GR5 van Viversel naar Kiewit

17 oktober 2022

Start: vanuit ons Vrienden op de Fiets adres - het ligt letterlijk aan de route

Gestapt: 23 kilometer, inclusief route naar station Kiewit

GR5 kilometers: 20,5

In totaal op GR5: 320 kilometer

Overnachting: Vrienden op de Fiets adres in Viversel

Het was niet onze dag vandaag. Hoewel we flink wat bomen hebben gezien, was het niet echt "a walk in the park". Maar goed, dit soort dagen horen er ook bij. Ondanks ons gebikkel zagen we toch ook wel de mooie kanten van dit stukje Vlaanderen. 

Het overnachtingsadres van Vrienden op de Fiets is wat ons betreft niet echt een aanrader. Dat er geen verwarming zou zijn, wisten we. Dat is ook absoluut geen probleem. Een sweater extra en warme wandelsloffen zorgen ervoor dat we het niet koud hebben gehad. Wel akelig is dat het hele huis naar sigarettenrook ruikt. Het maakt de slaapkamer benauwd. Desondanks slapen we redelijk, al staan we beiden met hoofdpijn op. Om even voor negenen zwaaien we de gastvrouw uit. Het is onze derde ervaring met dit concept en we hopen toch echt dat onze eerste twee overnachtingen meer de standaard zijn. 

Wel een voordeel van dit adres is dat het aan de route van de GR5 ligt. De startselfie kan dan ook vrijwel voor de deur worden gemaakt. Het is bewolkt. De weersites voorspellen dat er wat buitjes kunnen vallen. We hebben de regenhoezen maar direct om de rugzakken gedaan. 

De eerste kilometers voeren door bebost gebied. Opvallend is dat aan beide zijden van het pad de bomen met hun voeten in het water staan. Water wordt van de ene zijde naar de andere gepompt. Dit is het gebied van de Vijvers van Terlaemen, vijvers met verschillende, alle even mooi gevonden, namen die zijn ontstaan door turfwinning en de ontginning van ijzerzandsteen. Opeens staan we voor een kleine uitdaging. Het pad is overstroomd. Het is geen enorme sloot, maar toch voldoende om natte voeten te halen. Dat vermijden we liever. Met een klein beetje kunst- en vliegwerk lukt dat gelukkig. 

Het is duidelijk waarom het geronk van motoren gisteren zo luid klonk. Hier ligt namelijk de ingang van het autocircuit Zolder. Op deze doordeweekse dag is het een oase van rust. Net als in het natuurgebied de Bolderberg. Hier is het weer genieten van de herfst. Er zijn volop paddenstoelen. Na gisteren fotografeer ik vandaag alleen de echt opvallende. Een hardloper roept, terwijl ze ons passeert, dat het bijzonder is dat er in dit jaargetijde nog rugzaktoeristen zijn. Als ze ons opnieuw tegenkomt, loopt ze even met ons op. Als een ware ambassadrice van dit gebied geeft ze ons wat toeristische tips. De eerste komen we al snel tegen, de Kluis van Bolderberg. We vragen ons af waar de naam kluis vandaan komt voor een afgelegen huis met kapel. Nazoeken levert op dat het van het woord kluizenaar komt. Het is een soort klooster met slechts een monnik of zuster. Voor de deur een kruis met een berg stenen aan de voet. Hier laten pelgrims hun figuurlijke bagage achter in de vorm van een steen. 

Het natuurgebied Bolderberg mondt uit in het gelijknamige stadje. We zijn toe aan koffie. De duffe hoofdpijn waar ik mee ben opgestaan, is nog niet verdwenen. Wellicht dat een sterk bakkie koffie de remedie is. Het is natuurlijk maandagochtend en dan blijken de meeste eet- en drinkgelegenheden dicht. We maken een vreugdesprongetje als we in de verte een bord met "open' zien staan voor een gezellig aandoend tentje. De domper is groot als blijkt dat we een half uur te vroeg zijn. Hetzelfde geldt voor het restaurant bij Domein Bovy. Echt vrolijk worden we er niet van.

