Waterliniepad - van Nieuwegein, Waterbies tot het veer in Culemborg

31 oktober 2020

Waterliniepad - nog een rest van etappe 14 en 15 in z'n geheel - van de Waterbies in Nieuwegein tot het veer in Culemborg

Gelopen aantal kilometers: 19,7

spoorbrug over de Lek

Dat wij, naar aanleiding van de vorige etappe, Nieuwegein als toch wel een beetje saai bestempelden, blijkt al tijdens de eerste kilometer onterecht. Na een ritje met trein en bus starten we de GPS op de Waterbies, waar we vorige keer eindigden. Hiervandaan lopen we naar de Lek. Een klim de dijk op geeft een weids uitzicht. Rechts zien we de boogbrug over de A2. Voor ons over het water en de uiterwaarden, de contouren van Vianen. Links zien we de rivier verdwijnen achter bebouwing. Dat is ook de kant die we opgaan. 

Oud-Vreeswijk

uitzicht op Vianen

mooi plaatje

Via de Emmabrug lopen we een ander deel van Nieuwegein binnen, oud Vreeswijk. Wat een pittoresk sfeertje hangt hier! Over de smalle Oude sluis steken we de Vaartse Rijn over. In bootjes in het water wordt door padvinders dik plezier gemaakt. Het eerste fort van de dag, fort Vreeswijk, wordt gerond voor we de dijk weer oplopen. 

De Beatrix-sluizen in het Lekkanaal komen langzaam dichterbij. Als we dit enorme bouwwerk oversteken zien we hoe een dubbeldekkerschip pogingen doet een beetje netjes in de sluis terecht te komen. Wat een stuurmanskunst! 

De route van het Waterliniepad loopt verder langs de andere oever van het kanaal. Al snel wordt het water ingeruild voor snelwegen. Via een spinnenweb van op- en afritten passeren we de A27. Niet veel later lopen we weer onverhard. Kilometers lang worden de beenspieren extra getraind, als we over modderige graskades langs de Schalkwijkse wetering ploegen. En dan opeens wandelen we over een houten vlonder door het Verdronken Bos. In vrijwel elk boekje of verslag over het Waterliniepad komen de boven het water uitpiepende boomstammetjes voor. Bijzonder om hier nu ook te lopen. 

verdronken bos

De Lekdijk voert ons naar een volgend mooi punt, Fort Honswijk. De toren van dit fort is de oudste en grootste van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. De route gaat dwars over het terrein. Op deze manier krijgen we een goed idee van dit imposante bouwwerk. 

Hierna is het eigenlijk alleen nog maar gras dat de klok slaat. Met de Lek aan ons rechterhand banen we ons weg over de met gras en modder bedekte oever. Culemborg lonkt in de verte. Tenminste de spoorbrug vlak voor het plaatsje. De meanderende rivier levert mooie plaatjes op. Een bord dat ons terugleidt naar de dijk, zien we over het hoofd. Het blijkt dat de oever in het winterseizoen, vanaf half oktober, niet toegankelijk is vanwege overwinterende ganzen. Gelukkig verstoren we hun winterrust niet. We zien er namelijk geen een. 

Spoorbrug met Culemborg op de achtergrond

koeien in de uiterwaarde

Vlak voor Culemborg lopen we onder de spoorbrug door. Even verderop moeten we heel even wachten op het pontje dat ons het water zal overvaren naar het plaatsje. Direct aan de overkant ligt de finish van route 15. Onze voeten krijgen echter nog geen rust. Ze mogen ons nog voor een dikke 2 kilometer door het leuke plaatsje dragen. Naar het station om precies te zijn, waarvandaan we de trein weer huiswaarts nemen. 

• op naar de volgende route (van Culemborg naar Asperen)
• terug naar de vorige route (van Utrecht naar Nieuwegein)
• overzicht van onze Waterliniepadetappes

Waterliniepad - van Utrecht, Archimedeslaan tot Nieuwegein, Waterbies

24 oktober 2020

Waterliniepad etappe 13 en een deel van 14 - van de Archimedeslaan in Utrecht naar de Waterbies in Nieuwegein

Gelopen aantal kilometers: 23,6

twee wandelpaden ineen

De afgelopen dagen hebben wij even gepuzzeld hoe we de komende kilometers het best kunnen indelen. In november wacht weer een wandelweekend. Om de etappes dan zo goed mogelijk te kunnen verdelen, zouden we voor die tijd nog een dikke, een heel dikke, dertiger moeten lopen. En zelfs dan zou het niet optimaal zijn, omdat we dan ook nog op de eerste dag van het wandelweekend tegen de dertig moeten wegstappen. Inclusief de reis, want ja, we moeten steeds verder en daardoor uiteraard ook steeds langer onderweg, zou dat wel een beetje haastwerk worden. 

