Romeinse Limespad van Wageningen naar Heveadorp

 9 april 2023

start: met de auto naar Heveadorp, parkeren bij Drielse Veer, bus 51 en 50 naar halte Hof van Gelderland

etappe: 13, Wageningen Haven naar Heveadorp, Westerbouwing

Kilometers: 20,8

Totaal aantal kilometers op dit pad: 220,3

Het is fijn wakker worden in "ons" tiny house van Vrienden op de Fiets. Op de gisteren gestelde vraag hoe laat wij wilden ontbijten, gaven wij aan dat het ons niets uitmaakt. De gastheer opperde toen een tijd van 9.00 uur. Wat ons betreft was dat helemaal prima. Er wachtte toch geen lange wandeling. Vandaar dat het voor ons vandaag geen vroegertje is. Om 7.30 uur worden we door onze mobieltjes gewekt. Met een kop thee kijken we in bed op de tablet de wekelijkse dosis van onze favoriete You Tube kanalen. Even waren we vergeten dat het Pasen is, maar het ontbijt maakt dat duidelijk. Dit adresje is echt een absolute aanrader. Even na tienen zitten we in de auto. Nog niet op weg naar de finishplek van de wandeling van vandaag, nee, er zijn andere plannen. Wageningen is namelijk de geboorteplaats van René. Lang heeft hij hier niet gewoond en daarom heeft hij geen herinneringen aan zijn geboortehuis. Dat staat er nog en dat is dan ook ons eerste doel van vandaag. We lopen even om het appartementengebouw heen. Het is een bijzonder moment. 

Ruimschoots op tijd parkeren we de auto bij het veer van Oosterbeek naar Driel. Hiervandaan brengt bus 51 ons naar het busstation in Wageningen. Bus 50 geeft ons het laatste zetje naar de haven van Wageningen. Hier gaan we de Pabstendam op. Rechts lelijke industrie, links het groen van natuurreservaat de Wageningse Geul. Paden, kriskras door dit gebied, voeren ons weer naar de Nederrijn. Ook hier staat op de oever, evenals we gisteren meerdere keren zagen, als baken de schoorsteen van een steenfabriek. Deze is niet meer in gebruik. Een informatiebord laat ons weten hoe zwaar de omstandigheden voor de arbeiders van toen waren. 

Vanaf het natuurgebied is er een goed zicht op de heuvelrug links van ons. De beroemde Wageningse Berg. Eenmaal weer terug op de doorgaande weg, begint vrijwel direct de klim naar boven. Het is geen lastige. Traptreden leiden de weg. Vanaf hier is er een prachtig uitzicht over het gebied langs de rivier dat we net hebben verlaten. De komende kilometers bestaan vooral uit dalen en klimmen en dat op repeat. Weer bovenop de stuwwal, want dat is wat de Wageningse Berg is, komen we terecht in Arboretum Belmonte. Het Romeinse Limespad loopt het park niet in, maar blijft kleven langs de rand. Even wijken wij af om de pracht van een bloeiende, enorme hortensiaboom van dichtbij te bewonderen.

Koppiestijd! En laten we nu net Fletcher Hotel de Wageningse Berg passeren. Op het volle terras is nog net een tafeltje vrij. De koffie smaakt prima, maar laten we zeggen dat het uitzicht ons meer bevalt dan het gebak. Even is het na de koffiestop zoeken om weer op het pad te geraken. Met een behoorlijke, maar wel mooie, detour door de bossen behorende bij Oranje Nassau's Oord wordt Renkum bereikt. 

Zigzaggend door verschillende woonwijken, het centrum passerend, bereiken we een volgend natuurgebied. Over zompige paden stappen we opnieuw langs de Nederrijn. De rivier is hier behoorlijk breed en aan de kolken te zien, is er een pittige stroming. Op een van de golfbrekers maken we gebruik van onze matjes om, met droge billen, even tot rust te komen door naar het water te staren. 