Ons enthousiasme neemt weer iets toe als we het terrein van het recreatiegebied van Bovy oplopen. Het vlonderpad over de plas is hier de oorzaak van. Zo'n houten pad is altijd een extraatje, hoewel vooral het laatste deel enig onderhoud nodig heeft. De smalle planken buigen angstvallig door. Voor het eerst vandaag zijn de paraplu en regenjas tevoorschijn gehaald. De regen twijfelt, doorzetten of het bij een paar spatten laten. 

Daar is het Albertkanaal weer! Gisteren staken we dat over via een gloednieuwe brug. Nu mogen we, over eenzelfde brug, weer naar de overkant. In het boekje zien we dat we over een aantal kilometers en een andere brug weer naar deze kant mogen. Waarom dit rondje dan? Doel blijkt de Abdij van Herkenrode. Ah, leuk, een abdij betekent ook bier, toch? We laten de koffie gewoon zitten en hopen dat een biertje ons uit de dufheid kan halen. Na een korte stop om even te schuilen voor de toch doorgezette regen, zien we bij kilometer 13 de Abdij opdoemen. Hier geldt overigens ook dat het restaurant op maandag gesloten is. Geen drankje dus. Wel nemen we een kijkje op het terrein. We zijn onder de indruk! Het lijkt een dorp op zich. Oude gebouwen hebben een nieuwe bestemming gekregen. Na een korte ronde vervolgen we de route. Opnieuw op weg naar het Albertkanaal. 

Tussen ons is het behoorlijk stil geworden. Genieten is er even niet bij. De ene voet voor de andere zetten dat heeft onze aandacht. Dit is echt kilometers maken. De rugzakken drukken en trekken. Mijn heupen vertoonden vanochtend ronde blauwe plekken. René heeft vooral last van zijn schouders. De bepakking laat letterlijk en figuurlijk zijn sporen na. Voeg daarbij ook eens de niet echt inspirerende omgeving van de laatste kilometers en het is duidelijk dat we naar het eindpunt uitzien. Dit blijkt ook nog eens een kilometer verwijderd te zijn van het station waar de auto staat. Poeh, wat zijn we blij als we rond 14.00 uur de GPS'en kunnen stoppen. Snel de rugzakken in de achterbak en op naar het noorden. Rechtstreeks naar huis rijden doen we niet. We hebben trek. In Best stillen we onze behoefte aan iets hartigs bij de McDonalds. We zijn fan van de Veggie Spicy McChicken. 

Weer thuis worden de rugzakken gewogen. René heeft de afgelopen dagen zo'n 10 kilogram meegezeuld. Mijn rugzak was een kilo lichter. Bij het uitpakken denken we weer even terug aan vanochtend, alles stinkt naar rook. Bah! 

Het weekend zijn 70 kilometer weggestapt. In totaal hebben we nu 320 kilometer van de GR5 gelopen. In november staat een volgend weekend gepland. 

• op naar de volgende etappe
• terug naar de vorige etappe, van Diest naar Viversel
• overzicht van onze GR5 wandelingen
• overzicht van onze andere wandelpaden

GR5 van Diest naar Viversel

 16 oktober 2022

Start: vanaf B&B Cleynaertskamer in Diest

Gestapt 29,7km inclusief rondje Begijnhof en omlopen Albertkanaal

Gr5 kilometers volgens het boekje: 25,3

Overnachten: Vrienden op de Fiets in Viversel

Het is heerlijk tukken bij de Cleynaertskamer. Op de vraag of we alleen willen ontbijten of willen aanschuiven bij de gastvrouw en -heer, kiezen we voor de laatste optie. En dat kost ons flink wat tijd. Het is namelijk zo gezellig dat we veel te lang aan de klap blijven, Belgisch voor blijven kletsen. Even na tienen verlaten we het huis met de blauwe luiken.  

Rechtstreeks naar ons beginpunt van vandaag lopen, doen we niet. Het Begijnhof staat nog op ons lijstje om te bezoeken. Het is even om, maar de oude straatjes met sfeervolle huizen hadden we niet willen missen. 