Daarom hebben we onze planning omgegooid. In plaats van een wandeldagje voor het weekend, maken we er twee van. Vandaag het eerste deel, van de Archimedeslaan in Utrecht naar de Waterbies in Nieuwegein, etappe 13 en een flinke hap van 14.

de rand van Utrecht

de paden op...

herfst

De eerste kilometers door de stad is het genieten geblazen van de parken en wijken met statige huizen. Utrecht is echt een leuke stad en dan niet alleen het centrum. Langzaam schuiven we naar de rand om door Rhijnauwen en de Amelisweerd te banjeren. Vanaf de bomenrij hebben we een mooi zicht op de hoogbouw die de grens van de stad vormt.

Over smalle paadjes lopen we door het prachtige natuurgebied met, uiteraard, ook weer een fort. Aan de overkant van een watertje zien we het ons bekende pannenkoekenrestaurant Rhijnauwen liggen. Dit keer maken we maar geen pannenkoekenstop. Hier in de buurt zien we enorm veel bunkers. Zoveel, dat er zelfs een pad naar genoemd is, het Bunkerpad.

bunkerpad

nog wat bunkertjes

Fort bij Vechten is heel bijzonder. Door een smalle toegang tussen twee wallen lopen we het terrein op van het op een na grootste fort van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Het museum bezoeken we niet. De voorgevels zijn ook zonder entree te betalen goed zichtbaar. Het fort zelf ligt verscholen onder een dikke laag aarde. Bovenlangs lopend hebben we een inkijkje op de patio waar een vijftig meter lange maquette een goed overzicht geeft van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. 

Castellum Fectio

ingang fort bij Vechten

overzicht Nieuwe Hollandse Waterlinie

Fort bij Vechten

Dat dit al van oudsher, nog voor de bouw van het fort, een belangrijke plaats is, blijkt uit de naastgelegen reconstructie van Castellum Fectio. Dit was het oudste en grootste Romeinse fort van ons land. Over het beton dwalen we door de denkbeeldige zalen. 

Zodra we Nieuwegein in wandelen, hebben we het leukste deel van deze etappe wel achter ons gelaten. Het wordt saaier. De plofsluis over het Amsterdam Rijnkanaal is nog een interessante bezienswaardigheid, maar verder is het vooral kilometers maken. De parken maken de laatste kilometers nog enigszins interessant. Na 23,5 kilometer hebben we het wel een beetje gehad voor vandaag. We zijn blij dat we de bus kunnen pakken. Het laatste stuk was even doorbijten, maar ach, ook dat hoort erbij. 

• op naar de volgende etappe (van Waterbies naar Culemborg)
• terug naar de vorige etappe (Loenen aan de Vecht naar Utrecht)
• overzicht van onze Waterliniepadetappes

Buiten de binnenstad van Amsterdam - Amsterdamse bos en Amstelveense parken

11 oktober

een etappe met veel groen

Wandelen buiten de binnenstad van Amsterdam van Uitgeverij Gegarandeerd Onregelmatig

Etappe 9 - Amsterdamse bos en Amstelveense parken vanaf station Zuid naar Uilenstede

22 kilometer

Ruim zeven maanden geleden zetten we onze laatste voetstappen samen met Korine en Gerard op de wandelpaden in en buiten de binnenstad van Amsterdam. Hoog tijd dus weer. De niet zo heel gunstige weersvoorspelling laten we dan ook geen roet in het eten gooien. Gewapend met plu's of diep weggedoken in de capuchon van een regenjack kunnen we de buien wel aan. Die laatste keer eindigden we bij station Zuid. Hier ligt vandaag dan ook weer ons beginpunt. 

