Hertogenpad van Uden naar Berlicum

28 december 2025

start: vanaf B&B met bus 158 (halte Mercuriusplein, Blericum) via station Veghel met bus 157 naar halte Sonhofweg in Uden

etappe: 5, van oost naar west 

kilometers:

Glibberend begeven we ons vanochtend naar de halte voor de eerste busrit van vandaag. B&B Anno 1900 ligt zo'n beetje aan de route van het Hertogenpad. Daarom hebben we besloten de auto een dagje rust te geven. Hiervoor moeten we wel een beetje tegendraads doen. De etappe van vandaag lopen we namelijk de andere kant op, van oost naar west. Dit komt namelijk beter uit qua OV. 

De start vandaag was een koude. De hoge ruimte van de B&B heeft als consequentie dat het moeilijk warm te stoken valt. Ook het kacheltje dat er nu tijdelijk is bijgezet verhelpt dit euvel niet helemaal. Het is niet het enige minpuntje. Bij reserveren hebben wij gevraagd of een veganistisch ontbijt mogelijk is. Het antwoord op deze vraag kostte wat tijd, maar was uiteindelijk wel bevestigend. Een blik in de koelkast gisteravond maakte duidelijk dat bij de eigenaar niet helemaal bekend is wat plantaardig inhoudt. Hij vertelde wel dat hij zijn best had gedaan, maar het stuk kaas en de eitjes lieten anders weten. Op onze opmerking dat we veganistisch eten en niet vegetarisch haalde hij een beetje zijn schouders op. Gelukkig was er wel soja-yoghurt, dus we konden een prima ontbijtje in elkaar fabrieken. 

Na drie busritjes, een meer dan gepland, maar zo skippen we de wachttijd van 25 minuten, brengen ons naar halte ziekenhuis in Uden. Hiervandaan is het anderhalve kilometer stappen voor we op de route in kunnen ritsen. Op naar Berlicum.

De eerste kilometers lopen we tussen bomen door. Door de kale takken heen schittert het witte zand van de zandvlakte van de Bedafse Bergen. Voor we ons in de grote zandbak storten, nemen we een van "huis" meegenomen warme chocolademelk. Niet dat we moeten doorwaren, want in tegenstelling tot gisteren is het windstil en daardoor veel minder koud. Bovendien doet het zonnetje haar stinkende best. Stiefelen door het zand is altijd leuk en zo ook nu. Wat volgt zijn meer bossen en plattelandsweggetjes. We passeren weilanden vol met bomen of planten. Dat denken we in ieder geval, want behalve de stokken waarlangs ze moeten gaan groeien en de bakken waaruit ze tevoorschijn moeten komen, is er nog niets te zien. Even verderop zorgen twee paarden voor entertainment. In sneltreinvaart racen ze door hun weide. Iets minder amusant is de geur die uit de varkensstallen komt, waar we een tijdje langs lopen.

Kort verlaten we de route om bij een museumboerderij een koppie te doen. We zijn niet de enige wandelaars. Vandaag, wat een mazzel hebben ook zij met het weer, is hier namelijk een wandeltocht met ongeveer 300 deelnemers. Het volgende stuk met meer bossen brengt ons bij Kasteel Heeswijk. Bij de Museumboerderij was voor ons behalve een zwarte koffie, niets te halen. Hier scoren we een heerlijk vegan worstenbroodje vergezeld door een lokaal Berne abdijbiertje. Als we lezen dat onze Museumjaarkaart mag worden gebruikt voor een bezoek aan het kasteel, lopen we de toegangspoort door. Het kasteel verdient veel meer dan ons flitsbezoek. Wel krijgen we even kort een inkijkje in een stukje geschiedenis. 

Een ongezellig stuk langs een doorgaande weg zorgt dat we even kunnen doorstappen. Voordat we evenwijdig aan de Aa naar Berlicum wandelen, passeren we de ruïne van Seldensate. Een knoloranje bol vergezelt ons Berlicum in. Onze GPS'en laten een dikke 25 kilometer op de teller zien. Snel naar de B&B om het OKT te kijken. Daarna op naar Den Bosch. We laten ook onze Cinevillepassen vandaag wapperen om bij de Verkade-fabriek de film If I had legs I'd kick you te zien. Maar niet voordat we daar een hapje hebben gegeten. 