Bij de Schaffense Poort hervatten we de route. Ook vandaag staat weer in het teken van water, maar dit keer komt het niet van boven. Het is een prachtige wandeldag. René loopt zelfs in korte mouwen. Nee, vandaag stiefelen we vooral langs het water. De eerste kilometers vormen de Demer en de Zwarte Beek het decor in een weids graslandschap.Het water van de beek is overigens niet zwart, zoals de naam mag doen vermoeden. Nee, het is een niet heel aanlokkelijke kleur bruin. De bodem bestaande uit ijzerzandsteen is hier debet aan. Koeien kijken op als we passeren. De omgeving is minder heuvelachtig dan gisteren. De kleur van de lucht, voornamelijk blauw vandaag, zorgt toch ook nu voor genietmomentjes. 

Na 7 kilometer komen we in Zelem in de bewoonde wereld. De straatnamen hier zijn dezelfde als bij ons 8 kilometer rondje thuis. We vragen ons hardop af waar we de verkeerde afslag hebben genomen? Het Nassauhuis naast de kerk in het dorp is een mooie gelegenheid voor een startbakkie. De entourage is sfeervol, de koffie prima, maar laten we het zeggen dat het personeel zijn dag niet had...

Vanaf hier is het echt genieten geblazen van de herfst. De open vlakte maakt plaats voor bos. Paddenstoelen in alle soorten en maten groeien langs het pad. We zien zelfs de "echte" rood met witte stippen. Lummen is een routeplaats. De gemeente waar het onder valt is groot. Al vrij snel komen we er dan ook plaatsnaamborden van tegen, maar Lummen zelf zien we niet. Even komt er een liedje in me op met de tekst dat Lummen een mooie stad is, maar net iets te ver weg...

Hoewel de route best mooi is, moet er ook een kleine kilometer langs een ongezellige asfaltweg worden gestapt. Naast ons het geraas van auto's over de E314. Een mooi moment om er even een snelle kilometer uit te persen. Verderop wordt het weer mooier, maar de verkeersgeluiden blijven vrijwel constant hoorbaar. 

De 1000 jarige eik die we passeren heeft in haar leven al heel wat gezien. Rechtspraken werden onder haar kroon gedaan. Eigenlijk is de boom al dood. De binnenkant is volgestort met beton. Alleen in het buitenste laagje zit nog leven. Desondanks draagt ze een flinke bladerenkroon.

En dan, bij kilometer 21 blijk de vergelijking tussen Lummen en Omsk toch mank te gaan. We zijn er. Niet dat het ons eindpunt voor vandaag is, maar toch is dit feit een drankje op het Gemeenteplein waard. Vanaf hier is het nog een kleine 8 kilometer stappen. Het wordt voor mij een beetje zwoegen. De E313 wordt onderdoor gestoken. Op naar het Albertkanaal dat juist moet worden overgestoken via een brug om in Viversel, wel ons eindpunt, te komen. Aan het eind van de straat doemen borden op die aangeven dat de weg is afgesloten. O jee, dat wordt fiks omlopen, grap ik nog. Tot blijkt dat het inderdaad onze route betreft. Gelukkig ligt niet ver ernaast een nieuwe voetgangers- en fietsbrug. Gelukkig maar, want van nog wat kilometers extra had ik niet vrolijk geworden. 

Bij het oversteken van het water naast de snelweg, beseffen we dat het luide geronk niet van de auto's op de snelweg afkomstig is. We zijn in de buurt van Zolder en daar wordt natuurlijk flink gecrosst op het circuit. Wat een lawaai, zeg! Niet veel later bellen we bij ons Vrienden op de Fiets adres aan, onze 3e ervaring met dit concept. Laten we het zo zeggen, voortaan checken we even goed of er in het huis gerookt mag worden of niet. Wij zijn geen rokers, dus dat zegt genoeg over de geur in de slaapkamer... Zo nog even de beelden van de Amsterdam marathon bekijken. Via de trackapp hebben we gedurende de race in de gaten gehouden wat onze hardloopvriendjes presteerden. 

Morgen de laatste dag van deze GR5 3-daagse. Op naar station Kiewit in Hasselt. 

