijkt prima. Ok, kans op een prijs voor hipste interieur zal hier niet worden uitgereikt, maar het is ruim, schoon en van alle noodzakelijke zaken voorzien.
Hangend voor de buis met een Netflix serie op, maken we er een rustig avondje van. Morgen geht's los.
11 oktober - etappe 1
Kornelimünster - Roetgen
Ook na een nachtje slapen kunnen we melden dat de eerste indruk van gisteren van hotel Buschhausen inderdaad niet terecht bleek. Ok, het is behoorlijk gedateerd, maar de kamer was gewoon dikke prima. Dat geldt ook voor het ontbijt. We gaan met goed gevulde lunchzakjes op pad. De ontbijtruimte delen we met 3 andere stellen die vandaag ook met etappe 1 starten.
Dat hoeft gelukkig niet direct te voet. De start van de Eifelsteig is namelijk in het bijna 15 kilometer verderop gelegen Kornelimünster. Wij hadden het idee dat we hier op eigen gelegenheid naartoe moesten. Aangezien we niet met de auto zijn, hield dat in dat we van het OV afhankelijk zouden zijn. Viel het dus even mee, dat er vervoer vanuit het hotel is geregeld. Grote blij. Helemaal omdat we vanochtend bij het openen van de gordijnen werden begroet door gestaag vallende regen. Een chauffeur van het hotel brengt ons in zijn oude rammelbak naar het kerkplein in Kornelimünster. Het wordt een interessant ritje waarin we heel wat leren over zijn Duits-Russische afkomst en wat dat voor zijn familie heeft ingehouden tijdens met name de oorlogsjaren.
Zelfs door het regengordijn ziet de startplaats van de Eifelsteig er fraai uit. Voor we de richtingaanwijzingen volgen maken we eerst nog een rondje rond de Kornelimünster Turm, herum... En dan gaan we de paden op. Al snel zijn dat bospaden. De route is perfect bewegwijzerd. Een flauw zonnetje verjaagt de regendruppels.
Vlak voor het dorp Hahn trekt een bijzonder bouwwerk onze aandacht. Het zijn de enorme bogen van het Falkenbachviaduct. Deze spoorbrug over de rivier de Inde telde eens acht stenen bogen. Tegenwoordig zijn dat er nog zes. Aan het einde van WWII bliezen Duitsers twee van de bogen op. Amerikanen herstelden het gat in de brug door twee stalen bogen toe te voegen, wat het aantal weer op acht bracht.
Inmiddels hebben we de eerste hoogtemeters bedwongen. Een trap met, voor mijn korte pootjes, best hoge treden, brengt ons omhoog. Boven hebben we een prachtig uitzicht. We lopen parallel langs de de Vennbahn, een voormalig spoorwegtracé dat van Aken via Luxemburg naar Noord-Frankrijk liep. Tegenwoordig staat de Vennbahn bekend als de Vennbahn Radweg, een langeafstandsfietspad. Na WW1 werd bepaald dat de spoorbedding in Belgische handen kwam. Dit hield in dat het spoor een Belgische stukje grondgebied omringd door Duitsland werd.
In Hahn zijn we burgerlijk ongehoorzaam. Er hangt een aankondiging van een omleiding. Een bewoner raadt ons echter aan om de originele route te stappen. Wij vertrouwen er maar op. Het levert ons bijna een nat pak op. Gelukkig helpen onze wandelstokken ons om droog over het brugloze, ah...vandaar de omleiding, riviertje te geraken.
Het hoogteprofiel op onze Garminhorloges geeft aan dat de klimmetjes eraan komen. Hoewel dat even gehijg oplevert, zijn het geen "ik moet regelmatig leunend op mijn stok bijkomen" klimmetjes. Bovenop de laatste klim nemen we op een picknickbank plaats voor onze lunch. Andere wandelaars passeren. Een van hen komt ons bekend voor. Het is de Hiking Dutchman. Zijn YouTube filmpjes kijken we regelmatig. Kort kletsen we voor hij zijn weg weer vervolgt.
