Grote Rivierenpad van Ameide naar Hei- en Boeicop

19 januari 2025

start: vanaf B&B Plexat in 10 minuten naar Hei- en Boeicop 

parkeren: langs de weg bij bushalte Pleinstraat

OV: Flexbus 903 naar halte NH Kerk in Lexmond, wandelen naar halte Eendenkooi, Flexbus 903 naar Ameide

etappe: 8 volledig

kilometers: 21,9 (inclusief uitloop naar auto)

Om half acht worden we in onze bedstede wakker van de wekker. Met uitzondering van het  geronk van wat langstoevende schepen was het vannacht doodstil. Het is nog donker dus zicht op de rivier hebben we nog niet. Een uur later wordt er zachtjes op de tussendeur geklopt. Het ontbijt staat klaar. We nemen gelijk afscheid van onze supervriendelijke gastvrouw, Alma. Terwijl wij aan het uitgebreide ontbijt zitten, ontvouwt het landschap buiten zich voor ons. Wat een magnifieke plek is dit. De hele B&B is trouwens een dikke aanrader. Er is maar een minpunt en dat is dat we vandaag al weer vertrekken. 

Dat doen we even na 10.00 uur. Telefonisch hebben we een Flexbus gereserveerd. Deze vertrekt om 10.42 uur vanaf de halte in Hei- en Boeicop. In Lexmond hebben we dan drie minuten om over te stappen op de bus naar Ameide. Krap, maar aangezien ik dit bij de reservering heb aangegeven en er geen tegenwerpingen kwamen, zou het moeten lukken. Zou...dat zegt genoeg, toch? De bus verschijnt namelijk pas om 10.47 uur. Die overstap kunnen we schudden. De buschauffeur weet van niets. Op de website van Flexbus staat dat je 20 minuten vooraf gebeld zou moeten worden hoe laat exact de bus komt. Niks, noppes, nada wat een telefoontje betreft. Al rijdend naar Lexmond, neemt René mijn taak als "baas bus" over. Hij belt opnieuw naar de reserveringslijn om om raad te vragen. Die is er. We mogen naar een zo'n 1,5 kilometer verderop gelegen halte om daar om 11:23 uur door opnieuw een Flexbus opgepikt te worden om dan in zo'n 10 minuten naar Ameide te worden gereden. Okay, niet helemaal ons plan van vanochtend, maar alles beter dan niets. 

Met de sokken er flink in, lopen we naar de betreffende bushalte. Die blijkt zo'n beetje in de middle of nowhere te liggen. We grappen nog dat vast dezelfde buschauffeur ons zo komt oppikken. Het vermelde tijdstip komt...en passeert. Mijn humeur daalt. Met rasse schreden. Vandaar ook dat René, en niet ik, maar weer belt naar de reserveringslijn. Doodleuk geeft de dame aan dat de bus om 10:40 uur verschijnt. Nog maar acht minuten wachten, meldt ze laconiek. Grrr. Eindelijk om 10:45 uur komt er een busje aanrijden. Met uiteraard dezelfde chauffeur als eerder. Het is alsof we in een soort Bananensplit terecht zijn gekomen. Als we inmiddels niet door en door koud waren geworden, hadden we er zelfs nog om kunnen lachen. 

Even voor twaalf uur staan we dan eindelijk in Ameide. We kunnen op pad. Maar eigenlijk moeten we eerst even warm worden. Bovendien is een plaspauze geen overbodige luxe. Een koffiestop biedt uitkomst. Om half een worden de GPS'en ingedrukt. Op naar Hei- en Boeicop. 

Dat doen we door eerst een stuk de dijk te volgen. Al direct is al het gedoe van vanochtend vergeten. De contouren van een kerktorentje aan de overkant van de rivier zijn vaag zichtbaar. Google leert dat het waarschijnlijk die van Jaarsveld is. We verlaten het water om rechtsaf een verharde weg met huizen in te slaan. Het asfalt loopt over in een zandgrindweg. De huizen verdwijnen. Om ons heen alleen maar weids land. Dit is het natuurgebied Zouweboezem. Ook nu is het weer genieten van de bevroren riethalmen. Uitgebloeide fluitenkruidbloemen zijn verworden tot diamantjes. Jongens, wat is dit toch mooi! 

