zaterdag 11 februari 2023

GR5 van Kanne naar Visé

 24 januari 2023


start: auto geparkeerd bij station in Visé, trein naar Maastricht, bus 45 naar Kanne
etappe: van Kanne naar Visé
GR5 kilometers: 23,4
totaal kilometers: 23,5
kilometers op de GR5: 260

Bij het opstaan zien we dat het wit uit het landschap steeds meer verdwijnt. De bedolven tafel voor de deur van ons Witte Huisje wordt steeds minder wit. Toch is het landschap in Voeren en omgeving nog steeds bedekt met een laag wit, terwijl in Visé nog nauwelijks sneeuw te bekennen valt. In deze plaats parkeren we de auto. Het kost nog even moeite om een plekje te bemachtigen op het enorme parkeerterrein. Blijkbaar zijn wij niet de enigen. Het is natuurlijk ook een gewone werkdag. Het zoeken zorgt ervoor dat we in een sprint naar het perron moeten. De trein brengt ons in een kwartier naar het station van Maastricht. De bus naar Kanne vertrekt pas over 45 minuten helaas. Nou ja, dat geeft ons mooi de gelegenheid om hier ons startbakkie al te scoren. Het Douwe Egberts Café Maastricht is hier een prima plek voor. Even na 10.00 uur rijdt bus 45 ons in zo'n 20 minuten naar halte Plaats in Kanne. We kunnen weer aan de wandel. 

Zo'n 300 meter bij de brug over het Albertkanaal kunnen we de route weer oppikken. Gisteren zagen we de witte spijlen van deze brug al hoog vanaf de Sint Pietersberg liggen. Tof om er nu overheen te lopen. Nog even een startfilmpje en -selfie gemaakt en hop, naar de overkant. 

Hier staan langs de weg stellingen met kastanjechampignons. Via wat informatiesites over de omgeving had ik al gelezen dat de grotten hier een perfecte plek zijn om deze paddenstoelen te kweken. Leuk om nu te zien dat dat dus inderdaad gebeurt. 




We verlaten de verharde weg. Via modderige paadjes lopen we achter huizen langs. Eben Emael kan al worden afgestreept. In het even verder gelegen Eben Ezer is een monument te vinden dat we in alle fotoverslagen over de GR5 tegenkomen. Een toren die in Fantasyverhalen niet zou misstaan.  Op de kantelen van elke hoektoren staat een enorm beeld dat een gevleugelde cherubijn voorstelt dat de apocalyps aankondigt. In het noordwesten is dat de stier, in het zuidwesten de mens in Sfynxvorm, in het noordoosten de adelaar en op de overgebleven hoek de leeuw. Echt mooi vinden we het niet, maar bijzonder is het natuurlijk. 


Voor het eerst vandaag moet er, nog maar een beetje, hoor, geklommen worden. Vanaf het plateau is er een weids uitzicht, links in de verte liggen wat dorpjes, rechts achter ons industrie van een afgraving. Met een lus wordt de daling weer ingezet naar Wonck, waar we over een smal pad een riviertje een stuk volgen. Heerlijk vinden we dit soort paadjes, onverhard, achter elkaar aan stappend, want om naast elkaar te lopen is het te smal, langs een stromend watertje af en toe op- en neergaand. We houden ervan. 

Aan de overkant van de N619 lopen we een volgend plateau op. Hier wordt het echt aanmodderen. Bijna drie kilometer lang ploeteren we door velden met door modder onherkenbaar gewassen. Het pad is niet begaanbaar. Brede banden sporen hebben het in een grote modderpoel veranderd. Met zompige geluiden banen we ons een weg. Regelmatig glijden we weg of komen we bijna vast te zitten. De eerste kilometer zijn we vooral verbaasd en moeten we regelmatig grinniken om ons geworstel. Daarna zwoegen we in stilte door. Ach, het heeft wel wat natuurlijk, maar toch zijn we blij als we na drie kilometer weer harde grond onder onze voeten hebben. Nu bekruipt ons echter een beetje een unheimisch gevoel. Een helikopter cirkelt rondjes boven ons. De omgeving is verlaten. Juist op dit moment passeren we restanten van een enorme boerenhoeve. Alleen de muren staan nog overeind. De natuur heeft een verwoede poging gedaan het vast eens mooie gebouw in te nemen. Het zou een prima decor voor een spannende film zijn. 