In de buurt van Roetgen verlaten we de bomen. Onder ons zien we het plaatsje liggen. De kerktoren piept parmantig boven de bomen uit. Het hotel ligt niet ver van de route. Omdat er een groot onderhoud aan de weg plaatsvindt, maakt het allemaal een beetje ongezellige indruk. Het hotel zelf verandert niet zoveel aan dit idee. De kamer ruikt naar teveel schoonmaakmiddelen. De buurt nodigt ook niet uit om op zoek te gaan naar een etappedrankje. We lezen wat tot het tijd is om iets te eten te scoren. Een pizzeria lijkt ons wel iets. Laten we zeggen dat het voedt, maar echt lekker is het niet.
Morgen wandelen we naar Monschau.
12 oktober - etappe 2
Roetgen - Monschau
We zijn in Monschau! In een B&B met een geweldig uitzicht op de oude stad met de fraaie vakwerkhuizen. Helaas zijn wij weggepropt (de woordkeuze maakt vast duidelijk wat ik hiervan vind) in een kamertje drie (ok, twee) hoog achter. Maar goed, de wandeldag was wel weer genieten.
Het begint sowieso prachtig. Om even voor negenen staan we op de stoep van het hotel. De route loopt hierlangs, dus we voegen direct in. Na een boog onderdoor te zijn gestoken, staan we op een mooi pad. Het is nog fris, maar zonnestralen zetten de wereld in een bijzonder licht. Voeg daarbij de slierten mist die over de weilanden hangen en het plaatje is compleet.
Het is fijn stappen door het Duitse...oh nee, we zijn in België beland, Belgische land. We duiken een dicht bos in. Overgroeide paadjes maken het een zoekpartij om de juiste route te stappen. De markering is voor dit stuk in België veranderd naar geelgroene strepen. Vlonders liggen er wat zielig bij. Gelukkig hoeven we er geen gebruik van te maken. Natte voeten zouden sowieso veiliger zijn dan de gammele houten latten. Middenin het bos passeren we een kruis als gedenkteken. Het doet een beetje spooky aan. Ach, past wel bij het seizoen. Een hoek omslaand ligt voor ons een kaarsrechte weg. Kilometers lang mogen we over een soort gravelweg rechtdoor. Echt afwisselend is het niet. De enige variatie is een houten boshut met een bankje ervoor dat prima als snackstek dient.
Tijdens de laatste kilometer van de steeds vals omhoog lopende weg verandert het zicht. De ondergrond wordt ruiger en de tussen de bomen hangende mis zorgt voor een mystiek uitzicht. Op het hoogste punt van de Eifelsteig, 658 meter, verorberen wij onze lunch. De saaie weg is alweer vergeten. Monschau lonkt.
In voorstadje Mützenich zien we de eerste vakwerkhuizen. We negeren een omleidingsbord. Gisteren hebben we daar immers geen consequenties van ondervonden. Vandaag is dat anders. Na zo'n 200 meter beseffen we namelijk dat het er niet voor niets stond. De grote bomenkap heeft het pad ondoorgaanbaar gemaakt. Terug dus. Met een ruime omtrekkende beweging bereiken we de Parel van de Eifel. Een fikse klim brengt ons naar het kasteel. Een korte detour verschaft ons een schitterend uitzicht op het plaatsje ver onder ons.
Een paar trappen lager ligt B&B Der kleine Globetrotter. Helaas moeten we nog 1 1/2 uur wachten voor we aan mogen bellen. Nou, dan gaan we maar op zoek naar een etappedrankje. Dat nemen we op een terras op het centrale Marktplein gelegen aan de Rur. Met een dekentje is het nog prima uit te houden, zelfs als de zon is verdwenen. Wat een fotogeniek plaatsje is dit toch. Wel jammer van alle uithangborden.
Precies om 15.00 uur worden we ontvangen in de B&B waar we dus naar boven en achteren worden gebracht.