Op weg naar de A50 worden de kleipaden verruild voor bospaden. Ook gaan we opnieuw behoorlijk op en neer. Het zorgt weer voor fraaie uitzichten. Vanaf uitkijktoren de Noordberg zien we ons volgende doel, kasteel Doorwerth al liggen aan de andere kant van de A50. Het kasteel bezoeken doen we niet, toch kunnen we, ook zonder entreebewijs al een kijkje op het binnenhof nemen. De blauwe lucht, de mooi geverfde kozijnen, het prachtige gebouw met de omliggende tuinen maken dit toch wel weer een extraatje van deze route. 

Die zit er overigens al weer bijna op. Bij de rivier trekken de drie enorme bogen van stuwcomplex Driel de aandacht. Vooral vanaf landgoed Duno is het uitzicht over de omgeving geweldig. Nog wat kilometers met flinke klimmetjes brengen ons in Heveadorp. Op een bord lezen we waar deze bijzondere naam vandaan komt. Het is overigens geen dorp op zich, maar valt onder de gemeente Renkum. Hevea is de naam van de rubberfabriek die hier vanaf 1916 was gevestigd. De directeur liet voor arbeiders en leidinggevend personeel bijna 100 woningen bouwen, het latere Heveadorp. 

Vanuit deze wijk beginnen wij aan onze laatste klim van de dag. Landgoed Westerbouwing, een voormalig pretpark en tegenwoordig een evenementenlocatie, biedt ons een blik op het veel lager gelegen veer en de auto. Nog wat treden naar beneden en we kunnen bijna 21 kilometer van het Romeinse Limespad afvinken.

Ook onze mini-break zit er weer op. Wat een mazzelaars zijn we! Geen druppel regen gehad,. In tegendeel, we zijn zelfs een beetje verbrand door de eerste zonnestralen van het jaar. De twee overnachtingsplekken via Vrienden op de Fiets waren helemaal fijn. Ook de horeca onderweg was helemaal prima. In totaal stapten we precies 75 kilometer over de grens van het voormalige Romeinse Rijk. De finish van het Nederlandse deel is nog slechts 55 kilometer wandelen. Kortom, het waren drie geweldige dagen...

• op naar de volgende wandeling, van Heveadorp naar Arnhem 
• terug naar de vorige wandeling, van Eck en Wiel naar Wageningen
• overzicht van onze wandelingen op het Romeinse Limespad
• onze andere wandelpaden

Romeinse limespad Van Eck en Wiel naar Wageningen Haven

8 april 2023 

start: vanaf het adres van vrienden op de fiets bij de veerpont naar Amerongen 
etappes: 10 en 11 

kilometers op dit pad: 201,3

totaal gestapt 27,9 

We kunnen wel zeggen dat ons vertrouwen in het concept Vrienden op de Fiets volledig is hersteld. Niet alleen sliepen we afgelopen nacht prima, zelfs op een hele toffe plek, maar ons huisje voor komende nacht lijkt meer op een b&b dan op een Vrienden op de Fiets adres. We slapen in een soort tiny house in Bennekom. Na een best lange wandeldag is het heerlijk bijkomen op deze stek. Het is trouwens puur mazzel dat we hier terecht zijn gekomen, want een eerder geboekt adres gelegen direct aan de route, zegde vorige weekend af. En ander adres dichtbij de route konden we zo snel niet vinden. Vandaar dat we contact opnamen met een iets verder gelegen vrienden op de fiets adresje. Uiteraard zijn we op de hoogte dat we wandelend of met de fiets aan moeten komen, maar ruim 6 kilometer verwijderd van de route is voor ons toch wel een beetje te gek. Daarom hebben we de gastvrouw telefonisch gevraagd of we dit keer, bij hoge uitzondering, aan mochten komen met de auto. Gelukkig was dit geen probleem en daarom zitten we nu heerlijk onderuit gezakt bij te komen van vandaag.

