Het eerste dat ik vanochtend deed, was mijn voet inspecteren. Een behoorlijke bult en nog pijnlijk, maar geen gezwollen tenen of enkel. Bovendien lijkt alles normaal te functioneren. We kunnen op pad.
Eerst een ontbijtje in elkaar flansen met de spulletjes die voor ons zijn klaargezet. Het is voldoende, dus we klagen beslist niet, maar we missen de overvloedigheid van B&B In de Dorpsstraat een beetje. Om 9.30 uur maken we gebruik van de makkelijke wegbrenservice van de B&B. Op naar Vorden.
Voor we de koers van vandaag starten op de GPS, volgt eerst het startritueel, flink smeren met zonnebrand, veters strikken en de startfoto...en dan hup...daar gaan we. Over het landgoed van kasteel Vorden. Op de oprijlaan werd in 1983 het Pieterpad officieel geopend. Het bijbehorende monument laat ons heel even in de voetsporen lopen van bedenkers Toos en Betje. Het bos dat bij het landgoed hoort, zorgt voor fraaie eerste kilometers van deze etappe. Vrijwel constant lopen we onverhard en in de koelte van de bomen. Het is rustig. Sporadisch worden we gepasseerd door wat fietsers, maar that's it.
Via de bossen van landgoed Kieftskamp komen we in buurtschap Linde. Een klein ommetje om een monument van een gesloopte kapel op de foto te zetten en dan zien we de wieken van de Lindesche molen voor ons inde lucht, een zogenaamd Rustpunt. Onder de molen op een van de picknickbanken genieten we van ons startbakkie met lekkers.
En door...al snel weer over zandpaden door bossen. Eigenlijk is dit zo'n beetje het decor tot vlak voor Zelhem, fijn lopen en lekker fris.
In Zelhem zit etappe 14, de eerste uit boekje 2, erop. Met deze 17 kilometer op de teller zijn we nu echt aan het tweede deel van het Pieterpad begonnen. Zelhem is nog niet de finish van vandaag. B&B Boonink ligt 3 kilometer verder aan de route van etappe 15. Voor we die lopen, nemen we eerst ons etappedrankje, inclusief vega-bitterballen. Ach ja, mijn voet heeft het vandaag prima gehouden, dus dat is een mooie reden voor een borrel, toch?!
Nu wieg ik in een comfortabele hangstoel met uitkijk over het land. Zodra dit bericht is gepost, pak ik mijn boek erbij. Morgen verder, naar Braamt.
Hoe en wat?
De gastvrouw bracht ons tegen vergoeding naar de etappestart in Vorden. De finish is in de achtertuin van de B&B.
Etappe 14: 17 kilometer + 3 extra van etappe 15. Nog 241 kilometer te gaan.
Vanochtend namen we afscheid van de heerlijke B&B In de Dorpsstraat. Echt, mocht je in de buurt van Hellendoorn een overnachting zoeken, ga naar Tanya en John!
Het weggaan gebeurde niet zonder slag of stoot. Bij het opruimen van de boel na weer een heerlijk ontbijtje, was ik wat onvoorzichtig (ben ik anders nooit, hoor...) en kwam een zwaar, scherp schilmes op (of eigenlijk in...) mijn wreef. Grote schrik! Een bloedend gat in mijn voet...nou ja, een gaatje, maar vooral pijn. Okay, niet aan denken. Pleister strak erop, schoenen even anders veteren en gaan. Gelukkig staat vandaag slechts een korte etappe op het programma.
We gaan overigens niet direct aan de wandel. Nee, eerst gaan we op koffievisitie bij Hebban-vriendin Jeanet. Die is zo lief om ons op te pikken in Vorden. Hier, bij de etappefinish, laten we de auto achter. Na het erg gezellige bezoek starten we met etappe 13. De wandelmodus zit er weer snel in. Rust in het hoofd. Dat is ook niet zo lastig in deze omgeving, lege weggetjes, vogels die ons vrolijk toezingen, mooie boerderijen en weer velden vol met de inmiddels bekende gewassen. Na ruim 5 kilometer draaien we een prachtige bomenlaan in. Een breed zandpad door het bos is nu voor een dikke 4 kilometer ons pad. Bomen maken plaats voor een mooi aangelegd park dat bij buitenplaats Enzerinck en het naastgelegen kasteel Den Bramel hoort.
