parkeren start: in verband met wegafzetting van de N243 ergens langs de overkant van Schermerhorn parkeren finish: station Obdam etappe 9: van Schermerhorn naar Obdam kilometers: 15
Heins drassige land, of zoals tegenwoordig bekend staat, Hensbroek, is een van de dorpjes waar we vandaag tijdens etappe 9 van het Noord-Hollandpad doorheen wandelen.
Het was weer even wennen na in de vakantie wandelingen met flink wat hoogtemeters te hebben gemaakt, om nu weer vooral vlak te lopen. Ondanks dat was het vooral weer genieten, van het gezelschap en de route. Ook dichtbij huis is het mooi. Wel was het nog even puzzelen hoe we met de auto bij de start geraakten. In verband met een afsluiting van de N243 lukt dat namelijk niet. Onze auto parkeren we dan ook vlak voor de wegomlegging. Vanaf hier is het nog geen kilometer naar de kerk in Schermerhorn, waar de etappestart ligt.
Langs het water van het Zwet lopen we naar Ursem, over polderwegen door weidse polders. Genietend van weides vol bloemen en blauwe luchten met witte wolken. Eigenlijk zouden we bovenop de dijk moeten lopen, maar zin om door bijna okselhoog gras te struinen hebben we niet. Wij blijven op de weg.
Het stuk door Ursem brengt ons langs een kinderboerderij. De vriendelijk ogende struisvogel blijkt allesbehalve te zijn. Even volgt een stuk langs de vrij drukke Drechtelandsedijk. We blijven hier zelfs langer dan nodig langs wandelen, omdat de koffie met lekkers bij de Gouden Karper in Rustenburg roept.
In het gehucht zelf worden we weer een dichtbegroeide dijk opgestuurd. Niet te doen dit. Van omwonenden horen we dat dit stuk land net van eigenaar is gewisseld. De schapen van de vorige eigenaar houden nu dus niet langer het gras kort. We maken rechtsomkeert en volgen opnieuw de verharde weg. Naar Hensbroek dit keer. Het dorpje zelf zien we alleen van afstand. Verschillende, wankele overstapjes moeten worden bedwongen op weg naar Obdam. Het gras delen we soms et wat schaapjes. Andere keren moeten we lachwekkende capriolen uithalen onder schrikdraad door om een enigszins begaanbaar pad te vinden. Ach, avontuurlijk is het wel.
In de buurt van Obdam wordt het pad weer toegankelijker. We steken de N194 onderdoor. De laatste kilometer naar het station voert door het dorp.
Ons etappedrankje scoren we op weg naar de andere auto in Noord-Beemster bij Brasserie 1612. Ondanks het relatief korte stuk, van net 15 kilometer inclusief de detour naar de koffie, was het een fijne wandeldag. Texel gloort al ergens in de verte...
Een maand geleden liepen we met wandelmaatjes Korine en Gerard op dit pad voornamelijk langs de oevers van het respectievelijk Uitgeester- en Alkmaardermeer om in Akersloot te eindigen. Vanochtend start daar dan ook ons volgende stuk Noord-Hollandpad. Dit keer niet langs water, maar toch staat dit deel zeker in het teken van het water.
De route voert voornamelijk door polders. Dat klinkt saai, maar dat blijkt het allerminst te zijn. Het weer was ons natuurlijk ook gunstig gezind. Buienradar gaf aan dat er in de middag weleens een spatje zou kunnen vallen, maar, dit keer gelukkig, de site zat er weer eens naast. Het zonnetje, regelmatig verscholen achter een wolkendek, vergezelt ons zo'n beetje de volle 15 kilometers.
We starten aan de overkant van het Noord-Hollands Kanaal. Het pontje Akersloot hoeven we dus niet te nemen. De etappe start weinig gevarieerd, lange rechte wegen door de Schermer. Al kletsend stappen we kilometers weg. De camera wordt pas tevoorschijn gehaald op de Blokkerweg bij Poldermolen K. De prachtig in bloei staande tuin voor de molen maakt het plaatje extra mooi.