Gelukkig komt er weer snel wat bebouwing op ons pad. Opnieuw kruisen we een N-weg om daarna aan het laatste klimmetje van de dag te beginnen. Hoewel, echt klimmen mag het niet worden genoemd. In totaal krijgen we vandaag 273 hoogtemeters voor onze kiezen. Prima te doen dus. In Heure le Romain krijgen we als GR5 wandelaars speciale aandacht in de vorm van een informatiebord. Altijd leuk natuurlijk. 

In de verte doemt een stad met behoorlijke afmetingen op. Altijd tof om een plaats van bovenaf te zien. Visé, of Wezet zoals de Vlaamse naam van de plaats luidt, ligt twee bruggen verder. Voor we de eerste brug oversteken, slaan we wat boodschappen in bij de Lidl in Harcourt. De bewuste brug blijkt over het Albertkanaal te liggen. Ha, bij een andere brug over ditzelfde kanaal startte vanochtend deze etappe. Twee enorme aken varen langs ons. In de verte rijdt een trein over een enorme spoorbrug. Langs de kade lopend komen we bij de jachthaven van Visé. Een tussenkanaal verbindt hier het Albertkanaal met de Maas. Dit is een sfeervol stukje door de mooie optrekjes langs de kade en de gezelligheid in de bomen op een soort schiereiland in de rivier. Tientallen aalscholvers hebben hier een plek gevonden. 



Een stenen boogbrug overspant de rivier. Direct aan de overkant ligt het station waar wij vanochtend de trein namen. De scholen zijn net uit, dus op straat is het een drukste van jewelste. Visé blijkt een stuk groter dan wij vanochtend hadden ingeschat. 

Na ruim 23 kilometer zijn we, met baggerschoenen en broeken vol modderspatten, terug bij de auto. Het Vlaamse traject is volledig afgestapt. Boekje Vlaanderen kan thuis de kast in. Op naar de Ardennen. 

op Geen opmerkingen:
Labels: , , , , ,

GR5 van Lanaken naar Kanne

 23 januari 2023 

blik op besneeuwd Sint Martens Voeren

start: auto geparkeerd in Kanne, bus 48 naar Maastricht, hiervandaan bus 45 naar Kanne, totaal 49 minuten
etappe: Lanaken naar Kanne
GR5 kilometers: 20 
Totaal kilometers: 20, 9
Totaal kilometers op de GR5: 385

Zomaar een week vrij buiten de schoolvakantie, wat een cadeautje is dat! Nou ja, eigenlijk is het natuurlijk niet zomaar...eerder is het een opnemen van extra gewerkte dagen in de zomervakantie in verband met een nieuw roosterprogramma. Hoe dan ook, het is erg fijn. Voor een invulling van deze extra week hoeven wij niet lang na te denken. We gaan aan de wandel. Op de GR5. Vooraf bedenken we welke delen we ongeveer kunnen afstappen en plannen de start- en finishplaatsen daarbij. Als alles gaat zoals verwacht kunnen we na deze week het traject van Lanaken tot Spa afstrepen. 

vrijdag 20 januari
Maar ja, uiteraard gaat niet alles zoals gepland. Gelukkig blijkt dat geen ramp, maar eerder een zegen. Het weer zit namelijk niet mee, of eigenlijk dus juist wel. De hele week voor vertrek houden we de weersites met argusogen in de gaten. Sneeuw dreigt. En niet zo'n beetje ook. Juist op de vrijdag dat wij afreizen, ligt het zwaartepunt. Twijfel. Zullen we het nog een dagje uitstellen? Nee hoor, we gaan gewoon. Om even na drieën pik ik René op van zijn werk. Hiervandaan is het zo'n 250 kilometer naar onze stek voor de komende week, hoeve De Witte Gans in Sint Martens Voeren. 
De rit verloopt onverwacht soepel. Tot Maastricht dan. Vanaf daar komen we in een soort sneeuwstorm terecht. Het is inmiddels donker geworden, dus we zijn extra geconcentreerd. Bij Eijsden verlaten we de A2 en daarmee ook het beetje begaanbaarheid van de weg dat er nog was op de snelweg. Smalle wegen voeren ons naar Voeren. Het is glibberen en glijden geblazen met de sneeuw zo'n horizontaal op de voorruit. Uitwijken voor tegenliggers is elke keer weer een spannende bezigheid. Toch gaat het allemaal best voorspoedig. Tot we aankomen bij ons onderkomen. De sleutel hebben we bij de hoofdlocatie opgepikt. Om bij ons huisje, het Witte Huisje, te geraken, moeten we een hek door en, dat vooral, een heuveltje op. Een heuveltje dat met een dik pak sneeuw is bedekt. Gelukkig komt er juist een buurman achter ons aan, die, ook omdat hij er anders zelf ook niet door kan, een sneeuwschep haalt en ons helpt een weg vrij te maken. Het is een heel gedoe met veel wielgespin om op de parkeerplaats te komen. Maar het lukt. 