Monschau - Einruhr
We snappen helemaal waarom er altijd zo positief wordt gesproken over de Eifelsteig. Het is een prachtige route! Zo ook vandaag tijdens de 26 kilometer en 820 hoogtemeters van Monschau naar Einruhr.
De teleurstelling van de kamer van afgelopen nacht met uitzicht op de grafzerken van de aan de overkant van de straat liggende kerk, wordt vanochtend tijdens het ontbijt bijna teniet gedaan. Wat een sfeervolle ruimte! En de tafels zijn heel gezellig gedekt. Echt passend bij een 300-jaar oud vakwerkhuis.
De eerste meters van etappe 3 gaan door een heel stil Monschau. De natte straten en een miezergordijn doen zelfs dit oord een beetje troosteloos lijken. Naast de pizzeria, waar we gisteravond heerlijk hebben gegeten, begint de eerste klim. Al snel kijken we over de daken van de huizen. Op deze hoogte, ontdaan van alle toeristenruis, is het gewoon wat het is, een pittoresk plaatsje aan de Rur. We zijn geneigd hier nog een tijdje van te blijven genieten, maar we moeten door.
Het bos in. Over paden vol boomwortels stappen we steeds dieper de herfst in. De doppen van beukennootjes en bladeren zorgen voor een zachte ondergrond. Ook wordt de kleur van de gevallen blaadjes wat meer gevarieerd. Groen en geel worden al afgewisseld met dieprood. De route wordt avontuurlijker, niet eng, maar het is oppassen geblazen om niet over de gladde ondergrond naar beneden te roetsjen. Keien, boomwortels en -stronken vormen natuurlijke trappetjes.
Sinds het ontbijt op de eerste dag in Aken komen we steeds dezelfde mensen tegen, zowel in de accommodaties als onderweg op de paden. Kort lopen we met een stel Nederlandse wandelaars op. Bij Perlenbach lopen we tegen een stuwdam aan. Het meer dat hierdoor wordt gevormd dient als drinkwatervoorziening. Na weer een klimmetje te hebben bedwongen, vinden we onze eerste snackstek. Met uitzicht over weides en in de verte de kerktoren van Höfen werken we een Printen naar binnen. Dit Akens lekkernij is een soort peperkoek omhuld met chocolade.
Voor even houden we een weids uitzicht over flink glooiende velden. Maar de Eifel zou de Eifel niet zijn, als er niet snel weer bossen volgen. Wat loopt dit toch prachtig. Al is het af en toe echt flink aanpoten om weer een fikse bult op te komen. Voor onze lunch vinden we een plek aan het water van de langs kabbelende Rur. Het smaakt er deste lekkerder door.
Op ons hoogteprofiel geeft een scherpe lijn omhoog aan dat ons nog een gemene klim wacht. Het is een lange, met inderdaad steile stukken omhoog. Huffend en puffend bereik ik de top. Wij klimmen zelfs nog een stukje hoger om de richtingsborden naar een kruis te volgen. Meestal betekent dit ook een uitzichtpunt. Dit keer zien we alleen maar boomtoppen.
De laatste twee kilometers zijn een anticlimax. Einruhr gloort al in de verte. De route stuurt ons nogmaals omhoog. Het zal zijn om de plaats aan de Obersee in volle glorie van bovenaf te kunnen aanschouwen. Helaas moeten we daarvoor wel bijna twee kilometer over een brede, saaie, modderige bosweg stappen. Waarschijnlijk is dit een werkroute voor boskapauto's. Echt vrolijk worden we er niet van. We snappen, dat gewoonlijk het uitzicht over Einruhr alles goedmaakt. Echter door, luidruchtig, werk aan de weg en de mist door de miezer lopen wij deze verwelkoming mis.