Morgen meer Hertogenpad.

• op naar de volgende etappe op het Hertogenpad, van Uden naar Odiliapeel
• terug naar de vorige etappe op het Hertogenpad, van Nieuwkuijk naar Berlicum
• overzicht van onze wandelingen op het Hertogenpad
• onze andere wandelpaden 

Hertogenpad van Nieuwkuijk naar Berlicum

27 december 2025

start: auto geparkeerd bij bushalte Hoogstraat in Berlicum, bus 158 en 136 via station 's Hertogenbosch in 52 minuten naar halte Sint Jorisstraat in Nieuwkuijk

etappe: 4

kilometers:

Vier jaar geleden (alweer!) brachten we de week tussen Kerst en de jaarwisseling door op de modderige paden van de Dutch Mountain Trail. De Limburgse pratsj was alom aanwezig, maar verminderde ons plezier geenszins. Het was dik genieten! Dit jaar gaan we voor de herhaling. We hebben wat etappes van het Hertogenpad in het vooruitzicht. De bedoeling is om van Nieuwkuijk richting natuurpark De Stippelberg te stappen. We nemen het dag voor dag en zien wel of we daar inderdaad gaan geraken. 

Het lijkt nog maar kort geleden dat we in Nieuwkuijk het Hertogenpad verlieten. Toen was het nog volop herfst en inmiddels zitten we in de winter. Dat is ook wel te merken aan de temperatuur. Diep in onze kragen verscholen schieten we bij de molen een startselfie. We kunnen op pad. Terwijl we Nieuwkuijk over een fietspad onderdoor steken, worden we begeleid door een flets zonnetje. Echt veel warmte brengt ze niet. Vandaar dat we de warme chocoladehavermelk met veganroom al snel uit de rugzak toveren. Nu is het nog lekker warm. Staand gieten we het opwarmertje naar binnen. Het koude weer zorgt, ondanks gebrek aan sneeuw, toch voor mooie plaatjes. De wereld is in een soort gefilterd winterlicht gehuld. Mistige flarden maken het uitzicht over de landerijen mysterieus. 

Opeens zien we de van de plaatjes van deze etappe bekende rails van een voormalige spoorbrug. Hu? Wat is dit maar een kort stuk? Op de foto's lijkt het veel langer. En dat klopt helemaal. Ik ben, weer eens, voorbarig en ongeduldig. De echte Moerputtenbrug, een eind verderop gelegen, telt ruim 600 meter. De houten planken voelen winters aan onder onze schoenen. Onder ons horen we het dunne ijs bubbelen en kraken. Een schaatser trek zijn rondjes over het fragiele laagje ijs. Er zijn meer wandelaars op de brug. Toch voelt het rustig. Het gekras van de schaatser, het gekraak van het ijs en het zuchten van de wind dragen bij aan een bijna surrealistisch gevoel. We vertragen. Maar niet te langzaam, want het is gewoon ook echt koud. De brug zelf is stoer en elegant tegelijk. Eens maakte het deel uit van de Langstraatspoorlijn. Goederentreinen reden hier overheen terwijl ze leer en schoenen uit de regio met zich meevoerden. Tegenwoordig hebben wandelaars plaatsgemaakt voor treinen. 

We bereiken de hoofdstad van Noord-Brabant via het Paleiskwartier, een supersonische nieuwbouwwijk met heel bijzondere architectuur. Op een van de vele, nu bevroren, waterpartijen staat een meeuw in haar eigen voetstappen. Een spoorbrug brengt ons aan de stadszijde van het Centraal Station. Een aantal maanden geleden en heel wat graden warmer, startten we hier, toen nog gezamenlijk, mijn Maarten van Rossumpad avontuur. Erg om hier weer te zijn vinden we het zeker niet. Den Bosch is wat ons betreft altijd leuk. 