Ruim 5 uur na vertrek ploffen we neer op de comfortabele bank in het mooie huisje. Hier vermaken we ons wel een week. Ook als we ingesneeuwd zouden raken, want we hebben behoorlijk wat etenswaren mee van huis. 

zaterdag 21 januari
Op zaterdagochtend is het bijzonder wakker worden in een werkelijk schitterend sneeuwlandschap. Wat een mooie witte wereld. Maar ja, iets van voordeel en nadeel, we gaan nu natuurlijk niet op pad. Het is het risico niet waard en bovendien is de kans groot dat we de auto niet meer geparkeerd krijgen. Geen GR5 dus. In het huisje ligt een map met wandelsuggesties. Wij kiezen een van de knooppuntenwandelingen, de bronnenroute. 

Wat een pracht, zeg! Via een glibberige holle weg komen we in het dorp Sint Martens Voeren. Hé, dit kennen we van de DMT die we vorig jaar liepen. Het is ook moeilijk om je het spoorviaduct met de enorme bogen niet te herinneren. Van knooppunt naar knooppunt stappend, komen we door een prachtige omgeving. De sneeuw maakt het heuvellandschap nog mooier. Witte vlaktes, bospaadjes omzoomd met witte bomen. Echt prachtig! Bij het in deze streek blijkbaar wereldberoemde Jetteke ploffen wij in een authentieke ruimte neer voor een gluhwein met een stuk rijstevlaai. En weer door, heuvel op, heuvel af, met af en toe prachtige uitzichten over de besneeuwde dorpjes onder ons. 

Na 10 kilometer zijn we terug in het Witte Huisje. Met gloeiende wangen maken we het ons comfortabel op de bank met de gedachte dat morgen de GR5 er wellicht wel in zit. 



zondag 22 januari
Nou, nee dus. Ook vandaag, zondag, besluiten we dat het veiliger is de auto nog even te laten staan. De combinatie van een temperatuur onder het vriespunt, voorspelde regen en een nog besneeuwde weg, lijken ons niet de meest veilige wegsiuatie. En waarom risico's lopen als er ook voor de deur een prachtig wandelgebied ligt. Bovendien bestaat de voorspelde neerslag hier uit sneeuw, in tegenstelling tot de regen in Maastricht. 

Dus, goed ingepakt vertrekken we even na negenen voor weer een knooppuntenroute. Het heeft flink gevroren, de sneeuw kraakt onder onze voeten. Het viaduct bij Sint Martens Voeren blijft ook zonder overrijdende trein, indrukwekkend. Achter huisjes langs komen we in het buitengebied. We klimmen flink, want tja, we kozen vanochtend de Panoramaroute. 

Wat is het weer mooi! Tijdens een fotomoment werpen we een blik over onze schouder om het viaduct in de sneeuw te zien schitteren. Door hoge sneeuw ploeteren we de Kattenroth op, een van de zeven summits die we tijdens de Dutch Mountain Trail hebben bedwongen. Boven happen we naar adem. Niet vanwege het gebrek aan conditie. Nee, dit is een sprookje. Besneeuwde takken die over een idyllisch weggetje hangen. Wohow. Het is als een scene uit de real life action Frozen. 

De weg vervolgt op en neer, klimmen en dalen met af en toe echt bizar mooie doorkijkjes het dal in. Vogeltjes gaan ons voor op de smalle paadjes. Een verdwaald poezenbeest schiet weg. Toch laat het ons met een klaaglijk miauw weten dat hij aandacht wil. Met wat korstjes brood krijgen we hem stil. Bos maakt plaats voor open, witte vlaktes. Opeens staat er een kapelletje op een kruising. Eigenlijk zo'n beetje in de middle of nowhere. Muziek lonkt ons naar binnen. Het zorgt voor een moment van bezinning. 