Ook mooi is het zicht op weer een wipmolen, de Vlietmolen dit keer. We lopen er niet langs. Vlak ervoor slaan we af om op een soort allée van knotwilgen terecht te komen. Omringd door niet geknotte wilgen bereiken we de rand van Lexmond. Door de gezellige hoofdstraat lopen we linea recta het dorp weer uit via opnieuw de dijk langs de Lek. Rechts ligt een diversiteit aan huizen, nieuwbouw, oude boerderijtjes. Links liggen de uiterwaarden van de rivier. Een graspad met knotwilgen, tja, dat krijg je met de vochtige grond in de buurt van rivieren, leidt ons naar de Lexmondseweg. Eenmaal overgestoken belanden we op het tot nu, ja, ja, we weten niet wat ons dan nog te wachten staat, meest uitdagende pad van het Grote Rivierenpad. Het is trouwens een heel mooi pad, maar het kost ons behoorlijk wat toeren om op de been te blijven. In eerste instantie komen we terecht op een pad langs de oever van een sloot. Normaal geen probleem, maar de wilgen aan de ene kant zijn toe aan een behoorlijke snoeibeurt. Hun tenen hangen breed over het pad. Het maakt dat we dicht langs het water moeten lopen, of beter gezegd, manoeuvreren. De modder en de ietwat schuin aflopende oever maken het een hele toer om geen nat pak te halen. Even verderop moeten we helemaal al onze acrobatische kwaliteiten tevoorschijn toveren. Nu staan aan beide zijden knotwilgen. Slingerend door de bomenrij proberen we op de been te blijven. Met hier en daar een glijpartij lukt dat gelukkig. Het is trouwens een van de tofste paadjes om te zien. Jammer dat we daar door het opletten niet optimaal van kunnen genieten. 

Aan de overkant van het Merwedekanaal ronden we een golfbaan. We kruisen de A27 onderdoor. Nog maar een kilometer of vier. Veel kan ons niet meer gebeuren, toch? Natuurgebied Polder Bolgerijen stelt ons nog even op de proef. Opnieuw lopen we door een corridor van knotwilgen. Het verveelt nog niet, maar echt heel opgetogen zijn we ook niet meer. Helemaal niet als we meerdere keren een spiegelglad bruggetje over moeten. Het eerste wordt René al bijna fataal. Een losliggende plank veroorzaakt bijna een valpartij. Oppassen geblazen dus nog even. 

Het tweede deel van het gebied is helemaal een uitdaging. Hier hebben de knotwilgen allemaal een kale kop. Hun hoofdtooi ligt in bundels bijeen gebonden op de grond. Langzaam maar zeker wordt het zompiger. We meanderen rond plassen. Stappend op begroeiing om droge voeten te houden. Nou, de voeten blijven droog, maar laten we zeggen dat we morgen een fikse klus zullen hebben aan het schoonmaken van de schoenen.. 

De laatste kilometers voeren dwars door een weiland. Het grootste deel lopen we echter verhard op een trekkerpad. Bij een boerderij, waarin de koeiendames net aan het hooidiner zitten zit onze route er voor vandaag op. Het pad loopt naar links. Wij slaan rechts af waar we de auto vanochtend hebben achtergelaten. 

Wat een fijn wandelweekend was dit weer! Geen spatje regen gehad en eenmaal warm gelopen was het gewoon prima weer. Bovendien waren de bevroren struiken wel een heel mooi cadeautje. Het volgende lange weekend op dit pad staat al weer gepland. Tot die tijd belopen we andere paden. 