• op naar de volgende etappe, van Viversel naar Kiewit
• terug naar de vorige etappe, van Zichem naar Diest
• overzicht van al onze GR5 avonturen
• overzicht van onze andere wandelpaden

Gr5 van Zichem naar Diest

 15 oktober 2022

start: met auto naar Kiewit, 2.45 uur rijden. Parkeren bij station. Trein via Hasselt naar Zichem

Etappe: 15,1km

Gestapt: 18,4km omweg naar Scherpenheuvel en uitloop naar B&B

Overnachting: B&B Cleynaertskamer Diest

Horeca: startbakkie bij Railz in Zichem, etappedrankje bij The Garage in Diest

De afstand om vanaf huis bij het eindpunt, waar we de auto parkeren, te geraken wordt steeds groter. Vandaar dat we op deze reisdag een korter traject hebben gepland. We hoeven slechts zo'n 16 kilometer te stappen tot Diest. Mooie bijkomstigheid is dat we dan niet te lang in de voorspelde nattigheid hoeven rond te banjeren. 

De autorit verloopt soepeltjes, geen enkel oponthoud op weg naar het treinstation in Kiewit.  Ter plekke is het nog wel even speuren naar een mooie parkeerplek. Dat lukt onder het viaduct. Er is toch altijd een beetje twijfel of het veilig genoeg is om de auto 3 dagen te laten staan... 52 Minuten na het instappen in Kiewit, stappen we uit op station Zichem. Van de vorige keer weten we dat hier een heel hip koffietentje zit, uhm, zat, zo blijkt. Op de deur verklaart een aankondiging dat de zaak geen vergunning werd gegund en dat er derhalve tot sluiting moest worden overgegaan.  Grrr, en nu? Nou, lang hoeven we niet te treuren, na de startselfie zien we aan de overkant een gezellig aandoend tentje. Railz blijkt dat ook inderdaad te zijn. Het is een soort kroegie waar buurtbewoners samenkomen voor een koppie koffie of een biertje. Wij gaan voor eerstgenoemde.  Dit startbakkie wordt vergezeld door een speculaas-peren-cheesecake. 

Op naar Diest. In eerste instantie gehuld in een shirt met daaroverheen een regenjasje. Regen dreigt. De start loopt over een traject van een voormalig boemeltje. Bielzen herinneren aan de route. In de verte torent de kerkspits van Zichem boven mooi gekleurde bomen uit. Dichterbij een andere toren, de Maagdentoren. Een informatiebord vertelt de geschiedenis. Wij hebben het al enigszins uit het routeboekje meegekregen en stiefelen snel verder. Langs huizen in de inmiddels bekende Belgische bouwstijl, een allegaartje meestal. Over een smal grindpad mogen we onze klimspieren, die in ruste waren sinds de vakantie, weer even aanspreken. Het resulteert in een prachtig, weids uitzicht. Het vlakke land lijkt voorgoed achtergelaten op de GR5. Wij klagen niet. 

Voor ons wordt in de verte de ronde koepel van de basiliek in Scherpenheuvel zichtbaar.  De route gaat hier niet langs. Wij wel. Het ongeveer bekendste bedevaartsoord van België kunnen wij niet zomaar voorbij lopen, toch? Het is absoluut de moeite waard. Het dak van het ronde gebouw is bezaaid met goudkleurige sterren. Binnen is het prachtig! Een smalle gang voert om de binnenste ruimte met het spreekgestoelte, door kleine gebedsruimten met overal het Onze vader uitgeschreven aan de muur hangend. Het is geen enorm grote kerk, maar wel erg indrukwekkend. Aangrenzend zijn wat ruimtes waar offerkaarsen kunnen worden aangestoken. Ook wij branden een kaarsje, voor de Koningin van de vrede. Hard nodig. Het omliggende plein doet gezellig en uiteraard onvermijdelijk ook wat toeristisch, aan. Nog lang zien we toren van de basiliek boven alles uitpiepen als we onze weg weer vervolgend af en toe een blik over onze schouder werpen. 

Al verschillende keren hebben we een soort jassendans gedaan, regenjas aan, oh, weer droog, dus hup weer in de tas. Tot het weer begint te miezeren en alles weer van vooraf aan kan worden herhaald. Slechts een keer krijgen we een wat heftigere bui op ons hoofd, maar eigenlijk mogen we echt niet klagen. 

