woensdag 8 mei 2024

Nederlands Kustpad van Kasteel Westhove naar Deltapark Neeltje Jans

8 mei 2024


start: vanaf vakantiewoning Zeeuws Geluk in 15 minuten naar parkeerplaats bij Neeltje Jans, bus 133 (met fikste vertraging) naar halte Hof van Tange in Middelburg in 24 minuten, 18 min overstap, bus 52 naar Kasteel Westhove in Oostkapelle in 22 minuten
etappe volgens Wandelnet: 4
kaarten volgens boekje: 12 t/m15
kilometers gestapt: 23,2

Zat gisteren alles mee, vandaag verliep iets anders. Hoewel, dit klinkt dramatischer dan het werkelijk is. Ok, het zonnetje liet ons in de steek, het was even billenknijpen of we de aansluiting zouden halen, en dat zou natuurlijk ook geen ramp zijn geweest als dat niet het geval was en de laatste kilometers deden ons even geloven dat we in een of andere dystopische film waren beland, maar eigenlijk was het weer een heel fijne wandeldag met zelfs wat extraatjes. 

De korte broeken lagen al klaar voor vandaag. Echter, bij het opentrekken van de gordijnen zien we een grijze lucht. Een vlag even verderop staat strak van de fikse wind. Uhm...toch maar even een andere kledingkeuze maken. Gelukkig maar blijkt even later. 

Op de N57 zijn wij de laatsten die door mogen. Achter ons sluit een wegwerker de weg af. Huh, wat is er aan de hand? Ongehinderd nemen we de afslag naar Neeltje Jans. Ook hier staat een man in een geel hesje dat eventueel tegemoet komend verkeer belet de N57 op te draaien. Raar, denken we weer. Vanaf de geparkeerde auto, nemen we een achteraf paadje om de hoger gelegen weg waar de bushalte aan ligt te bereiken. Eenmaal boven zien we dat de afsluiting voor beide richtingen geldt. Er is geen enkel verkeer meer te bekennen. O jee, komt de bus dan nog wel? Hoe lang vertraging kunnen we hebben om de overstap te halen? Even googelen leert dat de afsluiting van de weg waarschijnlijk een half uur duurt. Er is groot onderhoud aan de Oosterscheldekering. Nou ja, niets aan te doen. We geven ons er maar aan over. Gelukkig maar dat we dat extra jasje nog hebben gepakt en ook dat de korte broeken in de kast zijn verdwenen, want echt warm is het niet. Bovendien miezert het zelfs. De bus verschijnt tien minuten later dan gepland. De overstap levert dus geen probleem op. 

Start van vandaag ligt voor ons bij Kasteel Westhove. Voor we de eerste wit-rode markering hebben gespot, scoren we ons startbakkie bij het museumcafé van Terra Maris. Dit keer kan ook ik de lekkernijen niet weerstaan. Er staan hier namelijk Zeeuwse bolussen op de kaart. 


De eerste kilometers voeren niet rechtstreeks langs de kust. Over, best modderige, paden struinen we door bos waar de natuur haar vrije gang kan gaan. Om dat te bewijzen duikt er even voor ons een hertje op. Even kijkt het ons aan om vervolgens aan de andere kant van het pad de bosjes in te duiken. De naam van het gebied, de Manteling, verwijst naar de functie ervan. Het beschermt het noorden van Walcheren als een mantel tegen de gure zeewind. 

Het volgende natuurgebied, Oranjezon, ziet er weer heel anders uit. Duingrasland, beschutte valleien en zandverstuivingen geven een gevoel van openheid. Een van de zandpaden leidt ons naar het strand. Omdat het eb is, is het een flinke tippel naar het harde zand. We zijn zo'n beetje de enigen. Misschien wel logisch, want er staat een frisse noordenwind en hoewel het inmiddels droog is geworden, heeft de zon zich nog niet laten zien. Wij genieten er niet minder om. Heel in de verte zien we de contouren van de Oosterscheldekering. Dat is ons doel voor vandaag. Nog even opperen we dat we op moeten passen dat we niet ingesloten worden door een poel op het strand. En ja hoor, dat gebeurt natuurlijk. Opeens verhindert een stroompje van zo'n 3 meter breed ons de doorgang, nou ja, de droge doorgang. Teruglopen is eigenlijk geen optie. Erdoorheen banjeren ook niet echt. We moeten namelijk nog zo'n 15 kilometer en met natte voeten lijkt ons dat geen strak plan. Er is dus maar een alternatief, schoenen uit en door het water waden. Eigenlijk heeft dat ook wel weer wat. Omdat we vermoeden dat even verderop meer van die poelen liggen, lopen we even blootsvoets door. 






