Mijn voetafdruk

vrijdag 7 januari 2022

Zuiderzeepad - van Kampen naar Genemuiden

6 januari 2022

etappe 16 - van Kampen naar Genemuiden
18,5 kilometer

De Drie wijzen kwamen uit het oosten. Juist vandaag op Driekoningen trekken Mariska en ik vanuit het westen die kant op. Terwijl we even na achten over de dijk van Enkhuizen naar Lelystad toeren, zien we de zon boven de horizon piepen. Ons doel is Genemuiden. Hier parkeren we de auto in de buurt van een halte waarvandaan de bus ons in twintig minuten naar Kampen brengt.

Bij de brug over de IJssel ligt de start van ons volgende stuk op de het Zuiderzeepad. Mazzelkonten zijn we. De zon schittert in het water van de rivier. De route voert door buitenwijken van Kampen om via IJsselmuiden op plattelandsweggetjes te komen. Een pittoresk kerkje wordt gepasseerd. Een lang fietspad brengt ons in Grafhorst waar mooie stolpjes de boventoon voeren.

Vanaf dan is het wel gedaan met het gezellige van dit Zuiderzeepad. Lang lopen we op een pad parallel aan de N760. Rechts is een weids uitzicht over kale polders. Bij kilometer 7 mogen we een graadijk op. Mooi! Denken we nog. In eerste instantie heeft het ook wel wat, niets dan een groene graswereld met her en der wat boerderijen, soms wat schapen. Het meest enerverende op dit stuk is een sluisje dat we oversteken, waarna we direct weer kilometers door het polderlandschap mogen wandelen. Dit keer wel met aan onze linkerhand een watertje met rietkragen. Die sloot komt uit in het Zwarte Meer. Wij worden door het gras nog een behoorlijk stuk langs de oever geleid. Het is een rustgevend wereldje, maar weinig afwisselend. Gelukkig hebben we aan gespreksstof geen gebrek. En...ik zei het al, we hebben geluk met het weer. Het zonnetje maakt het een stuk vrolijker.

Met het Zwarte Meer aan onze linkerhand als leidraad lopen we Genemuiden in. We zijn niet de enige wandelaars. Wel zo'n beetje de enige vrouwen die geen zwarte kousen aan hebben. Ook in het centrum dragen vrijwel alle dames, jong en oud, zwarte panty's. We verbazen ons erover. Is dit altijd zo of is dit ter ere ergens van, bijvoorbeeld Driekoningen? Ook opvallend is dat we vrijwel door alle voorbijgangers begroet worden als waren we een stel verloren vrienden. Het geeft een gezellig gevoel.

Het plaatsje zelf valt overigens niet binnen de route. Die is afgeslagen bij het veer over het Zwarte Meer. Wij slenteren nog door wat straatjes, scoren een koffie en thee met lekker to go. Erg onder de indruk van Genemuiden zijn we niet. Wellicht dat het verdwijnen van de zon en het opsteken van een guur windje daar iets mee van doen hebben.

Ondanks dit hebben we toch weer fijn een dikke 20 kilometer weggestapt. Terug naar huis zien we de zon weer richting horizon zakken.

op naar de volgende etappe, van Genemuiden naar Vollenhove
terug naar de vorige etappe, van Oosterwolde naar Kampen
overzicht van onze Zuiderzeepadetappes
onze andere wandelpaden

donderdag 6 januari 2022

Zuiderzeepad - van Oosterwolde naar Kampen

10 oktober 2021

etappe 15 van Oosterwolde naar Kampen
21,6 kilometer

De weersvoorspelling weerhoudt ons niet. Regen en een fikse woei, geen probleem. Zo dachten Mariska en ik er vanochtend over toen we richting Kampen reden voor een volgend stuk Zuiderzeepad.