Inmiddels hebben we toffe ervaringen met theetuinen. Als we een bordje zien dat er naar een verwijst, slaan wij natuurlijk af. Ook dit keer zijn we aangenaam verrast. Theetuin Veldwijk heeft gezellige zitjes, een prachtige tuin en, niet geheel onbelangrijk, heerlijke cappuccino en dito kruidkoek. Het is direct een goed moment om mijn kloppende voet te bekijken en wat rust te geven. Het ziet er gelukkig niet dramatisch uit.
Hiervandaan is het nog een half uurtje naar Vorden. Via het leegstaande station lopen we naar het kasteel. Van heel dichtbij zien we dit nog niet. Vlak ervoor geeft de GPS aan dat het einde van deze etappe is bereikt. En hiermee hebben we boekje 1 van het Pieterpad voltooid. Ongeveer de helft van onze route naar de Sint Pietersberg is afgestapt. Dat vieren we in het dorp met een etappedrankje. Niet bij het nostalgisch aandoende hotel Bakker, waar de serveersters ons constant straal voorbij lopen. Dan maar naar het verderop gelegen Grand Café Het Meesterhuis. Hier laten we ons wijntje en biertje goed smaken.
Dan op naar de nieuwe B&B in Zelhem. Het ziet er prima uit! Sfeervol ingericht en een weids uitzicht. Dit zal ons stekkie voor de komende 4 nachten zijn. Nu met mijn pootje omhoog. Morgen wacht de etappe van Vorden naar Zelhem.
Hoe en wat?
De auto parkeerden we bij de supermarkt in Vorden. Hier werden we opgehaald en later afgezet bij de etappestart.
Etappe 13: 14 kilometer, geklokt 14,6. Nog 261 kilometer te gaan.
De dubbelklapper is weggestapt. Vandaag wandelden we twee etappes, van Hellendoorn via Holten naar Laren.
Het was weer heerlijk slapen in B&B In de Dorpsstraat. De wekker was nodig om mij uit dromenland te halen. Iets dat zelden gebeurt. Het uitgebreide ontbijt zorgt verder voor de nodige energie voor vandaag.
Om 9.30 uur stappen we naar buiten. Etappe 11 begint zo'n beetje voor de deur. De eerste paar honderd meter laten een stukje geschiedenis van Hellendoorn zien, een paar monumentale panden en een bakkers- en ijsmuseum. Hier komt bijvoorbeeld het ijs van de bekende (voor de ouderen onder ons in ieder geval) reclameslogan "Caraco ijs...geweldig lekker", vandaan. Het bos is niet ver weg. Al snel lopen we over zandpaden. Langzaamaan klimmen we flink. Dan opeens doemt een uitkijkpunt voor ons op. Het biedt een prachtig, weids uitzicht over het Sallandse landschap. Dalen gebeurt over smalle single tracks die door de bush slingeren. We praten over het weer eens meedoen aan een trailwedstrijd. De paden worden iets breder. Naast elkaar stampen we wat kilometers door het mulle zand. De zon brandt flink. Gelukkig komt er weer een bos op ons pad. Dat leidt naar Holten. Hier stopt, bij het fraaie stationnetje, etappe 11.
Even verderop op het plein in het dorp, ploffen we neer op het terras van een pannenkoekenrestaurant om wat koolhydraten voor het volgende stuk te laden. Holten is niet groot, dus al snel lopen we weer over het platteland. Dit stuk kenmerkt zich door vele zand- en karrenpaden door en langs akkers. Maïs voert de boventoon, maar ook zien we velden vol graan met dikke aren, frisgroene bietenbladeren en de witte bloempjes van aardappelplanten.