Bij Breedzand verlaten we het strand. Vanaf nu is verdwalen vrijwel onmogelijk. De GPS geeft namelijk aan dat de volgende afslag pas na 5 kilometer is. De Veerse Dam verbindt Walcheren met Noord-Beveland. Het is onderdeel van de Deltawerken. Rechts van ons zien we het Veerse meer, voorheen een onstuimige zeearm, nu door de dam een mak en brak meer. Links van ons vermaken kitesurfers zich op de golven van de Noordzee. Bij strandtent De Dam bedenken we met een biertje onder handbereik en zicht op de vliegerkunstenaars hoe bijzonder het is om te zien hoe het water voor vermaak kan zorgen, terwijl op de achtergrond de pijlers van de Deltawerken duidelijk maken hoe gevaarlijk datzelfde water kan zijn. 

Langzaam maar zeker worden de eerste 32 pijlers van het bekendste Deltawerk duidelijker. Nog even staan we aan de voet van dit zogenaamde moderne wereldwonder. Het is ook een indrukwekkend schouwspel. Met de wind op kop stappen we over de Oosterscheldekering. Als we zo over de Noordzee uitkijken kunnen we ons voorstellen wat een geweld en ravage deze enorme waterpartij kan bewerkstelligen. 

Hoog boven ons passeert de N57 de Roompotsluis. Wij blijven op waterniveau om het werkeiland Neeltje Jans te betreden. Zodra we het water zijn overgestoken lijkt het of we in een andere wereld terecht zijn gekomen. Alleen het verkeer dat verscholen achter bossages boven op de dam voorbij raast, maakt duidelijk dat we niet alleen op de wereld zijn. 






Een tunnel onder de weg brengt ons terug in het nu. Vrolijke schilderingen kleuren de zijdes en het plafond. Voor de laatste kilometers mogen we nog even genieten van de flora en fauna van dit eiland. Tenminste, dat was het plan van de routemakers. Een overstroomde watergeul gooit echter roet in het eten. Opnieuw onze schoenen uitdoen en door het water waden, zien we niet zitten. Wij kiezen daarom voor de minder schilderachtige, doorgaande weg. De etappe eindigt bij het viaduct onder de N57. Morgen stappen we hiervandaan naar Renesse. 




dinsdag 7 mei 2024

Nederlands Kustpad van Sluis naar Vlissingen

7 mei 2024


start: vanaf onze vakantiestek in 15 minuten naar de veerhaven van de Westerschelde Ferry, veer naar Breskens, bus, bus 42 naar St Annastraat in Sluis, vanaf vertrek ferry 1:10 onderweg
etappes Wandelnet: 1 en deel 2
kaarten boekje: 1 t/m 5
gestapte kilometers: 31 (exclusief overvaart) 

Er zijn dagen dat alles klopt. Vandaag was zo'n dag. Allereerst zat het weer mee. De zonneschijn maakte het best al warm, maar de frisse noordenwind zorgde voor een natuurlijke airco. De route van Sluis naar Breskens die er op de kaart niet heel gevarieerd uitzag, blijkt in werkelijkheid gewoon prachtig. De kust blijft boeien en ook het Zeeuwse (platte)land biedt veel moois. Tel daarbij op dat we voor er ook maar een meter van het pad wordt gelopen, de ferrytocht over de Westerschelde al voor een vakantiegevoel zorgt. Bovendien ligt de start van deze etappe, of beter de start van het Nederlands Kustpad natuurlijk, in Sluis met het voor Nederland unieke belfort en de omtrekkende wallen. Dat kan niet anders dan een mooie wandeldag worden, toch? 

Als er dan een minpuntje gevonden zou moeten worden, is het de tijd dat de wekker ons wekt. Kwart over zes is op een niet werkdag best vroeg. Drie kwartier later zitten we in de auto op weg naar Vlissingen. Veel te vroeg zo blijkt, want het is maar een kleine twintig minuten rijden. We hebben echter geen idee hoe de parkeersituatie is bij de ferry en hoe lang we eventueel nog moeten lopen vanaf de auto. Nou, het is echt easypeasy. Voor het stationsgebouw is een parkeerplaats. Hiervandaan is het nog geen 100 meter naar de ferry. 