• op naar de volgende wandeling op het Grote Rivierenpad, van Hei- en Boeicop naar Leerdam
• terug naar de vorige wandeling op het Grote Rivierenpad, van Bergambacht naar Ameide
• overzicht van onze wandelingen op het Grote Rivierenpad
• onze andere wandelpaden

Grote Rivierenpad van Bergambacht naar Ameide

18 januari 2025

start: autorit van 1 uur en 20 minuten naar Ameide

parkeren: op de Lekdijk ter hoogte van bushalte Oudendijk

OV: bus 90 naar Papendorp Zuid, bus 295 naar halte Centrum in Bergambacht, 1 uur 15 minuten

etappe: staartje 6, 7 volledig

kilometers: 23,8 (inclusief aanloop naar start in Bergambacht)

Het is een mistige rit vanaf huis naar Ameide. Onderweg komen we al helemaal in wandelsferen door naar de nieuwste WITROOD wandelpodcast te luisteren. Okay, het onderwerp is niet het pad dat wij vandaag zullen stappen, toch herkennen we veel, want de Dutch Mountain Trail staat inmiddels ook in het rijtje van de door ons afgevinkte wandelpaden. 

Oponthoud komen we onderweg niet tegen. Vandaar dat we ruimschoots op tijd parkeren naast de bushalte. Omdat we niet in de auto willen vernikkelen, want jemig, wat is het koud, besluiten we een bus eerder te nemen. Dit houdt in dat we een kwartier later op ons startpunt arriveren. Deze route loopt namelijk over Utrecht met slechts een overstap in plaats van over Schoonhoven met twee overstappen inclusief het veer naar de overkant. Nu zitten we in de tussentijd wel warm. Hard nodig trouwens, want tijdens de paar minuutjes wachten bij de halte, hebben we het gevoel in beweging te moeten blijven om niet vast te vriezen. Watjes zijn we geworden. 

In Bergambacht tikken we de eerste paar honderd meter "padloos" af. Ons stoppunt van 30 december ligt namelijk aan het einde van de winkelstraat. In die straat scoren we vandaag ons startbakkie. Niet dat we al zo'n enorme trek in koffie hebben, maar een plasstop voor we echt op pad gaan is wel handig. 

Via wat woonwijken komen we bij het bord dat aangeeft dat we Bergambacht weer verlaten. Direct bevinden we ons in buitengebied. Het is even oppassen geblazen op het smalle weggetje voor de passerende auto's. Toch is dit weer een fijn stukje pad. Aan beide zijden staan, soms heel karakteristieke, huizen van de weg gescheiden door een sloot. Langs het water staan nog ongeknotte wilgen. De takken zijn met een laagje ijs bedekt, net als de riethalmen. Wat een feeëriek gezicht. Het vergoedt het gevoel, of eigenlijk juist het gebrek aan gevoel, in onze handen. Fiks zwaaiend proberen we ze weer een beetje warm te krijgen. 

Een fietspad door de weilanden voert ons naar de dijk langs de Lek. Veel van de omgeving zien we niet. Het is een heel klein wereldje. Eenmaal op de dijk horen aan getuf dat we vlakbij het water zijn. Vaag vangen we silhouetten van passerende boten op. Ook als we pal langs het water komen te lopen, blijven de contouren wazig. 

Schoonhoven zien we pas als we het plaatsnaambord in het oog krijgen. Via een ophaalbrug lopen we de zilverstad binnen. Tijdens een van de etappes van het Pelgrimspad waren we hier al eerder. Ook zal dit nu niet onze laatste keer zijn, want via witrode markeringen wordt duidelijk dat ook het Floris V-pad hier loopt. Het doet ons besluiten dit keer niet het centrum in te lopen. Toch stappen we ook niet direct het veer op dat ons naar de overkant zal varen. Het is lunchtijd. Bovendien willen we ook even doorwarmen, hoewel we de ergste kou door het fikse doorstappen wel de baas zijn geworden. Naast het veer ligt Rivero. Met gezellige lampjes lokt het ons binnen. Een prima plek om te lunchen, merken we even later, vriendelijke bediening, heerlijk eten, het duurde alleen een beetje lang voor het verscheen. 

