start: parkeren bij de kerk in Odiliapeel, bus 91 via station Uden en bus 157 in 40 minuten naar Sonhofweg in Uden
etappe: 6
kilometers:
Het was ook een beetje jinxen, toen we gisteren tegen elkaar zeiden dat dit Hertogenpad wel heel tof is. Het stuk van vandaag, tenminste een deel van de route, logenstraft die bewering volledig. Ok, de start is nog helemaal dikke prima. Vanaf bushalte Sonhofweg is het een kilometer stappen tot we bovenop het viaduct over de A50 staan. Hier ligt het startpunt voor vandaag.
Eigenlijk belanden we direct in natuurgebied De Maashorst. In eerste instantie lopen we over verharde paden. Het bos lijkt nog ver. Bij het Natuurcentrum liggen wat boerderijen met eromheen uitgestrekte, nu lege, weides. Langzaamaan maakt het nog beijzelde gras plaats voor kale bomen. Een hek maakt duidelijk dat we een gebied met grote grazers binnengaan. Meestal is het dan zoeken waar de beesten zich bevinden. Nou, niet dit keer. Pontificaal poseren paarden en runderen midden op het pad. Waarschijnlijk zijn ze mensen gewend, maar wij nemen de waarschuwing ter harte en nemen het zekere voor het onzekere. Via een omtrekkende beweging door modder en bossages gaan we met een grote boog om de grazende beesten die ons geen blik waardig gunnen. Voor we het gebied weer uitwandelen, kijken we nog even achterom. Het blijft toch wel bijzonder om zo vlakbij die kolossen te wandelen. Meer bossen brengen ons vervolgens in de bebouwing van Uden.
Hier stuiten we op informatieborden die ons onverwacht stil maken. Ze vertellen dat hier, in het nu ogenschijnlijk rustige Uden, tijdens de Eerste Wereldoorlog een enorme opvanglocatie voor Belgische vluchtelingen lag. Tussen 1915 en 1918 bood Vluchtoord Uden meer dan 15.000 Belgen een veilig thuis, ver weg van het oorlogsgeweld. We proberen ons voor te stellen hoe het hier toen moet zijn geweest, geen stilte onderbroken door fluitende vogels, maar geroezemoes van duizenden mensen die alles achter zich hebben gelaten. Mannen en vrouwen op zoek naar veiligheid, vol hoop op een goede afloop. Het maakt weer eens dat we merken hoeveel meer wandelen is dan alleen je ene voet voor je andere zetten. Het geeft je ook echt wat mee.
Tijdens de laatste ruim 10 kilometer valt er weinig meer te beleven. Op de kaart hadden we al gezien dat de route een enorme omweg maakt langs de randen van een paarse vlek. Er ging toen nog geen belletje rinkelen. Bij het zien van van het volgende plaatsbord gaat die bel echter wel af. Het is vliegbasis Vonkel. Waarschijnlijk is het hier een stuk minder saai als er vliegen opstijgen of landen of als er in ieder geval ook maar enige bedrijvigheid op het terrein te bespeuren valt. Vandaag is er niets, noppes, nada. Wat er te zien en te ruiken valt, ligt links van ons. Voor de echt bizar grote varkensstallen staan vrachtwagens met open kleppen. Wat daar gebeurt wil ik niet zien. Vaak roep ik dat ik ergens heel goed kan wonen, nou, dat geldt niet voor dit stukje Noord-Brabant (zelfs al ligt het dan dichtbij het Eindhoven van PSV...).
Ook de laatste taaie kilometers tikken we af. De routemakers proberen het gevoel van de laatste saaie kilometers om Volkel heen en door een industriegebied nog weg te werken door een rondje langs een recreatieplas toe te voegen. Ons helpt het niet. Ondanks het toch niet tegenvallende begin, gaan deze 22 kilometer van etappe 6 niet de boeken in. Wij gaan weer snel op naar de B&B, om na een warme douche dik weggedoken onder de dekens de prestaties van de Nederlandse schaatsers op het OKT te volgen.
Morgen wordt nog wel een hele toer om weer een stuk Hertogenpad te stappen. Het OV biedt zoals we het nu zien geen optie om bij en van start of finish te geraken. Dan maar een plan B bedacht...
- op naar de volgende wandeling op het Hertogenpad, Stippelberg naar bushalte Kraaienhut, Deurne
- terug naar de vorige wandeling op het Hertogenpad, van Uden naar Berlicum
- overzicht van onze wandelingen op het Hertogenpad
- onze andere wandelpaden
Geen opmerkingen:
Een reactie posten