veer bij Akersloot
rechte polderwegen in de Schermer
Poldermolen K
Vanaf hier wordt de route afwisselender. In plaats van de rechte polderpaden lopen we nu over een houtsnipperpad langs een brede sloot. Een stuk grasland leidt ons naar de Oostdijk. Af en toe moet er een hindernis in de vorm van een hek worden genomen. In de verte gloort Driehuizen. Het is even wachten voor we het plaatsje in kunnen wandelen. Uit de tegengestelde richting komt namelijk een behoorlijke stoet klassieke motoren aantuffen. We blijven graag even staan om ze te bewonderen. In het, overigens erg pittoreske, plaatsje dwalen we even van de route af. Café De Vriendschap lokt ons met uitnodigende borden met de belofte van koffie en lekkers. Daar hebben we wel oren naar. Door een kleurrijk straatje met prachtige huizen komen we bij het café. Nou, dat is geen miskleun. Op een terras gelegen aan het water hebben we een weids uitzicht over de Eilandspolder. De koffie met frambozen- en appelgebak smaakt er deste lekkerder door.
zicht op Driehuizen
het terras van De Vriendschap
Eilandspolder
Driehuizen
waterlelies
Het zal de enige stop worden van vandaag, maar het is dan ook wel een heel fijne. Nog lang zien we over onze schouder kijkend het terras liggen als we onze tocht door de polder vervolgen. Over een onverharde weg lopen we richting het eindpunt voor vandaag. We zijn niet de enigen die van het mooie weer genieters, volgeladen sloepen varen door het polderlandschap. In de verte zien we de contouren van Schermerhorn opdoemen. Links ervan het rijtje molens. Wij zullen deze letterlijk links laten liggen. Na nog een korte pauze op een niet al te comfortabel bankje en even een stop voor een knuffelsessie met wat zwart-wit-gevlekte dames, steken we de N243 over.
dringen om geknuffeld te worden
Schermerhorn
Schermerhorn is enorm sfeervol, houten huizen met kleurrijke tuintjes ervoor leiden ons naar de kerk. Er schijnt een feestje te zijn, want bij vrijwel elk huis wordt gevlagd. Minder feestelijk voor ons, is dat het plaatselijke café gesloten is. Geen etappedrankje dus voor ons. Helaas. Dat geeft wel tijd om thuis op de bank de Tour Etappe, tennis op Wimbledon en de snelle auto's in Engeland te bekijken.
Wat een fijn stuk Noord-Hollandpad was dit weer, verrassend afwisselend. Texel komt steeds dichterbij...
start: vanaf B&B met de auto naar station Noorderkempen. Hiervandaan 2 treinen (via Antwerpen) naar station Kijkuit in 1 uur en 15 minuten (inclusief bijna 45 minuten overstap op Antwerpen CS)
Het was gisteravond fijn bijkomen in de B&B na een warme, best wel vermoeiende dag. Hangend voor de buis, beentjes gestrekt voor ons en een glaasje onder handbereik. Gelukkig nam de temperatuur ook een beetje af. Daardoor werd het een prima nachtje. Geen last gehad van de warmte.
Een gezellig klingeltje van onze mobieltjes wekt ons om 7.30 uur. Er staat weer een wandeldag op de planning. Maar eerst een ontbijt. Wat blijft dat toch altijd luxe. Ook in deze B&B hebben we weer mazzel. Een goed gevulde trolly met ontbijtlekkers staat op het afgesproken tijdstip voor de deur. Wij laten het ons goed smaken. Het is altijd weer even afwachten hoe aan ons verzoek om vegetarische producten wordt voldaan. Nou, in dit geval was het weer een voltreffer. Lekkere kaasjes en andere smeersels. Wij zijn happy.
Om half 10 koersen we richting station Noorderkempen. In het weekend is het hier gratis parkeren op de best wel ruime parkeerplaats bij het station. Op het perron is het flink druk. René vermoedt dat er ergens een of ander evenement zal zijn, gezien de drukte en gezelligheid van de groepjes mensen. Op het station in Antwerpen blijkt hij gelijk te hebben. We zijn namelijk niet de enige wandelaars. Vandaag is de Urban Walk Antwerpen. Het maakt het rondom het station extra gezellig. Eigenlijk komt het wel uit dat we een ruime overstap hebben, want zo kunnen we de buzz even meepikken. Ook nemen we even een kijkje bij de toegangspoort van de naast het station gelegen Antwerp Zoo.
De volgende trein wacht in de krochten van het station. Als de controleur ons kaartje komt scannen, blijkt dat ik gisteren een verkeerd exemplaar heb gekocht. Er zijn namelijk duotickets waarmee je met z'n tweetjes voor de prijs van een reist. Ik heb, voor hetzelfde bedrag, een standaardticket gekocht, blijkbaar, en voor dat kaartje gaat die vlieger uiteraard niet op. We moeten dus bijbetalen. Gelukkig zonder toeslag.
