GR5 Luxemburg - van Bivels naar Bleesbrueck

 22 oktober 2023

start: vanaf Europarcs Kohnenhof in 25 minuten naar Bleesbrueck, hallte Bleesbreck met bus 181 in 17 minuten naar Bivels (Kirch, maar moest zijn Loch)

etappe: van Bivels naar Bleesbrueck (dag 3 uit de Wandelende Cartograaf van de GR5 Luxemburg) 

kilometers: 20,5

GR5 kilometers: 18,1

Totaal aantal GR5 kilometers: 527

Hoogtemeters: 700

Vanochtend werden we wakker met het herfstachtige weer dat de weersites al hadden voorspeld. De hoge ramen in het huisje geven een prachtig uitzicht over de neerdwarrelende blaadjes die in het water van de rivier de Our terechtkomen.

Lang blijven we er niet naar staren. We willen op pad. Maar eerst ontbijten. Dat doen we met de gisteren bestelde broodjes die we bij de receptie ophalen. Hier informeer ik ook direct naar de mogelijkheden om in Ouren te geraken, liefst met OV, maar als dat niet lukt bijvoorbeeld met een taxi. Het OV is vooral op de zondagen mijl op zeven. Wel krijg ik een tip om de bus naar Wampach te nemen om daarvandaan nog 5 kilometer naar Ouren te stappen.

Tijdens het ontbijt is er druk overleg welk deel we vandaag gaan stappen. Grufflingen, nog in Belgie, zou het startpunt moeten zijn voor deze wandelweek. Echter is die plek op zondagen helemaal niet bereikbaar. De optie om naar Ouren te gaan via Wampach zetten we ook even wat daagjes in de koelkast. Dan maar vanaf de camping vertrekken naar Bivels? Nee, ook die route verdient niet de voorkeur vandaag, omdat we dan in Bivels misschien wel heel lang op de bus terug moeten wachten. Dus...dan maar van Bivels naar Bleesbruecke. Met de auto is het nog geen half uur naar laatstegenoemde plaats. Hiervandaan gaat bus 181 elk uur naar Bivels. Wel moeten we dan nog een klein stukje om op de route terecht te komen. Maar, dat wordt het dus...om ongeveer half elf verlaten we het park

De weg naar Bleesbruecke is al zo mooi! Slingerend met de Our mee rijden we door een bos dat langzaamaan haar herfstkleding uit de kast heeft gehaald. Opeens zien we hoog boven ons een kasteel. Het is Vianden! Een kabelbaan brengt toeristen naar boven. Wij rijden nog even verder. Wellicht dat we dit sfeervolle plaatsje straks nog aandoen.

In Bleesbruecke is het heel even zoeken naar een parkeerplek. Deze wordt zo'n 200 meter van de bushalte gevonden. Om 11:06 uur pikt bus 181 ons op om ons 17 minuten later in Bivels weer af te zetten. Het ritje kost ons niets, noppes, nada. Het openbaar vervoer in Luxemburg is namelijk voor iedereen gratis.

Er is nog wel even twijfel welke halte in Bivels het dichtsbij de route van de GR5 is. We gaan voor halte Kerk. Fout, blijkt al snel. We worden namelijk helemaal beneden aan het water afgezet en de route ligt juist hoog in de heuvels. Direct bikkelen dus. Een dikke 2 kilometer later zijn we na een half jaar eindelijk weer terug op de GR5.

En jongens, we vallen direct met onze neus in de boter. Wat is het hier mooi! Zodra we op de route zijn, buigen we van de verharde weg af. Een op-en-neer golvend single track voert ons door het bos. Ik ben extreem voorzichtig. De valpartij van afgelopen zomer en de gevolgen daarvan hebben er toch wel ingehakt.

Het miezert. De jas gaat aan en uit. Bomen staan nog redelijk vol in blad. Sommige bladerendekken kleuren al prachtig geel en bruin. Boomstronken zijn bedekt met fluweelachtig mos. Het is echt zo fijn om in deze omgeving rond te stappen. Ook al moeten we flink aan de bak, want de route stijgt pittig. Vooral na het passeren van een hydro-electrische centrale gelegen in een zijarm van het stuwmeer, mogen onze beenspieren aan de bak. Gladde stenen leiden ons omhoog naar de kapel van Bildchen. Het terras voor het witte gebouwtje geeft een prachtig uitzicht over de vallei.