Deze Hanzestad is overigens niet het beginpunt van de etappe van vandaag. Nee, hier ligt de finish. De start ligt bij een bushalte in Oosterwolde. Om 11.30 uur, na trein- en busritten, starten we hier onze GPS'en. De eerste meters zijn sfeervol, een landgoed met een statig huis, een groepje gezellige, zwartwit gevlekte, grazende dames, een pluk prachtige porselein paddenstoelen en dit alles in een herfstachtige omgeving.

Zonder druppels trouwens. Het waait enorm, maar het is droog. En best warm, dus mijn jas gaat uit. En blijft de rest van de dag in mijn rugzak, want het blijft droog. Hoewel...in de middag is er een ietsiepietsie miezer te voelen.

Deze etappe bestaat uit weidse polders. De volgens het Zuiderzeepadboekje beloofde vogels zien we maar mondjesmaat. Onze strijd tegen de steeds harder waaiende wind is geen moment saai. Het landschap blijft boeien. Bovenop de dijk, over een fietspad, lopen we langs het Drontermeer. Bij het gehucht Noordeinde duiken we de polder weer in. Even lopen we verkeerd om, weer op de juiste weg, bij het water van het Reevediep te geraken. De wind wordt kort getrotseerd om op een bankje de van huis meegebrachte kaneelbroodjes soldaat te maken.

Het laatste stuk naar Kampen voert over het in eerste instantie pittoreske Zwartendijkje. De laatste paar kilometer voor het plaatsje lopen we richting een drukke N-weg. Iets minder fotogeniek. Dat geldt ook voor de buitenwijken van onze finishplaats. De binnenstad toont fraaie gebouwen met een eervolle vermelding voor de prachtige stadspoort en de ranke Nieuwe Toren.

Aan de overkant van de IJssel stopt de route vandaag voor ons na een dikke 23 kilometer. Bofferds zijn we...geen druppel gevoeld!

Zuiderzeepad - van Nunspeet naar Oosterwolde

10 augustus 2021

etappe 14 - van Nunspeet naar Oosterwolde
19,2 kilometer

Tien maanden geleden zetten we onze laatste passen op het Zuiderzeepad. Toen eindigden we in Nunspeet. Met z'n zessen. Vandaag gaan we met z'n tweeën, Mariska en ik, verder op dit pad.

De auto wordt op een parkeerplek bij een begraafplaats ergens in the middle of no-where in de buurt van Oosterwolde achtergelaten. Een busje en bus brengen ons naar het treinstation in Nunspeet. Hier worden de GPS'en gestart.

Het bos begint zo'n beetje direct aan de overkant van het spoor. Tot Doornspijk, kilometer 9, is dat voornamelijk ons decor. Het plan is te lunchen in Elburg. Doornspijk is een mooie koffiestop. Dachten we...we komen terecht in het meest ongezellige, ongastvrije tentje ooit. Zelfs de koffie smaakt voor geen meter.

Donkere wolken trekken links en rechts aan ons voorbij. Wij houden het wonderbaarlijk genoeg droog. Met Doornspijk hebben we ook het bos achter ons gelaten. Grasdijken leiden ons naar Elburg. Ganzen gakken verontwaardigd als we langslopen en vliegen en masse onder luid protest op. Eindelijk zien we voor het eerste deze etappe het water waaraan dit pad de naam dankt...tenminste...een uitloper ervan, het Veluwemeer.

Elburg is pittoresk, een knusse haven met prachtige schepen, sfeervolle straatje en leuke restaurantjes. Lunchen hoeven we na het onderweg nuttigen van een van huis meegebrachte boterham niet meer, maar een drankje met iets lekkers gaat er wel in.

De route laat al wat proeven van dit Zuiderzeeplaatsje. Toch nemen wij nog een detour naar de, erg toffe, kloostertuin. Dwars over een weiland met witte bruggetjes, soms niet meer dan een houten vlonder middenin het gras, verlaten we de vesting. Nog even wandelen we langs de rand van de bebouwde kom. Graspaden en grindweggetjes brengen ons in de richting van Oosterwolde. En naar de auto.