Om 11.15 uur staan we op station Kijkuit. Het is een stuk koeler dan gisteren. René start zelfs met z'n jasje en een lange broek. Eindelijk krijgen we iets meer te zien van Kalmthout. Hoewel, echt groot is het hier niet. We lopen aanvankelijk verder over de Kijkuitstraat. Hoe lang is die straat wel niet, zeg. Gisteren liepen we hier namelijk ook onze laatste kilometers.
Groepjes wielrenners sjezen aan ons voorbij. Niet allemaal even oplettend. Na het verlaten van de bebouwde kom lopen we richting een soort evenemententerrein. Een schel motorgeluid kondigt zich al van ver aan. Is het een soort crosswedstrijd? Nee, het blijkt het Hoevefeest te zijn, dat we al op diverse flyers aangekondigd zagen. Het snerpende geluid komt van kettingzagen, zien we als we het terrein oplopen. Er is een soort tentoonstelling of wedstrijd van sculpturen van houtsnijwerk. Best mooi, maar vooral erg veel lawaai. In de verte zien we paarden die het land ploegen en wat paard en wagens. Echt zin om een kijkje dichterbij te nemen hebben we niet. We gaan verder.
achteruitkijkje naar Kalmthout
Kalmthout uit naar Achterbroek. En er weer uit, want echt heel groot is het dorpje niet. Een lange weg met eiken leidt ons naar het Pastoorsbos. De eikenbomen zijn alle versierd met een lint. Bij omhoog kijken is ook duidelijk waarom. Sommige hebben bewoners, processierupsen. Hier in de buurt staan andere huizen dan we tot nu in deze omgeving hebben gezien. Dit zijn niet van die enorme kasten. Nee, dit zijn gezellige houten cabins. Sommige in pastelkleuren andere robuust met balken.
leuke hutjes
Van het Pastoorsbos met grote Corsicaanse dennen komen we langs het Sterbos. Dit privédomein is verboden toegang. Wij lopen er via een kaarsrechte weg van 1,5 kilometer langs. Wat meanderende boerenweggetjes brengen ons hierna naar Wuustwezel. Al weer zo'n plaats die we enkel van de verkeersborden kennen. In eerste instantie lijkt het een gehucht met alleen wat boerderijen. Maar het is groter dan verwacht. Na een kilometer of drie is daar dan toch echt weer een echt stadje.
Heel even verlaten we de route voor ons eerste etappebiertje. Eerdere cafeetjes bleken dicht. Zo niet café De Bijl. Op het terras zijn we de enigen, maar het plekkie is prima. Gezellige bloembakken naast ons en uitzicht op de kerk. Met een biertje en een pizza (het enige vegetarische snackgerecht) voor onze neus is dit een prima stop.
natuurgebied De Marum
De laatste happen en slokken zijn nog maar net binnen of de eerste druppels tijdens deze wandeldag vallen. Snel maar de poncho's aan, want in een nat pak hebben we geen zin. Er wachten ons nog een kilometer of zeven. Best mooie, overigens. Nieuwsgierige koeien en stieren komen naderbij als we langslopen. Ze blijven geïnteresseerd naar ons kijken. De regen is inmiddels weer gestopt. Via natuurgebied Het Marum en smalle boerenweggetjes naderen we station Noorderkempen. De GPS'en geven aan dat we zo'n 21 kilometer dichterbij Nice zijn gekomen. Wat een fijne dag weer. Wat minder natuurschoon dan gisteren, maar toch gewoon weer genieten geblazen. Bovendien was het echt optimaal wandelweer. Af en toe piepte de zon door de wolken en dan voelde je ook direct de warmte. De druppels aan het eind van de dag waren beslist geen spelbreker. Op naar morgen, naar Zoersel.
