GR5 van Spa naar Stavelot

 25 april 2023

Start: parkeren in Stavelot, bus 294 en 295 naar Spa

Etappe: van Spa naar Stavelot

Kilometers GR5: 17.3

Kilometers gesrapt: 18.2

Totaal kilometers GR5: 474

Hoogtemeters: 580

Allemachies, mensen, wat was het vandaag een bijzondere dag! Het wordt bijna saai om te melden, maar ook deze dag heeft onze top 3 weer gewijzigd. De omgeving is zoals we hier inmiddels gewend zijn ronduit prachtig, maar niet alleen dat maakte deze dag noemenswaardig. Bij vlagen leek het alsof we een soort avonturenwandeling maakten, alsof we in een soort natuurpretpark terecht waren gekomen.

Om 7.00 uur wekt de wekker ons. Het is lang geleden dat ik niet al voor het wekmuziekje wakker ben. Verbazingwekkend hoe goed we hier slapen! Uit bed, afbakbroodjes in de oven voor het ontbijt en de meeneemlunch, koffie en thee zetten, aankleden, rugzakken inpakken, het wordt al een aardig ingesleten ritueel. Gisteravond hadden we bekeken hoe we bij het startpunt kunnen komen. De finishplek is geen probleem, die ligt vrijwel, nou ja, op zo’n kilometer of 4, voor de deur. Een parkeerplek vinden was ook vandaag geen probleem. Twee bussen, 294 en 295 zorgden voor ons vervoer van Stavelot naar Spa. Nog even mogen we een klein stukje door deze plaats. Gisteren viel op de terugweg bij mij trouwens het kwartje wat de beelden van een clownachtig poppetje in spagaat die hier overal staan nou betekenen. Het is het embleem van de bronwaterfabrikant Spa.

Als we de GPS’en starten miezert het. Echt warm is het ook niet, maar de stevige klim om de plaats te verlaten zorgt ervoor dat we het niet koud krijgen. Wat zit je toch snel hoog! Even huffen en puffen en de plaats die je net verliet ligt behoorlijk ver onder je. Het hoogteprofiel van de etappe van vandaag geeft overigens aan dat de route uit twee fikse pukkels bestaat. Direct vanaf de start zijn we met de beklimming van de eerste begonnen. Zodra we de bosrand bereiken gaan we eigenlijk verder waar we gisteren zijn geëindigd. Over de oevers van een beekje lopen we stroomopwaarts. 

Mijn verwondering over al dit moois blijft onverminderd. Echt opschieten doen we dan ook niet. Ik blijf foto’s en filmpjes maken, van de omhooglopende wanden, het mos op de stenen, het witte water. Wat een pracht! Ongemerkt klimmen we flink. Houten bruggetjes leiden ons van de ene naar de andere oever. Rotsen zorgen ervoor dat het water zich klaterend een weg naar beneden zoekt. Hoe hoger we komen hoe smaller en minder gevuld het beekje wordt, omdat de toevoerstroompjes zich hier samenvoegen. Langs zo’n kleiner stroompje vinden wij een fijn plekje voor een vroege lunch. Terwijl we daar van de rust genieten, komt een enorme groep kinderen die we aan de voet van de klim al hadden gezien, onder gezellig gebabbel langs. Even denken we dat we ons straks een weg moeten banen door deze groep, maar we zien ze niet meer terug.

Een lang, recht bospad brengt ons naar de volgende attractie van vandaag, het veen van Malchaps. Via houten vlonders doorkruisen we dit drassige gebied. Dat is tenminste de bedoeling. De houten paden die voor droge voeten moeten zorgen zijn zo krakkemikkig dat we er regelmatig naast moeten stappen. Het gevolg is dat we af en toe tot onze enkels in het water zakken. Gelukkig hebben we beiden hoge schoenen aan, zodat we het droog houden. De uitkijktoren lopen we uiteraard niet voorbij. Van boven af, best hoog trouwens, hebben we een schitterend uitzicht over de omgeving. Wel is het erg fris op deze hoogte. We zien zelfs wat ieniemienie sneeuwvlokjes. Snel maar weer verder dus.

Op naar een nieuwe attractie. Dat blijkt er een waar we lang van mogen genieten op meerdere plekken. Door de vele regen zijn de bospaden hier op veel plekken namelijk zo’n beetje onbegaanbaar. Het is een hele toer om redelijk droog en ongeschonden te blijven. Soms moeten we ons zelf een weg door het bos banen, omdat het pad echt niet te doen is.