Na een paar kruiswegstaties komt er opnieuw een heel stuk flink heuvelop. Het wordt steeds heiiger en de laaghangende wolken tussen de bomen leveren mysterieuze plaatjes op. Zo stijgend is het huffen en puffen, maar de beloning boven is adembenemend. We kijken uit over Vianden. Wat een sfeervolle straatjes! We kijken omhoog om het kasteel te ontdekken. Wat blijkt, we zitten zelfs hoger. Aan onze rechterhand kijken we op de daken van het sprookjesachtige kasteel. Al slingerend dalen we af. Naar kasteelniveau en zelfs nog lager. Onderlangs de vestingmuren lopend krijgen we nog wat feeerieke kijkjes op het kasteel dat eens in handen was van de Oranje Nassaus.

We krijgen weer wat klimmetjes voor de kiezen. Eerst een niet al te pittige. Het is meer een stuk valsplat fietspad dat ons naar het voormalige station van Bettel leidt. Hierna volgt een pittigere klim. Het stapt alleen stuk makkelijker weg dan die van vanochtend, omdat we over een asfaltweg lopen.

Ook het laatste stuk omhoog is best fiks stijgend, maar echt gewoon te doen. Bovendien hebben we al klimmend prachtig weidse uitzichten. Rechts boven ons zien we een bos, waar we heen worden geleid.

Hier is het weer een paradijs voor paddenstoelen. Allerlei soorten hebben een plekje gevonden. Sommige helemaal solitair, andere in groepjes klevend aan een bemoste boomstronk. Ik vind ze allemaal bijzonder. Al zegt Rene dat het gewoon schimmels zijn...

Dit bos is een passende afsluiting van vandaag. Beukenbomen staan dichtbij elkaar op de heuvels fier in de mistige miezer. Als het bos iets minder dicht wordt, levert een kijkje naar rechts een mooi zicht op het onder ons liggende dal. Eenmaal uit het bos zien we juist links hoe prachtig het hier toch is. Kilometersver kijken we over het heuvellandschap. De enkele windmolens die hier staan hebben hun kop in de wolken gestoken. Groepjes meestal witte huizen vormen dorpjes.

Voor ons zien we in de verte de contouren van Diekirch opdoemen. Zo ver stappen wij vandaag niet. Wij finishen na een behoorlijke afdaling in Bleesbrueck. Het laatste stuk voert nog even heel ongezellig langs een niet al te fijn ruikende fabriek over de best drukke N10. Gelukkig zijn het maar zo'n 500 meter. Bovendien doen ze de indruk van de bijna 20 eerder gestapte kilometers van vandaag niet vervagen, want wat een mooie wandeldag was het. Luxemburg is echt prachtig!

Om even na 17.00 uur zijn we terug in het huisje. Na een douche is het heerlijk nazitten met een glaasje port en een hapje. Zo maar even plannen maken voor morgen....

• op naar de volgende officiële GR5-etappe, van Bleesbrueck naar Beaufort
• op naar onze volgende GR5 etappe van Ouren naar Kohnenhof
• terug naar de vorige officiële GR5-etappe, van Bivels naar Bleesbrueck
• terug naar onze vorige GR5 etappe, van Vielsalm naar Grufflingen
• onze GR5 wandelingen
• onze andere wandelpaden

Trekvogelpad van Eibergen naar Haaksbergen

9 oktober 2023

start: met de auto naar Haaksbergen, bus 53 in 10 minuten naar halte Garage Grooters in Eibergen

etappe: van Eibergen naar Haaksbergen

kaarten: 59 en 60

kilometers volgens gids: 11,2

gestapte kilometers: 14

totale kilometers op dit pad: 188

En dan zit het lange weekend er al weer op en is het tijd om ons fijne stekje van de afgelopen dagen te verlaten. Maar uiteraard niet zonder eerst weer van een uitgebreid ontbijt te genieten. B&B De Olde Hilde is een aanrader, niet alleen voor Trekvogelpadwandelaars (het is echt perfect gelegen!), maar gewoon voor iedereen die er even tussenuit wil. 

