Maarten van Rossumpad - van Wadenoijen naar Ravenswaaij

13 augustus 2025

start: met de auto naar Ravenswaaij, geparkeerd net voor de dijk, Haltetaxi RRR pikt me hier op

etappe: 5

kilometers: 18

overnachten: Natuurhuisje De Vier Seizoenen in Zoelen

En weer zo'n warme dag in het vooruitzicht. Ik tref het wel, zeg. Al is het natuurlijk altijd beter dan regen. Nu ben ik na onze Finland-reis al aan behoorlijk hoge temperaturen gewend geraakt, maar echt fijn wandelweer is het natuurlijk niet echt. De enige remedie is vroeg beginnen. Vandaar dat ik gisteravond online de RRR-haltetaxi voor een niet al te laat tijdstip heb geregeld. 

Ravenswaaij ligt op 15 minuten rijden verwijderd van het tiny-house. Het is een mooi ritje dwars door het Gelderse land. Voor een parkeerplek heb ik gisteren al een hulplijn (lees René) ingeschakeld die op afstand via Google een plekje heeft gevonden. Het klopt helemaal. Precies tegenover de bushalte, waar de RRR-haltetaxi stopt parkeer ik de auto. Om 9:50 uur sta ik met het boekje in mijn hand, klaar voor de startselfie, op de Kanaalbrug over de Linge in Wadenoijen. Er wachten een dikke 17 kilometer.

In mijn hoofd is deze etappe in 2 stukken verdeeld, tot en na Buren. Van kiet af aan is het heet. Er is nauwelijks schaduw. Na een kilometer of 2 maakt de route een grote lus om aan de overkant van de A15 te geraken. Ook aan de overzijde is er weinig spectaculairs. Het is een kwestie van doorstappen en kilometers maken. De afleiding zoek ik in mooie optrekjes, oude fruitgaarden en leuke kraampjes langs de weg. Verder is het gewoon de ene voet voor de andere zetten. En af en toe een hoognodige slok water. Na een kilometer of 8 zie ik de kerktoren van Buren boven de bomen uitpiepen. Ah, fijn, hopelijk is daar iets kouds te drinken.  

Het plaatsje ken ik al van ons wandelavontuur op het Grote Rivierenpad. De routes van beide LAW's door de Oranjestad lopen voor een deel identiek. Ik neem een kijkje in het Oranje Museum. Als de Museumjaarkaart hier niet geldig blijkt te zijn, sta ik snel weer buiten. Zo koninklijk gezind ben ik nu ook weer niet. LAW 4 slaat net voor het Koninklijk weeshuis af. Ik loop nog iets door om het gebouw nogmaals te kunnen bewonderen. Langs de Linge loop ik terug naar de route. Dit riviertje blijft toch wel mijn favoriet. Wat een lieflijk stroompje is dat toch!

Dan begint het tweede deel van dit traject, zonder iets kouds te drinken te hebben gevonden overigens. Het is niet veel afwisselender dan het eerste stuk. Inmiddels heb ik oortjes ingedaan om afleiding te vinden in een luisterboek. Dat scheelt wat eentonigheid betreft, maar die freakn hitte blijft. Ik heb genoeg drinken bij me, maar dat is al helemaal lauw. Ik heb zin in iets kouds. In Zoelemond loop ik een rondje over de begraafplaats om te checken of er geen waterpunt is. Nope. Dan maar een klots lauw water naar binnen gewerkt. Ach, het is nog maar drie kilometer. 

En dan zie ik een vlag hangen en een zitje staan. Oeh, dat belooft iets. Het blijkt een kaasautomaat, oftewel een trekmachine waar je bij de boerderij een stuk kaas uit kunt kopen. Gekoeld! Nu eet ik geen kaas en dat zou ik niet echt tegen de dorst helpen, maar laten ze in dezelfde automaat nu ook frisdrank hebben staan. Na even wat gepiel met mijn mobiel sta ik even later een ijskoud blikje icetea naar binnen te klokken. Lekker! Maar au, brainfreeze... Het zorgt voor genoeg verkoeling om de laatste twee kilometer af te tikken. Het dagtotaal met de extra meters in Buren komt uit op 18,3 kilometer. Veel meer had voor vandaag niet fijn geweest. 

Wel fijn is de koele duik in de Linge. Deze stroomt zo'n beetje in de achtertuin van het tiny house. De rest van de middag breng ik lezend in de schaduw onder de grote appelboom door. 