In hotel Seemöwe is de ontvangst hartelijk. Wel hebben we een beetje het gevoel dat we met de 26 kilometer van vandaag jaren terug zijn gereisd in de tijd. In de jaren 70 zou dit een modern hotel zijn geweest. Nu is het een prima plek om een nachtje te verblijven na een prachtige, maar best vermoeiende wandeldag. Hopelijk blijft de mist nog even hangen, dan hoef ik namelijk niet te balen dat we opnieuw een kamer aan de achterzijde, dus zonder zicht op de Obersee hebben gekregen. Ach, morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen...
14 oktober - etappe 4
Einruhr - Gemünd
De afgelopen drie dagen op de Eifelsteig waren super. Wat een prachtig pad! Toch overtrof vandaag deze dagen. Werkelijk alles klopte. Vanaf het wakker worden na een nacht van acht (ja, ja, dat is 8) uur slaap om bij het openen van de gordijnen tot de ontdekking te komen dat er weliswaar geen uitzicht op het water van de Obersee te bewonderen valt, maar dat het achterliggende landschap ook enorm fotogeniek is. Helemaal met de uit de schoorstenen slingerende rookslierten die aangeven dat de ochtenden al koud zijn.
Wel hebben we een kleine kanttekening bij de hotels langs de Eifelsteig. Het lijkt of ze een memo hebben gemist. Die, waarin staat dat de 21-ste eeuw is begonnen. Echt, de meeste zijn blijven hangen, vooral qua inrichting, in de jaren '70 en '80. Maar, de verzorging is wel dikke prima. Vanochtend was er zelfs vegan broodbeleg.
Tijd om op te warmen krijgen we niet bij de start van etappe vier. Hoppatee, we gaan direct de hoogte in. De klimspieren mogen aan de bak. Dat resulteert overigens wel in prachtige vergezichten over Einruhr, de Obersee en de aan de overkant gelegen bossen. Lang lopen we over de oever langs het water. Zelfs paddenstoelen beginnen door te krijgen dat hun seizoen is aangebroken. Wat is dit genieten! Ook de enorme klim die de etappe van vandaag voor ons in petto heeft, brengt ons niet op andere gedachten. Bovendien is er op ongeveer 1/3 een mooi punt om even uit te puffen. Met uitzicht op de Urftdam. Deze stuwdam is 266 meter lang en op zijn diepst 52 meter. Het is niet alleen om bij te komen van het eerste deel van de klim, dat we hier wat langer blijven hangen.
Als de hele klim is bedwongen, poeh hee, staan we bovenop de Wollseifen hoogvlakte. Om onze as draaiend genieten we van het 360 graden uitzicht. Aan de overkant zien we het complex van Vogelsang ip liggen. Met een enorme bocht, inclusief weer wat hoogtemeters, draaien we hiernaartoe. Onderweg passeren we een kerkje. Tegenwoordig is de St. Rochuskerk een gedenkplaats. Eens was het het middelpunt van het bruisende boerendorp Wollseifen. Kort na WWII kregen de 550 bewoners van het Britse leger de opdracht om binnen drie weken huis en haard te verlaten. Alleen de kerk en het oude schoolgebouw herinneren nog aan die tijd. Vanaf 1950 werd het gebruikt als oefenterrein voor het Belgische leger. De door hen kapotgeschoten huizen werden vervangen door decorhuizen, betonnen blokken, om gevechtsoefeningen te simuleren. Het doet unheimisch aan. Alsof op elk dak een sluipschutter zit om ons in het vizier te houden.
Even verderop ligt een ander stuk niet te missen geschiedenis, Vogelsang ip. Dit is een voormalige nazi-eliteschool. Hier werden de zogenaamde Ordnungsjunker gepokt en gemazeld. Vanaf 1946 tot 2005 hebben eerst het Britse en later het Belgische leger het als oefenterrein gebruikt.
Wij lunchen in het Panorama-restaurant, dat zijn naam eer aandoet. Als er voor de ramen met geweldig uitzicht geen tafel vrij is, vragen we of we ergens mogen aanschuiven. Het blijkt een goede move, want we hebben daarna een heel gezellig gesprek met een Belgisch stel.