Vanaf het piepkleine Andrimont zetten we een behoorlijke daling in. Koeien die we even verderop in de wei zien staan, hebben het pad voor ons even lekker omgewoeld. Ach, een beetje modder zijn we inmiddels wel gewend en echt schoon blijven is ook vandaag niet gelukt. Halverwege de afdaling hebben we een mooi uitzicht op de tegenover ons liggende heuvel.

Die mogen we voor de tweede en dus laatste klim van vandaag op. Gestaag stappen we omhoog om weer in een bos bestaande uit baggerpaden terecht te komen. Hier komen we langzamer vooruit dan bergop. Poeh! Vlak voor Stavelot komen we de laatste attractie van vandaag tegen…aan het snerpende geluid van motorzagen horen we dat er hier behoorlijk wordt gekapt. Precies op onze route. Dwars over het pad liggen tal van gekapte boomstammen. Wat nu? Omlopen kan niet echt, dus het wordt een heel geklauter om er overheen te komen. Eigenlijk vinden we het wel een beetje tof. Een laatste daling door een groene weide brengen ons aan de rand van Stavelot. Hier slaat de route opeens links af naar het water. Hu? Daar kunnen we toch niet door? En ja hoor, dat kan gewoon, via een smal tunneltje lopen we naast het water het plaatsje binnen. Bij de abdij stoppen we onze GPS’en. We zijn weer bijna 18 kilometer dichterbij Nice geraakt.

• Op naar de volgende wandeling, van Stavelot naar Vielsalm
• Terug naar de vorige wandeling van Fraipont naar Spa 
• Overzicht van onze GR5 wandelingen 
• Onze andere wandelpaden 

Fijn bijkomen in onze gite

GR5 van Fraipont naar Spa

 24 april 2023

start: met de auto naar Spa, parkeren op Place des écoles, trein naar Pepinster, overstappen op trein naar Fraipont  (was de bedoeling)

etappe:van Fraipont naar Spa

kilometers gestapt:22,9

kilometers GR5: 22,1

totaal kilometers GR5: 460

hoogtemeters: 690

Gisteravond werden we bij het plannen van de etappe van vandaag wel blij van het OV, in tegenstelling tot van de weersverwachting. Voor het autoritje naar Spa staat minder dan een half uur. Twee treinen zouden ons van daar in 39 minuten naar Fraipont brengen. Appeltje eitje. Zou je denken. Maar niet voor deze Jut en Juul…

Het begint in ieder geval prima. Het ochtendritueel verloopt gladjes en ruimschoots op tijd zitten we in de auto naar Spa. Helaas is het weer niet echt om te jubelen. Het plenst, maar de verwachting is dat het vanmiddag droog zal zijn of in ieder geval minder hard zal regenen. Het boemeltje vanuit Spa Geronstere vertrekt mooi op tijd. Een klein half uur later stappen we in Pepinster uit. Aan de overkant van het perron komt niet veel later, geheel volgens de app van de NMBS de trein naar Fraipont binnenrijden. Ondanks de gemelde 6 minuten vertraging (belletje dat zou moeten rinkelen…) vertrekt deze best luxe trein mooi op tijd. De tweede stop moeten wij er al uit. We zoeven door het Waalse landschap. “Uh…volgens mij passeerden we zojuist het kleine stationnetje van Fraipont”, denk ik te zien. Maar dat zal toch niet? Even later besluit ik dat toch maar aan René te melden. En ja, we zitten in de verkeerde trein. Die zes minuten vertraging klopte dus wel degelijk. Bij de vriendelijke conducteur informeren we wat de volgende stop van deze trein is. Liege Guillemins. Ah, dat kennen we nog van gisteren. En schreef ik toen niet in de blog dat je wel vrolijk moet worden van dit kleurrijke station? Nou, dat is toch wel even doorbijten. Gelukkig zit er een Starbucks, dus de drie kwartier wachttijd vullen we met een startbakkie.

Om ongeveer 11.45 uur, ruim anderhalf uur later dan gepland, staan we dan eindelijk op het station van Fraipont. En, het is droog! Ach, dit heeft gewoon zo moeten zijn. Het stuk naar Spa begint direct met een enorme klim. Eerst nog via een paar traptreden, maar al snel maken deze plaats voor een smal pad langs een steile rand. In het bos dat volgt blijft het pad stijgen. Even kunnen we een blik op het al veel lager gelegen Fraipont werpen. Meer bos volgt op weg naar Banneux. De jassen zijn inmiddels in de tassen verdwenen. Aan de bodem is te merken dat het de afgelopen tijd behoorlijk heeft geregend. Het is bij vlagen flink ploeteren door de modder. Het maakt dat de vaart er flink uit is, want niet alleen willen we geen natte voeten, de ondergrond is ook spekglad door de blubber. Dat ervaart René, als staand op een schuine rand zijn standbeen onder hem uitglijdt en hij op zijn zij in de modder belandt. Het resultaat is gelukkig alleen een smerige broek en uiteraard even de schrik.