De overtocht duurt een dikke 20 minuten. Als echte toeristen, de andere passagiers zitten nog een beetje te dutten, vermaken wij ons buiten op het achterdek. De haven is niet het meest pittoreske om te zien, maar de enorme schepen, kranen en alles daaromheen intrigeert. Een loodsbootje schiet over het water naar een enorm schip. De loods klimt aan boord. De ferry vaart door. In het mistige ochtendlicht vervaagt het schip. In mijn hoofd klinken de zinnen van Bløf: Vlissingen ademt zwaar en moedeloos vannacht. De haven is verlaten, want er is nog maar een vracht. Die moet in het donker buitengaats worden gebracht....





De bus naar Sluis zit vol met scholieren. Deze regio heeft duidelijk geen vakantie meer deze week. Rond 9.00 uur staan we op halte Sint Annastraat. We kunnen op pad. Een wandelboom geeft de start van het Nederlands Kustpad aan. In tegenovergestelde richting loopt het Grenslandpad. Ooit zullen we hier dus weer staan...

Het nog niet helemaal wakkere Sluis maakt een gezellige indruk. Het belfort torent overal bovenuit. Het geeft een buitenlands gevoel. Niet alleen de toren geeft ons een stukje geschiedenisles. Op het plein bij de start van het pad staat een glimmend borstbeeld van Van Dale. De grondlegger van het bekende woordenboek is hier geboren en getogen. De vaart die door de vestingstad loopt is een andere historische marker. De Damsche Vaart wordt ook wel Napoleonvaart genoemd. Deze kleine generaal gaf namelijk de opdracht om een kanaal tussen Brugge en Sluis te graven.




Door haar ligging aan het Zwin was Sluis in het verleden een belangrijke handelsstad. Hoewel verzanding van het gebied ervoor zorgde dat de schepen niet langer diep het land in konden en Sluis konden bereikten, bleef de vesting ook tijdens de Tachtigjarige Oorlog belangrijk. De wallen speelden daarbij een grote rol. De eerste kilometers van vandaag voeren ons over die oude verdedigingsmuren. Geklepper van twee ooievaarsstelletjes verwelkomt ons. Rechts ontvouwt het Zeeuwse platteland zich voor ons. Links zien we de bebouwing van de stad. 

Plattelandswegen brengen ons naar het meest zuidwestelijke dorp van Nederland, Retranchement. Ja, echt, dit is een Nederlandse plaatsnaam...Wel heeft het een Franse achtergrond. De betekenis is "verschansing:. Twee forten verbonden door verdedigingswallen werden onder regime van Prins Maurits gebouwd. Uiteraard om het verderop gelegen Sluis uit handen van eventuele vijanden te houden. Van het dorp zelf zien wij niet veel. Wel is het genieten geblazen van de natuur die de wallen hier in bezit heeft genomen. Het is een prachtig kleurenschouwspel, een helblauwe lucht, sappig groen gras en zonnige boterbloemen. Als we niet al in ons hum zouden zijn geweest, zou dit er zeker voor hebben gezorgd. 







En dan is daar, eindelijk, de kust. De monding van het Zwin zorgt voor bijzondere plaatjes. Voor ons het ruime sop van de Noordzee. Waar het water het land binnendringt liggen drooggevallen platen. Het is eb, dus de bodem van de zee is duidelijk zichtbaar. 

Cadzand-Bad wordt via een breed fietspad door de duinen bereikt. In de plaats bij strandtent Caricole piept de GPS dat de eerste etappe erop zit. Voor ons het sein om een biertje, nul procent, we zijn door schade en schande wijs geworden, op het terras te pakken. Dit is echt vakantie. De golven van de Noordzee die richting strand komen rollen, karakteristiek Zeeuwse paalhoofden die de golven breken en een biertje onder handbereik. 

De Verdronken Zwarte polder is veel mooier dan de naam doet vermoeden. Meerdere vlonderpaden zorgen dat we droge voeten houden terwijl we een inlands stuk zee oversteken. Over smalle zandpaden slingeren we door een gebied met voornamelijk jeneverbesstruiken. Op de open stukken is er even twijfel of we droge voeten houden. Met wat capriolen lukt dat gelukkig. 

Een volgende detour van het doorlopende fietspad geeft meer spectaculairs. Een trekpontje zorgt bijna alsnog voor die natte voeten als we er iets te enthousiast opspringen. Aan de overkant lijken we in een soort Teletubbie Land te zijn beland. Grasheuvels met her en der wat struikjes zijn hier het leefgebied van konijnen en hazen. Die laten zich in grote getalen zien. Helaas zijn ze wat lastiger te fotograferen. Het enige dat ontbreekt zijn de Teletubbies zelf. 