Op naar het tweede deel van onze wandeldag. Eerst dus naar de overkant van de Lek met het veer. Voor 1,80 voor ons tweetjes worden we overgezet. Eenmaal aan de overkant vervolgen we de route langs de rivier. Vlak voor Nieuwpoort scheiden de wegen van het Pelgrimspad en het Grote Rivierenpad. Wij lopen de oude vestingplaats binnen. Tenminste, we gaan er via een graskade omheen. Leuk, dan krijgen we zo'n stervorm op ons Strava overzicht. Nou, toch niet helemaal. We besluiten namelijk om ook iets van het plaatsje te willen zien en verlaten de verhoogde dijk. Het is absoluut de moeite waard, mooie paden en sfeervolle straatjes. Het is echter een van de kleinste vestingplaatsen van Nederland, dus binnen no-time laten we het al weer achter ons. 

Daarmee verlaten we ook direct de verharde ondergrond. Kilometers lang mogen we struinend door hoog gras langs een sloot. Echt baggeren wordt het gelukkig niet. Bovendien heeft het ook nog wel wat. De nog steeds volhardende mist zorgt dat een naastgelegen N-weg aan ons oog wordt onttrokken. Wit bevroren riet beweegt stijfjes in de lichte wind. Langzaam worden de omtrekken van een molen zichtbaar. Het is de Westermolen van Langerak. Aan molens is tijdens het bewandelen van dit pad natuurlijk geen gebrek, denk nog maar eens aan Kinderdijk. Toch blijft het speciaal zo'n bouwwerk te zien. Dit blijkt een wipmolen te zijn. Ook leuk is het naastgelegen gemaal dat uiteraard dezelfde functie heeft. Ze houden de voetjes in dit gebied droog.

Nog is er geen einde gekomen aan het graslopen. Echt veel afleiding is er niet in de  omgeving, want daar zien we dus vrijwel niets van. De entertainers op dit stuk zijn nog steeds de bevroren bomen en struiken. In een witte waas lopen we opnieuw kilometers over graskades. 

Even voor we kilometer 20 hebben aangetikt is daar weer een asfaltweg. Al snel vinden we een cadans. Flink doorstappend vliegen de meters onder onze schoenen door. Echt pittoresk is het natuurlijk niet, maar de afwisseling is toch wel even fijn. Oog voor de omgeving hoeven we niet te hebben. Ideaal om even in gedachten verzonken te raken. Over de grens van Zuid-Holland en Utrecht slaan we af richting Ameide. De kerkklok geeft 5 uur aan. Omhoog kijkend ontdekken we een bewoond ooievaarsnest op te toren. Brrr, wat koud voor dat beestje. Heeft hij of zij de vlucht naar het zuiden gemist of was de verwachting dat het niet meer zo koud zou worden? 

Voor ons zit de kou er weer even op. We zijn na bijna 24 kilometer terug bij de Lek en bij de auto. B&B Plexat, onze overnachtingsplek voor vannacht, ligt zo'n 10 minuten rijden verderop. Hier worden we warm, letterlijk en figuurlijk, ontvangen. De koffie met lekkers staat klaar. De invallende duisternis ontneemt ons al snel het zicht op de Lek. Ach, morgenochtend is er weer een nieuwe kans. Vanavond is het in ieder geval fijn chillen voor we de bedstee induiken. 

• op naar de volgende wandeling op het Grote Rivierenpad, van Ameide naar Hei-  en Boeicop
• terug naar de vorige wandeling op het Grote Rivierenpad, van Krimpen aan de Lek naar Bergambacht
• overzicht van onze wandelingen op het Grote Rivierenpad
• onze andere wandelpaden

Grote Rivierenpad van Krimpen aan de Lek naar Bergambacht

30 december 2024

start: auto geparkeerd bij busstation in Bergambacht, bus 194 vanaf halte Centrum in 31 minuten naar halte Hoofdstraat in Krimpen aan de Lek

etappe: restant 5, 6 volledig

kilometers: 20

Het weer nodigt niet echt uit om eropuit te trekken, maar aangezien we beiden vrij zijn en we niet van suiker zijn, besluiten we toch op pad te gaan voor onze laatste wandeling van 2024. Op tweede kerstdag verlieten we het Grote Rivierenpad in Krimpen aan de Lek. Vandaag besluiten we met dit lange-afstand-wandelpad door te gaan. Op naar Bergambacht. 