Zuidas

altijd leuk

daar gaan we weer

Nog maar net hebben we het station verlaten of dikke druppels proberen ons al van gedachte te laten veranderen. Wij gaan stug door. Terecht ook, want de buien zijn steeds maar van korte duur. Fietspaden door Buitenveldert leiden ons naar het Amsterdamse bos, waar we de komende kilometers door zullen banjeren. Het asfalt laten we achter ons. Het bos laat al direct meerdere gezichten zien. Bomen, de Bosbaan, maar ook uitgestrekte weides waar koeien grazen. Glibberend en glijdend lopen we over een modderpad langs de Nieuwe Meer. Gelukkig checken ze bij boerderij Meerzicht alleen op coronaklachten en niet op modder. Terwijl wij genieten van warme koffie met lekkers barst buiten een ware hoosbui los. Dat is nog wat anders dan het gestage gespetter. Wij zitten mooi droog. 

bagger

koffie met....

Dan is het een aantal kilometers dwalen door het bos. Het voelt geen moment hetzelfde aan, velden met Schotse hooglanders, kronkelpaadjes, weiden vol bagger, lanen met hoge bomen, een bloesempark met een afgesloten bamboebrug en een mooi stuk langs de Grote Poel met uitzicht op het aan de overkant gelegen Amstelveen. Het is een pracht. We vervelen ons geen moment. Echt lang droog blijft het niet. Steeds weer vinden de druppels ons. Ook daarom vinden we het geenszins vervelend als we na ruim 16 kilometer bij Station Amstelveen voor de deur staan. Dit toffe restaurant heeft ook nog eens een plekkie voor ons viertjes. 

herfst, herfst, wat heb je te koop

parken in prachtige kleuren

station Amstelveen

herdenkingsmonument

Met gevulde buiken lopen we Amstelveen verder in. Het is leuk om als afwisseling op het vele groen in het Amsterdamse bos even door de bebouwing te lopen, vooral door het oude centrum. Toch hebben we niet definitief afscheid genomen van planten en bomen. Na het verlaten van het dorp lopen we namelijk vrijwel tot de finish park in en uit. Regelmatig kruisen we de rails van een oud trammetje. Als dat langs komt tringelen, moet er uiteraard even een foto worden geschoten. 

Bij Uilenstede ligt na ruim 22 kilometer het einde van etappe 9. Vooraf dachten we dat deze een beetje eentonig zou kunnen zijn door het vele groen van bos en parken. Nu we de kilometers hebben weggestapt, kunnen we zeggen dat dit absoluut niet het geval is. Het was weer een mooi stuk buiten Amsterdam. Bovendien waren de weergoden ons, ondanks af en toe een buitje, nog eens redelijk goed gezind ook.  

• naar de volgende etappe
• terug naar de vorige etappe
• overzicht van onze etappes Buiten de binnenstad van Amsterdam

Waterliniepad - van Loenen aan de Vecht via Maarssen tot Utrecht, Archimedeslaan

 17 oktober

Waterliniepad - etappe 11 (nog een deel) en 12 van Loenen aan de Vecht tot Utrecht (Archimedeslaan

Aantal gelopen kilometers: 32,5

alsof je in het buitenland bent...

Om 8.00 uur loop ik door een nog stil en schemerig Loenen. Nee, we zijn nog niet aan de wandel. Er moet brood worden gehaald. Het voelt bijzonder om door de pittoreske straatjes te lopen. Heel even waan ik me inwoner van het dorpje aan de Vecht en als ik de Torenstraat inloop bewoner van het bruidshuisje. Het is geen vervelend gevoel. 

lekker ontbijtje

Maar niet te lang gedraald. Er wachten ons kilometers, een dikke 30 zelfs vandaag. Om 10.00 uur trekken we de deur van de knusse B&B Klein Loenen achter ons dicht. Wat een heerlijke plek! Aan de overkant van de Vecht starten we de GPS'en weer. Op naar Maarssen om etappe 11 af te maken. Het eerste deel is prachtig. Lopend langs het water met zicht op de voor ons uit meanderende rivier lijkt het af en toe of we in het buitenland zijn. We passeren enorme buitenhuizen met klinkende namen als Vegtlust of Goudensteyn. 