Na 10 kilometer passeren we ons huisje. We lopen door naar restaurant de Cantarel voor een drankje en een hapje. In de middag, hangend op de bank in het huisje, lijkt het erop dat de dooi inzet. Morgen dan eindelijk GR5'en? 

Maandag 23 januari
ENCI groeve

Bijna vinden we het jammer dat het weer het dan eindelijk toelaat om met de auto de weg op te gaan. Het is geen straf natuurlijk, want hier komen we voor, maar we zullen onze winterwonderwandelingen missen. Het dooit overigens ook best, dus die zitten er sowieso niet meer in. Denken we. 

Op GR5-pad dus, van Lanaken naar Kanne. De auto parkeren we in laatstgenoemde plaats. Bus, eigenlijk busje, want het is een acht-persoons, brengt ons van Kanne naar Maastricht, van België naar Nederland. Een volgende bus rijdt ons België weer in. Bij halte Gemeentehuis in Lanaken stappen wij uit. 

Veel van het plaatsje zien we niet meer. Al snel verlaten we de bebouwde kom via een brug over het kanaal Briegden/Neerharen, waar we na een grote bocht even later pal langslopen. In ons hoofd moeten we even een switch maken. Van de prachtig besneeuwde wereld van gisteren naar een koud en kil pad langs een nu best ongezellig kanaal. Maar dat lukt, hoor. We stappen ons warm en ook hier is het nog behoorlijk wit. 

Via modderpaadjes door braakliggend land komen we op het Jaagpad van de Zuid-Willemsvaart. In de verte zien we over het water huisjes en een brug opdoemen. Smeermaas, en ja, we moesten er een beetje om grinniken, is het eerste plaatsje dat we aandoen. Zo op het eerste gezicht zien we geen tentje voor een bakkie. We zoeken dan ook niet echt, want over 5 kilometer zijn we al in Maastricht.





Vlaanderen wordt verlaten. Langs de Maas lopen we Nederland in. Over een sluis komen we in de wijk Boschpoort, waar veel woonboten liggen. Eenmaal over het water wandelen we, of eigenlijk is het meer glijden, over een voetpad dat over oude rails is aangelegd. Wat het exact is weten we niet, want het is bedekt met een laag ijs. Een bord aan het eind van het pad leert ons dat we door de Lage Fronten, als het ware in de ruige achtertuin van het Sfynxkwartier, wandelen. Een brede tunnel brengt ons van de Lage naar de Hoge Fronten. Deze worden gedomineerd door oude vestingwallen. Zigzaggend lopen we door een stukje geschiedenis van de, zoals hier wordt geclaimd, oudste stad van Nederland. 





Tot het volgende park, het Waldeckpark, lopen we door de bebouwde kom van deze mooie stad. Het park ligt prachtig, links van ons hooggelegen het Fort Sint Pieter. Rechts hebben we zicht op de glooiend gelegen buitenwijken van de stad. 

En dan mogen we aan de bak. De Sint Pietersberg wacht. Eigenlijk valt het klimmen best mee. Als we eenmaal boven een blik terug werpen, worden we getrakteerd op een prachtig uitzicht. Opeens herkennen we iets, hier liepen we eerder. In 2021 voltooiden we ons Pieterpadavontuur bij het uitkijkplatform van de ENCI-groeve. Ook in deze bijzondere kuil stiefelden we al eens. In tegengestelde richting wandelden we de laatste kilometers van de Dutch Mountain Trail door deze kalksteengroeve. Nu alles bedekt is met een dun, wit laagje sneeuw geeft het sowieso een heel ander gevoel. 



Bij Chalet d'n Observant scoren we een verlaat startbakkie. Vanaf hier is het nog zo'n 4 kilometer tot de auto in Kanne. De karakterstieke brug in die finishplaats zien we al van verre liggen. Oversteken doen we nog niet. Dat bewaren we voor morgen. 

op 4 opmerkingen:
Labels: , , , , ,

woensdag 25 januari 2023

GR5 van Visé naar Saive

 25 januari 2023


Start: auto geparkeerd bij de kerk in Saive. Hier vandaan bus 67 in 40 minuten naar Visé 
Etappe: Visé naar Saive
Kilometers van GR5: 15,2
Kilometers totaal: 18,45
Totaal kilometers op de GR5: 422
Hoogtemeters: 396

De GR5 is op te delen in verschillende segmenten.  Goede leidraad hiervoor zijn bijvoorbeeld de boekjes. Vandaar dat wij vandaag het gevoel hebben aan een nieuw deel begonnen te zijn. Eigenlijk gisteren al, toen we de brug bij Kanne overstaken. Op dat moment begon ons pad zuidwaarts pas echt. Boekje Nederland en het Vlaamse boekje kunnen worden opgeborgen. 