start: autorit van ruim 2 uur naar Kalmthout. Geparkeerd bij station Kijkuit. OV rit van een uur. Trein naar Roosendaal, daarvandaan naar Bergen op Zoom
etappe: van Bergen op Zoom naar Kalmthout
kilometers 28,6
Tot vandaag was Kalmthout alleen een naam op een verkeersbord tijdens een autorit op weg naar een zuidelijke bestemming. Vanochtend was het voor ons juist DE bestemming. Hier eindigt namelijk de eerste etappe niet volledig op Nederlandse bodem van de GR5 . Vandaar dat wij al vroeg in de auto stappen om de rit naar onze zuiderburen te maken. Het is een beetje stressen. We gaan namelijk net ietsie te laat van huis. De GPS geeft aan dat het een rit van ruim 2 uur zal zijn. Bij vertrek hebben we een minuut of 10 speling. Die zijn geslonken tot 7 als we bij station Kijkuit in Kalmthout aankomen. Maar ja, eerst moeten we nog een parkeerplek zien te vinden. Dat is nogal een gedoe. Op goed geluk parkeren we hem langs de kant van de straat. Nu maar hopen dat dit mag. Nergens zien we borden te staan die dit verbieden, maar het voelt een beetje raar. Nou, geen tijd om erover na te denken. We moeten in sprint naar het perron. Het verkeerde nog in eerste instantie...waarom staan hier geen bestemmingsborden? De spoorbomen zijn al naar beneden. De trein naar Roosendaal komt langzaam aantoeven. Aan de andere kant! Heel burgerlijk ongehoorzaam bukken we onder de spoorbomen door zodra de trein voorbij is en rennen over het perron naar de trein. Gehaald.
In Roosendaal hebben we juist mazzel. Vrijwel alle treinen zijn geannuleerd in verband met een wisselstoring, maar Bergen op Zoom is bereikbaar. Daar stappen we om 11.16 uur uit. We kunnen van start. Hoewel, eerste de gebruikelijke handelingen, veters strikken, smeren met zonnebrandcreme en, uiteraard, de startselfie.
Het mooie van Bergen op Zoom, de markiezenstad, hebben we tijdens de vorige etappe al mogen bewonderen. Nu zijn het vooral woonwijken, niet allemaal even gezellig. Het eerste groen van deze etappe zien we in het parkje rond Vijver Zuid. Kort hierna, zodra we de A4 zijn onderdoor gestoken is het een en al bos dat de klok slaat. Sowieso fijn om in zo'n omgeving te wandelen natuurlijk, maar vandaag nog eens extra, omdat we nu in de schaduw stappen. Het zonnetje doet namelijk al flink haar best.
Tijdens de vorige etappe kwamen we al een wandelboom tegen waarop de GR5 werd genoemd, maar hier op de Balsedreef staat wel een erg fraai exemplaar. Het is wel even slikken. Nice is nog 2172 kilometer wandelen. Bij het naastgelegen Bozslust ploffen we neer op het terras. Een aantal jaren geleden overnachtten we hier in de toen nog StayOkay. Het heeft een mooie make-over gekregen. Wij genieten van een glas ijsthee, want met deze temperatuur kun je niet genoeg drinken en een gedeelde appelpunt en tosti.
Zanderige bospaden, gelukkig nog steeds in de schaduw van bomen, brengen ons naar Wouwse Plantage. Lopend over een prachtige bomenlaan hebben we een doorkijkje naar het witte kasteeltje. Het is geen foto waard, want het moois wordt door steigers aan het oog onttrokken.
Ongeveer bij kilometer 12 is het zover, een bijzonder moment in ons GR5-avontuur. We laten Nederland achter ons. Tenminste voor de eerste keer. Uiteraard maken we een foto van de grenspaal, nummer 243, en vervolgen onze weg in België. Het landschap lijkt direct anders te voelen. Zandweggetjes zijn onze ondergrond. De zon brandt nu wel erg fanatiek. Voor ons ligt het dorpje Essen. Wij laten het letterlijk links liggen. Wel bezoeken we nog even het kapelletje, Onze Lieve Vrouw van Altijd Durende Bijstand.
De weggetjes maken plaats voor single tracks. Aan een andere grenspaal merken we dat we weer in Nederland zijn beland. De route voert ons langs velden vol gewassen, pas aangeplante biet, aardappels al in bloei en uiteraard maïs. Even verderop velden vol uien en broccoli. Schaduw van bomen ligt al een tijdje achter ons. Het maakt dat we wel erg toe zijn aan een koud drankje. Het water in onze Doppers is al niet eens lauw meer, maar gewoon warm. In de buurt van Huijbergen leidt de route ons scherp naar links. Wij gaan rechtsaf het plaatsje in. Op een hoek lonkt een terras in de schaduw. Even later staan er twee koude Radlers voor ons neus. Poeh, dat is fijn bijkomen. Nu kunnen we er weer even tegenaan. En dat is nodig ook, want we moeten nog een dikke 10 kilometer stappen.