Het heeft even geduurd, maar er zijn weer 20 kilometer afgestapt van het Zuiderzeepad. We zijn bijna halverwege.

vrijdag 31 december 2021

Dutch Mountain Trail van Eijsden naar Maastricht

30 december 2021

deel 4b: van Eijsden naar Maastricht (ongeveer 22 kilometer inclusief de omloop)

naar de start: parkeren op dezelfde plek als gisteren in Eijsden. Hiervandaan nog 650 meter naar het Maria-kapelletje waar de omweg begint

naar huis: met de trein vanaf Maastricht in 10 minuten naar Eijsden (rijdt 1x per uur), daarna nog een uur of drie huiswaarts

afgestopt: 21,6 kilometer

Vanochtend werd ik wakker met een toch net iets ander gevoel dan de vorige wandeldagen. Ten eerste natuurlijk, omdat het laatste deel van de DMT vandaag wordt afgestapt. Jammergenoeg. Maar toch ook, om eerlijk te bekennen, omdat ik d'n Observant een beetje vrees. De uitroeptekens met het vetgedrukte "let op" bij de beschrijving van de beklimming van deze laatste summit, zullen toch niet voor niets in het boekje staan? Zelfs het woord gevaarlijk wordt genoemd. René vindt het om andere redenen een beetje spannend, afbrokkelende paden langs steile afgronden, klinkt voor iemand met hoogtevrees niet echt bemoedigend. Nou ja, eerst maar eens aan de voet die DMT-killer zien te geraken.

De start van de dag is een bedrijvige. We verlaten helaas ons stekkie weer. Na het ontbijt moet dus alles worden gepakt. Om 9 uur trekken we de deur van appartement Vrijheid achter ons dicht. Een beetje weemoedig, want wat is het hier toch fijn!

Vandaag rijden we voor de verandering eens niet naar het eindpunt, maar juist naar de start van de tocht. De parkeerplaats in Eijsden ligt vlakbij het station. Vanaf Maastricht is het maar 10 minuten met de trein. Goed te doen dus.

De omweg van 8 kilometer in verband met het niet varen van het pontje is in ieder geval verhard. De route ervan staat niet aangegeven in het boekje, maar mislopen is schier onmogelijk. De eerste drie kilometer stappen we stevig door. Het waterige zonnetje verdwijnt. Miezer komt ervoor in de plaats. De fruitgaarden met kale bomen kunnen een omgeving waarin overal waar je kijkt rokende indstrieschoorsteenpijpen het beeld bepalen, nauwelijks opvrolijken. De barrage over de Maas is dan wel weer interessant. Altijd bijzonder om te zien hoe mensen de kracht van water proberen te beheersen.

Het pad over de andere oever is ook verhard. De Maas stroomt gezellig met ons mee. Aan het puin in de bomen aan de rand van de rivier wordt duidelijk hoe hoog het water heeft gestaan. Bij het pontje, of beter de aanlegplaats ervan, eten we een broodje. Vanaf hier bewandelen we weer de officiële route. De omweg zit erop.

Wat heuveltjes laten ons hoog boven het waterniveau belanden. In de verte gloort Maastricht. Slechts 10 kilometer verwijderd...maar ja, voor ons zit die pukkel er nog tussen. Het sluizencomplex van Ternaaien is indrukwekkend. Even blijven we staan om de kolkende watermassa in te turen. Een paar kilometer voert de route over de oever. Dan gaat het echt beginnen. We mogen linksaf een steil bospad op. De stokken zijn alvast uit de rugzak gevist.

En ja, het is een fikse klim omhoog, maar het afbrokkelende, smalle pad, blijkt redelijk breed en door de begroeiing op de helling lijkt de afgrond minder diep. René haalt opgelucht adem. Ook met hoogtevrees is dit goed te doen. Aan de vergezichten over het water te zien, zitten we overigens echt pittig hoog. Maar nog niet boven. Die gladde, glibberige hellingen wachten nog.