Eigenlijk zouden we vandaag tot Retinne stappen, een dikke 20 kilometer. De blubber van gisteren en de weersvoorspelling deden ons besluiten de geplande kilometers naar beneden bij te stellen. Bovendien werd de reis met het OV nu ook nog eens minder lang. Saive wordt onze finishplaats. Daar parkeren we de auto bij de kerk. 

Het ritje in bus 67 is een soort van attractie. De gelede bus crosst over de door vorst aangetaste wegen. Bochten worden fluks genomen. De enorme hoogteverschillen lijken de chauffeur geen problemen te bezorgen. Ik vind het af en toe best spannend.  Nou ja, hij zet ons in ieder geval op tijd, om 10.30 uur, in Visé af. Wegens werkzaamheden gebeurt dit niet bij het station. Ach, dan kunnen we mooi wat meters aan deze niet al te lange etappe plakken. En leuker, zo zien we ook nog iets van Visé. 

Bij het station zetten we de GPS'en aan. Het eerste stuk is barsaai, langs een hek dat ons van het voorbijrazende verkeer op de A2 voert. Gelukkig laat de route Visé toch van een betere kant zien door ons via een rondje langs de kerk de plaats uit te leiden. We hebben direct de eerste hoogtemeters voor vandaag erop zitten, omdat we flink wat traptreden omhoog mogen. 

Direct zijn we in het buitengebied. Hier ligt best nog wel wat sneeuw. We hebben al gemerkt, dat hoe zuidelijker we komen, hoe witter het nog is. Koud is het trouwens ook. Brr. Helemaal zo lopend in open gebied. Gelukkig dalen we al snel weer. Trouw volgen we de rood/witte markeringen. Totdat René opeens roept dat hij de route kwijt is op z'n GPS. We keren terug. En ja, hier is een scheiding tussen de GR5 en de LAW 7-2. Blindelings volgden wij laatstgenoemde.  Fout dus. Het is even goed kijken welk pad we richting Dalhem moeten hebben, maar even later lopen we over een zompig grasveld Dalhem binnen. Een oude burcht torent boven het plaatsje uit. We stappen omhoog. Wat een fotogeniek straatje! Via het Wichet de la Rose, een poortje als sluiproute aangelegd, komen we weer in de benedenstad. 








Iets verder leidt een bospad ons weer omhoog. Een poort met een korte tunnel laat ons nieuwsgierig stoppen. Wat is dit? Het blijkt een monument als herdenking aan een ongeluk met een toeristentreintje in 1991 waarbij 7 mensen het leven lieten. 





Het bospad golft op en neer. Tot in Feneur. Hier slaan we vlak voor de poort van een boerenhoeve een smal paadje in. Het is alsof we in de achtertuinen van de huizen hier lopen. Het geeft een beetje een raar gevoel. Vooral omdat de tuinen en huizen niet al te best onderhouden zijn. 

Feneur is een gehucht. Het 2 kilometer verder gelegen St. Remy is iets groter, maar weer niet zo groot dat er een eettentje zit dat geopend is. Door dus maar. Nu volgt een prachtig stuk. Over single tracks lopen we een dichtbegroeid bos in. Bij het riviertje de Julienne klimmen we even flink. Wat een rust heerst hier. Toch is het bewoond gebied. Af en toe komen we een prachtig gelegen cabin tegen. Geen slechte plek als je van de natuur houdt. Het pad volgt de loop van het riviertje. Soms ernaast, soms er hoog boven. 

Even is het gedaan met de rust als we parallel aan de A3 komen te lopen. Wat een contrast! Ver is het nu niet meer naar Saive. Over achterafweggetjes lopen we naar het dorpje waar we vanochtend onze auto achterlieten. We zijn er. 

Bijna 18,5 kilometer weggestapt. Echt easypeasy ging het vandaag niet. Geen idee waarom. Wellicht speelde de gure kou een rol of misschien zijn de beentjes het een beetje zat. Maar weer een stukje GR5 in de pocket. 