In het wandelboekje staat aangegeven dat de situatie in de buurt van Nieuwesluis constant verandert in verband met werkzaamheden. Al snel merken we dat de route dan ook afwijkt van het kaartje in het boekje. Wij volgen braaf de GPS en de wit-rode markeringen. Deze brengen ons in het redelijk nieuw aangelegd lijkende natuurgebied de Waterdunen. Even baal ik dat we de zwartwitte vuurtoren van Breskens nu letterlijk en figuurlijk links laten liggen. Toch is dit gebied zo mooi dat die teleurstelling snel verdwijnt. Watervogels in alle soorten en maten trekken aan ons voorbij. Of eigenlijk trekken wij aan hen voorbij. Als kers op de taart komt het pad toch nog bij de vuurtoren uit. 



Het einde is nu in zicht. Aan de overkant zien we Vlissingen liggen. Enorme schepen varen ons voorbij. Ook de ferry is al onderweg naar Breskens. De overtocht verloopt weer net zo gladjes als de heenreis. Ruim 31 kilometer zijn weggestapt. En wat een mooie kilometers waren het...hier aan de kust, de Zeeuwse kust. 

maandag 6 mei 2024

Nederlands Kustpad van Renesse naar Ouddorp

6 mei 2024


start: met de auto in 45 minuten van Serooskerke naar Bernhardsweg in Ouddorp. Bus 104 in ruim een half uur naar Transferium in Renesse
etappes volgens Wandelnet: deel 6 en 7
kilometers gestapt: 24,9 (inclusief korte omleiding naar centrum Ouddorp)

Het plan was om vandaag het eerste officiële deel van het Nederlands Kustpad deel 1 te wandelen. Beginnend in Sluis en dan door stappen naar Breskens. Echter, tot gisteravond was de weersverwachting niet echt optimaal voor een wandeldag door redelijk open gebied. De planning werd dus omgegooid. In plaats van de dikke dertiger, werd gekozen voor de 25 kilometer tussen Renesse en Ouddorp. Ook toen vanochtend bleek dat het weer helemaal niet zo slecht zou worden, hielden we ons aan plan B. Op dus naar Ouddorp. 

Na een valse start, ik vergeet mijn telefoon, dus we moeten even rechtsomkeert, halen we nog net de bus van 9.41 uur naar Renesse. Met flink het gas erop brengt de buschauffeuse ons over de Brouwersdam naar Zeeland. Alles in Renesse ademt toerisme, alleen de toeristen ontbreken nog. Behalve een foto op een paar strandstoelen die mij tot formaat Pinkelotje bestempelen laten wij alle shops en andere toeristenzaken links liggen. Wij gaan de paden op. 





In eerste instantie lopen we voornamelijk langs parken met vakantiewoningen. Langzaam verdwijnt de bebouwing. Bij Pension Zeerust scoren we ons startbakkie. Hierna wacht, trap op, trap af, het strand. Ook hier is het niet te zien dat het vakantie is. Okay, er zijn wel wat mensen, maar het is echt gewoon rustig. Zelfs langs de waterlijn is het lastig stappen. Vrijwel nergens is een echt hard deel te vinden. Wat is dit toch altijd genieten! Hoofd gebogen om de schelpen te bewonderen. Af en toe wegspringend voor de golf die toch iets harder aan komt rollen dan verwacht. Het is aanlandige wind. Overal liggen kwallen in alle maten op het zand. 





Strandtenten worden gepasseerd. Heel in de verte zien we een vuurtoren, waarschijnlijk die van Ouddorp. Het zand houdt op en maakt plaats voor het asfalt van de Brouwersdam. Deze 6 kilometer lange dam behoort tot de Deltawerken. Het verbindt Zuid-Holland met Zeeland. Voor mij geniet het voornamelijk bekendheid door het jaarlijkse Concert at Sea van Blof. Bovenop lopend zien we de gebouwen van het halverwege gelegen Port Zelande steeds dichterbij komen. Hier steken we de N57 via een brug over om aan de andere kant van de weg onze route te vervolgen. 