Omdat we gisteren al een flinke hap uit de etappe van Eibergen naar Buurseveld hebben genomen, wacht ons vandaag een relatief kort stukkie, zo'n 11 kilometer van Eibergen naar Haaksbergen. Nadat we alles weer in de tassen hebben gepropt, zo gebeurd natuurlijk, want het waren slechts 2 nachtjes, nemen we afscheid van de hartelijke gastvrouw. In een klein kwartier rijden we naar Haaksbergen, waar we op precies dezelfde plek als gisteren parkeren. Bus 53 komt binnen 5 minuten aanrijden en zo staan we na een half uur weer in Eibergen klaar voor de start van de wandeling naar Haaksbergen. 

Na 200 meter kunnen we de startselfie schieten, zo'n beetje op de oever van de Berkel. Voorheen was dit een druk bevaard riviertje, maar tegenwoordig is het stroompje gekanaliseerd en slingert dan ook een stuk minder door het landschap. Het water volgend bereiken we al snel de Mallumsche Molen. Van deze watermolen wordt al ergens in 1424 melding gemaakt. De naastgelegen boerderij, het voormalige woonhuis van de molenaar (mulder), is tegenwoordig in gebruik als restaurant. Maar laat het juist vandaag gesloten zijn. Geen startbakkie hier dus voor ons. 

Voor even laten we het water achter ons om over smalle wegen te stappen. De boerderijen hier staan er al lang. Sommige zijn prachtig onderhouden en gerestaureerd. Andere verkeren in behoorlijk vervallen staat. De Berkel kruist ons pad weer. Tenminste, kruisen doen we het water niet, de route voert ons namelijk over de oever. Een paar kilometer lang struinen we door hoog, nat gras met het water rechts van ons. Meerkoeten "rennen" voor ons weg over het wateroppervlak. Heel even lopen we verhard om verderop het weiland weer in te duiken. Dit keer langs een miezerig slootje, dat in de volksmond de Koffiegoot wordt genoemd.

Ongemerkt verlaten we Gelderland en lopen Overijssel in. Bijna nemen we voor deze etappe weer het woord saai in de mond. Tot we het Landgoed Het Lankheet bereiken. Over singletracks slingeren we door de bossen. De pijlen volgend lopen we weer eens langs een sloot. René bemerkt dat de lijn op zijn GPS aan de andere kant van het water ligt. Even is er twijfel, volgen we de pijlen of zijn GPS. Uiteraard kunnen we ook het boekje erbij pakken, maar we gaan in dit geval voor de GPS. Gelukkig maar, want nu komen we langs de rietvelden. Grote vierkante bassins staan vol wuivend riet. De planten zorgen voor waterzuivering. Een trap aflopend volgen we het Pieter Vereijken Pad, vernoemd naar een bioloog. De Kidney Pools, speciaal gevormde vijvers waarin het gezuiverde water samenkomt, doen onze mond openvallen. Wat een bijzonder kunstwerk! Over stapstenen, door een buis bereiken we de overkant van het heldere water. Heel bijzonder om te zien hoe een waterwingebied voor bezoekers interessant wordt gemaakt. Ook andere kunstwerken zoals de twee hoge torens, de Waterwachters zijn de moeite van een kijkje waard. 

We zijn er al weer bijna. Nog een recht stuk over bospaden en we bereiken opnieuw een watertje. Hee, dit stroompje zijn we al eerder tegengekomen. Niet dat we het herkennen natuurlijk, maar de naam op de kaart doet ons beseffen dat we gisteren aan de oever van deze Buurse Beek van een heerlijke cappuccino genoten bij een Rustpunt. 