  • op naar de volgende wandeling 
  • terug naar de vorige wandeling 
  • overzicht van onze GR5 wandelingen
  • onze andere wandelpaden
op 2 opmerkingen:
Labels: , , , , ,

zondag 15 januari 2023

Noord-Hollandpad - van Winkel naar Wieringerwaard

15 januari 2023


start: auto geparkeerd op de Noord-Zijperweg 36 in Wieringerwaard, met de andere auto gereden en geparkeerd op Winkelerzand in Winkel.
etappe: deel van 8 naar Kolhorn, heel etappe 5 naar Wieringerwaard
kilometers: 17 (inclusief uitloop naar auto)
horeca: 't Anker in Kolhorn

Niet alleen het onstuimige weer zorgt vandaag dat we enigszins terughoudend onze weg over het Noord-Hollandpad naar Texel vervolgen. Vorig jaar op 23 oktober hebben we namelijk al eerder een poging gedaan dit stuk tussen Winkel en Wieringerwaard weg te stappen. Onze wandeldag strandde toen op de heenweg bij Kolhorn. Een auto-ongeluk met gelukkig voor iedereen een goede afloop gooide roet in het eten. De bibbers moesten even uit ons lijf, maar al snel besloten we met z'n viertjes ons pad weer te vervolgen. En dat staat voor vandaag op de planning. Zelfs de voorspelling op fikse wind en hevige buien kan ons niet weerhouden. Wij gaan gewoon. Wel is het even billen knijpen als we de bewuste kruising opnieuw oversteken. Toch wel een beetje opgelucht maken we even later de startselfie om ons Noord-Hollandpad-avontuur te vervolgen. 

Al direct vanaf de start worden onze schoenen getest op waterdichtheid. We mogen de grasdijk langs het kanaal Alkmaar-Kolhorn op. Het waait al best, maar echt donkere wolken zien we nog niet aan de horizon. Door het slappe zonnetje stappen we af en toe zelfs in onze eigen schaduw die ons vooraf gaat. Via de Mientbrug komen we aan de andere kant van het water. In de verte gloort de kerkspits van Kolhorn. Dat is ons doel. Nu we de Kromme Gouw volgen, lopen we niet langer rechttoe rechtaan. Dat betekent ook dat we de wind niet meer constant mee hebben. Het wuivende riet, hoewel dat wel een understatement is met deze woei, begeleidt ons op de weg naar het oude vissersdorp. 





Via een van de vele bruggetjes komen wij in de sfeervolle straatjes. Even verlaten we de route om een vroege lunchstop te houden bij 't Anker. Heerlijk om even niet het geruis van de wind om je hoofd te hebben zeg! Bovendien smaakt de lunch ook picobello. Het zorgt ook voor voldoende energie voor het volgende stuk. En dat blijken we nodig te hebben...





Man, man, zodra we de pittoreske huizen en de historische turfboeten van Kolhorn achter ons hebben gelaten, trekt de wind enorm aan. Druppels vallen. Hoewel, vallen, het is meer waaien ons recht in het gezicht. De regencapes aantrekken is een hele bedoening. Ze wapperen voor ons uit. Onze verkleumde handen helpen daar ook niet echt bij. Bovendien bieden ze, ook als we ze eenmaal om hebben, niet echt veel bescherming tegen de striemende regen. Het komende stuk biedt echt nul schuilmogelijkheden. Kilometers mogen we over een kale dijk langs het Waardkanaal bikkelen. Om de regen en wind zoveel mogelijk te ontwijken, proberen we onderaan de dijk te lopen. Dit vrijwel onbegaanbaar stuk is echter niet goed te belopen. Liever dan maar bovenop de dijk met de blazende wind. Echt doorstappen is dus sowieso al niet mogelijk, maar de vele overstapjes zorgen nog voor extra oponthoud. Veel van de omgeving zien we niet. Met gebogen hoofden tegen de bij vlagen horizontale regen volgen we de dijk.  