Richting Diest wordt het landschap steeds glooiender. Op en neer gaan we. Een paard bij een stoeterij die we passeren, probeert ons de schrik op het lijf te jagen door hard aan te komen galopperen vanaf een verre uithoek van de weide. Eenmaal bij ons gaat het hard in de remmen om vervolgens een flinke hoop mest te produceren Ons weidse uitzicht verdwijnt als we de krochten van een holle weg binnenlopen. Wat is dit toch altijd bijzonder. Opeens bestaat de omgeving alleen nog uit twee hoge, aarden wallen met bomen. 

De tegenstelling bij het uitlopen kan bijna niet groter. We zijn in Diest, in een soort winkelgebied met megastores, supermarkten en fastfoodketens. Het stadje zelf wordt nog even niet bezocht. Weggedoken onder een plu of diep in een capuchon, maken we nog een extra lus door het buitengebied. Schoppend door nat gras lopen we door weides. Regenvlagen onttrekken de omgeving aan ons zicht. 

Dan zijn we opnieuw in de plaats van bestemming,  Diest. Door wat woonwijken, niet alle even inspirerend, komen we op de wallen rond het centrum. De Lindemolen is zeker een foto waard. Over smalle paadjes, hoog boven het stadsverkeer links van ons en rechts een herfstig park, bereiken we de Saspoort. Hier verlaten we voor nu de GR5.

De wandelboom voor de poort wijst de weg naar Nice. Wij gaan tegengesteld, het centrum in. The Garage is een leuke plek voor een etappedrankje. De naam doet wellicht vermoeden dat het om een moderne, Amerikaans aandoende tent gaat, maar het blijkt een soort Belgische bruine kroeg. Een prima plek voor een Karmaliet Triple en een La Chouffe koffie dus. 

B&B de Cleynaerskamer ligt een dikke kilometer verder. Hier worden we hartelijk ontvangen in het huis met de blauwe luiken. Even chillen we voor we er weer op uit gaan voor een hapje eten. Dat wordt Italiaans. 

Zo vast even de dag van morgen doornemen,  hopelijk weer net zo'n mooi stukje GR5...met misschien ietsiepietsie minder nattigheid.  

• Op naar de volgende etappe, van Diest naar Viversel
• Terug naar de vorige etappe, van Oevelt naar Zichem 
• Overzicht van onze andere GR5 etappes
• Onze andere wandelpaden

 

Romeinse Limespad - Voorburg naar Leiden (etappe 18)

 9 oktober 2022

Leidschendam

start: auto geparkeerd op de Lammenschansweg bij bushalte Cronesteinflat

OV: bus 45 naar station Voorburg

etappe: 18, variant van Voorburg naar Leiden

kilometer: 18,1 van de 276,4

gestapt: 19,6 kilometer (aanloop vanaf station Voorburg + terug naar auto)

horeca: Palkinto in Voorburg

Drie LAW's zijn inmiddels volledig afgestapt, Waterlinie-, Pieter- en het Nederlands Kustpad deel 2. Op twee andere zijn we nog onderweg, Pelgrims- en Marskramerpad. Met anderen loop ik het Westerborkpad en Zuiderzeepad. Daarnaast zijn er nog wat streekpaden en andere wandelingen die we nog moeten afstappen en niet te vergeten natuurlijk ons GR5-avontuur. Toch besloten we vorige week dat we zin hebben in weer een nieuwe uitdaging. Het boekje van LAW16 werd aangeschaft. Wij gaan starten met het Romeinse Limespad. 

Het Nederlandse traject van deze noordgrens, de limes, van het eens zo grote Romeinse Rijk beslaat 276 kilometer in 18 etappes, lopend van Katwijk aan Zee naar Nijmegen. De 18e etappe van Voorburg naar Leiden is een extra lusje. Om deze variant direct af te kunnen strepen, wordt dit het deel dat wij als eerste stappen. 