• op naar de volgende wandeling op het Maarten van Rossumpad, van Ravenswaaij naar Lienden
• terug naar de vorige wandeling op het Maarten van Rossumpad, van Zaltbommel naar Wadenoijen
• overzicht van de wandelingen op het Maarten van Rossumpad
• onze andere wandelpaden

Maarten van Rossumpad - van Zaltbommel naar Wadenoijen

12 augustus 2025 

start: met de auto naar station Tiel Passewaaij, trein naar Geldermalsen, overstap naar Zaltbommel

etappe: restant 3 en 4

kilometers: 20,5

overnachten: Natuurhuisje De Vier Seizoenen in Zoelen

Wat een gepuzzel was het gisteren om te besluiten tot waar ik vandaag zou lopen. Je zou denken, kijk dan gewoon in het Wandelnet-boekje. Nou dat werkte in dit geval niet. Van verschillende kanten werd me duidelijk dat er omleidingen waren. Er zou zelfs een lus van 8 kilometer bijkomen in verband met werkzaamheden in de uiterwaarden. Al het gepuzzel resulteerde erin dat ik besloot tot Wadenoijen te lopen. Dat zou inhouden dat ik zo'n 25 kilometer zou stappen. Reken daarbij de 2 kilometer naar de auto op het station in Tiel en dan kom ik op 27 uit. Te doen. Maar met de verwachte warmte wel handig om dan al vroeg te starten. 

Vandaar dat mijn wekker me vanochtend om 6.00 uur wakker zingt. Mijn draai in het tiny house heb ik wel gevonden. Niet veel later zit ik dan ook voor de open schuifdeur aan mijn ontbijt. Wat een fijn moment is dit. De zon komt recht voor me op. Het is nog heerlijk koel. Voor me ontwaakt het leven aan de oever van de Linge. Maar, huppakee, ik ga op pad. Om 7.00 uur sluit ik de poort van de tuin. Tien minuten later parkeer ik op P+R Tiel Passewaaij. Na een overstap in Geldermalsen sta ik om even voor 8 uur op het station in Zaltbommel. Het plaatsje heb ik gisteren al bekeken tijdens de extra lus. Nu kan ik rechtstreeks via het fietspad naar de Martinus Nijhoffbrug, je weet wel, die enorme tuibrug over de Waal. 

Noordwaarts stap ik de brug over. Aan mijn rechterkant schijnt de zon diffuus door de kabels. Nadeel van dit tijdstip is dat het spits is. Het verkeer raast voorbij. Volledig in tegenstelling met het beeld linksonder me waar ik Zaltbommel langzaam zie ontwaken. Over het water tuft een boot. In de uiterwaarden grazen koeien. Het is een fijne start van een wandeldag.

Aan de overkant, in Waardenburg, wacht de eerste omleiding. Het van de Nivon-site gedownloade spreadsheet met de wijzigingen biedt uitkomst. Het plaatsje verlaat ik via het landgoed van kasteel Waardenburg. Schapen grazen onder hoogstam fruitbomen. Een komt nieuwsgierig dichterbij. Boven het kasteel hangt een onheilspellende lucht. Komt er regen? Voordeel is dat het door de bewolking nog steeds een aangename temperatuur is. Bovendien voert dit stuk door bos, dus de volle bladerenkronen houden elk straaltje zon tegen. Bij het volgende kasteel, Neerijnen, kom ik weer in het licht te lopen. Wat een indrukwekkend kasteel is dit. Ik neem een kijkje in de bijbehorende tuin. Vooral de moestuin is geweldig...lifegoals!

Steeds probeer ik de routewijzigingen in de gaten te houden. Waar buigt de route nou af voor die lus? En dan zie ik het zomaar staan, Repelsestraat. Na ruim 6 kilometer. Vanaf hier is het opletten geblazen. Denk ik dan nog, maar het valt alles mee, zowel de markeringen als mijn GPX geven de omgeleide route aan. Hu? Waar zijn dan die 8 extra kilometers? Op deze manier stap ik er vandaag maar 20. Nou ja, we zien wel. Ik heb nog een eindje voor de boeg, er kan nog van alles gebeuren. 

Over rustige paden en weggetjes beland ik in Est. Het is duidelijk dat we zo langzamerhand in de Betuwe geraken. Steeds meer fruitkwekerijen duiken op. Een fijn sfeertje, vind ik. Na het rondje door Est, om het lieflijke kerkje te kunnen bewonderen, loopt de route door een enorm kassengebied. Daarna keert de rust terug. Een smal fietspad brengt me dwars door een natuurterrein. Aan de bramenstruiken hangen genoeg paarse vruchten. Lekker voor morgen bij mijn ontbijt. Bij de poldermolen van Ophemert keert de bebouwing terug. Bij het ene huis scoor ik uit een mini-bieb een boek, bij een ander twijfel ik om het aangeboden bosje dahlia's mee te nemen en bij een fruitautomaat trakteer ik mezelf op een flesje appelperensap. Heerlijk fris! De zon heeft inmiddels van de wolken gewonnen en het is gewoon weer warm. 