Vlak voor Laren laten we ons verleiden door een bordje met "dikke boom" erop. Volgens het Pieterpadboekje staat hier de dikste eik van Nederland. Het kost ons een kilometer omlopen om er te komen, maar die dikke boom kunnen we afstrepen. Of het nu echt de moeite waard is, ach...
In Laren worden we opgepikt door gastheer John. Tanya, de gastvrouw heeft twee koele blikjes fris in de auto voor ons klaargezet. Jongens, als dit geen service is...allemachies! En...bij thuiskomst vinden we in de koelkast van de B&B twee overheerlijke gebakjes van de plaatselijke banketbakker. We gaan deze plek missen!
Want, morgen gaan we door. Eerst weer een etappe aftikken en dan door naar de volgende B&B in Zelhem. Maar...dit pakken ze ons al niet meer af. Het waren drie geweldige dagen!
Hoe en wat?
De etappe start voor de deur. Bij de finish werden we opgehaald door de gastheer.
Etappe 11 en 12: 31 kilometer - gewandeld 32,5. Nog 275 kilometer voor de boeg.
Zo, ik zit, op het kleine, gezellige terrasje van de B&B, fris en fruitig met de benen languit, drankje en hapje binnen handbereik, na te genieten van weer een fijne wandeldag. Nog even in mijn uppie, want René plakt nog wat hardloopkilometers aan zijn dagtotaal.
De dagstart was een fijne. Heerlijk geslapen en een enorm uitgebreid ontbijt. Bovendien was er meer dan genoeg om een lunchpakket te maken. Echt, het is zo bijzonder wat er bij B&B In de Dorpsstraat allemaal bij zit. Laten we zeggen dat de koelkast thuis weleens minder is gevuld. Ook superfijn is dat de gastvrouw ons vanochtend een slinger gaf naar Ommen, waar de meet van etappe 10 ligt. Onderweg wordt er gezellig gekletst. Even voor tienen kunnen de GPS'en worden gestart, een kleine 21 kilometer naar Hellendoorn liggen voor ons. Al meteen buiten Ommen is het genieten, de geur van gras dat ligt te drogen, een weids uitzicht en de hele dag nog voor ons. Het asfalt maakt plaats voor bospaden. Een uitkijktoren doemt voor ons op. Gaan we naar boven? Ja, natuurlijk doen we dat. Al is het voor René met zijn hoogtevrees niet zo heel vanzelfsprekend, maar ook hij staat even later boven de boomtoppen. De hele verdere etappe voert zo'n beetje door het bos. De schaduw van de bomen is vandaag, met een behoorlijk bewolkte hemel, niet echt nodig, maar het loopt sowieso prachtig. Vlak voor de Lemelerberg lijkt het even een soort kaal maanlandschap door een enorme bomenkap. En dan die berg...ach, vorig jaar liepen we het Krijtlandpad, dus ja, het is wel even klimmen, maar heel goed te doen. Bovendien is de beloning boven prachtig! Wat een uitzicht!
Vanochtend kregen we via Facebook de tip om theetuin Glint aan te doen. Een startbakkie was er nog bij ingeschoten dus toen dit Rustpunt in zicht kwam, liepen we de overgroeide poort binnen en kwamen op een lieflijk plekje. Tafeltjes voorzien van prachtige bloemen en een koffiehuisje waar we zelf koffie konden zetten. Zo kunnen we de laatste kilometers wel de baas. Twee kilometer voor de finish laten we de bomen achter ons. Via een soort corridor tussen maïs- en graanvelden door, lopen we Hellendoorn in. Zo naar de B&B.
En daar hangen we, nu wel weer samen, op het terras met een Mexicaans biertje in de hand. Morgen gaan we voor de dubbel. Het plan is dan twee etappes te wandelen. Van Hellendoorn via Holten naar Laren. Voor nu....cheers!
Hoe en wat?
Tegen een kleine vergoeding werden we vanochtend naar Ommen gebracht door de gastvrouw.
etappe 10: 21 kilometer, afgetstapt 22,6. Nog 306 kilometer te gaan.