Vanochtend ging de wekker om 7:30. Direct werp ik een blik uit het raam om de omgeving in me op te nemen. Boven de rivier hangen flarden mist. Het zonnetje doet een poging deze weg te branden, wat het landschap een mysterieus aanzicht geeft. Het ontbijt eten we met uitzicht over een groot veld richting Het Oude Veerhuis. Een fazantenstelletje rent over het veld heen en weer als waren ze met hun ochtendgymnastiek bezig. In de verte boven hen zien we tussen de fruitbomen door af en toe een auto over de dijk rijden. Even na 9 uur zwaaien we de gastvrouw gedag en beginnen we aan onze wandeldag. Uiteraard niet voor we de startselfie hebben gemaakt. Dit keer met het veer dat voor de deur ligt als achtergrond.

Het is moeizaam op gang komen. Het gewicht van de rugzakken zorgt ervoor dat de benen zwaarder voelen dan normaal. Bovendien voelen we dat de heupbanden gisteren goed hun werk hebben gedaan, de heupbotjes voelen beurs. Datzelfde geldt voor onze schouders. Helaas blijkt dat de afstand, die we vooraf hadden berekend op zo'n 23/24 kilometer toch ook vandaag weer ruim boven de 25 zal uitkomen. Maar, het goede nieuws is, dat het prachtig weer is. De jassen kunnen al vrij snel in de rugzak verdwijnen. Hoewel we nog steeds op de inmiddels befaamde Rijnbandijk wandelen, genieten we enorm van de omgeving. Aan de overkant van het water steekt de kerktoren boven de bebouwing van Amerongen uit met op de achtergrond de glooiing van de Utrechtse Heuvelrug.  Het is bijna jammer dat we de dijk, al is het maar voor even, verlaten. Maar echt  treuren doen we niet. Ook hier is de omgeving bijzonder. En wie wordt er nu niet vrolijk van een wei vol mekkerende lammetjes. Ze blijven dicht bij hun mama's die ons angstvallig in het oog houden. 

Landerijen vol fruitbomen passeren we op weg naar Lienden. Regelmatig zien we ooievaars vliegen of hoog op hun nest zitten. Lienden kondigt zich aan met een witte kerk die boven velden vol fruitstokken uitsteekt. Eigenlijk laat de route dit plaatsje links of beter rechts liggen. Echter, mijn trek in koffie en even willen uitrusten, wint, dus wij lopen het plaatsje in. Een postbode wijst ons de weg naar het Suikertuintje, een bakkerij met terras. Ondanks dat het niet heel idyllisch is gelegen, lees op een parkeerplaats in een winkelcentrum, is het even fijn bijtanken. Met lekkers uiteraard. 

Deze detour maakt overigens wel dat ons kilometeraantal voor vandaag boven dat van gisteren,  dus ruim boven de 26 zal uitkomen. Ach, we hoeven er nu nog maar 15 dus dat komt goed. De omgeving blijft boeien en dat maakt het sowieso een stuk makkelijker. Met een ruime, omtrekkende beweging komen we via Kesteren weer bij de rivier, die ons eigenlijk al vanaf de start van dit pad in Katwijk, gidst. Alleen de naam wijzigt af en toe. Bij de Rhenense brug verandert het landschap. Aan de overkant van het water ligt Rhenen. Wij blijven aan de zuidkant. Wel mogen we eerst de best lange brug onderdoor om aan de andere zijde ervan naar de waterkant te lopen. Zo volgen wat kilometers over de oever. We voelen de kalmte van de rivier. Aan de overzijde piepen wat schoorstenen van (oude) steenfabriekjes boven de bomen uit. Ook op de dijk, waar we even verderop weer terecht komen, is het fijn stappen. Het pad delen we alleen met andere wandelaars en af en toe een fietser. De luidruchtige motoren van eerder vandaag zijn voor nu even verdwenen. Wat een fijn stuk. 

