St Olav Waterway van Nagu naar Korpo

20 juli

Wandelen is stom. Echt hoor! En wandelvakanties ook. Dat vind ik. Officieel. In ieder geval de komende 5 minuten. Pas als ik daarna een beetje ben bijgekomen van het oververhit zijn, mijn vingers niet langer op worstjes lijken en ik me niet meer als een uitgewrongen spons voel, herzie ik die mening, misschien. Maar zoals ik me nu voel boeken we volgend jaar een all-inclusive via Cor en Don, waarbij de enige meters die ik op mijn Garmin klik die naar en van de vele buffetten zullen zijn. Met uiteraard een cocktail binnen handbereik, gevolgd door een refill of beter refills. En dit alles komt voornamelijk door de laatste zeven, schurfterige, kilometers. Onder die verzengende zon. Schaduw bleek elke keer weer een fata morgana. Auto's die in golven langs ons heen raasden, uitgespuwd door een van de veerboten hier. 

En toen was daar Sollivan Guesthouse. Zo, de vijf minuten zijn om. Die laatste kilometers waren echt niet jofel, zoals jullie vast begrepen hebben, maar een all-inclusive gaat het voor ons niet worden. Al lonken die cocktails wel. Daarvoor vinden we dit soort vakanties toch nog veel te tof. Ja echt. Zelfs nu. 

De eerste 23 kilometer waren, weliswaar ook warm, best afwisselend. Het was fijn stappen over voornamelijk gravelpaden. De dagstart bij Hotel Lanterna was fijn. Door de vermoeidheid van gisteren sliepen we als roosjes. Het gedeelde sanitair was helemaal ok. Er waren voldoende douches en wc's en alles was spik en span. Het ontbijt was dikke prima verzorgd en geserveerd door een attente gastvrouw. Eigenlijk bleven we daardoor net iets te lang zitten. Er staan namelijk 30 kilometer op de planning, dus we hadden bijtijds willen vertrekken. 

Voor we de route vervolgen, maken we nog even een stop bij de K-Supermarket voor wat extra drinken. Het centrum van Nagu ziet er 's ochtends anders uit dan 's avonds. De rust is weergekeerd. Het is nog niet zo warm. De terrasjes zijn lang niet vol. Slechts een paar tafels zijn bezet met mensen die achter een krantje van een espresso genieten. Ook de haven ontwaakt. Op de boten is er reuring. 

We verlaten onze pleisterplaats van vannacht. Op naar Korpo. Ondanks dat de route niet spectaculair is, verveelt deze geen moment. Het besef waar we lopen op de wereldbol maakt het wandelen zo fijn. Je bent helemaal ondergedompeld in de omgeving waar je doorheen stapt. Je voelt het. Vandaag trouwens wel heel letterlijk met die brandende zon op onze bol. Vrijwel constant lopen we over een desolate weg, dan weer door bos, dan langs velden. Ook al lijkt alles verlaten, toch is het bewoond gebied. Zo blijkt uit de huizen die we zo nu en dan zien. Heel af en toe vangen we een glimp van het water op. Altijd fijn, want dat doet ons weer even beseffen dat we in de Archipelago lopen. De eerste kilometers komen we regelmatig aanwijzingen en verzorgingsposten van het een of ander tegen. Later zien we ook groepjes padvinders die slaapspullen op hun rug meesjouwen. Twee keer zoeken wij op de rotsen een beschut plaatsje om onze lunch te eten en wat rust te pakken. Ondanks de warmte loopt het allemaal best fijn.

Tot na de overtocht met de veerboot dus. Dat beklag heb ik hierboven al gedaan. Basta. En nu zijn we geland in Solvillan Guesthouse. Waren we eergisteren al terug in de tijd op Pensar, ook nu zijn we in een soort Back to the future beland. En wat een tof verlerden is dit. In een huis gebouwd in 1966, sterk jaar..., zijn 4 kamers gecreëerd met een gemeenschappelijke keuken en zitkamer, volledig aangekleed en ingericht met spullen uit die tijd. Wij slapen in de gele kamer. Jongens, dit is echt zo gaaf! Wat een toffe overnachtingsstek weer. Bofferds zijn  we. We worden hartelijk begroet door de gastheer. Omdat boven nog geen gasten zijn, krijgen we een rondleiding in het huis. Eigenlijk wil ik alleen maar neerploffen op bed, maar door het enthousiasme van René, raakt de gastheer ook enthousiast en hij blijft trots, terecht trouwens, want het is prachtig, vertellen en showen.

Het ontbijt voor morgenochtend wordt later klaargezet in de koelkast. Voor het avondeten kunnen we de keuken gebruiken. Behalve de waterkoker hebben we niet veel nodig. Het wordt weer een hikermaaltje voor ons. Echt laat maken we het uiteraard weer niet. We kletsen nog wat met twee Finse dames, spelen wat spelletjes Regenwormen en duiken dan ons mandje in. Morgen wacht een relatief korte wandeldag, maar wel met een langere veerbootovertocht.  

• op naar etappe 6, van Korpo naar Kökar
• terug naar etappe 4, van Pensar naar Nagu
• overzicht van onze St Olav Waterway wandelingen
• onze andere wandelavonturen