Even verlaten we het water. Breukelen en daarmee het kasteeltje van Nyenrode laten we rechts liggen. Via het boerenland en uiteraard wat forten lopen we richting Maarssen. Er worden aardig wat graskades bedwongen. Vlak voor het volgende dorp voegt de route zich weer langs de Vecht. Het blijft een bijzonder gezicht, de statige huizen aan de overkant met af en toe een boothuis zo ruim dat het een heel gezin zou kunnen herbergen. Maarssen ligt prachtig. In de huizen aan de kade zouden wij best willen wonen. Voor nu houden we het echter maar bij een kopje koffie. To go uiteraard. 

Maarssen

Het begin van etappe 12 begint een beetje ongezellig langs een doorgaande weg. Dan komen we in bekend gebied. De Maarssenveense plas hebben we regelmatig gerond tijdens de VIB lopen. Leukste was altijd het moment na afloop als we een dikverdiende pannenkoek scoorden bij het naastgelegen restaurant. Eigenlijk vinden we dat we nu, na dik 15 kilometer, ook wel een pannenkoek hebben verdiend. Maar ja, de horeca is dicht. Of zou er een take-away optie zijn. En ja, dat is er! 

Nog nagenietend verlaten we Maarssen. Oud-Zuilen biedt ons een mooi uitzicht op twee molens en een slot. We zijn in de buitenwijken van Utrecht aanbeland. De helft zit er ruimschoots op, maar er is nog een flink stuk te gaan. Gelukkig blijft de regen ook vandaag weg. Het is wat frisser dan gisteren, maar we klagen zeker niet. 

op naar Oud-Zuilen

Van Utrecht zien we alleen groen. En forten. De stad wordt aan de noordkant voorbij gelopen. Door polders en mooi aangelegde parken. De dertig kilometer zijn we gepasseerd. En dat is ook wel een beetje te voelen aan de beentjes. Toch hebben we niet echt veel last. De laatste kilometers zijn zelfs de snelste van de dag. Heel ongezellig moeten we via wat viaducten en tunnels een knooppunt voorbij om weer binnen de stad te komen. Als we uit een park komen zien we de bushalte aan de Archimedeslaan al liggen. Dat is ons eindpunt van vandaag. 

En van onze wandeltweedaagse. Bijna 57 kilometer hebben we weggestapt. De weergoden waren ons erg gunstig gezind. Ondanks dat er geen eettentjes open waren, waren we blij met de to-go opties. Het aantal kilometers vinden we prima te doen. Kortom, dit gaan we vast nog eens herhalen. 

• op naar de volgende etappe van Archimedesweg, Utrecht naar Waterbies, Nieuwegein
• terug naar de vorige etappe (van Naarden/Bussum naar Loenen aan de Vecht)
• overzicht van onze Waterliniepadetappes

Waterliniepad - van Naarden/Bussum via Nederhorst den Berg tot Loenen a/d Vecht

 16 oktober 2020

Waterliniepad - etappe 10 en een deel van 11 - van Naarden/Bussum via Nederhorst den Berg tot Loenen aan de Vecht

Aantal gelopen kilometers: 24,1

blik op Vreeland

We gaan iets nieuws doen. Voor het eerst lopen we twee dagen aaneen met onderweg een overnachtingsplek. Het startpunt vandaag is het station in Naarden/Bussum. Met wat zwaardere rugzakken dan normaal beginnen we aan etappe 10 naar Nederhorst den Berg. Het is even zoeken waar we vorige keer waren geëindigd. De GPS van René leidt ons al snel de juiste richting op. 

De eerste kilometers brengen ons door straten met luxe huizen. De route is ons niet onbekend. Eerder dit jaar liepen we hier Groene Wissel nummer 16. Het Waterliniepad voert ons door de Sandtmanstraat. Zodra we de hoek omgaan en deze straat inlopen, wanen we ons even in Celebration, Florida. Houten huizen in pastelkleuren lijnen de straat aan beide zijden. 