Vanuit onze zeer complete, echt aan alles is gedacht, B&B In de Dorpsstraat in Hellendoorn kijken we terug op onze eerste dag, etappe 9, van Hardenberg naar Ommen. Knalgele velden vol een soort van margrietjes - het blijkt Jacobskruid, een staalblauwe lucht, verkoelende bospaden, wuivend maïs en de gezellig meanderende Vecht, dat zijn zo'n beetje de kernwoorden van vandaag.
Vanochtend startten we in Hardenberg met het doel over 2 1/2 week op de Sint Pietersberg te finishen. Het is vakantie, dus we beginnen de etappe met een startbakkie en lekkers. Dat is tenminste het plan. In Hardenberg blijkt alles, op zondagochtend 11.00 uur, echter nog potdicht. Nou ja, aan de wandel dan maar.
Het stadje aan de Vecht wordt snel achter ons gelaten. Het buitengebied langs een wildwaterkanoparcours kleurt geel van het Jacobskruid. Wat een vrolijke begin! Vlak hierna moet de beslissing worden genomen of we de reguliere route of de omleiding lopen. De keus valt op de laatste. Het valt niet tegen, al hebben we uiteraard geen vergelijk met het originele traject. De route staat goed aangegeven en loopt zowaar door mooi gebied.
In Rheeze is de samensmelting van de zwarte lijn op de GPS van de omleiding en de groene, originele, lijn. Wij maken een kleine detour voor ons uitgestelde startbakkie bij de Rheezer Kamer. En jongens, eigenlijk was het dus gewoon een gelukkie dat in Hardenberg alles dicht was, wat een toffe, sfeervolle plek is dit! De ijskoffie met appel- en kwarkpunt fietsen er goed in.
De geasfalteerde wegen maken plaats voor bospaden. Heerlijk om even in de koelte te lopen. Via een smalle brug met een bezienswaardig sluisje steken we de Vecht over. Ook hier voert de kleur geel weer de boventoon. Meer bos volgt...en dus ook nog even genieten van de schaduw.
De laatste 1,7 kilometer zijn nog het minst gezellig, over een fietspad langs een drukke weg lopen we recht-toe-recht-aan naar Ommen. Hier is juist weer gezelligheid in overvloed. Langs het water en op de terrasjes. Jammer voor ons, want het is even zoeken voor we een plek bemachtigen om ons etappedrankje te kunnen scoren. Het lukt bij een wat minder mooi gelegen tent. De drankjes smaken er niet minder om. Dag 1 zit erop! Wij chillen in de zeer chillwaardige Bed and Breakfast. Echt een voltreffer dit! Morgen brengt de gastvrouw ons zelfs naar Ommen, zodat ons een OV-reis bespaard blijft.
De vakantie is goed begonnen!
Hoe en wat?
Vanuit huis rijden we naar het station in Ommen. Gratis parkeren op P+R. Met de trein van Blauwnet in 2 haltes naar Hardenberg.
Etappe 9: 21 kilometer. Wij stappen er 22,2. Nog 327 kilometer te gaan op onze reis naar het zuiden.
Vandaag liepen wij de laatste kilometers op LAW-17, het Waterliniepad. Ons eerste LAW dat we volledig hebben gewandeld. Helaas eindigen we dus niet op het officiële finishpunt, het station van Dordrecht. Het openbaar vervoer noodzaakte ons de laatste etappe gisteren al af te vinken. Vandaag was dus nog een tussenetappe.
Desalniettemin, was het weer een fijne wandeldag. Het begon al bijzonder. Na een prima nacht en dito ontbijt bij Bed & Breakfast Kaatje 45, startte onze dag op het water. Het (Ri)veer bracht ons van Werkendam via Gorinchem naar Woudrichem. Vooral de eerste boot was tof! Met flinke vaart vlogen we over het water onder de boogbrug op de A27 door.
Eenmaal in Woudrichem kozen we al snel weer het ruime sop. Eerst nog heel even genieten van dit sfeervolle vestingstadje, waar we na een ruime ronde later weer even terugkeren.
