maandag 16 februari 2026

Hertogenpad van Nieuwkuijk naar Berlicum

27 december 2025


start: auto geparkeerd bij bushalte Hoogstraat in Berlicum, bus 158 en 136 via station 's Hertogenbosch in 52 minuten naar halte Sint Jorisstraat in Nieuwkuijk
etappe: 4
kilometers:

Vier jaar geleden (alweer!) brachten we de week tussen Kerst en de jaarwisseling door op de modderige paden van de Dutch Mountain Trail. De Limburgse pratsj was alom aanwezig, maar verminderde ons plezier geenszins. Het was dik genieten! Dit jaar gaan we voor de herhaling. We hebben wat etappes van het Hertogenpad in het vooruitzicht. De bedoeling is om van Nieuwkuijk richting natuurpark De Stippelberg te stappen. We nemen het dag voor dag en zien wel of we daar inderdaad gaan geraken. 

Het lijkt nog maar kort geleden dat we in Nieuwkuijk het Hertogenpad verlieten. Toen was het nog volop herfst en inmiddels zitten we in de winter. Dat is ook wel te merken aan de temperatuur. Diep in onze kragen verscholen schieten we bij de molen een startselfie. We kunnen op pad. Terwijl we Nieuwkuijk over een fietspad onderdoor steken, worden we begeleid door een flets zonnetje. Echt veel warmte brengt ze niet. Vandaar dat we de warme chocoladehavermelk met veganroom al snel uit de rugzak toveren. Nu is het nog lekker warm. Staand gieten we het opwarmertje naar binnen. Het koude weer zorgt, ondanks gebrek aan sneeuw, toch voor mooie plaatjes. De wereld is in een soort gefilterd winterlicht gehuld. Mistige flarden maken het uitzicht over de landerijen mysterieus. 



Opeens zien we de van de plaatjes van deze etappe bekende rails van een voormalige spoorbrug. Hu? Wat is dit maar een kort stuk? Op de foto's lijkt het veel langer. En dat klopt helemaal. Ik ben, weer eens, voorbarig en ongeduldig. De echte Moerputtenbrug, een eind verderop gelegen, telt ruim 600 meter. De houten planken voelen winters aan onder onze schoenen. Onder ons horen we het dunne ijs bubbelen en kraken. Een schaatser trek zijn rondjes over het fragiele laagje ijs. Er zijn meer wandelaars op de brug. Toch voelt het rustig. Het gekras van de schaatser, het gekraak van het ijs en het zuchten van de wind dragen bij aan een bijna surrealistisch gevoel. We vertragen. Maar niet te langzaam, want het is gewoon ook echt koud. De brug zelf is stoer en elegant tegelijk. Eens maakte het deel uit van de Langstraatspoorlijn. Goederentreinen reden hier overheen terwijl ze leer en schoenen uit de regio met zich meevoerden. Tegenwoordig hebben wandelaars plaatsgemaakt voor treinen. 





We bereiken de hoofdstad van Noord-Brabant via het Paleiskwartier, een supersonische nieuwbouwwijk met heel bijzondere architectuur. Op een van de vele, nu bevroren, waterpartijen staat een meeuw in haar eigen voetstappen. Een spoorbrug brengt ons aan de stadszijde van het Centraal Station. Een aantal maanden geleden en heel wat graden warmer, startten we hier, toen nog gezamenlijk, mijn Maarten van Rossumpad avontuur. Erg om hier weer te zijn vinden we het zeker niet. Den Bosch is wat ons betreft altijd leuk. 




Na even wat brandstof te hebben getankt in de vorm van een lunch. laten we de stad aan de zuidkant weer achter ons. Het natuurgebied het Bossche Broek ligt er mooi bij. Aan de paden en de vele sloten te zien kan het hier behoorlijk modderig zijn. Wij hebben geluk met de bevroren ondergrond. Dit natte landschap was eeuwenlang onderdeel van de natuurlijke verdediging van de stad. Door de natte grond en het kwelwater uit de Dommel en Aa bleef het land moeilijk begaanbaar voor vijandelijke legers, wat de stad in de middeleeuwen de bijnaam "onoverwinnelijke moerasdraak" opleverde, aldus de site van Staatsbosbeheer. Het is fijn dat we even kunnen doorstappen, want we moeten een beetje vaart maken om voor donker terug te zijn bij de auto. Het maakt het genieten overigens niet minder. 


Ook als we de A2 onderdoor zijn gestoken blijft het mooi. Poeldonk begroet ons met gezellige huizen. Het schemert al behoorlijk, maar wij plakken nog 3 kilometer van de volgende etappe aan de route vast. Onze B&B ligt namelijk in Berlicum. Dat is dan ook ons eindpunt. Met de  Het laatste stuk struinend door gras langs de Aa raken we het spoor een beetje bijster. De lijn op onze GPS wil ons dwars door het water naar het dorp voeren. We twijfelen. Lopen we terug om het fietspad langs de doorgaande weg te nemen of kijken we even verderop of er een overgang over het water is. Dat laatste doen we. De verlichte kerk leidt ons. Bij een bruggetje verlaten we de route, die verder langs de Aa voert. Inmiddels is het volledig donker. Op naar de B&B. Precies op tijd om het OKT te kijken, arriveren we. 

op
Labels: , , , , , ,

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Abonneren op: Reacties posten (Atom)