Zo struinend over bospaden is natuurlijk best tof, maar we missen een beetje de vergezichten van gisteren. Net als we dit bedenken lopen we het bos uit. Daar is ons uitzicht! Dat blijft toch echt prachtig. Dorpjes tegen de heuvels aan gekleefd. Onder ons een slingerend weggetje dat naar wat huizen leidt. Hier krijgen we geen genoeg van. Af en toe doorkruisen we een plaatsje.

Druppels vallen weer en we vissen de jassen uit de tas. Net op tijd. Het hagelt gewoon! Lang duurt het gelukkig niet. Bij een volgende klim, want daar zijn er vandaag een aantal van, gaan de jassen weer uit. Veel te warm om zo te bikkelen en bovendien is het weer even droog. Becco is een van de dorpjes dat we passeren. Het is jammer dat er net groot onderhoud aan de straten in dit piepkleine plaatsje wordt verricht, want het ziet er idyllisch uit. Direct na het verlaten begint een steile afdaling. Eerst genieten we nog even van het uitzicht op waarschijnlijk La Reid.

Een volgende, best stevige, klim brengt ons naar Winamplanche, weer zo’n pittoresk dorpje. Minder tof zijn de modderpaden die ons hiervandaan verder richting Spa voeren. Het is een zompige klus. Gelukkig houden we het droog, al wordt het grootste deel van onze schoenen regelmatig, met een zuigend geluid, in de modder ondergedompeld.

De kilometers voor we in Spa belanden, maken het het allemaal waard! Dit is echt zo’n bijzonder stuk. Struinend door het bos, om het blubberpad te vermijden, horen we in de verte het geruis van water. Het blijkt een, nu nog, smal beekje, dat onze gids zal zijn tot vlak voor Spa. Het hoogteverschil en keien in het water zorgen ervoor dat het door het bos meandert. Wij slingeren mee. Op en neer door het bos. Over de oever pal naast het water. Oppassend om niet over de stenen te vallen of er over uit te glijden. Het water zoekt een weg door de bemoste bedding. Wat een pracht!

Bebouwing geeft aan dat we in de buurt van Spa komen. Een laatste klim voert ons langs kasten van huizen die niet zouden misstaan als decor voor een (griezel?)film. Ik hoor het muziekje van the Adams family al...Door het centrum, langs een kuuroord, lopen we richting het station waar we vanochtend op de trein stapten. Acht uur later en bijna 23 kilometer verder zijn we terug bij de auto. Wat een dag! En, zei ik gisteren dat het stuk tussen Saive en Fraipont tot nu toe wellicht favoriet was op de GR5…nou, de wandeling van vandaag doet er zeker niet voor onder. We zijn nu al benieuwd wat morgen zal brengen…

• op naar de volgende wandeling, van Spa naar Stavelot 
• terug naar de vorige wandeling, van Saive naar Fraipont
• overzicht van onze GR5 wandelingen
• onze andere wandelpaden

GR5 van Saive naar Fraipont

 23 april 2023

Fraipont 

start: met de auto naar Fraipont, trein naar Liege Guillemins, bus 17 en bus 67 naar Saive

etappe: van Saive naar Fraipont

kilometers GR5: 19,6

kilometers totaal: 20,9

totaal kilometers op de GR5:442

hoogtemeters: 439

Na de valse start van gisteren, kunnen we vandaag wel terugkijken op een heel fijne wandeldag. Okay, het was door het OV een late start en de door de weersites voorspelde regen viel ook echt, maar het stuk tussen Saive en Fraipont dat we vandaag stapten, is met stip in onze top 3 van de afgevinkte GR5 etappes beland.

Het was vanochtend fijn wakker worden in Gite Emma in Lodomez in de buurt van Stavelot. Het uitzicht over de omgeving is echt prachtig, zelfs vanuit ons bedje kunnen we hiervan genieten.  Gisteravond hebben we al gespeurd hoe we ons volgende stuk op de GR5 het best kunnen aanvliegen. Qua OV-reistijd maakt het niet veel uit wat onze finishplaats zal zijn. Ons besluit valt op Fraipont. Dat houdt in dat het een 20 kilometer wandeldag zal worden. De auto laten we achter op een kleine parkeerplaats langs het water. Vanaf hier is het nog slechts zo’n 100 meter naar het station. Dat moeten we onderdoor steken om op het juiste perron te komen. De paar minuten wachttijd kunnen we genieten van de leuke aanblik van het plaatsje. Nauwlettend houd ik de tunnel in de gaten waarvandaan ik de trein verwacht. Maar ook nu weer blijkt dat de treinen in België vanuit tegengestelde richting komen aanrijden, dus op het “verkeerde”, nou ja, andere, perron stoppen.