Al snel laten we de bebouwde kom achter ons en lopen we in het natuurgebied Naardermeer. Na wat graskades komt het bekende plankenpad in zicht. Erg leuk om over twee latten een heel stuk door het gebied te lopen. Het blijkt geen overbodige luxe, want onder ons is het regelmatig een behoorlijke modderpoel. Het kaartje in het Waterliniepadboekje toont dat we na een kilometer of acht de keuze hebben tussen natte voeten of een afsnijstukje. Even na het verlaten van de houten planken blijkt echter dat we die keuze hier helemaal niet hebben. We moeten gewoon door de bagger. René voelt het water en de daarbij behorende modder zijn schoenen gewoon inlopen. Ik stamp droog door op mijn hoge Lowa's. Wel is het glibberen en glijen geblazen. 

plankenpad

leuk, zo'n onderbreking

Op een stuk asfalt lopen we even droog. Op een smal dijkje wijst de rood/witte pijl naar rechts het land in. De alternatieve route loopt rechtdoor. Ach, nat en vies zijn we nu toch al. Stoer klimmen we het hek over. Een kudde koeien met kalfjes en een exemplaar dat wel heel veel stierenhormonen lijkt te hebben, omzeilen we door middendoor de bush te struinen. Ons door prut en koeienvlaaien worstelend, waarvan een deel weer in de schoenen van René verdwijnt, komen we na een paar kilometer aan de andere kant van het weiland weer op harde ondergrond. 

Fort Uitdam

Voor even verlaten we de route van de Groene Wissel om een ommetje langs fort Uitermeer te maken. Even verderop komen we de Vecht weer tegen. Voor even maar. Op weg naar Nederhorst den Berg verlaten we de rivier en ook de route van de Groene Wissel. Een lang, verhard fietspad brengt ons langs de Spiegel- en Blijkpolderplas naar Nederhorst den Berg. Hier eindigt etappe 10. 

Maar wij nog niet. Wel nemen we een korte pauze. Met zicht op kasteel Nederhorst eten we ons broodje en drinken een chocomelk. De jasjes zijn in de rugzak verdwenen. Het is gewoon warm. Ik loop zelfs in een shirtje met korte mouwtjes. En dan door...op naar Loenen aan de Vecht. Van Nederhorst den Berg zien we vooral de achtertuinen als we over een pad met links huizen en rechts het water van, ja, daar is ie weer, de Vecht lopen. Op weg naar Vreeland is er even twijfel. De GPX op het horloge van René stuurt ons een andere kant op. Het boekje en de routeaanduidingen voeren echter langs het water. Een voorbijganger waarschuwt dat de bijna twee kilometer verderop gelegen brug niet overgestoken kan worden in verband met werkzaamheden. Hoewel, misschien, heel misschien, is het voor voetgangers wel mogelijk. Wij wagen het erop en vervolgen het leuke pad langs het water. Tot de hekken van de betreffende brug. Het vergt wat klim- en klauterwerk, maar dan staan we aan het begin van Vreeland. 

Wat een goede move, want deze route geeft een heel tof zicht op het dorpje. Door tuinen van pittoreske huizen wandelen we over de oever. Wat een mooi plaatsje is dit! Veelal witte huizen met prachtige tuinen bieden een sfeervol aanblik. Het stuk naar Loenen aan de Vecht herbergt nog een paar prachtige optrekjes. Af en toe zien we aan de oever een voor deze omgeving zo typerend theehuisje staan. 

Het water wordt, voor deze etappe, tot Maarssen gevolgd. Wij steken het in Loenen aan de Vecht echter over. Na 24 kilometer stoppen we de GPS. Op naar onze overnachtingsplek. B&B Klein Loenen is een voormalig "bruidshuisje" gelegen tegenover de kerk. Het ieniemienie huisje is hip en comfortabel ingericht, de perfecte plek om na een dagje wandelen heerlijk bij te komen. Helemaal als we onze buiken hebben gevuld met de heerlijke daghap van De Proeverij. 

B&B Klein Loenen

Morgen gaan we weer aan de wandel. 

• op naar het volgende deel (van Loenen naar Utrecht)
• terug naar de vorige etappe (van Weesp naar Naarden/Bussum)
• overzicht van onze Waterliniepadetappes

Zuiderzeepad - van Harderwijk naar Nunspeet

 4 oktober 2020

Zuiderzeepad - van Harderwijk naar Nunspeet

etappe 13

19,2 kilometer - in werkelijkheid 22,3 kilometer

Negentien uur na het afscheid van gisteren staan we weer fris en fruitig op het station in Harderwijk. De trein heeft ons vanuit Nunspeet, waar de auto's staan geparkeerd, vervoerd. Het routeboekje laat zien dat er geen koffietentjes onderweg zijn. Natuurlijk hopen we er stiekem toch nog een te vinden die open is, maar voor de zekerheid besluiten we al in Harderwijk ons startbakkie te nemen. Eerst moeten we nog even de route opzoeken, waar we deze gisteren hebben verlaten. 