Even moet een weg worden overgestoken om vervolgens weer langs het water door te stappen. Voordeel is wel dat het nu geasfalteerd is. Bovendien zorgen de, best leuke, huizen hier dat we enigszins in de luwte lopen. Links van ons zien we in de verte de watertoren van Wieringerwaard. Daar staat de auto. En dan opeens stopt de asfaltweg voor een behoorlijke plas water met de voor vandaag heel toepasselijke naam, Pishoek. Hier mogen we linksaf opnieuw een hekje over om op een grasdijk terecht te komen. Het zijn de laatste kilometers. De regen, voor even gestopt, besluit ons bikkelavontuur extra glans te geven. Ook hebben we de wind nu recht op kop. Diep verscholen achter René is het voor mij af en toe gewoon een gevecht om naar voren te komen. Langzaam komt de watertoren dichterbij. Nog even snel een foto met een molen en dan linksaf richting auto. Als een paar verzopen katjes stappen we in. Dit soort avonturen zijn altijd tof...maar dan eigenlijk vooral achteraf. 

En dat is ook nu weer het geval. Met een warme chocolademelk is het thuis op de bank fijn terugkijken. Texel is weer een stukje dichterbij. Bovendien is deze toch wel beladen etappe achter de rug. Een afspraak voor een volgend stuk Noord-Hollandpad zal dit keer niet zo lang op zich laten wachten...


op Geen opmerkingen:
Labels: , , , ,

dinsdag 3 januari 2023

Westerborkpad - van Nunspeet naar 't Harde

3-1-2023


start: station Nunspeet, waar Petra met de trein arriveert en ik met de auto die ik gratis parkeer op de naastgelegen P+R
etappe 15: 11,5 kilometer
kilometers: 13,3
finish: met trein in 6 minuten van 't Harde naar Nunspeet

Tot twee keer aan toe gooide de weersvoorspelling roet in het eten wat betreft onze Westerborkpadplannen. In augustus weerhield donder en bliksem ons van de route van Harderwijk naar Nunspeet. Een paar weken geleden was dat een dag vol nattigheid. Beide dagen kregen een andere, ook gezellige, invulling. Maar nu zouden er toch echt weer kilometers worden gemaakt richting Westerbork. Officieel zou dat het stuk tussen Harderwijk en Nunspeet worden. Na even overleg, en even slikken..., besloten we de volgorde van de etappes naar ons eigen hand te zetten. Vandaag stappen we van Nunspeet naar 't Harde. Minder kilometers en voor nu komt dat beter uit. 

Vandaar dat we elkaar om even over tien uur treffen op het station in Nunspeet. Precies als wij starten, besluit de regen dat het wel genoeg is voor vandaag. Het wordt droog. In plaats van rechtstreeks richting bos te gaan, voert de route ons eerst nog even door het plaatsje. Mooi meegenomen, want dan kunnen we hier direct een startbakkie scoren. Dorpsherberg De Roskam is hier een prima plek voor, leuke inrichting en, niet geheel onbelangrijk, lekkere cappuccino met havermelk. 

Een monument ter nagedachtenis aan gevallenen van zowel WWII als die van Nederlands Indië wordt niet overgeslagen door het routeboekje. We lezen de namen en laten onze gedachten even gaan. Een laan met prachtige optrekjes, nou ja, kasten van huizen, brengt ons in het Belvederebos. Altijd fijn om tussen de bomen op zachte bospaden te wandelen. 





Aan de vele campings met vakantiehuisjes die we passeren valt te zien dat het hier zomers een stuk drukker zal zijn. Een aantal van de vakantiecabins kan heel goed doorgaan als woonhuis. Het geraas van de auto's op de A28 vervaagt als we via fraaie bospaden op een open vlakte komen. Op deze zandverstuiving De Haere Doornspijk volgen we witte paadjes die ons over het ruiterpad leiden. Het is een prachtig gebied. Rechts van ons een weids veld met uitgebloeide heide. Aan onze linkerhand de zandduinen met in de verte een bomenrij. Even zwoegen we door het mulle zand om vervolgens weer tussen de bomen te belanden. 

Pas als we de grens van 't Harde bereiken, verruilen we bomen voor huizen. Voor de A28 wijst een routesticker ons de weg naar links. Wij volgen niet. Aan de andere kant van de snelweg ligt het station. Ons doel voor nu. Ruim 13,3 kilometer zijn genoeg voor vandaag. Omdat in de buurt van het station geen gezellig "etappedranktentje" zit, besluiten we opnieuw naar De Roskam te gaan. Hier zaten we vanochtend helemaal prima, dus we gaan gewoon voor ronde twee. Geen slechte keuze, want ik had niet eerder zulk lekkere mosterdsoep. 

op Geen opmerkingen:
Labels: , , , ,
Abonneren op: Posts (Atom)