Een miniveer brengt ons naar het soort van eiland waar Kasteel Loevestein op is gevestigd. Het kasteel wordt bijna gerond voor de route ons de oevers van de rivier op stuurt. De bewoners van dit stuk land bevinden zich, gelukkig, even verderop. We hoeven ons nu niet door kuddes Konikpaarden en koeien te worstelen.
Een pad dat ons weer van het water af leidt, is gesloten in verband met bomen die op omvallen staan. Gelukkig loopt er een fietspad parallel aan met een stuk minder risico.
De Wilhelminasluizen zorgen dat we weer aan de Woudrichemkant van het water komen. De laatste kilometers over de dijk naar dit plaatsje zijn door de passerende en de tegemoetkomende auto's niet de fijnste. Wel leuk is het stuk door Woudrichem. Het is dat we het plaatsje al enigszins kennen, anders zouden we de vesting zeker hebben verkend.
En weer verder...over de dijk richting Werkendam. Af en toe laten we het water rechts liggen voor een uitstapje door de velden die geel kleuren van de bloemetjes van het Mosterdzaad. Ook zien we hier de weer voor het Waterliniepad zo kenmerkende bunkers. Twee molens bieden een mooie achtergrond voor foto's.
Na zo'n kilometer of 21 zorgt het verderop gelegen pontje Steur dat wij voor de variant route moeten kiezen. Het vaart namelijk niet. De alternatieve route voert ons door Werkendam, inclusief de volledig niet bezienswaardige buitenwijken. Het zorgt een beetje voor een anticlimax van de finish voor dit pad. Dit zijn namelijk de laatste kilometers van ons eerste LAW, want na zo'n 26 kilometer zijn we op het punt waar we gisteren zijn gestart. Het zit erop!
Ruim een jaar geleden startte ons Waterliniepadavontuur, toen we in Volendam onze eerste stappen op dit pad zetten. Wegens gezondheidsproblemen en een stop in verband met de coronamaatregelen met betrekking tot het openbaar vervoer, namen we in maart 2020 een pauze van een paar maanden. Na de zomervakantie werd een spurt ingezet en regen we de etappes aaneen.
Dat kostte geen moeite, want de route bood moois. De Stelling van Amsterdam ligt redelijk bij onze woonplaats in de buurt. Toch ontdekten we hier vele door ons ongebaande paden. Wat een bijzondere ervaring is het om plaatsen, waar we regelmatig zijn geweest, al wandelend aan elkaar te wandelen.
Ondanks dat we, cultuurbarbaren als we zijn, de meeste forten, sloten en bunkers, na een foto te hebben genomen, gewoon voorbij lieten, was het pad leerzaam. Woorden als inundatie hebben nu betekenis voor ons.
Natuurlijk zijn er mindere stukken die doorgeworsteld moeten worden, omdat er nu eenmaal kilometers moeten worden gemaakt om van de ene naar de andere plek te komen. Toch hebben deze nooit de boventoon gevoerd. Over het algemeen was het genieten geblazen. Hoogtepunt voor René was toen we vanuit Loenen aan de Vecht in de vroege ochtend langs de rivier zuidwaarts liepen. Een eenzame kanoër verplaatste zich met rustige, lange slagen over het water. Zwanen zwommen parmantig langs. Over het water lag een mystieke nevel. Het was een bijzonder moment.
Drie keer maakten we gebruik van een overnachtingsplek. Alle keren waren treffers! Het voormalige bruidshuisje, Klein Loenen in Loenen aan de Vecht was een fijne locatie in een pittoresk plaatsje. Mijn verjaardag vierde ik vorig jaar in de Linge Lodge in Asperen. Zelden waren we in een mooier gelegen Bed and Breakfast. Tijdens onze laatste twee etappes sliepen we in het lieflijke dijkhuisje Kaatje 45 in Werkendam, zoals hierboven al beschreven.
En nu is het gedaan. Een kleine 350 kilometer hebben we genoten van forten, rivieren, sloten, vestingplaatjes en fraaie natuur. Gelukkig zijn er nog heel veel andere paden. Inmiddels hebben we dan ook al wat wandelprojectjes lopen.