Ondanks dat het een prachtige herfstdag belooft te worden is het best fris als wij na een auto- en busrit, rond 11.00 uur uitstappen bij station Voorburg. De start van deze variantetappe ligt nog een dikke kilometer verder. Het is geen straf om door het mooie Voorburg te wandelen. In eerste instantie lopen we van het centrum weg. Na de start van de etappe wordt al snel duidelijk waarom dit deel aan het pad is toegevoegd. In Park Arentsburg lopen we over een voormalige Romeinse stad genaamd Forum Hadriani. Gelegen aan het toenmalige kanaal van Corbulo, dat de stad met Matilo (Leiden) verbond, besloeg de stad zo'n 10 hectare met misschien wel 1000 inwoners. Wij genieten vooral van het herfstige park, terwijl we de her en der geplaatste informatiezuilen lezen. 

zo heeft het voormalige Forum Hadriani er misschien wel uitgezien

de gezellige winkelstraat in Voorburg

Voorburg lijkt ons overigens een heel fijne stad om te wonen, niet enorm groot, van alle gemakken voorzien en vooral met heel sfeervolle huizen. Als we na ruim 3 kilometer weer terug bij af zijn, het station Voorburg, blijkt ook het centrum, zelfs op zondag, gezellig. Het zonnetje heeft de ochtendkou verdreven. Vandaar dat wij buiten op een terras bij het leuke Palkinto ons startbakkie met lekkers scoren. 

Vanaf nu kunnen de jasjes in de rugzak verdwijnen. De route voert ons langs het voormalige Corbulo-kanaal, nu de Zuid- of Trekvliet geheten, naar Leidschendam. Door parken met geel en rood gekleurde bomen, via straten met nog steeds erg mooie huizen, komen we in Leidschendam. Hier komen we in de verleiding om opnieuw een koffiestop te maken. De terrasjes zien er aanlokkelijk uit, in het zonnetje, langs het water gelegen. We weerstaan hun roep. Met ferme passen vervolgen we de route richting de Vlietlanden. De aan de overkant gelegen houtzaagmolen De Salamander wordt niet voorbij gelopen zonder vastgelegd te worden. 

Leidschendam

Leidschendam

De Salamander

Vanaf natuurgebied De Vlietlanden verandert de omgeving. Bebouwing maakt plaats voor uitgestrekte natuur. Asfaltwegen worden vervangen door grasdijken. Rechts van ons het ongezellige geluid van voorbijrazende auto's op de A4. Het zal ons tot zo'n beetje het einde van deze etappe vergezellen. 

Hoog riet ontneemt ons het zicht op de Starrevaartse Plas die we aan onze rechterhand passeren. Even verderop is er wel een weids zicht over een ander water, dat van de Meeslouwerplas en even verderop de Vlietland. Op het strandje hier, zien we zelfs nog een badgast het water in duiken. Ach, het weer is er nog mooi genoeg voor. 

bewoners van De Vlietlanden

fraai optrekje

En dan staan we weer aan de oever van de eerder verlaten Vliet. Dit is geen onbekend terrein. Tot het einde van de etappe lopen we in onze eigen voetstappen, achtergelaten op een etappe van het Marskramerpad. 

In Leiden steken we de Lammebrug onderdoor. Hier ligt even verder het eind van deze variant van het Romeinse Limespad. Het is een fraaie, gevarieerde start. Het vermoeden is dat we niet al te lang zullen wachten met het wandelen van de eerste "echte" twee etappes, van Katwijk naar het punt waar we nu onze GPS'en hebben gestopt. 

• op naar etappe 1 en 2, van Katwijk via Oegstgeest naar Leiden
• overzicht van onze wandelingen op het Romeinse Limespad
• onze andere wandelpaden

Noord-Hollandpad van Obdam naar Winkel

1 oktober

Obdammermolen

start: auto een parkeren we in Winkel op een industriegebied, auto 2 bij station Obdam

etappe: deel van etappe 7 van Obdam naar Winkel

kiometers: 16

horeca: the Irish Cottage in Oude Niedorp

Met argusogen hielden we afgelopen week de weersverwachting in de gaten. Het beloofde nat te worden, erg nat. Tot gisteren opeens iets minder water werd voorspeld. Er was even appverkeer met Korine en Gerard om af te spreken. Nou, als we mazzel hebben, zou het gewoon een mooie wandeldag kunnen worden. Met nog een kleine slag om de arm, we besluiten 15 van de 22 kilometer te stappen, gaan we er gewoon voor. 