Op station Liege Guillemins stappen we over op bus 17. Van het stationsgebouw hier kun je niet anders dan vrolijk worden, wat een gezellige kleuren. De rit voert door smalle straatjes. Zo krijgen we direct een goed idee van deze stad. Op de oever van de Maas stappen we over op bus 67 die ons naar Saive brengt. Inclusief de autorit zijn we 2 uur en een kwartier onderweg voor we de GPS’en bij de kerk in Saive kunnen starten.

Toen we op 26 januari onze laatste wandeling op de GR5 hier eindigden was de omgeving nog wit van de sneeuw die de week ervoor met bakken uit de hemel was gekomen. Drie maanden verder is het wit als sneeuw voor de zon verdwenen. Hoewel, van zon is weinig te bespeuren. Het is gewoon een beetje somber. Snel aan de wandel maar, want voor later vandaag is er ook flink wat nattigheid voorspeld.

Na het starten van de GPS’en mogen we direct flink aan de bak. De doorgaande weg wordt verlaten en de route buigt een smal, stenig pad in. Duidelijk is dat het de afgelopen tijd flink heeft geregend. Onze schoenen blijven niet echt schoon… Als we het beboste pad uitlopen zien we hoe hoog we al zijn. Wat een mooi uitzicht! Groene weiden, dorpjes in de verte en als de zon niet voor vrolijkheid zorgt doen de in bloei staande bomen dat wel.

Richting Retinne lopen we op een flinke pukkel in het landschap af. Het is hier redelijk open en we voelen dat het flink waait. Maar wind is beter dan regen. De enorme heuvel hoeven we niet te beklimmen. Dat wil niet zeggen dat de beenspieren niet aan het werk hoeven. De route golft flink. Af en toe is het flink puffen omhoog, maar het is allemaal heel goed te doen. Bovendien leveren die klimmetjes daarna altijd een prachtig uitzicht op.

Vlak voor Micheroux pakken we de mobiel erbij. Met een half oog hebben we de gebeurtenissen tijdens de marathon van Londen in de gaten gehouden en dan natuurlijk met name de prestaties van Siffan Hassan. Vlak voor de finish schakelen wij in op de NOS. Net op tijd om haar met wijd gespreide armen over de finish te zien komen. De volgende kilometers is dat natuurlijk onderwerp van gesprek. Wat een vrouw!

Daarna verdient de route onze aandacht weer. Via poortjes komen we op een knalgroene weide. Andere, best smalle, hekjes brengen ons op een ideaal trailpad. De single track voert door een bomenrij, op en neer golvend, hoog boven een stromend beekje. Het is zo mooi!

Opeens zien we onszelf voor een dilemma geplaatst. Een rood/witte markering op een wel heel krakkemikkig stenen bruggetje doet vermoeden dat we hierover moeten om aan de andere kant van het beekje te komen. Twijfel. Ik doe een halfslachtige poging. René is verstandiger en wijst op de afzetting van prikkeldraad aan de andere kant van het bruggetje. Dit kan de bedoeling niet zijn. Terug dus. En daar vinden we een omleiding.

We naderen Olne. Wat een leuke plaats! Imposante gebouwen verwelkomen ons. Hierna is het nog wel even aanpoten door een holle weg. De bodem is bedekt met gladde keien. De inmiddels gestaag vallende regen maakt het er niet makkelijker op. Na het klimmen moet uiteraard gedaald worden en dat is lastige klus. Hoe lager we komen hoe vaker we stroompjes water, die sneller dalen dan wij, kruisen.

Langzaam krijgen we het gevoel dat we er bijna zijn. Nessonvaux is de laatste plaats voor Fraipont. Maar hier ligt nog een fijn toetje in de vorm van een steil klimmetje. De afdaling brengt ons in de bebouwing van het plaatsje waar we bij een supermarkt nog even wat eten en drinken inslaan. De laatste twee kilometers naar Fraipont bestaan uit nog behoorlijk op en neergaande bospaden. De blik op Fraipont is een ansichtkaart waardig!

We zijn er. Na ruim 20 prachtige kilometers kan de paraplu dicht en de capuchon af. Op naar onze fijne overnachtingsplek. In de auto genieten we nog even na van het succes van Siffan Hassan. En we zien dat onze voetbalcluppies vandaag ook goede zaken hebben verricht. Wat een toffe sportdag!  

• Op naar de volgende etappe, van Fraipont naar Spa 
• terug naar de vorige etappe, van Visé naar Saive
• overzicht van de wandelingen op de GR5
• onze andere wandelpaden