Na even wat brandstof te hebben getankt in de vorm van een lunch. laten we de stad aan de zuidkant weer achter ons. Het natuurgebied het Bossche Broek ligt er mooi bij. Aan de paden en de vele sloten te zien kan het hier behoorlijk modderig zijn. Wij hebben geluk met de bevroren ondergrond. Dit natte landschap was eeuwenlang onderdeel van de natuurlijke verdediging van de stad. Door de natte grond en het kwelwater uit de Dommel en Aa bleef het land moeilijk begaanbaar voor vijandelijke legers, wat de stad in de middeleeuwen de bijnaam "onoverwinnelijke moerasdraak" opleverde, aldus de site van Staatsbosbeheer. Het is fijn dat we even kunnen doorstappen, want we moeten een beetje vaart maken om voor donker terug te zijn bij de auto. Het maakt het genieten overigens niet minder. 

Ook als we de A2 onderdoor zijn gestoken blijft het mooi. Poeldonk begroet ons met gezellige huizen. Het schemert al behoorlijk, maar wij plakken nog 3 kilometer van de volgende etappe aan de route vast. Onze B&B ligt namelijk in Berlicum. Dat is dan ook ons eindpunt. Met de  Het laatste stuk struinend door gras langs de Aa raken we het spoor een beetje bijster. De lijn op onze GPS wil ons dwars door het water naar het dorp voeren. We twijfelen. Lopen we terug om het fietspad langs de doorgaande weg te nemen of kijken we even verderop of er een overgang over het water is. Dat laatste doen we. De verlichte kerk leidt ons. Bij een bruggetje verlaten we de route, die verder langs de Aa voert. Inmiddels is het volledig donker. Op naar de B&B. Precies op tijd om het OKT te kijken, arriveren we. 

• op naar de volgende wandeling op het Hertogenpad, van Uden naar Berlicum
• terug naar de vorige wandeling op het Hertogenpad, van Kaatsheuvel naar Nieuwkuijk
• overzicht van onze wandelingen op het Hertogenpad
• onze andere wandelpaden

Hertogenpad van Kaatsheuvel naar Nieuwkuijk

10 november 2025

start: parkeren op het plein bij bushalte Sint Jorisstraat in Nieuwkuijk, bus 136 naar Waalwijk, bus 301 naar halte Horst in Kaatsheuvel

etappe: 3

kilometers: 20,6

horeca: De Roestelberg, De Drie Linden

En dan is het al weer tijd om B&B De hoef te verlaten. Nog één etappe van het Hertogenpad kunnen we dit wandelweekend aftikken. Zodra we buiten komen, merken we dat de warmte van de zon van gisteren heeft plaatsgemaakt voor een frissere, wat stillere herfstdag. Nog steeds perfect wandelweer, hoor, dus we zijn bofferds.

Na twee bussen, met een onnodig sprintje voor de overstap, staan we bij bushalte Horst in Kaatsheuvel. Van gisteren weten we dat we een dikke, saaie, kilometer mogen stappen om in de kunnen ritsen op de route. Die brengt ons via een brug over de drukke N-weg direct in een bosrijke omgeving. Vlakbij staat een klein vredesmonument in de, ietwat tegenstrijdige, vorm van een kogel. Op een informatiebord staat geschreven dat dit monument, onder andere ter herinnering aan oorlogsslachtoffers, ter bezinning juist op deze "stille" plek is geplaatst. Verwonderd luisteren wij naar het gevroem van voorbij razende auto's op de naastgelegen weg. Zelfs het vogelgeluid is nauwelijks te horen. Een pad inslaand komen we dieper in het bos, stappend over brede paden en zachte lagen van bladeren. De vogels hebben de strijd met het verkeersgeraas hier in hun voordeel beslecht.

Aan de voet van de Loonse en Drunense Duinen scoren we, buiten op het terras, bij restaurant De Roestelberg ons startbakkie. Daarna voert de route ons de enorme zandbak in. Wat een mooi gebied is dit! Een uitgestrekte woestijn van zand middenin Brabant, gewoon een soort Nederlandse Sahara. Wandelen door het mulle zand is best bikkelen, maar jongens...dat uitzicht!

Smalle, herfstige bospaden nemen de plaats van het witte zand in. Ze leiden ons het charmante Giersbergen in. Historische boerderijen zorgen voor een gemoedelijke sfeer. Bij De Drie Linden hebben ze een heerlijke vegan burger op de kaart. Mooi, dan hoeven we straks op weg naar huis geen eetstop meer te maken. Nog 8 kilometer mogen we naar Nieuwkuijk, voornamelijk nog steeds over de zachte bospaden. Pas het laatste stuk laten de bomen ons in de steek. Na net 20 kilometer krijgen we onze trouwe vierwieler weer in het vizier. 