Helaas keren de motoren op weg naar het veer bij Opheusden weer terug, maar onze stemming laten we er niet door verknallen. Zo'n kort tochtje over het water is altijd iets extra's.  Aan de overkant grazen Konikpaarden veilig achter een afscheiding, in de uiterwaarden. De pukkel van de Grebbeberg rijst redelijk hoog voor ons uit. Wij hoeven niet omhoog, want Wageningen ligt rechts. Deze laatste 3,5 kilometer  zijn zeker niet de fraaiste. Vooral als we het plaatsnaambord zijn gepasseerd laat de geboorteplaats van René zich niet van de beste kant zien. Maar ach, elke plaats heeft een buitenring met industrie. Gelukkig merken we even later, als we achter ons etappedrankje zitten, dat het centrum er heel anders uitziet. Op het terras van Bij Roos laten we ons de biertjes met een hartig hapje prima smaken na bijna 28 kilometer. 

Met gloeiende wangen van vermoeidheid en de zon maken we het ons makkelijk in ons tiny house voor de nacht. Morgen wacht nog een stuk Romeinse Limespad voor we weer naar de zwarte kattenman thuis terugkeren. 

• Op naar de volgende wandeling, van Wageningen naar Heveadorp
• Terug naar de vorige wandeling,  van Werkhoven naar Eck en Wiel
• Overzicht van onze wandelingen op het Romeinse Limespad 
• Overzicht van onze andere wandelpaden 

Romeinse limespad van Werkhoven naar Eck en Wiel

7 april 2023

Start: auto in 1 1/2 uur naar Wageningen.  Geparkeerd op de Costerweg. Bus 50 naar station Rhenen, sprinter naar Bunnik,  bus 41 naar Werkhoven 

Etappes: 9 en 10 deels

Gestapt: 26,6km

Kilometers op dit pad: 177,5

De vrijdag voor Pasen doet voor ons dit jaar zijn naam zeker eer aan, het is een heel Goede Vrijdag. En niet alleen omdat we beiden vrij zijn, nee het is vandaag onze trouwdag. Vandaar dat ook René een dag extra vrij heeft genomen. En nu we toch een lang weekend voor de boeg hebben besloten wij er maar weer eens op uit te gaan. Een tijdje geleden hebben we al twee overnachtingsplekken via Vrienden op de Fiets vastgelegd. Op de kamer van het eerste adres tik ik nu dit verslag. 

De slechte ervaring opgedaan bij het laatste VodF-adres zet zich gelukkig niet voort. Dit keer zijn we beland op een comfortabele kamer met een wel heel bijzonder uitzicht. Dit adres ligt namelijk recht tegenover het veer van Eck en Wiel naar Amerongen. We kijken vanuit ons raam de rivier en de uiterwaarden over. Het is hier goed uitrusten na de best wel lange wandeldag. 

Die begint namelijk vanochtend al bijtijds. Om 8:30 rijden we van huis weg om in anderhalf uur naar Wageningen te koersen. Hier parkeren we de auto op de Costerweg.  Een bus, een trein en nog een bus brengen ons naar de finishplek van afgelopen zondag, de bushalte aan de Provincialeweg in Werkhoven. Hier starten we onze gps'en en de wandeling naar Eck en Wiel. Eigenlijk gaan we gewoon weer verder waar we gestopt zijn en dat wil zeggen we volgen De Kromme Rijn. Al slingerend lopen we door het landschap.  Fruitboompjes staan dik in de knop maar de meeste helaas nog niet in bloei.  Het duurt even voordat we de Provinciale weg echt achter ons laten. Dit doen via een heel lage onderdoorgang. 

Hier passeren we de watertoren die we al steeds in het vizier hebben gehad. Even verderop verlaten we het asfalt om over een modderig graspad langs het water van de inmiddels bekende Kromme Rijn te stappen. Op de hoek van het graspad staat een zuil die aangeeft dat dit de grens is van het voormalige Romeinse Rijk. Uiteraard moet hier even een foto van worden genomen. Kilometers lang volgen wij het modderige pad wat op een gegeven moment overgaat in een grindpad. Overal fruitboompjes maar dus nog geen bloesem. Na ruim 8 kilometer komen we in Cothen. In eerste instantie zijn we niet heel erg onder de indruk van dit plaatsje. Echter, wandelend langs kasteel Rhijnestein komen we in smalle, pittoreske straatjes met oude huisjes. De Brink geeft echt een gevoel alsof je jaren terug gaat.