Nog heeft de lus met de 8 extra kilometers zich niet aangediend. Dat gaat ook niet meer gebeuren, want Wadenoijen is bereikt. Geen idee hoe dat zit met die omleiding, maar stiekem ben ik wel blij. Voor vandaag is de dikke 20 kilometer genoeg. Nog twee kilometer om bij de auto te komen, een stop bij de supermarkt en dan op "huis" aan. 

Vroeg op pad, betekent vroeg in de (hang)mat. Drankje en boek erbij. Ik vermaak me dikke prima.

• op naar de volgende wandeling op het Maarten van Rossumpad, van Wadenoijen naar Ravenswaaij
• terug naar de vorige wandeling op het Maarten van Rossumpad, van Empel naar Zaltbommel
• overzicht van de wandelingen op het Maarten van Rossumpad
• onze andere wandelpaden

Maarten van Rossumpad - van Empel naar Zaltbommel

11 augustus 2025

start: met de auto naar Zaltbommel, parkeren P+R, trein naar 's Hertogenbosch, bus 6 naar Empel

etappe: 2 en de helft van 3 + rondje Zaltbommel

kilometers: 27,5

overnachten: Natuurhuisje De Vier Seizoenen in Zoelen

En dan start inderdaad het solo-avontuur. René heb ik vanochtend heel vroeg op het station afgezet. Hij forenst vandaag vanuit Tiel in plaats van vanuit Hoorn. Direct doorrijden naar P+R in Zaltbommel doe ik niet. Later vandaag heb ik namelijk een veerboot nodig om aan de overkant van de Maas te komen. De website geeft aan dat deze pas vanaf 10.00 uur vaart. Daarom ontbijt ik rustig in het sfeervolle Natuurhuisje voor ik om 7.00 uur in de auto stap. Ongeveer 20 minuten later sta ik geparkeerd op P+R Zaltbommel. Een kort treinritje later stap ik in 's Hertogenbosch uit. Hier wacht een omgekeerde rit van gisteren met lijn 6 naar halte Tarweakker.

Zo'n 500 meter verderop rits ik in op de route op de dijk. Op naar Zaltbommel. Met de warmte valt het nog mee. Een windje waaiend vanaf de Maas voelt koel. het pad volgt de dijk voor de eerste kilometers. Ik steek Sluis Empel over. De deuren gaan net open om een bootje door te laten. Ondanks het geluid van de ochtendspits op de A2 even verderop daalt er een soort van rust neer. Het kabbelen van de rivier helpt daar aan bij. Het idyllische is bij Gewande echter in een klap verdwenen. Wat een meur! Naar rechts kijkend zie ik grote stallen die daar debet aan zijn. Blegh. Vies. En zielig.

Het gehucht blijkt verder mooi. Schattige huisjes staan aan de dijk. Bij een gemaal geeft een wit-rode markering aan dat de dijk wordt verlaten. Het pad voert de uiterwaarden in. Of...uhm...toch maar niet? Op een klaphek staat de waarschuwing "pas op voor stier". Ik speur het landschap voor me af, maar ik zie geen dieren. Door dus maar. Stappend langs het water. Heel tof om nu op vrijwel gelijke hoogte de boten langs te zien tuffen en in de mistige verte op het water te zien verdwijnen. Oh, maar daar staat een koeienbeest. Een beetje verscholen onder een boom. Is dat dan die stier? ik maak een heel ruim omtrekkende beweging, struinend door hoog en ruig gras. Tot een prikkeldraadhek in drie rijen dik me tegenhoudt. Ah, maar even verderop is een hek waar ik overheen kan klauteren. Maar probleempje...voor dat hek staan drie van die koeienbeesten. Zijn het breedgeschouderde dames of is het toch een mannetje? Ik twijfel. Ik kan het echt niet zien. Dus, ik besluit om te keren. Af en toe een schichtige blik over mijn schouder werpend of er geen stampede achter me aan komt, zoek ik een weg terug naar de dijk. 

Over de dijk vervolg ik de route. Ach, zo heb ik zelfs een mooier overzicht. Maar die waterkant blijft lonken. Bovendien loopt daar toch de officiële route. Dus zodra Het Wild is gepasseerd, het plaatsje, niet de eventuele stier, en er een pad naar de rivier leidt, sla ik af. Op de oever is het even zoeken door stug gras en prikkels met brandnetels naar het juiste pad. Dat blijkt een stukje hoger te liggen dan pal aan de waterrand. Langs velden vol maïs bereik ik het veer Alem-Kessel. Voor 80 cent laat de schipper me overvaren. Ik verlaat Noord-Brabant en stap, of eigenlijk vaar, Gelderland in. 