Ook vandaag slaan we een kop koffie niet over. Dit keer is het geen start-, maar een eindbakkie, bij de Oostendorper Watermolen. En zo bereiken we het eindpunt van drie dagen wandelen op het Trekvogelpad. Tenminste, we mogen nog 2 kilometer van de aanloop-, of in dit geval uitlooproute genieten. Het zit erop. Bijna 70 kilometer stapten we weg. De laatste etappes van het Trekvogelpad zijn afgevinkt. Hoewel, het zijn de laatste officiele kilometers van dit pad, maar aangezien wij nog een stuk hebben opengelaten, is het Trekvogelpad nog niet van ons af. Maar...waarschijnlijk loop ik het volgende stuk weer in m'n uppie. Niet omdat het niet leuk is zo saampjes, maar gewoon, omdat ik iets vaker een vrije dag heb. 

• op naar onze volgende Trekvogelpadwandeling, van Weesp naar Bussum-Zuid
• terug naar onze vorige Trekvogelpadwandeling , van Haaksbergen naar Enschede
• overzocht van onze Trekvogelpadwandelingen
• onze andere wandelpaden
• op naar de volgende Trekvogelpadwandeling volgens de wandelgids, van Haaksbergen naar Enschede
• terug naar de vorige Trekvogelpadwandeling volgens de wandelgids, van Ruurlo naar Eijbergen

Trekvogelpad van Haaksbergen naar Enschede

8 oktober 2023

start: met auto naar Haaksbergen, bushalte Scholtenhage, 2 kilometer naar route bij Oostendorper Watermolen

etappe: van Haaksbergen naar Enschede

kaarten: 61, 62, 63, 64

kilometers volgens gids: 27,4 + 2 aanloop

kilometers gestapt: 30,3

aantal kilometers op dit pad: 177

Nou, dat was een heel bijzondere start van de dag. En dat lag absoluut niet aan ons onderkomen in B&B De Olde Hilde. We hadden een prima nacht en ook over het ontbijt viel absoluut niets te klagen. Nee, het was gewoon een kwestie van een verkeerde planning. Vooraf hadden we al gemerkt dat het openbaar vervoer hier in de omgeving op zondagen niet uitblinkt in beschikbaarheid. In de kleine dorpjes rijdt gewoon helemaal niets. Voor vandaag hadden we het stuk naar Buursezand in gedachten, maar dat lukte niet omdat we dan ergens zouden stranden. Vandaar dat we de etappe dachten in te korten tot Haaksbergen. Zo ver, zo goed....dachten we. 

Tot aan het ontbijt opeens blijkt dat we dan morgen een dikke dertiger moeten stappen. Niet echt handig, als we 's avonds ook nog naar huis moeten rijden. Maar ja, aangezien we dit pas om 9.00 uur bedenken is vroeg op pad gaan om dan vandaag de lange afstand maar te wandelen ook geen optie. Toch kiezen we voor dat laatste. Het duurt even voor mijn hoofd de verandering een plekje kan geven. Alle voors en tegens worden tegen elkaar afgewogen, alle beren op de weg weggejaagd en alternatieven bekeken. Ja, dit gaat 'm worden. Dus, hup de auto in en op naar Haaksbergen. 

De auto parkeren we in de buurt van bushalte Scholtenhage. Aan het eind van de middag of begin van de avond stappen we hier als het goed is uit bus 62. Het is ongeveer 2 kilometer lopen naar de Oostendorper Watermolen, waar we kunnen invoegen op de route. Het zijn geen vervelende 2 kilometers, langs sportvelden, waar deze zondagochtend lekker actief wordt gedaan. 

De watermolen levert een mooi startplaatje. Bovendien kunnen we hier nog even gebruik maken van het toilet. Afwisselend over zandpaden door stroken bos, langs wat huizen en door meer bos komen we bij het Haaksbergerveen. Wat een mooie omgeving! Een graspad voert ons dwars door het veen. Helemaal blij word ik van het vlonderpad dat ervoor zorgt dat we geen natte voeten krijgen. Voor we het hekje doorgaan om het vlonderpad op te stappen, nemen we even plaats op een bankje naast een andere wandelaar. We hebben besloten om om de 8 kilometer even rust te nemen om de in totaal 30 kilometer in hapklare stukken op te delen. Samen met andere Trekvogelpadwandelaars die van het vlonderpad afkomen raken we aan de praat. Wat een gezelligheid op dit pad!

Het is echt zo tof om over de houten vlonders boven het veen te lopen. De weidse omgeving, de natte ondergrond met allerlei begroeiing, plaatjes met namen van mensen die deze doorgang waarschijnlijk mogelijk hebben gemaakt, een paaltje dat de plek markeert van een neergestort vliegtuig in WWII. Het is echt een mooi stuk pad! Alleen de trekvogels ontbreken natuurlijk in deze tijd van het jaar. 

Volgend hoogtepunt is de meanderende Buursebeek. Het lijkt een stroompje van niets, maar dit water herbergt een behoorlijke geschiedenis. In de gids van het Trekvogelpad lezen we over de boten die hier op weg naar Deventer vaak vastliepen, zelfs de platbodems. Vandaar dat dammen werden gebouwd om het water hoger te krijgen en zo meer vaart om de boot vlot te trekken. Of de dammetjes die nu nog in het water te zien zijn van destijds stammen, betwijfelen we, maar ze zorgen wel voor reuring in het water. Er staan hier overigens wat fraaie optrekjes verscholen in de bomen op de oevers. Bij een van de huizen staan wat zitjes aan de waterkant. Het bord "open voor koffie en thee" lokt ons naar binnen. Het blijkt een Rustpunt, een zeer fraai gelegen. De koffie geserveerd met een glaasje likeur met slagroom zou alleen al een goede reden zijn om hier een stop te maken. 

En door gaan we weer, naar meer moois. Dit keer biedt het Buursezand ons dat. Over smalle, slingerende paadjes doorkruisen we een gebied waar jeneverbesstruiken welig tieren. Het is een pracht. 

Laatste natuurgebied voor we Enschede aandoen is Rubeek. Dit wordt gedomineerd door een grote plas water. Ook al is het ook vandaag prachtig weer, het zwemseizoen zit erop. Naast de plas liggen twee borstelbanen, skipistes denken we in eerste instantie. Tot we hele gezinnen in enorme banden onder luid gejoel naar beneden zien glijden. 

Enschede verwelkomt ons met de gebruikelijke, ietwat ongezellige buitenwijken. Over het terrein van Helmershoek, een GGZ-instelling, onder de A35 door, komen we in de wat gezelligere wijken. De namen van de straten verwijzen naar het textielverleden van de stad. Het stadspark biedt nog het laatste stukje groen. De beelden ter nagedachtenis van de gevallenen van WWII zorgen voor een stil momentje. De laatste kilometer voert door de winkelstraten die ook op deze zondag niet leeg zijn. De terrassen op de verschillende grote pleinen die we passeren zitten allemaal vol. Wij nemen niet de tijd om een plekje te zoeken. We hebben het wel een beetje gehad. Precies bij het station piept de GPS, 30 kilometer. Bovendien zit de route er nu ook op. Voor de bus naar Haaksbergen moeten we nog zo'n 40 minuten wachten. Die besteden we door een snelle hap te scoren. 

Rond 18.30 uur openen we de deur van de B&B. Snel de schoenen uit, even bijkomen en dan de marathon van Chicago terugkijken...wat een atleet die Sifan Hassan! Morgen dichten we het gaatje tussen Eibergen en Haaksbergen. En o ja...we hebben dan wel de finish van het Trekvogelpad bereikt in Enschede, maar ons Trekvogelpadavontuur zit er nog lang niet op. Na morgen wacht het traject tussen Weesp en Ruurlo nog. 

• op naar onze volgende Trekvogelpadwandeling, Eibergen naar Haaksbergen
• terug naar onze vorige Trekvogelpadwandeling, van Ruurlo naar Eibergen
• overzicht van onze Trekvogelpadwandelingen
• onze andere wandelpaden
• terug naar de vorige Trekvogelpadwandeling volgens de wandelgids, van Eibergen naar Haaksbergen

Trekvogelpad van Ruurlo naar Eibergen

7 oktober 2023

start: met auto in ruim 2 uur naar Eibergen, bushalte Garage Grooters, bus 470 naar station Lichtenvoorde/Groenlo. Trein naar Ruurlo. In totaal 47 minuten

etappe: Ruurlo naar Eibergen

kaarten: 56, 57, 58

kilometers volgens gids: 21,6

kilometers gestapt: 23,5

totaal kilometers op dit pad: 150

Dat we er dit voor ons speciale weekend op uit zouden gaan, stond vast. Waarheen de reis ons zou brengen was nog even de vraag. Ook was er geen twijfel over de invulling. Uiteraard zouden we aan de wandel gaan. Het was even puzzelen welke pad het zou gaan worden, maar de beschikbaarheid van een onderkomen bepaalde voor ons dat we Eibergen terecht kwamen. Bij B&B De Olde Hilde om precies te zijn, zo'n beetje gelegen aan het Trekvogelpad. 

Vandaar dat wij op de dag dat wij 12 1/2 jaar getrouwd zijn al vroeg in de auto zitten om oostwaarts te rijden. Een dikke twee uur later parkeren we in de buurt van bushalte Grooters. Net te laat voor de bus van 9:51. Dat wordt een uurtje wachten. Uiteraard doen we dat niet bij de halte, maar zoeken een plek voor een startbakkie. 

Ruim een uur later staan we op het station in Ruurlo, zo'n 400 meter verwijderd van het Trekvogelpad. Het grappige is dat hier ook het zogenaamde Liefdespad start, een rondje van 5 kilometer in de omgeving. Toepasselijk voor vandaag. 

Al snel passeren we Huize Ruurlo, een kasteel dat tegenwoordig in gebruik is als museum. In dit Museum More, moderne en realistische kunst, hangt werkt van kunstschilder Carel Willink. Niet dat we dat zelf hebben aanschouwd, nee, wij zijn direct op pad gegaan richting Eibergen. 

Dat gebeurt voornamelijk over zandpaden door open landschap met weidse uitzichten. Her en der liggen wat boerderijen. De route kenmerkt zich door lange rechte stukken. Als afwisseling op de zandpaden wandelen we soms verhard, dan weer door natte grasweides. De stroken bos die we af en toe doorkruisen laten zien dat de herfst in aantocht is. Bewijzen daarvan zijn de kastanjes en eikels die de grond bedekken. Paddenstoelen schieten uit de grond. Toch dragen de bomen nog hun kroon met bladeren, vaak nog volledig groen. 

We treffen het met het weer. Rene heeft zelfs de pijpen van zijn broek afgeritst. Er valt geen druppie regen en het zonnetje komt ons zo nu en dan begroeten. Wel maakt de wind duidelijk dat het hier in de open vlakte in de winter niet zo aangenaam stappen zal zijn. 

Tegen een uur of 4 lopen we Eibergen in, onze finishplaats. Het centrum herbergt wat zo op het oog,  leuke restaurantjes. Bij een ervan hebben wij voor vanavond een reservering staan. Maar eerst op naar de B&B. Dat blijkt weer een voltrefer! Wat een mooie stek is B&B De Olde Hilde, van alle comfort voorzien en enorm leuk ingericht. Na een hartelijk ontvangst genieten we buiten van koffie met lekkers. 

Vandaag kwamen we voor het eerst een aantal mede-Trekvogelpadders tegen. Met een stel raakten we even aan de praat. Anderen kwamen ons tegemoet lopen om richting Bergen aan Zee te gaan. 

• op naar onze volgende Trekvogelpadwandeling, van Haaksbergen naar Enschede
• terug naar onze vorige Trekvogelpadwandeling, van Diemen naar Weesp
• overzicht van onze Trekvogelpadwandelingen
• onze andere wandelpaden
• op naar de volgende Trekvogelpadwandeling volgens de wandelgids, van Eijbergen naar Haaksbergen
• terug naar de vorige Trekvogelpadwandeling volgens de wandelgids, van Brummen naar Ruurlo