16 juli
 |
| op pad... |
Zo, de eerste kilometers van de St Olav Waterway zijn afgevinkt. Best raar om nu aan de wandel te zijn op een pad waarover we een jaar geleden nog nooit hadden gehoord. Het verderop gelegen pad, de St Olavsleden ken ik van het boek Onderweg van Francien Postma. Toen we op YouTube een filmpje en op Instagram wat berichten zagen over de voorloper hiervan, raakten we enthousiast. Dit willen wij. En dat regelden we dus. Via Nordic Pilgrim.
En vandaag even na 9.00 uur staan we dan ook bij de pelgrimspaal naast de kathedraal van Turku. De eerste stempel in het nog maagdelijke paspoort is net gezet. In de kathedraal hebben we als start van deze tocht een kaarsje gebrand. We kunnen op pad. De bagage is met een taxi vooruit gestuurd naar ons adres van vanmiddag. De chauffeur had het bericht via Nordic Pilgrim waarschijnlijk niet gelezen. Hij vond het namelijk raar dat wij niet instapten. Zoals ik al schreef bakken wij helemaal niets van de Finse taal. De chauffeur was het Engels niet machtig. Tja, dat werd even lastig...tot hij opeens iets binnensmonds in het Frans mompelde. Nou, daar weten we dan wel weer raad mee. Even later zagen we onze koffertjes in de verte verdwijnen.
De eerste kilometers voeren ons door Turku. Daarmee pakken we direct ook de eerste hoogtemeters. Echt klimmen is het niet, maar het golft af en toe flink. De drukte en de hoogbouw van de stad maken plaats voor rustigere buitenwijken. Af en toe wanen we ons in een soort Landal Park wat de huizen betreft. Alles ziet er heel natuurlijk en fris uit. Het verhoogt het vakantiegevoel. De omgeving wordt steeds beboster. Tot we ons in een heus bos bevinden. Bij een soort UFO bouwwerk, "ze zijn geland 👽👽", wijken we even van de route af om via een trap naar een uitzichtpunt te klimmen. In de verte zien we de spits nog van de kathedraal.
Meer bos volgt. Bij een van de stookplaatsen houden we pauze om het meegekregen lunchpakket aan te breken. Bomen maken plaats voor menshoog riet. Op twee planken splashen wij erdoorheen. Het heeft wel iets avontuurlijks. Even verderop wacht ons een trap die het exemplaar in Schoorl bijna doet verbleken. In ieder geval dan qua lengte, want gelukkig stijgt deze iets minder steil. Eenmaal boven lijken we in een andere wereld te zijn beland. De zachte bosgrond heeft plaatsgemaakt voor gladde, ronde rotsen. Voor we het pad proberen te vinden, zoeken we het nog even hoger op een uitkijktoren. En ja, nu zien we aan het water en de eilanden echt dat we in een archipel zijn. Heel in de verte zien we de contouren van Turku nog. Weer beneden meandert het pad van rots naar rots. Constant proberen we ons blik te houden op een volgende routeaanduiding, terwijl we in de tussentijd manoeuvreren over rotsen en tussen boomwortels door. Wat een tof stuk!
Bij Koristonranta verschijnt weer wat bebouwing. Ook dit lijken weer vakantieparken. Dat deze wijken vlakbij het water liggen, merken we als we even later masten van boten zien. Er klinkt gezellig geroezemoes en aan de hoeveelheid geparkeerde auto's te zien, is dit een populaire spot. het water lonkt, maar we hebben geen zin in de drukte. Wel in een ijsje. Helaas, dat is hier dan weer niet te vinden.
Het eilandhoppen begint. We passeren een brug om op het eerste eiland te geraken, Kuusisto. Dit stuk blinkt niet uit in gevarieerdheid. Langs een autoweg, wel op een fietspad, is het gewoon kilometers maken. Een K-Market zorgt dat we het eerder gemiste ijsje toch nog scoren. Hard nodig, want het is echt bokheet. Bovendien is er op dit stuk vrijwel geen schaduw. Snel doorstappen dus maar naar de volgende brug. Een nieuw, groter exemplaar is in aanbouw. Ik baal, want de werkzaamheden nemen het zicht op de baai weg. René is juist geïntrigeerd door hoe zo'n bouwwerk tot stand komt.
Op het volgende eiland, is het nog zo'n twee kilometer tot onze overnachtingsstek, Waudevilla. Fijn, want vooral ik heb het een beetje gehad. De warmte en de wat stugge, laatste kilometers maken het niet tot een makkie. Nog wel even spannend is onze ontmoeting met een slang. Langzaam glijdt hij over het wegdek. Als we naar zijn zin iets te dichtbij komen laat hij hmet een hard sissWe hebben er 24 kilometers op zitten met 325 hoogemeters. Via de app hebben we al vernomen dat er niemand zal zijn om ons te verwelkomen. We weten in welke kamer we moeten zijn. Onze bagage staat daar al. En dat klopt inderdaad helemaal.
Het houten gebouw ziet er een beetje verlaten en daardoor triest uit. Onze kamer in een klein bijgebouw is echter helemaal in orde. In de koelkast vinden we voldoende benodigdheden voor het avondeten, ontbijt en lunch. Het is jammer dat het nog altijd brandende zonnetje pal op de houten veranda staat, anders hadden we daar de rest van de middag kunnen doorbrengen. Nou ja, ik zie kansen voor het ontbijt morgenochtend. Dat hoeft niet extreem vroeg, want er wachten dan maar 8 kilometers. De kop is eraf!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten