GR5 van Genk naar Lanaken

 4 december 2022

start: vanaf hotel, ongeveer 400 meter naar de plek waar we gisteren zijn gestopt

gestapt: 27,2

GR5 kilometers: 26

In totaal GR5: 365 kilometer

Overnachting: hotel Zuid, Genk

De uren die ik gisterennacht tekort kwam aan slaap in verband met het vroege opstaan, haalde ik afgelopen nacht ruimschoots in. Al om 21.00 uur kon ik mijn ogen niet meer open houden en pas vanochtend om 7.30 uur was ik uitgeslapen. Hotel Zuid bleek een redelijke overnachtingsstop, niet echt een enorme aanrader, want daarvoor waren de faciliteiten iets te minimaal. Van diner- en ontbijtservice hebben we overigens geen gebruik gemaakt, omdat we deze aan de dure kant vonden. 

Groot voordeel is de ligging. Na zo'n 400 meter staan we even na 9.00 uur weer op het pad van de GR5. Ondanks dat het niet vriest, voelt het best wel koud. Snel schieten we een startselfie en gaan op pad. Door buitenwijken van Genk bereiken we de toegangspoort van Nationaal Park Hoge Kempen, Kattevennen. Dit is een walhalla voor sportliefhebbers. Zo'n beetje alle sportfaciliteiten die je voor wat voor sport dan ook nodig hebt, zijn hier te vinden. Met verbazing staren we bijvoorbeeld naar de twee springschansen. Wel vragen we ons af waar je kunt uitglijden, want tot een full stop komen vanaf zo'n schans is toch ook wel een dingetje. 

Voor vandaag houden we het maar bij wandelen. Prachtige bospaden, die al aardig op en neer golven, leiden ons naar Zutendaal. We passeren de Lourdesgrot van Wiemesmeer. Meer dan een korte blik besteden wij hier niet aan, niet echt ons ding. Veel meer houden we van gezellige tentjes als de Sjetterei aan de rand van Zutendaal. Even twijfelen we nog of het niet een soort voetbalkantine is die bij de naastgelegen velden hoort, maar het gebouw ziet er veel te tof uit voor een kantine. Zodra we binnenlopen weten we dat we de juiste keuze hebben gemaakt. Hoewel het pas 11.00 uur is gaan we toch voor de glühwein met lekkers. Het is waterkoud en iets warms gaat er wel in. 

Enigszins opgewarmd vervolgen we de route door het bos. Wat een geluk dat we vandaag vooral beschut door bossen lopen. Daardoor valt de gure wind die de gevoelstemperatuur tot onder het nulpunt brengt weg. Dat is overigens niet alleen het voordeel van de route, want, jongens, wat zijn de bossen mooi. Het is echt volop genieten. Vooral als we weer een vlonderpad tegenkomen. Dit voert door een soort van moeras, waar volgens een bord bevers huizen. Die laatste zien we niet, maar het pad is op zich al bijzonder genoeg. 

Ondanks het grauwe weer is de lichtval door de bomen bij vlagen prachtig. De geelbruine bladeren maken het fletse licht warm. De heuvels zorgen ervoor dat we af en toe een blik in de diepte kunnen werpen, nou ja, echt hoog is het hier allemaal nog niet, maar het doet al een belofte voor de volgende etappes. 

Een verschil tussen de aanduidingen op de paaltjes en de GPS van René doet ons even verderop aarzelen. Wat nu? De routes lijken echt volledig uit elkaar te lopen. Wij zijn de paaltjes trouw en negeren de GPS. Al snel wordt duidelijk waarom deze route is gekozen. Het voert langs een rustig kabbelend stroompje. Boomstammen en mos maken het een prachtig plaatje. Even moeten we het pad af, omdat het water dat heeft overgenomen. Opeens komt een grote, witte hond vrolijk op me af huppelen. De commando's van zijn baasje, laag, laag, hebben weinig impact op hem. Als hij omhoog springt, is hij minstens net zo lang als ik. Hij is niet agressief, maar ik heb niet zo'n zin om omver gesprongen te worden of om zijn blubberige poten tegen mij aan te krijgen. Het loopt goed af, maar als ik wat tegen de vrouw zeg, doet ze of haar neus bloedt en negeert mij compleet. 

Het is zo weer vergeten, want het pad neemt ons weer in beslag. Het blijft mooi. Tot we Lanaken bereiken. Zodra we hier het bos verlaten is het over met de pret. De koude wind blaast ons om de oren. De wijken hier bieden niet veel beschutting. Het is een kale bedoening. Met uitzondering van twee jongens die wat vuurwerk afsteken zien we helemaal niemand op straat. Het is bijna een beetje surrealistisch. Het centrum biedt een wat gezelliger aanblik. Niet dat we daar nu wat aan hebben, want het zit erop. Ongeveer 200 meter van de route staat de auto. We zijn er. 

Ruim 27 kilometer in een dikke 5 uur hebben we vandaag de kou getrotseerd. In januari staat een hele week hier in de omgeving gepland. Dan zullen we ongetwijfeld de laatste kilometers van het Vlaamse deel aftikken. Daarna is het op naar het zuiden!

• op naar de volgende GR5 wandeling, van Lanaken naar Kanne
• terug naar de vorige GR5 wandeling, van Kiewit naar Genk
• onze GR5 wandelingen
• onze andere wandelpaden

GR5 - van Kiewit naar Genk

3 december 2022

Start: met de auto in 3 uur naar Lanaken. Auto geparkeerd op Europaplein. Hiervandaan 3 bussen naar Kiewit

Gestapt: 21,3 kilometer 

GR5 kilometers: 19,6

Totaal GR5 Kilometers: 339

Het was een vroegertje op deze koude herfstdag. De wekker deed om 5.30 uur zijn werk. Precies 3 kwartier later trokken we de deur achter ons dicht. De rit naar Lanaken was een mooie vuurdoop voor ons nieuwe, voor ons dan, karretje. Terwijl ik naar het zuiden koerste, kon René nog mooi wat dingen, zoals bijvoorbeeld buskaartjes, regelen. In Lanaken was het eerst nog even speuren naar een, hopelijk, geschikte, parkeerplek en vervolgens naar de bushalte.

Precies op tijd reed bus 45 ons naar Genk, waarna dezelfde bus en chauffeur, maar nu onder nummer 1 ons verder naar Hasselt bracht. Hier was even verwarring, want de app matchte niet met de gegevens bij de halte, maar even later zaten we in de 3e en laatste bus naar halte Kerk in Kiewit.

Op de hoek waar we starten, merken we een monument op. Nazoeken leert dat het ter nagedachtenis is aan de slachtoffers die tijdens een flink noodweer vielen bij Pukkelpop 2011. Het festivalterrein ligt aan de overkant van de weg. Na het scoren van wat lekkers voor onderweg bij bakkerij Maris, volgen de vaste rituelen, schoenen veteren, startselfie en -filmpje, koers opzoeken en daar gaan we. Voor slechts een kleine 300 meter. Een mooie overkapping is namelijk een prima plekkie om de net aangeschafte roomcroissants soldaat te maken.

Domein Kiewit geeft ons de eerste bomen van vandaag. Helaas zien we van de Galloway runderen die hier zouden grazen alleen wat hoopjes die ze hebben achtergelaten. Het bezoekerscentrum van het domein  gelegen in een kasteeltje, had een leuke stop geweest als we niet net die croissants verorberd hadden.

En op naar het volgende domein, dat van Bokrijk. De enorme hoeveelheid, nu lege, parkeerplaatsen maakt duidelijk dat het Openlucht Museum, als open, een populaire attractie is. Het sanitair is wel toegankelijk en daar maken wij maar even gebruik van.

Ook hier komen we net als tijdens de vorige etappe weer een aantal enorme vijvers tegen. Het hele gebied is behoorlijk waterrijk, maar gelukkig zijn de paden goed te belopen. Bovendien krijgen we als extraatje ook nog wat vlonderpaden te bewandelen.  Altijd leuk!

En dan is daar weer het Albertkanaal. Voor de zoveelste keer tijdens deze GR5 tocht. Zou het de laatste zijn? Sluizencomplex Diepenbeek is weer imposant. Helaas lijken de schippers ook weekend te hebben, want de sluizen blijven leeg. Het water oversteken doen we niet. We gaan richting Genk. Via Natuurreservaat De Maten. In eerste instantie zien we niet veel van de blijkbaar mooie natuur. Tussen de vijvers wordt gewerkt aan versteviging van het pad. Het is een zanderige bedoening. Goed opletten dus waar we onze voeten neerzetten. Even verderop, langs andere vijvers ervaren we wel de rust van dit gebied.

Het bezoekerscentrum bij De Slagmolen komt als geroepen, teminste de tent die als drinkgelegenheid dient. 15 kilometer zijn weggestapt, we zijn toe aan een warm opkikkertje. Chocomelk met slagroom. Fijn om even de rugzakken af te hebben en even door te warmen. Al valt het eigenlijk best mee met de kou. Met de staat van de Slagmolen valt het niet mee. Die heeft z'n beste tijd gehad.

Wij kunnen er weer fris tegenaan voor de laatste 5 a 6 kilometers. Er worden heel wat wandelbomen gepasseerd. Ze wijzen ons o.a. de weg naar Nice. Dat blijft leuk.

In Langerlo lopen we weer even verhard. Het kapelletje moet uiteraard worden vastgelegd. Nog een kilometer of 2 door een bos en dan komen we uit op de weg waar we rechts moeten afslaan voor ons hotel. Eerst gaan we nog even naar links om wat in te slaan voor op de kamer.

Daar hangen we nu op bed. Voor de buis. Prettig bijkomen na een fijne wandeldag op de GR5. 

• op naar de volgende GR5 wandeling, van Genk naar Lanaken
• terug naar de vorige GR5 wandeling, van Viversel naar Kiewit
• overzicht van onze GR5 wandelingen
• onze andere wandelpaden

Romeinse Limespad - van Leiden Lammenschans naar Alphen aan den Rijn (etappe 3 en 4)

13 november 2022

start: Twee treinen naar Leiden Centraal, bus 400 naar Leiden Lammenschans

etappe: restje 2, 3 en 4 bijna helemaal

kilometers: in totaal op dit pad 66,2 van de 276

gestapt: 24,2 met aanlooproute vanaf station Lammenschans en restje etappe 2

horeca: Jeu de Boer Hazerswoude-Boer

Dertien en half uur nadat we gisteren uit de trein stapten op ons "thuisstation", staan we vanochtend weer klaar om in te stappen in de trein naar Leiden. Hiervandaan brengt bus 400 ons naar station Lammenschans. Op zich gaat het reizen met het OV best goed. Gisterenochtend zorgde een trein met wat oponthoud weliswaar dat wij in sprint naar de bus moesten en op de terugweg misten we de trein op een haar, waardoor we bijna een half uur op een niet heel gezellig perron moesten wachten, maar ach... Vanochtend verloopt alles vrijwel vlekkeloos. Okay, de buschauffeur zat ruim vijf minuten langer aan haar bakkie koffie waardoor ze er daarna flink de sokken in zette, maar precies op tijd stappen wij uit bij station Lammenschans. Kijk, het reizen met de auto is uiteraard vele malen comfortabeler en sneller, maar voor nu is dit een prima alternatief. 

De aanlooproute vanaf het station naar het Romeinse Limespad is zo'n 500 meter. Op de Kanaalburg schieten we onze selfie. Nu kunnen we echt van start. Via het herfstige Polderpark Cronesteyn wordt Leiden verlaten. Aan de andere kant van de A4 lopen we Zoeterwoude Dorp binnen. Het is fijn wandelen aan de rand van dit landelijke dorpje. Aan de doorgaande weg liggen gezellig aandoende huizen waarvan sommige met een eigen bruggetje worden bereikt. Het geeft een gemoedelijke sfeer. 

Even na het passeren van het bord dat het einde van het dorp aangeeft, is het gedaan met de schone schoenen. We worden de wei ingestuurd. Hoog nat gras vormt voor een ruime kilometer onze ondergrond. Regelmatig wordt onze lenigheid getest als we over een bruggetje mogen. Koeien staren ons al herkauwend na. Als we weer eens een bruggetje zijn overgestoken komt een van de bruinwit-gevlekte dames ons tegemoet. Nieuwsgierig neemt ze ons op. Als wij dichterbij komen wint haar angst het van nieuwsgierigheid en loopt ze achteruit. Dit is het land waar voorheen de Waterwolf, een beeldende naam voor de vele overstromingen die hier ten gevolge van de turfwinning plaatsvonden, heerste. Molens waren het antwoord. Tegenwoordig zijn deze vervangen door vele gemalen. 

De komende kilometers bestaat de ondergrond afwisselend uit het natte, drassige grasland met koeienvlaaien en geasfalteerde plattelandsweggetjes. Aan een koffiestop bi Jeu de Boer is bijna niet te ontkomen. De route voert dwars over het erf van deze activiteitenboerderij. In het zonnetje op het terras genieten wij van een wel erg laat startbakkie. De schoenen heb ik even uitgeschopt. Mijn sokken zijn niet helemaal droog gebleven zo struinend door het natte gras. Veel nut heeft het niet, want de route gaat direct verder door het weiland. Volgende keer niet vergeten een droog paar sokken in mijn rugtas te doen. 

Vlak voor onze koffiestop zijn we de molen Rooie Wip gepasseerd, een fraaie wipmolen uit 1639. Nu in het veld voor ons zien we haar zelfs een paar jaar oudere, blauwe zus. Het smalle Kerkevaartpad voert ons langs een andere molen, de Rietveldse molen. Wat blijft het toch een bijzonder gezicht om deze oer-Hollandse bouwwerken in het landschap te zien. Het novemberzonnetje zet ze nog eens extra in de schijnwerpers. 

Het even verderop gelegen Rietveld is een zogenaamd vaardorp, evenals het veel bekendere Giethoorn in Overijssel. Vroeger waren huizen hier alleen maar bereikbaar per boot. De vele slootjes zijn ontstaan door de turfwinning. Ook tegenwoordig heeft menig gezin hier nog een aanlegplaats in plaats van een parkeerplaats voor de deur. Toch is het gebied inmiddels ook ontsloten. Wij doorkruisen het langs opvallend veel boom- en struikenkwekerijen. 

Een laatste zompig, smal pad gelijnd met knotwilgen brengt ons naar de N11. Aan de andere kant van deze weg beginnen de buitenwijken van Alphen. Hier ligt ook het Archeon. Hoewel passend bij dit pad, laten wij het links liggen. We gaan op naar het station. Na ruim 24 kilometer vinden we het wel weer okay voor vandaag. Bovendien kunnen we hier makkelijker richting huis geraken dan als we door zouden lopen tot het eind van deze etappe. 

Drie treinen en bijna twee uur later openen we de voordeur. Twee wandeldagen zitten erop. Morgen wacht nog een dag...maar welk pad we gaan bewandelen moet nog even worden uitgedokterd. 

• op naar de volgende etappe, van Alphen ad Rijn naar Bodegraven
• terug naar de vorige wandeling, van Katwijk naar Leiden Lammenschans
• overzicht van onze wandelingen op het Romeinse Limespad
• onze andere wandelpaden

Romeinse Limespad - Katwijk naar Leiden Lammenschans (etappe 1 en 2)

12 november 2022

start: met 2 treinen (via Amsterdam Sloterdijk) naar Leiden Centraal daarna bus 431 naar Katwijk halte Centrum

etappe: 1 en 2

kilometers: in totaal 44,1 van de 276,4

gestapt: 26,93

horeca: strandpaviljoen Centrum in Katwijk en Grand Café Van Buuren in Leiden

Het was wikken en wegen, maar gisteravond namen we het besluit om dit weekend niet naar België af te reizen voor onze geplande GR5 etappes. Gisteren moest de tijdelijke auto waarin wij reden na een auto-ongeluk drie weken geleden, plotseling worden ingeleverd. Dat houdt in dat we nu even geen eigen vervoer hebben. Geen probleem, dachten we nog...ook naar België rijden treinen. Vanaf ons stationnetje gaat zelfs rechtstreeks een trein naar Maastricht. Mooi, dachten we, dat doen we dus. Echter, om van Maastricht naar Kiewit te komen moeten we daar nog bijna drie uur bij optellen en dan moet alles meezitten. Bovendien zorgt de afwikkeling van het ongeluk best voor wat onrust in onze koppies. Dus, de onderkomens werden geannuleerd en nieuwe, uiteraard ook wandel-, plannen werden gesmeed. 

Vandaar dat wij vanochtend om 8.30 uur in de trein stappen op weg naar Katwijk voor de eerste officiële etappe van het Romeinse Limespad. Ruim een maand geleden maakten we al kennis met deze LAW, maar dat was de extra etappe van Voorburg naar Leiden Lammenschans. Vandaag starten we bij het min of meer echte startpunt, Kalla's toren. 

De plek is ons niet onbekend. Tijdens een etappe van het Kustpad 2 passeerden we dit kunstwerk al. Nu we het Romeinse Limespad lopen heeft het extra betekenis. De toren van Kalla ligt vlakbij de plek waar in de Romeinse tijd het Fort de Brittenburg in zee lag. De beelden op het plateau verwijzen naar het verhaal dat Caligula zijn soldaten op het strand liet plaatsnemen, schelpen liet verzamelen en daarmee de overwinning op de zee claimde. Het is in ieder geval een passend begin van dit pad. 

Zuidwaarts gaan we. Op de boulevard is er even twijfel of we het officiële pad, een schelpenpad door de duinen volgen of dat we langs de kunstwerken op de boulevard lopen. Aangezien we dat laatste al tijdens het bewandelen van het Kustpad hebben gedaan, besluiten we "netjes" het pad te volgen. Wandelaars die de beelden nog niet hebben gezien raden we aan burgerlijk ongehoorzaam te zijn en het pad even te laten voor wat het is om het verderop weer op te pakken. Wij buigen wel even af om bij Strandtent 't Centrum ons startbakkie te scoren. Het is bizar (want dat is toch wel het juiste woord ervoor) mooi weer en we kunnen zelfs gewoon op het terras zitten. 

monument voor gevallenen op zee

Katwijk aan Zee

skyline Katwijk

Direct hierna nemen we afscheid van de zee. We gaan het binnenland in...op weg naar Nijmegen, maar eerst maar richting Leiden voor vandaag. Het oude deel van Katwijk is sfeervol, de bijzondere kerk, kleine witte vissershuisjes en een gezellige winkelstraat. Het is wel even een uitzoekerij, want de markering ontbreekt regelmatig. Zelfs met GPS en boekje erbij is het goed opletten geblazen. 

De natuur is niet ver weg. Na het oversteken van de Parkweg lopen we een prachtig duingebied in. Helaas ook niet voor lang. Als er huizen opdoemen, blijkt dat we Katwijk nog niet achter ons hebben gelaten. Via smalle paadjes langs de Oude Rijn vaak temidden van woonwijken wandelen we Rijnsburg binnen. Een voetveer brengt ons naar de overkant van datzelfde water naar Valkenburg. Deze plaats schijnt wereldwijde bekendheid te genieten onder archeologen vanwege de vondst van overblijfselen van een Romeins Castellum. Wij zien alleen de informatieborden over dit stukje geschiedenis. 

duingebied

Katwijk aan den Rijn

voetveer naar Valkenburg

Na het opnieuw oversteken van de Oude Rijn via de Joop van der Reijdenbrug belanden we in een nieuwbouwwijk. Normaal vrij sfeerloos wat ons betreft, maar dit zogenaamde Eiland van Oegstgeest is anders. Wat een leuke huizen in allerlei soorten en maten staan hier. Erg woonvriendelijk. 

Bij Corpus wordt de A4 onderdoor gestoken. Even is het verstand op nul en kilometers maken, of gewoon tijd om een goed gesprek aan te knopen, want we belanden in een ietwat ongezellig deel van de route. Een lange straat voert ons langs de verschillende faculteiten van het Leiden BioScience Park. Gelukkig duurt het niet lang voor er weer wat parkjes zijn, waar de routeplanners dankbaar gebruik van hebben gemaakt. De Leidse Hout is het eindpunt van de eerste etappe. Wij gaan nog even door. 

Via het Landgoed van Oud-Poelgeest buigen we terug naar het leuke Leiden. Wat een mooie statige huizen komen we onderweg tegen! In de binnenstad is het gezellig. Het is inmiddels ver in de middag en we hebben behoorlijk trek gekregen. Die wordt gestild bij Grand Café Van Buuren met een Beyond Burger en een vegetarische Ceasar Salade. En weer door gaan we. Nog een kilometer of 8 tot station Lammenschans. In het buurtje van de Pieterskerk voel je de geschiedenis gewoon. Eigenlijk geldt dat voor heel de stad. Overal is de oudheid te zien. Door smalle steegjes, langs de burcht en langs oude grachtjes lopen we het centrum weer uit. 

Joop van der Reijdenbrug

Oud-Poelgeest

staalblauw

Museum Volkenkunde

binnenhaven Leiden

grachtjes

mooie pandjes

burcht

Opnieuw komen we in onze eigen voetsporen te lopen als we langs de Nieuwe Rijn oostwaarts wandelen. Hier loopt ook de route van het Marskramerpad. Bij de Oude Rijn scheiden de paden zich weer. Nu wordt ook duidelijk waarom dit ommetje aan deze route is toegevoegd. We komen in Park Matilo, de Romeinse naam voor Leiden. Nagebouwde wachttorens en Italiaans aandoende bomenrijen verwelkomen ons. Gevolgd door opnieuw een nieuwbouwwijk waarvan de straatnamen ook niet mogen ontbreken bij dit pad, bijvoorbeeld Livius, Tacitus en Ovidius. In Park De Bult mogen we nog even modderhappen, tenminste...laten we zeggen dat we onze schoenen toch net niet schoon houden. 

park Matilo

Bij de Kanaalbrug verlaten wij het pad. Station Lammenschans ligt zo'n 500 meter van de route. Ook een mooi startpunt om de volgende keer weer te beginnen. Na bijna 27 kilometer zetten we hier onze GPS'en stil. Het schemert inmiddels. Het is even wennen om niet in de auto te stappen aan het einde van een wandeldag. Toch valt de treinreis, verdeeld over drie treinen, ook best mee. Om even na 19.00 uur kunnen we met de benen gestrekt voor de buis terugkijken op een heel fijne wandeldag. 

• de extra etappe, van Voorburg naar Lammenbrug
• overzicht van onze Romeinse Limespadwandelingen
• onze andere wandelpaden
• op naar het volgende deel op dit pad, van Lammenschans naar Alphen aan de Rijn

Trekvogelpad van Bergen aan Zee naar Alkmaar

19 oktober 2022

Start: met 2 treinen en 2 bussen naar halte Strand in Bergen aan Zee, totaal 1.40 uur onderweg

Etappe: van Bergen aan Zee naar Alkmaar

Kaarten: 1, 2 en 3

Kilometers volgens gids: 21,9

Kilometers gestapt: 25,9

Kilometers totaal op dit pad: 21,9

Als om 6.30 uur de wekker gaat, twijfel ik heel even. Het is vakantie, waarom zou ik zo vroeg opstaan. Bovendien kan ik best een trein later nemen. Maar de zin in vandaag overwint. Even een cappuccino om de dag te starten en ik kan op pad. 

Twee treinen brengen me van huis naar station Alkmaar. Hiervandaan rijdt bus 166 naar halte Plein in Bergen. Het is bijna jammer dat ik daar maar drie minuten overstaptijd heb, want ik zie een gezellig koffietentje. Buurtbus 410 zorgt voor het laatste stuk naar halte Strand in Bergen aan Zee. De buschauffeur, die geïnteresseerd was waar ik naar op weg ben, wenst me een fijne wandeldag.

Heel even sta ik wat onwennig. Van blogs weet ik dat hier geen officieel startpunt is. Maak ik nu ik alleen ben, een startselfie? Ja, natuurlijk doe ik dat. Het is ook de enige mogelijkheid om mezelf op de foto te krijgen. Okay, foto gemaakt, aan de wandel...

Het strand op. En wat is dat toch betoverend. In de zomer heb ik niets met zee en strand, hoogstens op een terras achter glas en met een glas in de hand. Maar op een dag zoals vandaag met een prachtige wolkenlucht, een mooi strak zandlaken en her en der wat strandvogels ben ik volledig om. Ik zoek wat schelpen, maak foto's en stap behoorlijk door. Op mijn horloge zie ik dat ik de afslag met de groene lijn heb gemist. Hoe kan dat nou? Ik ben pas net op het strand en waar is die afslag dan? Ik loop terug en zie een strandafgang bij restaurant Noord. 

Bij het Zeehuis ligt het officiële vertrektpunt van het Trekvogelpad. Sinds 1961 is het een Natuurvriendenhuis, tegenwoordig het Nivon, de beheerder van het pad. Voor die tijd was het een koloniehuis voor zogenaamde "bleekneusjes" uit Amsterdam. In mijn kleutertijd was ik blijkbaar ook zo'n bleekneusje uit Amsterdam, want ik heb, weliswaar niet in dit koloniehuis, maar wel in een in Petten, 6 weken gelogeerd. 

Vanaf hier voert de route het Noord-Hollands Duinreservaat in. Het nodige toegangsbewijs heb ik in de trein al digitaal aangeschaft. Tot bijna kilometer 10 in Wimmenum is het genieten geblazen in het bos. Andere wandelaars kom ik nauwelijks tegen. Wel zijn er volop mountainbikers. Klinker- en bospaden wisselen elkaar af. Ook hier veel paddenstoelen. Af en toe gaat het flink op en af. Een bocht omkomend schrik ik me een hoedje. Naast mij in de bosjes hoor ik een behoorlijk geritsel, niet iets dat een vogel produceert. Vijf meter van het pad staat een enorme Schotse hooglander. Zo een met twee flinke horens op zijn hoofd. Hij kijkt me een beetje sloom aan en gaat gewoon door met het plunderen van een eikenboom. Bij een volgende bocht word ik zo'n beetje begroet door een pony die half op de weg staat. Ook deze vervolgt langzaam zijn weg zonder me een blik waardig te keuren. 