Het is nu nog zo'n kilometer of 5 naar Wijk bij Duurstede. Lang lopen we door een soort park langs dit plaatsje in plaats van er doorheen. Ik heb trek en ben behoorlijk hangry. Ik heb mijn zinnen gezet op een late lunch in het centrum van Wijk bij Duurstede. Heel even twijfelen we of we hier wel terecht komen, maar gelukkig zien we in de verte de stompe toren van de kerk van Duurstede opdoemen. We hebben er inmiddels 15 km op zitten en de koffie gevolgd door patat met La Trappe kaaskroketten en een broodje geitenkaas begeleid door lekkere biertjes komen dan ook niets te vroeg. Als we Wijk bij Duurstede uitlopen zien we hoe leuk dit plaatsje is. Via een smal poortje komen we op een mooie bomenlaan terecht.

Het veer Wijk bij Duurstede- Rijswijk brengt ons naar de overkant van, dit keer, de Nederrijn. In Rijswijk piept de GPS. Etappe 9 zit erop. Rijswijk blijkt een heel klein maar door de bloeiende magnoliabomen, die wel, fotogeniek plaatsje. 

En dan komen we op de Rijnbandijk terecht. Ok, de uitzichten over het water zijn best de moeite waard, de vele vakantiehuisjes hier liggen mooi, maar bijna 7 kilometer langs een drukke dijk stappen is niet het tofste stuk van vandaag. Gelukkig zijn we bijna bij onze overnachtingsplek aanbeland en zoals ik al begon, deze ligt wel erg mooi. Ik ben nu al benieuwd of we morgen met de zon schijnend over het water wakker worden. Eerst maar eens slapen...

• Op naar de volgende etappe
• Terug naar de vorige wandeling,  van Utrecht CS naar Werkhoven 
• Onze andere wandelingen op het Romeinse limespad
• Overzicht van onze andere wandelpaden 

Romeinse Limespad van Utrecht CS naar Werkhoven

2 april 2023

start: auto geparkeerd op Beverweertseweg in Werkhoven, vlakbij bushalte, bus 41 in 20 minuten naar halte Jaarbeurszijde Utrecht CS

etappes volgens Wandelnet: restant 8, 9 volledig

totaal kilometers op dit pad: 151,5

gestapt: 24,1 kilometers

horeca: Stach Utrecht

Eigenlijk stond dit stuk van het Romeinse Limespad al voor vorig weekend op de planning. De weersverwachting gooide toen roet in het eten. Gedurende de week vreesden we dat ook vandaag een natte dag zou worden. Verder uitstel van deze etappe zou niet handig zijn, aangezien we volgend week drie dagen aan de wandel gaan om het stuk van Werkhoven naar Heveadorp weg te stappen. Vandaar dat we opgelucht adem haalden toen we voor vandaag een zonnetje zagen verschijnen op de weersverwachtingssites. 

Om kwart over tien parkeerden we de auto op de Beverweertseweg in Werkhoven vlak langs de N229 waar bus 41 naar Utrecht CS stopt. En laat de bewuste bus nou net aan komen rijden als wij richting de halte lopen. Helaas staan we nog aan de verkeerde kant van de weg die we via een tunneltje onderdoor moeten steken. Terwijl we aan de andere kant de trap op rennen, horen we de bus wegrijden. Balen! Op het bord zien we dat we 26 minuten moeten wachten op de volgende. Het worden koude minuten. De zon laat zich nog niet zien en de wind uit het noordoosten is kil. Het geeft ons wel mooi de kans om de route van vandaag nog even door te nemen. 