Van onderaf ziet het er lastig uit, maar te doen. Toch? Of wordt dit onze Waterloo? Het is even bikkelen, de stok goed prikken, evenwicht zoeken, de wortels gebruiken om je aan omhoog te trekken, tegen een boom steun zoeken en weer door. En dat twee keer. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar eenmaal boven, viel het eigenlijk gewoon erg mee. De anticipatie door het boekje en de verhalen maakten dat het, vooral met dit weer, bijna iets onmogelijks leek. Niet dus. We did it!

Eigenlijk heb ik vanaf dan een beetje het idee, dat we er bijna zijn. Het is echter nog zo'n 8 kilometer stiefelen naar het station in Maastricht. Bijzonder is de passage door de ENCI groeve. Fraai hoe industrie mooi kan zijn van lelijkheid. De trap naar boven is nog wel een dingetje trouwens. De verzuring schiet bij de laatste treden toch wel in mijn bovenbenen, zeg. Voor René blijkt de open trap een groter obstakel wat betreft hoogtevrees dan de hellingen van d'n Observant.

Vanaf de finishplaats van het Pieterpad, fijne herinneringen aan afgelopen zomer, is het klimmen echt voorbij. Ok, nog een paar traptreden om de Maas weer over te steken, maar that's it. Vanaf de brug zien we dat Maastricht er zelfs met dit grauwe weer mooi bij. Straten met sfeervolle huizen zijn het decor van onze laaste meters. Daar is het station van Maastricht. Volbracht! Elke meter van de DMT hebben we afgestapt. Wat een toffe ervaring!

Genoten hebben we! De beklimmingen van de summits vielen 100% mee. Natuurlijk was het af en toe flink puffen en bikkelen, maar het was nooit ondoenbaar. Onze uitvalsbasis was, net als vorige keer, perfect. Hiervandaan was het prima te doen om met combinatie van auto en OV naar de etappestart en van de -finish te geraken. Weergezien waren we mazzelaars. Uiteraard hoopten we vooraf op sneeuw of een witte wereld door vorst, maar de verwachtingen gaven aan dat we een natte midweek tegemoet gingen. Nat was het, maar dat betrof vooral de bodem. Vanaf boven hebben we maar weinig regen gehad. En ja, die natte bodem, als we dan een ieniemienie minpuntje zouden moeten noemen is het toch wel de alom aanwezige "pratsj", maar eigenlijk hebben we daar al genoeg over gemeld. Kortom, het waren vijf geweldige dagen.

donderdag 30 december 2021

Dutch Mountain Trail van Mheer naar Eijsden

29 december 2021

deel 4a: van Mheer naar Eijsden (ongeveer 9 kilometer tot het pontje)

naar de start: parkeren in Eijsden, buurtbus 793 vanaf het station naar halte Kerk in Mheer in 23 minuten, dan nog 600 meter wandelen naar het punt waar we gisteren stopten

naar huis: 30 minuten vanaf Eijsden

afgestapt: 12 kilometer inclusief een rondje Eijsden

Vandaag is een tussendag. Niet helemaal kilometerloos, maar een stuk minder dan de afgelopen dagen. Op deze manier hakken we de afstand van het laatste deel, inclusief de omloop zo'n 31,5 kilometer, op in hapklare brokken. Leuke bijkomstigheid is dat we kunnen genieten van ons appartement Vrijheid van Appartementen eFFeWeg in Epen, echt zo'n topstek!

appartementen eFFe Weg

De wekker gaat daarom niet al voor dag en dauw. Bij ons vakantieritueel hoort een beetje relaxt doen in de ochtend. We nemen de tijd voor versgebakken broodjes en een koppie koffie. Dat alles natuurlijk met het geluid van de Top 2000 op de achtergrond.

In een half uur rijden we door het mooie Limburgse landschap naar Eijsden. Hier is vlakbij het station een gratis parkeerterrein dat wij nog kennen van de eerste etappe van het Krijtlandpad. Buurtbus 793 brengt ons naar halte Kerk in Mheer. Ook vanuit de bus is het volop genieten van de omgeving, die nog volop in kerststemming is. Vanaf de halte is het nog een dikke 600 meter naar het punt waar we gisteren onze GPS stopzetten. Toen regende het. Nu is het grijs, maar droog. Het kasteel in Mheer lopen we voorbij. Niet omdat het geen bezoek waard is, nee, we zijn er tijdens ons Krijtlandpadavontuur al geweest. Bovendien...we willen op pad.