Dat blijken er zelfs meer te worden, want in het grenspark Kalmthoutse heide moeten wij afwijken van de reguliere route. Het is namelijk nog broedseizoen en dat betekent dat de variant op ons wacht. Geen idee uiteraard wat we nu missen aan de gewone route, maar achteraf gezien blijkt dit alternatieve traject voor vandaag een prima keuze. We wandelen voornamelijk over schaduwrijke bospaden. Geen overbodige luxe met dit weer. De extra 300 meter die we nu meer lopen is snel vergeten. Bovendien zien we nu de zuilen waarnaar wordt verwezen op de aanduidingen van een van de vele route door dit gebied.
De laatste kilometers zijn zwaar. We hebben het een beetje gehad. Het mulle zand vertraagt onze tred. Bovendien is het alleen maar warmer geworden. We stiefelen door het mooie gebied. Bij restaurant de Heihoeve komen we weer in de bewoonde wereld. Even snel een foto van een houten beeld van Suske en Wiske en dan door. Op naar station Kijkuit, waar onze GPS'en piepen na een ruime 28 kilometer.
De auto staat er nog. Ongeschonden. En er wappert geen papiertje voor de voorruit. Snel instappen en de airco aan. Het blijkt dat de B&B een stuk verder ligt dan verwacht. Gelukkig maar dat we met de auto zijn. Zo maar eens kijken hoe de dag van morgen eruit zal zien. Dan is Brecht ons wandeldoel.
Van etappe 12 resten ons nog wat kilometers. Over plattelandsweggetjes, langs boerderijen, nevenbatterijen, mekkerende schapen, het fort Aan den Ham en een wel erg klein museum bereiken we Krommenie. Officieel loopt de route nog 2 kilometer door het plaatsje om bij het station te eindigen. Voor de volgende etappe, nummer 11, moeten diezelfde kilometers dan worden gelopen om weer bij precies dit punt uit te komen. Van het Waterliniepad weten wij dat dit stuk door Krommenie ook niet de meest fotogenieke kilometers zijn. Nou, wij zijn gekke Gerritje niet en vervolgen dan ook onze weg direct zonder de plaats in te gaan.
Langs een smalle sloot vol met waterplanten lopen we naar een volgend fort. Pulletjes van waterhoentjes en eenden zorgen voor fotostops. Tijdens een van die fotomomentjes zien we in het troebele water enorme karpers zwemmen. Ze hebben het erg gezellig samen...of maken fikse ruzie, in ieder geval zorgen ze voor behoorlijk wat golfjes.
Op weg naar Uitgeest passeren we het Fort bij Krommenie, wat campings en de Tweede Broekermolen (de eerste hebben we blijkbaar gemist). Eigenlijk hebben we wel zin in een koppie. Twee restaurants worden voorbijgelopen om bij Bistro 't Schippersrijk binnen te lopen. Het terras biedt een prachtig uitzicht over het Uitgeestermeer. Helaas maakt de wind het toch net iets te oncomfortabel om buiten te zitten. Gelukkig is er net een annulering geweest, waardoor er voor ons ook binnen een tafel beschikbaar is. Bestond onze lunch de vorige etappe uit een patatje, dit keer is het heel wat luxer. We genieten zelfs van een wel erg lekker wijntje bij onze lunch.
De A9 wordt onderdoor gestoken om een blokje door Uitgeest te wandelen voor we de snelweg opnieuw onderdoor kruisen om aan de oever van het Uitgeestermeer te belanden. De komende kilometers kunnen we niet verdwalen. Over de oevers met het water aan onze rechterhand lopen we naar het noorden. Af en toe delen we het pad met schapen. Sommige zijn best mak en laten zich even lekker achter de oren krabben. Op een dijkje staat een aantal Schotse Hooglanders. Hun horens zijn enorm. Niet gevaarlijk, laat Gerard weten. Maarre...ze hebben wel een kalfje erbij. Ach, we proberen wel afstand te houden. Niet nodig, blijkt. Want de beestjes blijken aan de andere kant van een sloot te staan.
Op het water schieten surfers voorbij. Het is er ook perfect weer voor. Niet alleen om te surfen overigens. Ook wij genieten van het af en toe achter de wolken vandaan piepende zonnetje. De best wel harde wind is koel, maar niet koud. Onze jasjes zijn inmiddels in de rugzak verdwenen.
Ergens halverwege is het Uitgeestermeer van naam veranderd in het Alkmaardermeer. Waar het meer overgaat in het Noordhollands Kanaal is ons finishpunt. Wat een fraai en ook onbekend stukje Noord-Holland hebben we weer gezien. Vanaf nu hebben we een beter beeld van de omgeving als we over de A9 crossen.