Het is al even geleden dat wij meters maakten op het Waterliniepad. Eind vorig jaar werden de grasdijken ons wat te nat. Ook het naar start- en van finishpunt geraken was nogal een gedoe. Pontjes die uit de vaart waren, bussen die geen dienst draaiden in het weekend...kortom, we kozen tijdelijk voor andere paden.
Tot vandaag. Een plan werd gesmeed om de laatste 3 1/2 etappe te voltooien. Een B&B was snel geboekt. Werkendam leek een logische overnachtingsplek aan het eind van etappe 19 en als toegangspoort voor de Biesbosch.
Toen we gingen bekijken hoe alles logistiek geregeld moest worden, stuitten we toch wel op wat ongemakken. Dat openbaar vervoer blijkt hier in het nog steeds een ramp. Werkendam is min of meer onbereikbaar met het OV. Maar zo snel laten wij ons niet kisten. Er werd een alternatief bedacht. Dat hield in dat wij de laatste etappes eerst lopen en daarna het stuk van Gorinchem naar Steurgat. In verband met het niet varen van pontje Steur moet trouwens de alternatieve route door Werkendam worden genomen, zo merkten wij toen we de auto vanochtend wilden parkeren. Opnieuw moeten de hersens even aan het werk worden gezet voor een alternatief. Ook dit lukt weer.
Door al dit gedoe, startten we pas even voor 11.00 uur in Werkendam met de variant. Al snel lopen we in de Biesbosch. Wat een rust hier! Een enkele fietser zien, maar that's it. De voorspelde nattigheid blijkt lichte miezer. Het deert ons niet. Over glimmende asfaltwegen door een waterlandschap stappen we de kilometers weg.
Een herder hoedt zijn schapenkudde met hulp van twee toffe honden. Hij wenkt ons dichterbij. Twee van de schapen hebben vanochtend een lammetje gekregen. Voor ik het weet, duwt de herder mij het zwarte ieniemienie beestje in mijn armen. Echt...een overdaad aan schattigheid. Mama schaap vindt het uiteraard minder ok. Snel zet ik het beestje weer neer. Tussen de schapen door, zoeken wij het pad weer op.
De miezer verandert in dikkere druppels. Het asfalt wordt verruild voor gras. Opvallend zijn de ganzen. Wat een herrieschoppers...en vooral, wat een bangeriken! Zodra we binnen 100 meter van hen komen, vliegen ze met luid kabaal op.
In de verte doemen de hoge gebouwen van, waarschijnlijk, Dordrecht al op. Voorlopig zijn we daar nog niet. Eerst het pontje naar de overkant van de Beneden Merwede. Hiermee verlaten we zowel Noord-Brabant als de Biesbosch. Ook de regen blijft achter.
Op de andere oever, in Zuid-Holland bevinden we ons direct in de gemeente Dordrecht. De finish is nog bijna 13 kilometer verwijderd. Eerst nog een stuk boerenland en dan bereiken we de buitenwijken van de stad.
Villa Augustus is een blikvanger aan het Wantij. De oude watertoren doet nu dienst als hotel, marktwinkel en restaurant. Met het water aan onze rechterhand komen we in het centrum. Wat is Dordrecht toch leuk! Het Drierivierenpunt laat een enorme watermassa zien. De huizen aan de binnenhaven zijn fotogeniek. Ook wat verder de stad in laat Dordrecht zien hoe sfeervol het is.
Het is bijna jammer dat we na bijna 32 kilometer het eindpunt hebben bereikt. Voor vandaag dan. Morgen lopen we nog twee tussenetappes, van Gorinchem naar Steurgat.
Op naar de B&B, hoewel dat sneller gezegd is dan gedaan. In het kort...OV9292 jokt en Arriva rijdt niet volgens schema. Maar nu bij de comfortabele Bed and Breakfast Kaatje 45 is het heerlijk terugkijken op een toch heel fijne dag.