Van de 238 kilometer van het Hertogenpad hebben we een hap genomen van bijna 60 kilometer. Het vervolg staat gepland voor de kerstvakantie. Nu al zin in... 

• op naar de volgende wandeling op het Hertogenpad, van Nieuwkuijk naar Berlicum
• terug naar de vorige wandeling op het Hertogenpad, van Dongen naar Kaatsheuvel
• overzicht van onze wandelingen op het Hertogenpad
• onze andere wandelpaden

Floris V-pad onder Dordrecht door

23 november 2025

start:

etappe:

kilometers:

Zo jubelend als we gisteren waren over de route, zo in mineur zijn we vandaag. Al moet ik bekennen dat het eenmaal thuis, doorgewarmd op de bank en na het zien van de foto's, toch ook niet zo erg was als het leek toen we nat en koud in de auto stapten. Trouwens, het begin van de dag was ook goed. Wakker worden in een van de watertorenkamers van Villa Augustus, de luiken opnen en dan zien dat de wereld vannacht is bestrooid met een dun laagje sneeuw. Er zijn mindere dagstarts, toch?!

Het logistieke deel, de ene auto achterlaten bij de finishplaats en dan met de andere naar de start rijden, kost nog wel even wat hersenwerk. Maar toen ook dat eenmaal in orde was, konden we de startselfie schieten en, hup, op pad. De laatste anderhalve kilometer van etappe 8 moet nog worden weggestapt. Dat gebeurt over een glibberig dijkje. Af en toe klinkt er een uitroep van schrik als er weer een glijpartij plaatsvindt. Ongeschonden bereiken we een brug over het Wantij. Een boot roeiers glijdt over het water in een pastelkleurige wereld. De lucht is grijs van regen en natte sneeuw. 

Over een verhard pad lopen we onderaan een dijk richting het water van de Beneden-Merwede. Het is stilletjes en killetjes. De veerboot bij De kop van het land die naar de aan de overkant gelegen Biesbosch vaart, laten we links liggen. Wij blijven aan de Zuid-Hollandse kant van de rivier. Een richtingsbord met daarop aangegeven Moerdijk leggen we vast. Voor je het weet is deze plaats een vermelding in de geschiedenisboeken. 

En dan volgt een dilemma, de route wijst ons de grienden in, maar wel met een alternatieve optie in geval van hoog water. Uhm, het liefst zou ik het knotwilgenbos inlopen en zien waar het schip strandt, of beter, waar het water ons tegenhoudt. De anderen zijn gelukkig verstandiger en wijzen op de bomen die hier al met hun voeten in het water staan. Ok, de saaiere rechttoe rechtaan route blijkt in dit geval inderdaad de slimste keuze. Ondergelopen paden die we passeren en een plas die zelfs het pad bijna verzwelgt, nemen ook mijn laatste restje twijfel weg. 

De verwachte regen valt. Eerst nog met miezerige druppels, maar al snel worden deze dikker. Gelukkig is de finishauto niet ver meer. Door het geëmmer met een parkeerplek vanochtend, moesten we besluiten de auto bij Bos De Elzen te parkeren. Dit betekent dat de route in plaats van ruim 15 kilometer, nu op 12 kilometer uitkomt. En dat vinden we helemaal niet vervelend nu het zo plenst. Voor we in de auto huiswaarts gaan, warmen we nog even door bij Paviljoen De Viersprong. Het zit erop... Het stuk van gisteren kan echt de boeken in als een van de mooiere LAW-etappes die we tot nu hebben gestapt. En vandaag...ach, het was toch ook een prima route en met zijn vieren is het sowieso altijd gezellig. 

• op naar de volgende wandeling op het Floris V-pad, van Dordrecht naar
• terug naar de vorige wandeling op het Floris V-pad, Nieuw-Lekkerkerk naar Dordrecht
• overzicht van onze wandelingen op het Floris V-pad
• onze andere wandelpaden