Voor we het weten staan we weer met beide voeten in de blubber. Tja, wat hadden we ook verwacht. We laten ons er echter niet door afleiden oog te hebben voor het mooie landschap. Op de filmpjes achteraf ziet het er nogal klunzig uit hoe we in de bagger aanmodderen om vooruit te komen. Geloof me, je wordt echt voorzichtig bij het vooruitzicht voluit met je toet in de modder te belanden, omdat je voeten zo'n beetje bij iedere stap onder je vandaan dreigen te glijden.

In België, zo zagen we aan het passeren van weer eens een grenspaal, komen we in een soort van greppel te wandelen. Grote keien maken flink doorstappen onmogelijk. Met de blik op links gericht lijkt het of we in een soort van wildernis zijn beland. Rechts boven ons ligt echter een strak grasveld omheind door prikkeldraad. So much voor het wildernisgevoel.

Natuurlijk moet er ook weer geklommen worden, want de DMT blijft natuurlijk wel de DMT. Vandaag vallen de hoogtemeters echter erg mee. Eenmaal aangekomen in Eijsden liggen er alleen nog horizontale meters op ons te wachten. Een Maria-kapelletje markeert het punt waar we morgen afslaan om de omweg te nemen. Nu volgen we de officiële route naar de Maas. Overigens nu wel met een korte stop bij het kasteel.

Anderhalf jaar geleden ploften we vlakbij de Maas op een terras voor ons etappedrankje. Dat zit er vandaag niet in natuurlijk. We doen het dan maar met een glühwein to-go. Ook erg lekker.

Terug in ons appartementje verheffen we het bankhangen tot kunst met nog steeds de Top 2000 op de achtergrond en een drankje binnen handbereik. Morgen wacht de laatste summit, d'n Observant.

Dutch Mountain Trail van Gulpen naar Mheer

28 december 2021

deel 3: van Gulpen naar Mheer (26 kilometer)

naar de start: auto van Epen naar Mheer, geparkeerd vlakbij de kerk (Burgemeester Beckerstraat), bushalte Kerk, bus 57 in 30 minuten naar Gulpen, halte Oude Geul

naar huis: 10 minuten terug naar appartement

afgestapt: 28 kilometer

Na vandaag weet ik één ding zeker, "pratsj" en ik zijn geen vriendinnen. Niet dat ze me heeft neergekregen, hoor, ook al heeft ze enorm haar best gedaan en slaagde ze er bijna in. Nee, laten we zeggen dat het niet mijn type is. Ze zuigt. Ze is te prominent aanwezig. Elke keer dat ik dacht van haar af te zijn, dook ze weer op. Zo'n beetje tot de allerlaatste kilometer heeft ze zich laten gelden. Ondanks dat zitten we na afloop toch weer voldaan op de bank.

Pratsj

De verwachting vooraf was dat vandaag ietsiepietsie soepeler zou verlopen dan gisteren. Het zijn tenslotte "slechts" 26 kilometers die we van Gulpen naar Mheer moeten overbruggen.

De start verloopt gladjedl. Direct wacht ons de beklimming van de vierde summit. En echt, appeltje, eitje. In no-time staan we bij het beeld van Maria op de Gulpenerberg, uitkijkend over Gulpen en de omgeving. Toch hebben we het er wel wat warm van gekregen, dus direct kan er een laagje uit. De temperatuur helpt daar ook aan mee, het is dik 10 graden. Bizar voor dit jaargetijde. Naar beneden zigzaggend over een open veld, kunnen de rugtassen weer opengeritst. Het miezert, dus de regencapes gaan om. Even later kunnen ze weer uit. Het blijft dreigend, maar echt doorzetten doet de regen niet. Nog niet.