Daar parkeren we, opnieuw pal naast de bushalte, de auto. Vier dagen geleden namen we bus 194 vanaf Krimpen aan de Lek naar Rotterdam. Nu nemen we dezelfde bus, maar dit keer stappen we uit bij de halte waar we vorige keer opstapten. Het ritje duurt maar 31 minuten. Bovendien is het gratis. Er schijnt wat gedoe geweest te zijn de afgelopen tijd met de nieuwe, elektrische bussen. Uit coulance mogen de passagiers nu gratis mee. Mazzeltje dus voor ons. Niet de lasten, wel de lusten. Vlak voor onze eindbestemming zien we aan de overkant van de Lek de molens van Kinderdijk. In tegenstelling tot eerder deze week draaien de wieken nu wel. Ach, je kunt niet alles hebben. 

In Krimpen aan de Lek gaan we tevergeefs op zoek naar een startbakkie. Wel kunnen we in de bibliotheek gebruik maken van het sanitair. Alle koffiemogelijkheden zijn nog gesloten. De startselfie schieten we voor het veer. 

Langs de rand van het dorp lopen we noordwaarts. Bebouwing maakt plaats voor parken. We hopen in de volgende Krimpen, aan de IJssel om precies te zijn, wel een plek voor een startbakkie te vinden. Ook dat gaat hem helaas niet worden. Het plaatsje zelf laten we namelijk volledig links liggen. Na het oversteken van een N-weg vervolgen we onze route nog steeds door een parkachtig landschap. De Krimpenerhout wordt ingewisseld voor het Loetbos. Met mooi weer zal het hier ongetwijfeld fijn vertoeven zijn, maar nu het grijs en grauw is, is er weinig te beleven of te zien. Met uitzondering dan wellicht van een enorme mol, die zijn kop boven een grote hoop uitsteekt. Ondanks het treurig aandoende weer, blijft het droog. Wij klagen dus niet. Tenminste, misschien een beetje over de route, want die vinden we vandaag allesbehalve afwisselend. 

Om dit gevoel te bevestigen mogen we een dikke drie kilometer over een plattelandsweggetje stappen. Achter elkaar, want de auto's komen regelmatig voorbij scheuren over deze smalle weg. De huizen aan beide zijden zorgen enigszins voor afwisseling. In Bergambacht verlaten we net voor de GPS'en tringelen de route. We lopen de winkelstraat in om wat oliebollen voor op de terugweg te scoren. Een mooie bezegeling van de laatste wandeling van dit kalenderjaar. Van de route moesten we het vandaag niet echt hebben, toch was het fijn om bijna 20 kilometer een frisse neus te hebben gehaald. Op naar meer mooie wandelingen in 2025. 

• op naar de volgende wandeling op het Grote Rivierenpad, van Bergambacht naar Ameide
• terug naar de vorige wandeling op het Grote Rivierenpad, van Barendrecht naar Krimpen aan de Lek
• overzicht van onze wandelingen op het Grote Rivierenpad
• onze andere wandelpaden

Grote Rivierenpad van Barendrecht naar Krimpen aan de Lek

26 december 2024

start: met de auto naar Krimpen aan de Lek, bushalte Hoofdstraat, bus 194 naar Capelsebrug, metro naar Blaak, trein naar station Barendrecht, in totaal 1 uur en 2 minuten

etappe: restant 4 en grotendeels 5

kilometers: inclusief aanloop vanaf station Barendrecht 17,9

Na een heel fijne eerste kerstdag met best veel hapjes en drankjes, leent de dag erna zich wel heel goed om al dit lekkers er weer af te lopen. En dat is dan ook wat wij doen. In de herfstvakantie zijn we gestart met ons Grote Rivierenpad-avontuur. We stapten destijds in bijna 4 etappes van Hoek van Holland naar Barendrecht. In de tussentijd heb ik een slijmbeursontsteking in mijn heup opgelopen. Het wandelen lukt inmiddels al weer, maar het is verstandig om het nog niet al te gek te doen. Vandaar dat we ervoor kiezen vandaag maar zo'n 18 kilometer te stappen. 