Vanaf nu lopen we niet langer langs de Noordzee, maar langs het Grevelingenmeer dat ontstaan is door de bouw van de Brouwersdam. Over een tapijt van madeliefjes en andere vrolijke bloemen stappen we langs het water noordwaarts. Door de aanleg van de dam verdween in het Grevelingenmeer het getijde. Hierdoor ontstond een nieuw duingebied waar later duinmeertjes werden aangelegd. Dwars door dit gebied voert de route ons. Aan geluid en geur is te merken dat het hier een vogelparadijs is. De meertjes passerend kunnen we onszelf nauwelijks horen denken, zoveel kabaal maken de vogels en ook de kikkers.

Helaas is het RTM museum gesloten. Ook het stoomtreintje rijdt vandaag niet. Wel passeren we regelmatig een stationnetje. 

Ouddorp komt in zicht. Fijn, want we hebben trek. Na de koffie van vanochtend en het passeren van diverse strandtenten, hebben we geen open horecagelegenheid meer gevonden. Natuurlijk hebben we af en toe wat uit de rugzak gegeten, maar een echte maaltijd hebben we uitgesteld. 


Om bij het dorp te geraken mogen we over een oude zeedijk. Deze komt uit bij de oude haven van Ouddorp. Via een brug mogen we de plaats in. Helaas niet naar het centrum, maar met een grote bocht eromheen. Nou, dat laten wij ons niet gebeuren. We slaan gewoon af. Met gevulde buiken lopen we even later, weer een stuk vrolijker, terug naar de route. Met een omtrekkende beweging bereiken we het laatste natuurgebied voor vandaag, Kleistee. Wij zijn moe. De zon is achter de wolken verdwenen. Vandaar waarschijnlijk dat we te weinig oog hebben voor dit toch best mooie gebied. 

Na 25 kilometer zijn we terug bij de auto. Net op tijd. Zodra we de deur dichtslaan, vallen de spetters op het voorruit. 

Nederlands Kustpad van Ouddorp naar Goedereede

5 mei 2024


start: met de auto vanaf huis naar Goedereede (zo'n anderhalf uur), bushalte Vissersweg, bus 104 in 8 minuten naar halte Bernhardweg in Ouddorp
etappe volgens Wandelnet: deel van 7
kilometers gestapt: 5,4

Het eerste deel van het Nederlands Kustpad is niet helemaal nieuw voor ons. Als onderdeel van ons GR5 avontuur stapten we hier al een groot deel van weg. Op 9 april 2022 verlieten we het officiële pad in Goedereede om door te gaan met de aftakking naar Bergen op Zoom. Wat restte was het voor ons onontgonnen gebied tussen Sluis en Goedereede. Deze week in de april/mei vakantie leek ons een prima moment om deze kilometers af te vinken. Een planning liet zien dat het even flink aanpoten zou worden. Vandaar ook dat we vandaag met een kort intro beginnen voor de rest van de week. Slechts 5 kilometer stappen we van Ouddorp naar Goedereede. 

Gevoelsmatig is het altijd een enorme reis van huis (in Hoorn) naar Zeeland. Technisch gezien hoeven we dat vandaag natuurlijk ook niet, want Goedereede is in eerste instantie het doel en dat plaatsje ligt nog steeds in Zuid-Holland. De reistijd valt dan ook enorm mee. Om kwart voor negen trekken we de voordeur achter ons dicht. Twee uur later kunnen de GPS'en aangedrukt om aan ons hernieuwede Kustpad avontuur te beginnen. 

De start vandaag ligt aan de rand van Ouddorp. Het duurt dan ook niet lang voor we deze oudste plaats van Goeree Overflakkee weer hebben verlaten. Links van ons ligt een prachtig natuurgebied. Her en der staan wat groepjes paarden. In de verte zien we de glooiing van de duinen. Een informatiebord laat weten dat dit de duinen van Goeree zijn. 




De route buigt af naar rechts om ons richting Goedereede te voeren. Het plaatsje zien we van verre al liggen door de kenmerkende stompe kerktoren. We worden begroet door feestelijk versierde straten. Vlaggetjes in rood-wit-blauw met oranje accenten kleuren het stadje. Van echte feestelijkheden is echter geen sprake. In de straten is vrijwel niemand te bekennen. Wel vol is het terras op de Markt bij 't Sas. Even wachten levert ons alsnog een plekje op. Nou, laten we dan deze vakantieweek maar eens goed inluiden met om te beginnen een startbakkie. Het is hier prima uit te houden in het zonnetje. 




Om naadloos aan te sluiten op het eerder gestapte deel volgen we de wit-rode markeringen tot de splitsing met de GR5. De kop is eraf. Op naar de B&B in Serooskerke, waar we de komende week verblijven. 

Vakantiehuisje Zeeuws Geluk