Om even voor half elf starten we de GPS'en op het station in Obdam, waar we ze op 21 august stopzetten. De start loopt over de stoep door het lintdorp, niet heel spectaculair, maar het geeft ons mooi de gelegenheid bij te kletsen.  Linksafslaand verlaten we de bebouwing en gaan het lege land op. Her en der verspreid passeren we wat stolpboerderijen. Het waait best, maar in het zonnetje is af en toezelfs  warm. De Obdammermolen, de eerste van vele vandaag, doemt op aan de voet van de dijk. De vele auto's noodzaken ons voor even achter elkaar te wandelen. Gelukkig is het niet voor lang. Verharde weggetjes worden ingewisseld voor graskades. Lange leven de waterdichte schoenen, want het hoge gras is nog aardig nat. 

Een paar tegemoetkomende wandelaars, de "originele" richting van het pad aanhoudend, beloven dat ons nog wat obstakels wachten. Wij zijn benieuwd. Aan een regenboog ver voor ons zien we dat het daar regent. Zouden wij de bui ontlopen? Nee, dat lukt niet. Toch valt het alles mee. Zodra ik me in een regenjas heb gehesen, kan die eigenlijk al weer uit. 

Na zo'n kilometer of 8 kruisen we de A.C. de Graafweg. Grappig, hier rijden we regelmatig op weg naar bijvoorbeeld Schoorl voor een hardlooprondje. Via een stenen brug lopen we Oude Niedorp in. Op weg naar de Irish Cottage waar ons startbakkie wacht. In het dorpje scoor ik bij een minibieb nog een boek. Langs een natuurstrand en prachtige boerderijen bereiken we het pleintje waar een gezellig, groen gekleurd restaurant met reclameborden voor Kilkenny en Guinness, ons welkom heet. Het is inmiddels lunchtijd, dus het blijft niet alleen bij een kop koffie. Bovendien kunnen we bij een Ierse tent natuurlijk niet vertrekken zonder, als toetje dan maar, een echt Iers biertje te hebben gedronken. 

Ons pad vervolgend, merken we van het drukke verkeerspunt dat even buiten Verlaat, want zo heet het haventje waar het restaurant aan ligt, nauwelijks iets. We gaan de N242 onderdoor, steken het water over via een brug om direct aan de overkant diezelfde brug onderdoor te wandelen. Vanaf nu is het eigenlijk nog rechttoe rechtaan naar Winkel. Dat klinkt best eentonig, maar is allesbehalve. Om te beginnen krijgen we gezelschap van wat schapen. Even verderop is een zwanenkoppel neergestreken met maar liefst zes zwanenpullen. De verende ondergrond van zacht gras maakt het lopen extra makkelijk. In de vaart rechts naast ons vaart af en toe een schip langs. 

Opnieuw passeren we een molen, de Westermolen dit keer. Voor ons regent het weer, zo zien we aan een regenboog. Ditmaal vervaagt hij snel. Links van ons is een veld vol kolen. We nemen een kijkje van dichtbij. Wat een enorme joekels witte kool! Ernaast iets minder groot uitgevallen rode kolen. De scheidslijn tussen de twee kleuren is een fraai gezicht. Langs het pad dat ons naar winkel voert staan nog wat struiken boerenkool. De meeste zijn al geoogst. 

We steken het water waarlangs we al zo lang lopen over. Aan de overkant geven stickers aan dat het pad naar links voert. Voor nu nemen we even afscheid. Wij slaan rechts af naar de auto. Hier piept mijn horloge dat kilometer 16 erop zit. 

Wat een fijne wandeldag! Het weer viel 100% mee. De fraaie luchten af en toe versierd met een kleurige regenboog waren zelfs een cadeautje! 

• op naar de volgende wandeling op het Noord-Hollandpad
• terug naar de vorige etappe, van Schermerhorn naar Obdam
• overzicht van onze Noord-Hollandpadetappes
• onze andere wandelpaden