Het is trouwens een prachtige dag. Mijn jas heb ik al een tijdje uit. Het is fris, maar doorstappend, is het absoluut te doen. In Wimmenum kom ik de eerste bebouwing tegen, huizen waarvan de achtertuin zo'n beetje uit de duinen bestaat. Aan Tobleronstenen is te zien dat de Atlantikwall hier heeft gelegen. Richting Egmond zijn volkstuinen in de duinen. Die ken ik nog van onze route hier van het Kustpad. Met het bereiken van Egmond aan den Hoef is er een einde gekomen aan het duingebied. Vanaf nu wordt het open gebied richting Alkmaar. In het plaatsje speur ik naar een tentje om een kop cappuccino te kunnen scoren. Tevergeefs. 

De Slotweg, waarlangs ik Egmond uitloop, dankt zijn naam aan het voormalige kasteel van Egmond dat hier eens lag met de bijbehorende slotkapel. Laatste wordt momenteel gerenoveerd. Van het kasteel zijn alleen de contouren nog zichtbaar op de grond. 

Via een drukke rotonde op de N512 laat ik het dorp achter me. De route stuurt me een weiland in. De routeaanduiding is niet helemaal duidelijk. Dat zorgt dat ik in eerste instantie aan de verkeerde kant van de sloot terechtkom. Als een andere sloot zorgt dat ik niet verder kan, besef ik mijn fout. Het boekje biedt uitkomst. Ik had een bruggetje over gemoeten. Ruim een kilometer struin ik door nat grasland via overstapjes van de ene in de andere wei gerakend. Tot ik niet meer verder kan. Een duidelijk hek, zonder overstap en met meerdere prikkeldraden blokkeert de weg. Hmm, wat nu? Ik kies eieren voor mijn geld, hoewel er alleen maar koeien te zien zijn, en draai om. Dat zorgt voor zo'n 3 kilometer extra op de teller, maar ach, beter ten halve gekeerd, toch? 

Via de alternatieve route vervolg ik mijn weg. Velden met bloeiende dahlia's en andere bloemen zorgen voor fleurigheid. Een lang fietspad brengt me in Heiloo. Hier volg ik, dit keer per ongeluk, opnieuw de alternatieve route. Mijn GPS meldt dat er een koersfout is, maar ik zie nog gewoon rood-witte stickers. Opnieuw laat het boekje zien dat het wel goed komt. 

Tot de gemeentegrens van Alkmaar blijft de route bebost. Het Heilooërbos en het park behorende bij landgoed Nijenburg zorgen daarvoor. Ook het voormalige terrein van AZ, de Alkmaarder Hout staat garant voor groen. De laatste kilometer van deze route loopt over de oude stadswal. Voor ik rechts het centrum kan inbuigen, tringelt mijn GPS, einde van etappe 1. In plaats van naar rechts te gaan, sla ik linksaf naar het station. Een blik op de tijd laat me weten dat ik nog even in sprint moet om de trein naar huis te halen. Dat lukt! 

En dan is de kop eraf. Ik ben begonnen met het Trekvogelpad. Ruim 25 kilometer was ik mijn eigen gezelschap. Bij het tegenkomen van het hek op het weiland, had ik misschien wel even ruggenspraak willen houden wat te doen, maar ja, als er niemand anders is, moet je toch echt zelf een beslissing nemen...en kun je niemand anders de schuld geven als dat niet de juiste blijkt te zijn. Voor het eerst liep ik op mijn eigen GPS, mijn horloge stuurde me. Gewoonlijk volg ik René die zijn GPS aan heeft staan. Het maakt me wat meer bewust van de route. Lang verhaal kort, dit beviel me. Dit soloproject is nog zeker niet ten einde. 

• op naar mijn volgende Trekvogelpadwandeling, van Alkmaar naar De Rijp
• overzicht van mijn Trekvogelpadwandelingen
• overzicht van onze andere wandelpaden