Als je denkt dat op de DMT alleen geklommen moet worden naar de summits, heb je het vies mis. Man, we waren nog niet beneden of we draaiden al weer een steil weggetje omhoog in. De stokken moesten erbij worden gepakt, want naar boven glibberen blijft lastig. Eenmaal daar is het alsof we elk moment Heidi en Peter tegen het lijf kunnen lopen. Dit zijn net alpenweiden. Als er een laagje sneeuw zou liggen, zou je je zomaar in Zwitserland kunnen wanen.

Bospaden voeren ons richting het bos bij Eperheide. Over de modder praten we maar niet meer, want die blijft alom aanwezig. Ook de regen komt ons nu regelmatig gezelschap houden. Het deert niet echt. Met de regencapes is het goed te doen. Bovendien kun je al wandelend langs de bosrand het dal bij Epen inkijkend, niet anders doen dan genieten. Wat is het hier toch mooi!

Via het Bovenste Bos klimmen we een volgende summit op, de Hakkenberg. Natuurlijk is het even puffen, maar ook dit valt mee. Boven op de berg, in het bos, beginnen de bomen te kraken. De wind zet aan. Dikke druppels vallen tussen de kale bomen neer. Wat takken breken af. Met een flinke plof en dito gekraak belanden ze op de grond. Gelukkig leidt de route ons snel het bos weer uit. En ook Nederland laten we achter ons.

Een flinke afdaling brengt ons in een ander bos met opnieuw een mooi uitzicht aan onze linkerhand, ditmaal over het Belgische plaatsje Teuven en de omliggende, vaak vakwerk-, huizen. We draaien hoog in het bos om het plaatsje heen. Aan de andere kant komen we het riviertje de Gulp tegen. Wat een mooi plaatje is dit, een helder kabbelend beekje, dat via een gammel bruggetje overgestoken moet worden. Flauw omhooglopend stroomt het water ons zelfs op de weg tegemoet.

België wordt weer achter ons gelaten. We klimmen door een stuk open land. De wind blaast ons flink tegemoet. De regencapes fladderen om ons heen. Donkere wolken hangen dreigend voor ons. Daar zou weleens flink wat regen uit kunnen vallen. Naarmate we dichterbij komen, waait de regenlucht voorbij. Fel piept de zon onder de wolkenrand vandaan.

Voorbij Plank in het Broekbos denken we heel even al aan de laatste klim van de Kattenroth te zijn begonnen. Het is flink aanpoten om boven tot de conclusie te komen, dat dit slechts een tussenklim om uit een dal te komen was. De omgeving is hier, wanneer eigenlijk niet in dit gebied, weer prachtig. Rechts knalgroene velden met witte huizen in de diepte. Een voorzichtige regenboog zet niet door. Gelukkig maar, want dat houdt in dat de regen ook niet valt. Links voor ons hebben we opeens zicht op een pittoresk dorpje. Uiteraard met een kerktoren als middelpunt. Toch is dit plaatsje net even iets fotogenieker door de enorme, stenen boogspoorbrug. Via een holle weg dalen we af. Binnen in de weg lijkt het of we in een soort onderwereld zijn beland, donker, nat en grimmig met dit weer.

Vanuit Sint-Martens-Voeren, het dorp met het mooie viaduct, begint de klim naar summit nummer 6 wel, de Kattenroth. Ook deze levert wel gehijg, maar nauwelijks zweetdruppels op. Ook omdat we regelmatig een blik over onze schouder werpen om nog een glimp van het mooie plaatsje op te vangen.

Dan is het nog maar zo'n 6 kilometer naar de auto in Mheer. Makkie. We zijn er dus bijna. Nou, is dus iets dat je bij het lopen van deze trail direct moet vergeten. Het worden nog zware kilometers met klimmetjes, afdalingen, bagger (ja, sorry...) en als toetje nog eens een lekker dikke bui met harde wind, terwijl wij een kaal veld oversteken.

De portjes zijn vandaag extra verdiend.

Wandelingen