Harderwijk verrast ons. Wat een sfeervol plaatsje. Dwalend door straten met keitjes, langs oude huizen en restanten van de stadswal snuiven we de sfeer van lang geleden. Vanuit de serre van Restaurant Baars is er een mooi uitzicht over het plein op de Grote Kerk, die zijn naam eer aan doet. Een prima plekkie voor een kop koffie. Dit keer zonder lekkers, daar is het nog iets te vroeg voor. 

Verder door Harderwijk lopend, is duidelijk te zien dat dit een vissersplaats is. Er is een oud haventje waar karakteristieke vissersboten liggen. Netten hangen aan dek te drogen. Het levert een pittoresk plaatje op, een gammele ophaalbrug, een molen, de boten in de haven en de oude straten met keitjes. Via de genoemde brug verlaten wij dit leuke centrum. Door een minder fotogenieke buitenwijk lopen wij de stad uit. 

sfeervol Harderwijk

oude vissersplaats

Vallende blaadjes, paddenstoelen, het gure weer, gisteren was al duidelijk dat de herfst toch echt is aangebroken. Vandaag doet het jaargetijde er nog even een schepje bovenop als het zorgt dat de eikenbomen waar we onderdoor lopen een lading eikels op onze hoofden loslaten. Zijn het geen processierupsen, zijn het wel deze kleine bommetjes. 

Door het boerenland lopen we richting Kasteel de Essenburgh. Paarden en geitjes in hun weiden bieden vermaak. We lopen door een corridor van maïs dat aan de oogst toe is. Andere velden liggen er kaal bij. Er is nog een vage hoop dat we bij het kasteel ons gewenste bakkie kunnen scoren, maar helaas...sinds deze week is het koffiegebeuren hier gesloten. Op het kille terras worden onze zelf meegebrachte boterhammen soldaat gemaakt. Twee van de bewoners komen langs, waarschijnlijk gewoon uit nieuwsgierigheid. Ze vertellen wel direct het een en ander over de geschiedenis van dit klooster. 

En door gaan we weer. Via een laan vol paddenstoelen. Het ultieme kabouterwalhalla. Zodra we de A28 zijn gekruist, verandert het landschap volledig. Weg zijn de landweggetjes met de bijbehorende weide- of akkervelden. Hier is het bos en heide dat de klok slaat. En paddenstoelen! De echte! Die van kabouter Prikkebeen. Het is een prachtomgeving. We schuifelen door zand langs uitgebloeide heide. In de verte zien we een enorme woestijn op ons wachten. Inclusief heuvel. De zon is inmiddels doorgebroken. Het weer is ons echt gunstig gezind. Okay, heel af en toe hebben we wat miezer gevoeld en echt warm is het niet, maar nu bovendien ook nog zonnestralen. We zijn mazzelaars!

het stoeltje van kabouter Prikkebeen

door de woestijn

mooie doorkijkjes

de "echte"

kabouterbos

Na de heuvel wacht ons het bos.  We stiefelen stug door richting eindpunt. Het wandeltempo van vandaag lag laag. Dat zorgt ervoor dat we ons geplande etappedrankje bij het natuurcentrum in Nunspeet niet meer halen. Het centrum sluit namelijk om 17.00 uur. Met nog ruim 1 kilometer voor de boeg denken we het bos weer te verlaten als we de A28 weer oversteken. Aan de overkant duiken we direct het bos weer in voor het laatste stuk. Pas vlak voor het station laten we de bomen achter ons. Het etappedrankje scoren we bij Joris in een verlaten zaaltje. 

Het weekend zit er op. Tenminste, voor wat betreft het wandelen van het Zuiderzeepad. We nemen afscheid van John en Mariska die huiswaarts keren. Bijna 50 kilometer hebben we het pad verder bewandeld. Vooral de etappe van vandaag was een gevarieerde. Er zat echt alles in. Zoals al gezegd, is het natuurlijk balen geweest dat we door corona niet met zijn zessen in het huisje konden. Daarentegen zat het weer, dat vooraf veel nat beloofde, enorm mee. 