De heenreis lijkt mijl op zeven, maar valt qua tijd eigenlijk best mee. De auto parkeren we in de Hoofdstraat in Krimpen aan de Lek, zo'n beetje naast de bushalte. Aan het eind van de straat zien we het veer, waarmee we later vandaag vanaf de overkant weer op ons startpunt zullen komen. Bus 194 brengt ons naar Capelsebrug, waar we de metro naar station Blaak nemen. Hier hebben we bijna een half uur, voordat de trein naar Barendrecht vertrekt. In plaats van te staan gaan kleumen op het perron, schieten we de naastgelegen Markthal in om een koffie te scoren. Met een warm bakkie leut staan we niet veel later klaar voor de, als we de NS-borden mogen geloven, door Rudolph aangetrokken trein naar Barendrecht. 

En dan kunnen we van start. Hoewel de eerste 2 kilometer nog niet meetellen voor het pad. Op 31 oktober verlieten we dit in Heerjansdam bij restaurant 't Waaltje. Aangezien het al rond het middaguur is en we eigenlijk even een sanitaire stop willen maken, lopen we binnen. Hoewel het druk is met tweede kerstdag-vierders is er voor ons toch een plekje. 

Met volle buiken vervolgen we ons pad richting Kleve. Mislopen zullen we vandaag niet. Vrijwel constant volgen we het water van eerst de Waal en later de Noord om bij de Lek uit te komen. Dorpjes worden aaneengeregen. Het is een beetje miezerig, kil weer, maar dat drukt de pret absoluut niet. Rijsoord begroet ons met een sfeervol straatje. Het even verderop gelegen Hendrik-Ido-Ambacht wordt slechts geschampt, maar ook de rand van dit dorp biedt een gezellige indruk. Via een hoge boogbrug bereiken we de overkant van de Noord. Op de kades hebben veel, soms wat rommelig aandoende bedrijven, zich gevestigd. Aan de andere kant van het water vervolgen we door Alblasserdam onze weg richting Kinderdijk. Als we een blik over onze schouder werpen, zien we dat de boogbrug die we net zijn overgestoken inmiddels vrijwel aan het zicht is onttrokken door een steeds dichter wordende mist. Een lang fietspad langs het water voert ons de gemeente weer uit. 

Dan zijn daar de molens van Kinderdijk! Nooit eerder zijn we in dit stukje UNESCO Werelderfgoed geweest. Eigenlijk is vandaag gewoon de perfecte dag voor een bezoek. Met uitzondering van wat families hebben we het pad langs de molens voor onszelf. De wieken torenen hoog boven de polders van de Alblasserwaard uit. Samen met dijken en gemalen zorgen 19 molens al ruim 700 jaar voor droge voeten in dit gebied. We zijn onder de indruk. Mistvlagen zorgen voor een mysterieus plaatje. Op andere plekken maakt de weerspiegeling in het water dat we ons bijna in een ansichtkaart wanen. Een witrood-aanduiding doet ons realiseren dat we hier nogmaals zullen komen. Het blijkt namelijk dat ook het Floris V-pad hier langskomt. We verheugen ons er nu al op. 

Het grauwe weer en de mist maakt dat het al schemert als we de Lekdijk oplopen. Even verderop ligt het veer dat ons naar Krimpen aan de Lek zal overzetten. Het is een passende afsluiting van een heerlijke tweede kerstdag. Vooraf leek het op papier en door verschillende verslagen, grotendeels een niet al te enerverend stuk Grote Rivierenpad te worden, nou, wij hebben ons geen moment verveeld. Ook het stuk tot Kinderdijk bood genoeg genietmomentjes. 

• op naar de volgende wandeling op het Grote Rivierenpad, van Krimpen aan de Lek naar Bergambacht
• terug naar de vorige wandeling op het Grote Rivierenpad, van Hoogvliet naar Barendrecht
• overzicht van onze Grote Rivierenpad wandelingen
• onze andere wandelpaden