Nog 9 kilometer scheiden ons van Gemünd. De omgeving blijft mooi...en golven. Zelfs als we in de bebouwde kom terecht komen is het nog fraai. Statige vakwerkhuizen aan de rivier de Ulft en zelfs nog een stukje bos brengen ons in het centrum. We zijn er! Nou, dat valt ietsiepietsie tegen. Ons hotel voor vannacht ligt bovenop een heuvel. Dat zijn dus extra hoogtemeters die het dagtotaal op 830 brengen, verdeeld over 24 kilometer. Maar we hebben een topkamer, erg ruim met een geweldig uitzicht. Ook hier is de memo trouwens niet ontvangen...
15 oktober - etappe 5
Gemünd - Steinfeld
En dan worden we wakker in een kamer met uitzicht. Hoewel nog niet direct, want om 7.00 uur is het nog stikkiedonker. Daarom eerst maar even ontbijten om daarna toch dan eindelijk te kunnen genieten van de omgeving vanuit je eigen optrekje .
Even voor negenen staan we buiten. Het is nog fris, of zeg maar gerust koud. Onze adem vormt wolkjes. Wij volgen ze de straten van Gemünd door. Zodra we de kerk zijn gepasseerd, stappen we de bossen in. Het loopt al direct omhoog. Naast ons horen we de buzz van een ontwakende stad. Hoe hoger we draaien, hoe stiller het wordt.
Het duurt niet lang voordat we onder ons even verderop weer witte huizen door de bomen zien schitteren. Bij een uitkijkpunt over deze stad is net een kleuterklas neergestreken. Terwijl de begeleiding zit te keuvelen, rennen en klauteren de kinderen op en neer. Die gaan later vast iets gemakkelijker naar boven dan ik nu. Bij het dalen is het oppassen geblazen, want de paadjes zijn steil en glad. Ongeschonden bereiken we straatniveau. En ja, hier staat het bord met de "Umleiting" die al was aangekondigd. Laten we dit keer eens braaf zijn en de bordjes volgen. Echt een leuke route is het niet, want we stappen langs een drukke weg. Bovendien missen we nu een klimmetje dat ergens rechts boven ons op de oorspronkelijke route ligt. Tot onze verbazing zien we de Hiking Dutchman opeens van rechts verschijnen. Hij heeft de normale route gevolgd. Zonder problemen, geeft hij aan. Nou ja zeg, zijn we eens een keer gehoorzaam aan de markeringen blijkt het voor niets. Even verderop scheiden onze wegen weer. Wij gaan het dorp Olef in om de vakwerkhuizen aan het dorpsplein te bewonderen.
Kilometers bos volgen. Goed bewandelbare paden, maar geen uitschieters qua omgeving. We hopen op een koffiestop in Golbach, maar tevergeefs. Wel heet het schattige kerkje ons welkom met een vrolijk gebeier. Of zou dat zijn om dat het exact 12.00 uur is?
Opnieuw komen we lang over een pad langs een bosrand te lopen. Bij een hut strekken we onze benen en benutten deze snackstek om een broodje naar binnen te werken. Het uitzicht is zo slecht nog niet. De laatste kilometers moet er nog even worden geklommen, niet door een bos, maar dwars door weilanden. Rechts in de verte zien we een aanlokkelijk dorpje. Fijn, dat is vast onze bestemming. Maar nee, wij slaan linksaf. Drie torenpunten maken bijna dat we ons in de Efteling wanen. We zien er nog net geen fakir op een kleedje (ja, ja, over dikke staalkabels weet ik nu als volwassene) tussen heen-en-weren. Het zijn de torens van Kloster Steinfeld. In het Gästehaus dat binnen de muren ligt, slapen wij vannacht. Voor we het complex verkennen, installeren wij ons op de luxe kamer. Hier geen muffe geuren, maar ook geen authentieke kamers. De vele foto's in de hotelgangen geven wel een kijkje in het verleden.