Voor Monique, Ferdy, René en mij zit het weekend er nog niet op. Morgen liggen er nog wat kilometers voor ons in het vooruitzicht. We gaan ons debuut maken op het Westerborkpad. 

• op naar de volgende etappe
• terug naar de vorige etappe
• overzicht van onze Zuiderzeepadetappes

Zuiderzeepad - van Nijkerk naar Harderwijk

 3 oktober 2020

Zuiderzeepad - van Nijkerk via Ermelo naar Harderwijk

etappe 11 en 12

23,7 kilometer, in werkelijkheid 24,5 kilometer (tot station Harderwijk)

modderig

Corona en de daarmee samenhangende beperkende maatregelen maken ons al lang geplande weekend een behoorlijk logistieke puzzel. Het gereserveerde huisje voor acht personen, mag nu slechts door maximaal vier personen tegelijk worden bezet. Het is even heen-en-weer appen, maar uiteindelijk is er een mooie oplossing gevonden. Het wordt een heel gewissel van de wacht. Steeds zullen maar twee stellen tegelijk het huisje bezetten. Dat houdt in dat een stel op zaterdag thuis slapen en dus een ritje heen-en-weer hebben. René en ik besluiten dat wij dat zullen doen. 

Zaterdagochtend om even na 10.00 uur op het station in Nijkerk is ons wandelclupje compleet. Twee etappes liggen vandaag voor ons. Niet alleen de coronamaatregelen leken roet in het eten te gooien. Ook buienradar deed zijn best om ons van gedachten te laten veranderen. Het zou een nat weekend worden. Om te laten zien dat de voorspelling geen wassen neus is, vallen binnen de eerste kilometer de eerste druppels al. Snel worden de regenjacks uit de rugzakken gevist en de regenhoezen om dezelfde rugzakken gefrutseld. Gelukkig blijken ze slechts kort nodig te zijn. De rest van de dag voelen we nog af en toe een miezer, maar het mag eigenlijk geen naam hebben. 

Het stuk naar Putten loopt grotendeels gelijk aan de route van het Westerborkpad, altijd in de buurt van het spoor dat vanaf Amsterdam vanuit de Hollandsche Schouwburg naar Westerbork gaat. We wandelen over landweggetjes, een golfbaan, langs weilanden met paarden en een enorm veld met scharrelkippetjes. Een enorme modderplas met dikke runderen die tot ver over hun knieën in de modder zijn weggezakt, zorgt bij ons voor een dikke glimlach. 

Gelukkig kunen we nu de drukke N-wegen achter ons laten. We gaan natuurgebieden in. Eerst dat van landgoed Oldenaller. Gevallen bladeren, bomen die al enigszins geel of rood kleuren en vele soorten paddenstoelen tonen dat de herfst in volle vaart is aangebroken. 

Kasteel Oldenhaller

De in het Zuiderzeepadboekje aangegeven koffiepunten blijken helaas of gesloten of volledig verdwenen. Vlak voor Putten biedt Kasteel de Vanenberg redding. Het is wel een beetje chique de trala. In eerste instantie worden we niet heel warm welkom geheten in ons wandelkloffie. Toch zitten we even later in twee groepjes van drie achter een bakkie leut (koffie of chocomelk) met voor sommigen een fancy appelgebakje erbij. 

Dwars door wat weilanden loopt de route naar Ermelo. In René blijkt een onvermoede paardenfluisteraar te schuilen. Ermelo is de finish van etappe 11. Wij gaan direct verder met de volgende etappe naar Harderwijk via het terrein van 's Heeren Loo en een nieuwbouwwijk. Pas hier doet het pad zijn naam weer eer aan als het langs de oever van het Veluwemeer loopt. Nog voor het muziekje vanuit het horloge van René klinkt, dat het eind van de etappe aangeeft, buigen wij af naar het station. 

Schaapjes lokken

Dag één van ons wandelweekend zit erop. Wij taaien af naar huis. De anderen gaan richting het huisje in Nunspeet. Morgen zien we elkaar weer. 

• op naar de volgende etappe
• terug naar de vorige etappe
• overzicht van onze Zuiderzeepadetappes