Even voor elf uur starten we de GPS'en aan de achterzijde van Utrecht CS. Diep weggedoken in onze jassen vervolgen we de route waar we die op 5 maart verlieten. Een voetgangers- en fietsbrug over het spoor, de Moreelse Brug, leidt ons het centrum in. Voor ons wel leuk om eens op deze manier Utrecht binnen te wandelen, meestal gebeurt dit namelijk via Hoog Catherijne. Langs een van de singels is het al direct genieten geblazen van de omgeving. Rechts grote, statige gebouwen, links van ons oudere, niet al te grote huizen waar we zo in zouden willen wonen. Het gefantaseer zorgt ervoor dat we een afslag missen. We merken onze fout al snel en slaan linksaf richting de Oude Gracht. Voor we de stad verlaten willen we nog een startbakkie scoren. Mogelijkheden te over hier natuurlijk. Wij ploffen neer in een gezellig hoekje bij Stach in de Twijnstraat voor een havercappuccino met wat lekkers. 

Nog een klein stukje kunnen we genieten van het toffe stadsbeeld langs de Oude Gracht. Bij NS station Vaartsche Rijn steken we een drukke weg over om deze aan de overkant langs het water waarnaar het station is vernoemd, te vervolgen. Her en der zijn oude fabrieksgebouwen herbruikt voor hippe horecagelegenheden. De zon is ons inmiddels komen vergezellen. De jassen gaan uit.Utrecht verlaten we door de woonwijken Hoograven en Lunetten. 

Dan weer vlak langs de A27, dan weer langs de A12 lopen we toch redelijk door het groen richting Fort Vechten. Verschillende viaducten leiden ons onder de snelwegen door. Het is enigszins bekend terrein, want deze route liepen we in omgekeerde richting tijdens ons Waterliniepad-avontuur. Het Castellum bij Fort Fectio is ons dan ook niet meer onbekend. Wel lopen we er nu met een ander blik, nu dit pad zich richt op de voormalige Romeinse bewoners van dit gebied. We lopen over de waarheidsgetrouwe reconstructie van de contouren van het castellum dat hier in 315 na Christus lag. In het beton zijn Romeinse vondsten verwerkt. 

Even verderop ligt een ander stukje geschiedenis in de vorm van Fort Vechten. Onderlangs lopen we richting de uitgang. Aan de overkant van de A12 vinden we de Kromme Rijn weer terug. Deze zal ons zo'n beetje de komende 11 kilometer de weg wijzen terug naar Werkhoven. Gelukkig verveelt de omgeving geen moment, hoewel deze natuurlijk niet echt heel divers is zo lopend over Jaagpaden. Bovendien is het geluid van de snelwegen, die nooit ver weg zijn, niet heel rustgevend. 

Over smalle, soms wat modderige paden lopen we door het groene gebied behorende bij Fort Rhijnauwen. Dit keer laten we het pannenkoekenhuis links liggen. Het Waterliniepad is inmiddels afgebogen. Toch komen we in Bunnik weer op bekend terrein. Hier liepen we eens een Groene Wissel. Dat was nog in coronatijd en de smalle paadjes waren toen deels afgesloten. Dit keer kunnen we de route wel helemaal tot Odijk stappen. Van het plaatsje zelf zien we niets, omdat de Kromme Rijn, en wij dus ook, om het dorp heen loopt. Nog net zien we een ooievaarspaartje op hun nest zitten voor ze een voor een uitvliegen. 

Zodra we kasteel Beverweerd in het vizier krijgen weten we dat we er bijna zijn. De bushalte waar we vanochtend opstapten ligt namelijk aan de oprijlaan van dit kasteel. Opnieuw steken we de N229 onderdoor, dit keer gewoon rustig lopend. De auto zal niet zonder ons wegrijden. Na 24 kilometer stoppen we de GPS'en. Ons wandelPaasweekend volgende week kan aan. De adressen via Vrienden op de Fiets zijn al geregeld. Zelfs voor de afzegging die we vanmiddag ontvingen is een alternatief gevonden. We hebben er nu al zin in! Op naar Wageningen...

• terug naar de vorige wandeling, van Woerden naar Utrecht CS
• op naar de volgende wandeling, van Werkhoven naar Eck en Driel
• overzicht van onze Romeinse Limespad-wandelingen
• onze andere wandelpaden