Natuurlijk mag een bezoek aan de basiliek niet ontbreken. Opvallend is de marmeren sarcofaag van de heilige Hermann-Josef in het midden van de ruimte. Het beeld wordt omring door verse appels. Volgens een middeleeuwse legende bood Hermann-Jozef als kleine jongen een standbeeld van de Maagd Maria een appel aan. Het Jezuskind zou zijn hand hebben uitgestoken om de vrucht aan te nemen. Tot op de dag van vandaag leggen pelgrims hier appels neer in de hoop dat hun gebeden worden verhoord. Wij hebben een appel in de rugzak, maar die peuzelen we morgen gewoon op...
In het zonnetje strijken we neer op het terras voor het kloostercafé. Met een lokaal gebrouwen biertje in de hand nemen we de afgelopen dag door. Het was weer een prima dagje. Niets mis mee. Maar laten we zeggen dat door dagen als deze een dag als die van gisteren extra speciaal wordt.
16 oktober - etappe 6
Steinfeld - Blankenheim
Ondanks het fijne bed en de luxe kamer, slaap ik beroerd. De uurtjes zon van gisteren zorgen ervoor dat het altijd latent aanwezige koortslipvirus wakker is geschud. Gisteravond voelde ik plekken ontstaan rond mijn neus en op mijn lip. Niet om aan te smoelen natuurlijk, maar vannacht was het voornamelijk pijnlijk. Bah. Vanochtend dus maar goed gesmeerd en wat extra zonfactor erop voor we naar het ontbijt gaan. Dat blijkt een hele wandeling op zich. Van het nieuwere deel lopen we naar het klooster waar in het oude refectorium het ontbijt wordt geserveerd. Nou, laten we zeggen dat we niet de enigen zijn. Wat een gekakel. Het ontbijt is dikke prima. Voor het eerst tijdens deze trip, wordt er zelfs sojayoghurt aangeboden.
Voor we de startselfie schieten, stappen we even na half 10 nogmaals de basiliek binnen. We hebben namelijk besloten om ons appeltje toch aan Hermann-Josef te schenken. Met de al flink op onze bol schijnende zon kan dan onze laatste dag op de Eifelsteig van start.
Door steeds herfstiger aandoende bossen wandelen we rustig omhoog. De jasjes verdwijnen al snel in de rugzakken. Een slinger in de route zorgt ervoor dat we nog een laatste blik op Klooster Steinfeld kunnen werpen. Weliswaar gehinderd door takken en bladeren, maar de drie torens schitteren er doorheen.
In dit gebied lopen we in de voetsporen van de oude Romeinen. Zij legden hier een vernuftig waterleidingstelsel aan. In een bassin, de Grüner Pütz, werd opgevangen en gefilterd bronwater verzameld. De hoeken van de put werden versierd met Medusakoppen om het onheil te verjagen. Maar liefst 100 kilometer aan grotendeels ondergronds gemetselde kanalen zorgden voor het transport naar badhuizen, openbare fonteinen en paleizen in Keulen. We komen meer borden tegen met informatie over wat die Romeinen hier allemaal hebben uitgespookt. Het doet ons beseffen dat we de epiloog van het Romeinse Limespad naar Xanten nog willen stappen.
Het dorp Nettersheim ligt temidden van deze Romeinse vondsten. Bovendien is het een bekende startplaats voor wandelingen in de Eifel. Voor ons is het vooral een snackstek. Bij een bakkerij scoren we koffie met lekkers.
Het vervolg van de route is verderop geblokkeerd vanwege werkzaamheden. Wij moeten terug de spoorbrug over om verderop weer in te voegen op de route. Op het station zien we bevestigd wat we al op internet hebben gelezen. In de weekenden rijden hier voorlopig geen treinen. Dit heeft nogal wat gevolgen voor onze terugreis voor morgen. Nou ja, die puzzel leggen we later wel.