Daar wachten meer dijken me. Zelfs als ik denk Alem binnen te wandelen, voert de route er in eerste instantie met een grote boog, via een dijk, omheen. Bij een korte eetstop komen 2 Shetlanders uit de schaduw van hun schuur een kijkje nemen. Ze willen vast wat mee peuzelen. Het bord "niet voeren" zorgt dat ze slechts een aai krijgen. Dan komt er opeens een ieniemienie naar buiten gehuppeld. Het is het jong van de andere twee iets mindere ieniemienies. De "cutie" meter slaat volledig uit. Wat een schatje!

Alem is klein maar fijn. Dat laatste zullen de dorpsbewoners vooral nu ook denken, want er is kermis. Ik ga op naar Rossum. Via het terrein van een steenfabriek. Hoewel er een slagboom met verboden toegang staat, laat een markering voor het pad op het hek zien dat je door mag. Toch? Ik wring me door de smalle doorgang en loop het terrein op. Er wordt hier hard gewerkt. Als ik meerdere werkers tegenkom die me groeten, bedenk ik dat dat "verboden toegang" inderdaad niet voor wandelaars geldt.

Rossum komt in zicht. Nou, ik weet niet of Maarten hier wat mee van doen heeft gehad, maar zo te zien is het hier goed wonen. En eten en drinken, hoop ik. Ik ben ongeveer halverwege. Het is behoorlijk warm en ik heb zin in een hapje en een drankje. Echt een grote maaltijd hoeft voor mij niet. Daar is het echt te warm voor. Net als mijn horloge heeft getringeld om het eind van etappe 2 (volgens de site van Wandelnet) aan te kondigen, zie ik een hip terras. Vanuit een oude bus worden de tafels en de bankjes van steigerhout bediend. En, er is uitzicht op de Waal. Tof, toch? Zeker, als je een mooi terras wilt is Bistro In Petto the place to be. Maar als je geen eten wilt dat over datum is en als je niet belazerd wilt worden zou ik even verder lopen. Dat is tenminste mijn ervaring. Naast mijn kop thee bestel ik een bakje sorbetijs. Heerlijk met dit weer. Alleen, de sticker op het bakje geeft een T.H.T. aan van 1-8-2025. Uhm, dat is al voorbij, toch? En in een restaurant mag je verwachten dat het dan niet meer geserveerd wordt, toch? Dus ik meld dat. Gewoon netjes, hoor. Zie ik de jongeman teruglopen, overleggen met de dame die alles vanuit de truck klaarzet. Ze schokschoudert. Loopt even uit zicht. Denkt ze. En plukt de sticker eraf. Even later komt de jongeman een nu stickerloos bakje brengen. Ik kijk hem aan. Serieus? Ja, meldt hij, we hebben nog een goede gevonden. Pfff, dit is niet echt, toch? Ik vertel hem, nog steeds rustig, dat ik het raar vind dat ze bewust etenswaren verkopen die over datum zijn. Hij kleurt. Ik ga door, want ik vind het nog veel gekker dat ik zo in de maling wordt genomen. Duizend excuses van zijn kant. Maar laat maar. Ik heb geen trek meer. Ook niet in thee trouwens. Doei!

Dat was Rossum. Eigenlijk is het nu alleen een kwestie van de Waal volgen om in Zaltbommel te komen. Dat doe ik dan ook. Ondertussen het leven op en naast de rivier bekijkend. Koeien staan in het water voor een beetje koelte. Ganzen gaan ervandoor als ik in de buurt kom. Oh, en het blijkt dat naaktzonnen hier normaal is. Ik passeer meerdere mannen, allemaal alleen, die er vermoedelijk niet van houden om een afscheiding van hun zwemkleding te hebben.

In de verte prikken de staanders van de Martinus Nijhoffbrug boven de bossages uit. Het is nog een mokereind lopen om daar te komen. Dat blijft toch wel bijzonder van het stappen over de LAW's in Nederland. Die brug kennen we natuurlijk van de ritjes over de A2 naar het zuiden en nu loop ik er onderdoor. Dit pad gaat er, morgen, tijdens de volgende etappe, zelfs overheen. 

Zaltbommel is echt heel leuk. Gezellige, sfeervolle straten, een oude kern, grappige beelden en natuurlijk het Stadskasteel oftewel het Maarten van Rossumhuis. Helaas dicht op maandagen. Bovendien heb ik het wel een beetje gehad. Dus, hoppa, naar het station om in een bloedhete auto te stappen. De airco voelt heerlijk na een dikke 27, heel warme kilometers. Op naar de hangmat bij het Natuurhuisje. 

• op naar de volgende wandeling op het Maarten van Rossumpad, van Zaltbommel naar Wadenoijen
• terug naar de vorige wandeling op het Maarten van Rossumpad, van 's Hertogenbosch naar Empel
• overzicht van de wandelingen op het Maarten van Rossumpad
• onze andere wandelpaden