Er breekt nu een wat minder enerverend stuk van de route aan. Lange, rechte wegen langs het spoor volgen. Ok, het uitzicht is vaak nog fraai, maar etappe 3 en 4 hebben ons gewoon verpest. Gelukkig mogen we nog een kort stukje door een soort Enge-dierenbos (ja, ja, lieve kijksbuiskinderen). Ook vinden we nog een prima snackstek aan een watertje.
De laatste kilometers brengen ons Blankenheim in. Vanaf de burcht lopen we via trappen naar beneden het plaatsje in. Snel gaat dat niet, want er volgen heel wat fotostops. Wat een sfeervol plaatsje. Al die vakwerkhuizen! En laten we dan ook nog een kamer met uitzicht op de burcht krijgen. Bij de receptie ontvangen we een certificaat voor de eerste zes etappes van de Eifelsteig. Wat ons betreft gaat dat in de toekomst aangevuld worden met een exemplaar voor het resterende stuk.
Het zit erop! Zes dagen hebben we mogen genieten van de Eifelsteig. Wat een heerlijke route. Okay, echt uniek was het de meeste dagen niet, omdat een aantal etappes ons aan de Dutch Mountain Trail of een etappe van de GR5 in België deed denken. Maar de 130 kilometer tussen Kornelimünster en Blankenheim leverden fijne stapdagen op. Vooral met het weer dat wij hadden. Alleen op de eerste dag waren de regenjacks nodig. Daarna was een laagje zonnebrand niet overbodig.
Alles is gladjes verlopen. De hotels waren gedateerd, maar van alles voorzien wat je nodig hebt tijdens een wandelvakantie. Alleen deze laatste dag, onze reis thuiswaarts, lijkt nog wel even voor problemen te zorgen. De treinen naar Aken rijden wegens langdurige werkzaamheden dus niet. In plaats van ruim een uur kost het ons nu 3 uur om op het station in Aken terecht te komen. En dat gaat niet zonder slag of stoot.
Voor we vertrekken profiteren we nog even van het uitzicht op de burcht. Door de regendruppels heen. Het weer heeft een behoorlijke omslag gemaakt vannacht. In plaats van een gezellig zonnetje worden we wakker onder een grijze hemel met een fikse woei en regendruppels. Ach, de meeste tijd brengen we vandaag toch in de trein door.
Voor we ontbijten regelen we ons eerste vervoermiddel van vandaag. Een belbus zal ons in ruim een uur naar het station in Bad Münstereifel rijden. Het is een soort taxibusje dat langs verschillende dorpjes rijdt om daar nog wat mensen op te pikken. Het geeft de kans om nog even te genieten van het Duitse landschap.
In Bad Münstereifel nemen we de eerste trein van vandaag. Deze brengt ons naar Euskirchen. Hier moeten we in sprint naar een raar klein dieseltreintje. Om in Aken te komen, is nog een andere trein nodig. Rond 13.00 uur staan we weer op het station waar we een week geleden ons avontuur startten. Wat vanochtend een hele onderneming leek, is gladjes verlopen. De reis naar huis is nu appeltje eitje...of toch niet?
Nee, dus. In Aken rijden de treinen naar Nederland niet of met fikse vertraging. Ruim een uur brengen we op het station door. Uiteindelijk zorgt een nogmaals vertraagde trein dat we onze aansluiting in Heerlen niet halen. Dat houdt in dat we tot Maastricht doorrijden. Hiervandaan kunnen we de trein richting Amsterdam Sloterdijk pakken. We installeren ons voor de rit van bijna twee uur. Om de omroeper te horen melden dat in verband met een seinstoring alle treinen voorlopig niet rijden. Hoppakee, de trein weer uit dus. Om een lang verhaal iets korter te maken. In plaats van in Maastricht een hotelbed te zoeken, kunnen we uiteindelijk toch in ons eigen bedje slapen. Om 19.30 uur openen we onze voordeur. Wat een dag! De vermoeiendste van de afgelopen week, terwijl we nauwelijks een kilometer hebben gelopen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten